25 МАРТ – РОДЕНДЕН НА ТДМ Актерите зборуваат за нашиот театар

Емра Куртишова, актерка во ТДМ

“Кој збор да го употребам за да се објасни чувството да зачекориш прв пат на сцената на Театарот за деца и младинци? Тврдам дека адекватниот збор е ВОЛШЕБСТВО! Обземени од моќта на магијата, обземени од чувството на слобода, креирате и создавате бесконечна игра, за која ни вие самите не сте биле свесни дека ја поседувате. Убаво е кога трудот ви се наградува со искрен аплауз, убаво е кога детето “зјапа” во вас и ве доживува како негов херој, а уште поубаво е кога сте свесни дека создавате за единствената искрена публика. Кога прв пат се соочив со сево ова, сфатив дека сум го направила вистинскиот избор, и дека не постои сомнеж да бидам горда и задоволна што сум дел од Театарот за деца и младинци. Ние актерите од овој театар ја имаме честа да го негуваме и гаиме детето во нас и да не дозволиме никогаш да порасне. Децата се нашата вечна инспирација!

Среќен роденден ТДМ

Емра Куртишова, актерка во ТДМ

Разговор со актерката Ирена Илиевска: Народот ни е жеден за македонска продукција

Ирена Илиевска

“Секогаш кога се снима и пласира македонски производ, наидува на голема гледаност, народот ни е жеден за наш производ, бидејќи факт е дека многу малку снимаме. Па кога ќе пласирате македонски филм, серија, народот се лепи како магнет. И тоа е убаво. Секогаш нашиот производ треба да има гледаност, но треба да се снима повеќе и да се пласираат уште повеќе проекти“, вели актерката Ирена Илиевска, убавата мома од серијата ‘Македонски приказни’ која неодамна стана мајка на ќеркичката Ева, и која сè уште чека “да и се случи – матичен театар“

Со улогата на убавата и скромна мома во „Македонски приказни“ влеговте во домовите на граѓаните, станавте популарен и омилен лик кај гледачите на серијата. Како дојде до овој ангажман и се случува ли да Ве препознаат на улица и да се интересираат за серијата?

Соработката дојде сосема случајно. Дознав за огласот кој телевизијата Канал 5 го објавила, оглас за отворање на нови работни места за актери. Во тој период бев тукушто дипломирана и невработена, па си реков зошто да не, додека да си го најдам својот матичен театар, мора нешто да се работи. Точно знаев каков е ангажманот, што ќе се бара од мене. Таму се работеше на натсинхронизација на серии и се снимаше серијалот на Македонски народни приказни. На сето тоа гледав како на стекнување искуство плус. Се пријавив на кастингот, сè помина регуларно и станав дел од екипата на телевизијата. Таму сум веќе шест години, собирам искуство и чекам да си го најдам матичниот театар. Знаете како велат ‘навидум привремените решенија траат најдолго’. Таква е и мојата приказна до сега, но иако сè уште се бараме со театарот, не пропуштив ниту еден миг да собирам искуства и да се надградувам како актер. Проектот “Македонски народни приказни“ ме донесе чекор поблиску до камерата. Со оглед на тоа дека за време на студиите немавме голема можност да играме пред камера, а праксата е далеку пред теоријата во нашава професија, навистина многу ми помогна и ме надгради како актерка. Народот го прими одлично серијалот, им се виде близок, верувам, како приказна, како дел од минатото, па поради таа гледаност, природно дојде и тоа да нè препознаваат и поврзуваат со ликовите од приказните. Да, постојано се случува да ме препознаат, што искрено ме радува, па да си поразговараме за приказните, за начинот како ги снимавме сериите…

Според Вас која е причината за популарноста на серијата?

Како што веќе споменав, мислам дека причината за популарноста на серијалот е директно поврзана со корените на нашиот народ. Чувството на блискост со целата приказна. Исто така, секогаш кога се снима и пласира македонски производ, наидува на голема гледаност, народот ни е жеден за наш производ, бидејќи факт е дека многу малку снимаме. Па кога ќе пласирате македонски производ, филм, серија, народот се лепи како магнет. И тоа е убаво, секогаш нашиот производ треба да има гледаност, но треба да се снима повеќе и да се пласираат уште повеќе проекти. Tоа е добро и за нас како актери, а и за публиката.  За жал, заостануваме, државите од регионот се веќе далеку понапред од нас во тој поглед, но да се надеваме дека за брзо ќе ги стигнеме.

Ова не е и Вашиот единствен актерски ангажман. Сте толкувале и улоги во театар. Што е поголем предизвик за Вас?

Театарот ми бил и секогаш ќе ми биде првиот избор, а подеднаков предизвик со филмот. Тотално различни се, не можеме да зборуваме како за иста професија. Ги поврзува некоја тенка жичка, некаква основа што се крие во талентот и ѕвездата на поединецот за да се занимава со ова, но пристапот, правилата, начинот на работа се сосема различни. И двата ангажмани ми се предизвик, адреналин и апсолутна посветеност. Имам и театарски ангажмани, како актер-гостин, како хонорарец и многу драги улоги во тие проекти, но поради пандемијава, сега сè е стопирано. Сèуште чекаме подобри времиња, чекаме да се справиме со ова што ни се случува и спокојно да се вратиме и ние на сцена, а и публиката во театар.

