Наумоска Ангела актерка

 

Во прво лице

Пријателите, да се пофалам , ги имам во изобилие

1.За себе: Сé уште само своја

  1. За љубовта : Потешко се живее без воздух
  2. За животот : Игра, забава, насмевка
  3. За театарот : Авантура
  4. За доброто : Да го има за сите
  5. За злото : Безидејно
  6. За непријателите : Свои на своето
  7. За пријателите : Да се пофалам , ги имам во изобилие
  8. За глумата во животот : Нека кажат професионалците
  9. За сценската прашина : Алергија
  10. За колегите : Тука се. И кога треба и кога не треба
  11. За неодиграните улоги : Не се брзам никаде
  12. За идејата : Ако не е добра, не ја прави
  13. За сонот : Еден сон – Една желба
  14. За јавето : Повеќе соништа
  15. За виното : А пивото?
  16. За семејството : Сигурно место
  17. За крај: Ајде од ново

 

 

 

 

ЗА КРАЈ НА ОВАА ГОДИНА -Драмски театар на 18.12.2018 ја иведе „Снежана и седумте џуџиња“ 50та по ред.

 

Досега 11091 дете ја гледало нашата „Снежана и седумте џуџиња“.

Денешната изведба (18.12.2018) на претставата „Снежана и седумте џуџиња“ ќе биде 50та по ред. Се надеваме дека ќе продолжи да ги радува детските срца, но пред се да ги заинтересира за театарска уметност воопшто. Претставата „Снежана и седумте џуџиња“ е по драматизација на Александра Бошковска, а во режија на Димче Николовски. Во останатиот дел од авторскиот тим учествуваат Сергеј Светозарев како сценограф, Лира Грабул како костимограф, Димитар Андоновски како автор на музиката, додека улогите ги толкуваат: Александра Павлова, Трајанка Илиева-Вељиќ, Калина Наумовска, Златко Митрески, Александар Степанулески, Димитрија Доксевски, Мартин Минговски, Дритон Вејсели, а џуџињата ги толкуваат: Соња Стамболџиоска, Сања Арсовска, Игор Георгиев, Благица Димитровска, .Емилија Мицевска, Бобан Алексоски, Дарко Карбески, Марко Илиќ. Премиерата на претставата беше на 27.3.2016 година.

Премиера 18.12 МНТ „ Галеб „

 

26.12 ПРВА РЕПРИЗА | 20:00

Автор: Aнтон Павлович Чехов
Режисер: Нина Николиќ

Драматург: Драгана Лукан – Николоски
Сценограф: Вишња Вујовиќ
Костимограф: Ивана Каранфиловска – Угуровска
Дизајнер на светло: Крис Јегер
Композитор на главната музичка тема: Влатко Стефановски
Кореограф: Димитрис Сотириу

Улоги:
Ирина Николаевна Аркадина – Звездана Ангеловска
Борис Алексеевич Тригорин – Никола Ристановски
Петар Николаевич Сорин – Петре Арсовски
Илија Афанасиевич Шамраев – Емил Рубен
Јевгениј Алексеевич Дорн – Благој Веселинов
Нина Михајловна Заречна – Дарја Ризова
Константин Гаврилович Трепљев – Дамјан Цветановски
Полина Андреевна – Сашка Димитровска
Марија Илинична – Тина Трпкоска
Семјон Семјонович Медведенко – Славиша Кајевски
Јаков – Аксел Мехмед

Дизајнер на плакатот: Димитар Димитров
Графички дизајнер на програмката: Димитар Димитров
Видео и фотографија: Петар Кочишки
Фотогаф: Дејан Димески
Инспициент: Никола Кимовски
Суфлер: Тања Ивановска
Светло-мајстор: Игор Ѓеоргиев
Светло-оператор: Игор Митревски и Дарко Младеновски
Тон-мајстор и дизајнер на звучни ефекти: Александар Арсиќ
Тон-мајстор: Александар Петровски
Видео оператор: Филип Петровски
Манипулант на горен и долен погон – Горан Димов
Реквизитери: Соња Крстевска и Снежана Грнчаревска
Гардеробери: Валентина Чонкова и Скендер Бериша
Шминкери и фризери: Бранка Пљачковска и Моника Грковска
Декоратери: Васил Мешковски, Дејан Стамчевски, Павле Кралевски, Мартин Китановски, Влатко Бојчевиќ и Хусеин Хаљил

Времетраење: 130 минути со пауза

Ана Бебиќ актерка

 

Театарот – Замок од Бајки

 

1-За себе: -I am half child half ancient( Quote by Bjork со што многу се истоветувам)

2 –За Љубовта: Amor Vincit Omnia

3 За животот: Само храбро во одуките никогаш не е доцна да си го оствариме сонот

4- За театарот:  Замок од бајка во кој се случуваат разни магии и се создава свет.

5- За доброто: Да го надвладее злото!

6-За злото: Ме натажува

7-За непријателите: На крајот на денот секој треба мирно да спие

8- За пријателите: Неимерно сум среќа што постојат во мојот живот

9-За глумата во животот:  Не ја сакам ама воопшто и сакам да научам лесно да ја препознаам

10-За сценската прасина: Сакам вецно да ја вдисувам

11-За колегите: Огромна инспирација многумина од нив .И кога би си давале подршка едни на други, се ќе биди возмозно .

12-За идејата:  Само да ја има. Со неа поцнува се!

13-За сонот: Битно е да сонуваме: Тоа знаци дека постоиме!

14 -За јавето: Да ми се оствари сонот во јавето, ако не пак ќе си бегам во сонот

15 За виното–УФФ ке кажам само една semi sweet red wine  е најдобар антидепресив

16- За семејството: Најблиски пријатели

17-Крај:  Од срце ви благодарам на прашањта

За улогите, публиката, семејството… со актерот Диме Илиев: За семејството живеам, во театарот – се изнаиграв!

Диме Илиев или Чичо Диме како што го викаат во неговата матична театарска куќа “Драмски” и во седмата деценија од својот живот, само една година пред пензионирањето, за публиката игра со несмалена енергија и ентузијазам, но и со огромно искуство кое го стекна преку бројните ангажамни во театарски претстави, филмови, ТВ серии… И во најновата претстава на Драмски “Фестен”, сложена психолошка приказна за едно семејство, тој ја има една од главните улоги…

Во најновата претстава на Драмски “Фестен” ја играте улогата на татко на едно семејство со сите негови мрачни тајни. Меѓу улогите кои се сметаат за една од вашите најдобри креации е исто така улога на татко во “Човекот што го изеде светот”. Што всушност за Вас приватно значи семејството?
Што ми значи семејството? Тоа е се! Целиот живот го живееш за тоа! Додека си млад, децата растат, пораснале и без да сетиш, некако си немал многу време, времето поминало, и сега на 67 години се прашуваш, каде си бил, што си направил?! Знам, каде бев и што работев. Пропуштеното со трите деца – сега го барам во внуците од син ми и ќерка ми, Петра и Ведран (се надевам ќе има уште мнoгу во иднина) . Ги гледам како растат, проодуваат, се смеат, зборуваат (многу смешно) и сега се трудам да “испеглам” многу пропуштени нешта. Живеам со нив и за нив и така ќе биде до “оној ден”. Улогата што ја играм во последната претстава “Фестен” е грозна – за мене. За разлика од улогата во “Човекот што го изеде светот„, каде што играм старец со деменција, овде немав “урнек”, немав пример по кој би го работел ликот. Не познавам таков човек лично, па се водев и работев само по напишаното во текстот, по интуиција и некои примери за кои често гледаме и слушаме по медиумите. Една колешка на премиерата ми рече: “Чичо Димо – ти си монструм!” Убаво е и кога ќе слушнеш “лоши” и “неубави” коментари. Улогата ја сакам, ликот – не! Ја сакам претставата и колегите, прекрасните ликови во неа.

Во својата долга и плодна кариера имате одиграно над сто ликови. Дали Ви се случило сепак некогаш да одбиете некоја улога?
Сум играл и епизоди со по неколку реплики. Некогаш и сам сум барал, посебно кај Коле (Ангеловски). Но и сум одбил, но тоа се случило не повеќе од 4-5 пати. И тоа не поради мали или лоши улоги (во сите сум наоѓал по нешто) туку од други причини. Ќе ви кажам еден “непримерен“ пример. Со Ѓокица (Лукаревски), во една претстава (за која ја добив наградата “Ристо Шишков„) игравме главни улоги. Идната година, истиот режисер, доби повторно можност да режира во Драмски – поради успехот на претходната претстава. Јас и Ѓокица бевме во поделата, требаше да играме “стражари“ – со по две реплики. Морав да одбијам, многу бев повреден, Ѓокица подобро да не кажувам.

Колку психозата во театарот влијае на психата на Диме Илиев?
Многу. И не само кај мене. Она што се случува на работа, влијае врз животот на секој од нас. Но она што ни се случува во приватниот живот, не се отсликува во работата. Тоа го чуваме само во себе. Сепак публиката не треба, а и не мора да знае дека со нас – со ликот, нешто не е во ред. За оние кои не го познаваат процесот на работа и што ни се случува за време на претставата, нашата работа е интересна и весела, но оние кои го познаваат, знаат дека тоа е една од најстресните професии.

Сте играле не само во театар, туку и во серии и филмови, а Вашата улога на Петко во култниот филм “Исправи се Делфина„ сите ја паметат. Што Ви беше поголем предизвик во животот, театарската сцена или камерата?
Театарот! Сум снимал филмови – иако не многу, но многу ТВ-серии, драми, ТВ филмови, сето тоа си има своја убавина, свој шарм, прекрасни моменти, но снимаш често во дисконтинуитет и не знаеш што ќе биде од тоа. Таму нема напнатост, нема тензија, ако погрешиш, ќе преснимиш. Во театарот тоа го нема. Претставата е “сега„ и нема враќање. Чувството е прекрасно после добра претстава, кое го немаш по добро снимена сцена или кадар. Ги сакам сите работи поврзани со мојата професија, речиси исто, но за малку театарот е во предност.

Кажете ни нешто повеќе за релацијата помлад – постар во театарот, или поточно може ли да направите споредба за почитта некогаш и денес?
Со помладите колеги секогаш се трудам, а и сакам да “живееме” и на сцена и зад неа. Тоа е останато, тоа беше фах на Драмски. Така растев како актер така се однесувам со помладите колеги. Не сите, но повеќето сакаат покрај анегдотите, да разговааме, да слушнат што мислам за она што го работиме, бараат совет, со поминатите години, подобро се гледа. Во последните десетина години, многу работам со млади колеги, па и режисери. Тие мене ме враќаат во минатото, ми даваат живот, јас им кажувам за иднината, се трудам да им дадам сигурност.

Се вели дека актерот никогаш не оди во пензија. Ќе се пензионира ли навистина Диме Илиев или ќе продолжи со театарскиот ангажман и по пензионирањето?
За жал, актерот сепак оди во пензија. Идната година. Здравје! Без работа е тешко, не знам што ќе правам. Но некако ќе се живее. Можеби уште ќе бидам потребен, има текстови со “старци„. А ако нема, па добро – се изнаиграв!

Од перспективен агол има ли театарот вистинска публика денес?
Тешко прашање. Што е вистинска публика?! За мене тоа се луѓето кои кога ќе ме видат велат дека од деца доаѓаат во театар, оние кои ќе сакаат да направат муабет за некоја претстава што ја гледале или прашуваат што да гледаат. Оние кои искрено ќе те наградат со аплауз или коментар за добрата претстава или критикуваат за лошата. Мојот помал син, Филип, е мојот најголем критичар, но и прв кој ми кажува ако нешто навистина вреди. Кога имаше пет години ја подготвувавме “Кумови” и Коле (Ангеловски) го прашуваше него за мислење. Го прашавме зошто го прави тоа, кажа дека децата се најискрената публика. Ова го кажувам затоа што не смееме да ги заборавиме најмладите, тие се наша идна публика. Добро, детето порасна, но репутацијата му остана, а и често оди во театар па е добар критичар. Убаво е таа навика за културен живот да ја добијат кога се мали, и да, годините не се пречка за нивното трпение, доколку вистински им се објасни каде доаѓаат и како треба да се однесуваат. Затоа што имаме и возрасна публика, луѓе кои доаѓаат во театар да се покажат или да бидат забележани -по гардеробата или со тоа што за време на претставата ќе дофрлуваат досетки и вицови. На премиерата на “Фестен” во најтешката сцена (за мене) заѕвони мобилен. Застанав и гледав во тој правец. Телефонот престана, па продолжив. Тешко е. Со месеци си надвор од дома и не го гледаш семејството и пријателите, за да го направиш тој момент најдобар што можеш и да и го”подариш” на публиката, а некому му е тешко да го исклучи мобилниот и да проба да преживее без него еден до два часа. Но, и тоа е публика. Публика секогаш имало – за добрите претстави! (Д.Т.)

/vecer.press/

Почина бардот Мите Грозданов

 

Утре 27.11.2018

Комеморацијата на великанот Мите Грозданов ќе се одржи утре во 10.00ч. во неговиот матичен Драмски театар Скопје.

А погребот ќе биде на  Гробиштата во црквата Св. Пантелемон во 11.30ч ќе биде изложен во капелаат, а самиот погреб ќе биде во 12.00ч

Филип Ангеличин Жура ИСПИЦИЕНТ

 

Прашања прво лице

ПАНК,ФУДБАЛ И ТЕАТАР

  1. ЗА СЕБЕ: Панк, фудбал и театар

2 . ЗА ЉУБОВТА: Арена во која се среќаваат срцето, чувствата, апсурдот и болката

  1. ЗА ЖИВОТОТ: Живеј го со полн здив, не врти се зад себе, гледај дааалеку напред
  2. ЗА ТЕАТАРОТ: Паралелен свет, прибежиште од реалноста
  3. ЗА ДОБРОТО: Ќе победи
  4. ЗА ЗЛОТО: За жал сеприсутно насекаде
  5. ЗА УЛОГАТА НА ИСПИЦИЕНТОТ: Подеднакво важна ролја
  6. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ: Ја избегнувам кај себе, ја препознавам кај другите
  7. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА Препорачана од доктор
  8. ЗА АКТЕРИТЕ И ОДНОСОТ КОН ТВОЈАТА РАБОТА Знаат да почитуваат. Некои се вистинси пријатели
  9. ЗА РАБОТАТА ЗАД СЦЕНА Машинерија што не рѓосува, не знае да запре

12 . ЗА СОНОТ Сонувам во боја

  1. ЗА ЈАВЕТО Бегам накај сонот
  2. ЗА ВИНОТО: Еликсир без кој не се може
  3. ЗА СЕМЕЈСТВОТО: Најцврста карика, столб на здравото општество
  4. ЗА КРАЈ Како што вели Емброуз Бирс во Ѓаволовиот речник“: Политика е конфликт на интереси што се камуфлира во судир на принципи. Водење на јавните работи во лична корист. На политиката покажете и ја вратата надвор од театарот.      Народен Театар Охрид

 

 

 

Александар Тодески актер

 

Во прво лице

ТЕАТАРОТ-СВЕТО МЕСТО

1. ЗА СЕБЕ: ДРУГИТЕ НЕКА КАЖАТ

2 . ЗА ЉУБОВТА: УБАВО Е КОГА ЈА ИМАШ

3. ЗА ЖИВОТОТ: МНОГУ Е КРАТОК

4. ЗА ТЕАТАРОТ: СВЕТО МЕСТО

5. ЗА ДОБРОТO: РЕТКА ПОЈАВА

6. ЗА ЗЛОТО: ПОДАЛЕКУ ОД МЕНЕ

7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ: НЕМА СПАС

– А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? СЕ РЕТЧАТ

8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ: СИТЕ ГЛУМИМЕ

9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА: СЛАТКА Е

10. ЗА КОЛЕГИТЕ : ДА СЕ МНОЖАТ

11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ : НЕ СЕ ДОИГРУВААТ

12 . ЗА ИДЕЈАТА : ИМА МНОГУ

13. ЗА СОНОТ : УПОРНОСТ

14. ЗА ЈАВЕТО: НЕ МОЖАМ ДА ГО СОНУВАМ

15. ЗА ВИНОТО: ГО ОБОЖУВАМ

16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО : ТОПЛО КАТЧЕ

17. ЗА КРАЈ : НЕМА КРАЈ

18. ПАНК, ФУДБАЛ ? ФУДБА

Валентин Венцел, директор на Новосадскиот театар

Соработката со Александар Поповски ни отвори еден нов свет

”Режијата на Поповски би можеле да кажеме дека е тн. “тотален театар” во кој се бара многу и физички и ментален напор од актерот, но и од сите останати соработници. Но, тоа е проект во кој трудот повеќекратно се врати како резултат”, вели за “Вечер” Венцел, директор на Новосадскиот театар чија претстава “Гробница за Борис Давидович” на авторот Данило Киш, а во режија на македонскиот режисер Александар Поповски, беше извонредно примена од македонската публиката и наградена со бурни аплаузи на сцената на фестивалот “Млад отворен театар” кој во Скопје е одржува до 28 септември. Претставата неодамна беше прогласена за најдобра од страна на здружението на театарски критичари на Унгарија

Претставата “Гробница за Борис Давидович” е во режија на еминентниот македонски режисер Александар Поповски. Како се случи да дојде до соработка токму на оваа претстава по текст на Данило Киш, а на унгарски јазик?
Александар Поповски не е само еминентен македонски, туку и еминентен режисер од овие простори на западен Балкан, кој со својата режисерска еминиенција далеку исчекорува од тие наши балкански парадигми. Ние ова дело најпрво му го понудивме на главниот режисер на Унгарскиот национален театар во Будимпешта, бидејќи мислевме дека тој свет на Киш, таа мрачна историја на советската револуција ја познава и ја има во своите гени, бидејќи е родум од Украина и завршил руска школа. Долго разговаравме, но тој мораше да одбие, поради други обврски. Тогаш почнавме озбилно да размислуваме на кој би можеле да му го понудиме ова театарско дело. Поповски веќе кај вториот разговор изнесе едно такво видување, една таква режисерска провиниенција што ние рековме дека тоа е нешто фантастично. Тоа не беше она што ние го замислувавме, туку ни се отвори еден нов свет и се запрашавме “Зошто најпрво него не го контактиравме?”. Нашата намера е преку ова дело да се обидеме нешто да кажеме за тие тајновити работи не само на Октомвриската, туку на сите револуции. А секоја револуциај има она што е транспарентно, како борби, барикади, победи, историски случувања… Тоа е она видливото, но истовремено секоја револуција остава длабоки траги во поединецот, а тоа е невидлив дел и токму Поповски ни помогна да се создаде чудесна состојба во која токму невидливото успеа да се покаже.

Имавте ли напорен процес на работа и какви се вашите искуства од соработката?
Раѓањето на едно театарско дело, тој процес од првата читачка проба па до премиера, е секогаш макотрпна работа. Особено тогаш кога се раѓа едно многу вредно дело, а се роди нешто што е многу значајно и вредно за внимание и наградено. Режијата на Поповски би можеле да кажеме дека е тн. тотален театар во кој се бара многу и физички и ментален напор од актерот, но и од сите останати соработници. Пробите беа многу потешки отколку на пример, да работевме салонски театар. Но, актерите на Новосадскиот театар се многу добро едуцирани во поглед на тој апсолутен театар. Тие исклучително добро зборуваат и го имаат тоа психолошко присуство, вични се на игра и другите сценски вештини. Тоа е проект во кој трудот повеќекратно се врати како резултат.

Вашата претстава неодамна се закити со признание од унгарските театарски критичари. Кажете ни нешто повеќе за наградата и дали ја очекувавте?
Навистина не очекував. Здружението на професионални театарските критичари на Унгарија веќе неколку години наназад валоризираат претстави не само во Унгарија, туку и во дијаспората во Романија, Словачка и Србија и гледаат од 130-140 претстави. И тогаш се доделуваат награди во сите категории, актер, актерка, претстава… На свеченото прогласување на наградените дознавме дека претставата “Гробница за Борис Давидович” е најдобра на унгарското јазично подрачје по оценка на критичарскиот еснаф на Унгарија.

Какво значење има наградата за вашиот театар?
Нашиот тетар изведува претстави на унгарски, а секоја претстава ја преведуваме на српски, бидејќи голем дел од публиката е српска. Но, секогаш зборувам дека таа неунгарска публика во Новосадскиот театар доаѓа не затоа што има превод туку бидејќи нашиот репертоар допира и до онаа публика која не е унгарска. Ние по дефиниција сме малцински театар, унгарски театар и театар во дијаспора. И сега кога еден ваков театар ќе стекне и едно такво признание, значи дека во овој момент со оваа претстава е најдобар театар и тоа е големо задоволство. А на нас ни е исто толку важно и наградувањето, бидејќи сме повеќекратно наградувани и на фестивал на српски театар. Повеќекратни победници сме и на Унгарски национален театарски фестивал. Како директор сметам дека театарот мора да биде присутен на пошироко подрачје, а организираме и фестивал на малцински театри. Ние не сме свесни колкав придонос тие малцински театри даваат во целокупната светската театарска уметностност и во обновувањето на театарот. Тие се интересни и секогаш успеваат да направат спој меѓу традицонално-културното наследство и новата интерпретација. Тие одат напред и притоа не се одвојуваат од својот национално -културен корен.

Данило Киш како автор секогаш предизвикувал внимание и дебата во јавноста со неговите светогледи, смели раскажувачки постапки. Во што се состои предизвикот повторно и повторно да се поставува делото на Киш?
Киш е еден од најсветлите ѕвезди на југословенската и светска литература. Мислам дека е секој автор на свој начин храбар. Вистионското уметничко дело секогаш зборува за тајните на самиот уметник и тоа е една ужасна отвореност. А тој всушност таа отвореност ја промовирал и очигледно дека во еден дел на јавноста таа приватна, лична храброст останала во сеќавање. Што се однесува на уметничкото творештво на Киш, тоа и тогаш беше апсолутен европски тренд, но кога тој го работел гледаме дека претходело на нешто што се реализирало во Европа, што стана меин стрим во Европа. Тој многу порано почуствувал потреба да се изразува на тој начин и да ги зема под свое перо темите што ги земал. Тоа тој го чинел пред 25-30 години. И треба да го играме бидејќи е еден од фундаментите на српско- југословенската книжевност и бидејќи она за што тој пишувал ни се случува и сега. Ние со претставата не зборуваме за Октомвриската револуција, туку за оној свет и стварност која денес не опкружува.

Претставата својата премиера ја имаше пред една година. Колку сте задоволни од тоа како публиката ја прифаќа вашата сценска порака?
Интересно е дека публиката на ист начин ја прифаќа претставата и пред година дена и сега, но интересно е и тоа која публика како ја прифаќа претставата, а тоа е исклучително. Ја игравме во Унгарија, Словенија, Хрватска, во Казахстан, сега во Македонија. Но и тоа на што конкретната публика реагира. Дали тоа е виртуозната игра, атмосферата, дали ја прифаќаат приказната… Мислам дека вистинската публика комуницира со мета пораката на оваа претстава, а тоа е најтешко да се направи и затоа публика не може да и одолее на оваа претстава. Оваа претстава постојано упатува една метапорука, аи најтешко да се одигра на сцена е менталитетот. Тоа тешко се одигрува, а оваа претстава носи еден источноевропски менталитет. Интересно е која димензија публиката ја чита и со која се поистоветува, а публиката потоа си создава своја целина.

www. vecer.press

Ебру Мусли актерка

 

Во прво лице

 Направи добрина и фрли ја во  море

 1. ЗА СЕБЕ: Секогаш повеќе

2 . ЗА ЉУБОВТА: Нема толкување,се доживува

  1. ЗА ЖИВОТОТ: Зграпчи го
  2. ЗА ТЕАТАРОТ: Постојам, дишам, ме има
  3. ЗА ДОБРОТО: Направи добрина и фрли ја во море
  4. ЗА ЗЛОТО: зло си е зло
  5. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ : гушење

 – А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? Богатство

  1. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ: е неизбежна.
  2. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА: без правосмукалка
  3. ЗА КОЛЕГИТЕ: Моќ и сила
  4. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ: НАДЕЖ

12 . ЗА ИДЕЈАТА: ја имаш или ја немаш

  1. ЗА СОНОТ: Зад камера
  2. ЗА ЈАВЕТО: тогаш си буден
  3. ЗА ВИНОТО: Престол
  4. ЗА СЕМЕЈСТВОТО: Баклава
  5. ЗА КРАЈ , Почеток

18 ЗА НАГРАДАТА НА МТФ кога се сака се се може