Дали актерството е Ваша страст од детството и кои беа Вашите први учители за тоа што значи оваа професија и колку се битни работата и талентот?

Некаде во седмо одделение за прв пат ми се роди желбата за оваа професија. Нормално, на 13 години не размислував за сцената како на моја идна професија, но пројавив желба моите родители да ме запишат во драмско студио. Бев љубопитно дете, мислев дека ништо не може да ме сопре и дека можам сè и сакав да пробам сè. Родителите беа видно изненадени, но ми дадоа поддршка, како и за сè друго во животот. Од тој момент почна сè, и од моето запишување во драмското студио “Сцена”. Први учители ми беа Тони Михајловски и Александар Микиќ. Бевме интересна екипа, а тие знаеја како да направат да сакаме да дојдеме пак и пак… Не пропуштав ниту еден час, почнав да одам редовно во театар, а претставите ги гледав и по 10 пати. Ги знаев сите реплики на памет, знаев што актерот кажал на минатата изведба и што е различно во наредната изведба, било тоа да е дел од текстот или од мизансценот. Македонските актери ми беа ѕвезди и идоли, а не холивудските. Учев од сите, го пиев секој атом од магијата наречена сцена и сценска игра… Пораснав и дојде време да се одлучам на кој факултет ќе го продолжам школувањето, нормално првиот избор ми беше Факултетот за драмски уметности, но знаев дека е многу тешко да се запишеш на тој факултет, бидејќи примаат само 10 кандидати од целата држава. Се подготвив за приемниот на ФДУ и ме примија. Оттука животот се пренасочува во една друга насока, поинтересна од другите опции, полна со авантури, многу одрекувања и апсолутна посветеност. Професионалното изучување го продолжив во класата на професорот Владимир Милчин и асистент Сузана Киранџиска. Во поглед на талентот, да, мора да имаме некое зрнце талент во нас, но мојот став е дека 90 проценти е работа. На себе пред сè, а потоа и пракса.

Во моментот ја играте најголемата, најтешката, но истовремено и најубавата улога во животот, улога на мајка. Како се снаоѓате?

Е, кога доаѓаме до оваа точка, до ова прашање, тогаш сè паѓа во вода, сè што било тешко, сè што било напорно, сè што било љубов во овие мои 30 години, сè што било посветеност. Мајчинството и добивањето на ќеркичката ми се доказ дека ова е повеќе од сè горенаведено. Ако постои апсолутно, тогаш ова е тоа, апсолутна љубов, посветеност, грижа. И не само животна улога, туку и најголема школа, најтежок испит кој бара доживотно спремање, учење, преиспитување и  надградување. Сè уште сум на самиот почеток, но не сум збунета и подготвена сум на сè. Веќе се навикнуваме една на друга, мајчинскиот инстинкт несомнено си го направи своето. Првиот момент после породувањето кога ми ја донесоа, знаев сè, како цел живот да сум држела бебиња, да сум ги хранела, пресоблекувала и бањала. А дотогаш немав ни видено толку мало суштество, а не пак да го држам во прегратки. Така што природата си го прави своето, Ева ми пристигна во прав момент во животот, во период во кој сум достигнала доволна зрелост за да се соочам со ова.

Kои се Вашите планови и желби во однос на професијата во наредниот период?

Состојбата со коронавирусот не ми дозволува многу да планирам. Сега имам девет месеци породилно отсуство и ќе ги искористам до максимум да се посветам на детето, да пркнеме малку. А, потоа се враќам на работата турбо, бидејќи сум воркохолик и веќе ми недостасува да работам. Искрено се надевам до тогаш ќе заврши целиот овој хорор со вирусот и дека ќе можеме да работиме турбо под нормални услови. Желба ми е да ми се случи матичен театар, конечно.

Даниела ТРАЈКОВСКА

превземено https://www.vecer.press/

Поради неправилности во работењето, разрешен директорот на Театар Комедија Сашо Ристовски

“Поради неправилности во работењето, утврдени од вонредниот инспекциски надзор од Министерството за култура , денеска е разрешен Сашо Ристовски од функцијата директор на НУ Театар Комедија“, објавија од Министерството за култура.

Оттаму посочуваат дека при надзорот е утврдено дека директорот на театарот презел обврски над одобрените средства од Министерството за култура во вкупен износ од 8.734 486,оо денари без притоа истите да ги обезбеди од други извори. Со тоа е сторена повреда на чл.70 а, став 4 од Законот за култура.

До изборот на нов директор, заради непречено фунционирање на оваа установа, за в.д. директор е назначена Нора Шаќири Марковиќ, вработена во театарот.

превземено

www.vecer.press

ДЕЈАН ПРОЈКОВСКИ, РЕЖИСЕР: Одбивам да бидам дел од оние кои го Чекаат Годо!

ДЕЈАН ПРОЈКОВСКИ

И додека ангажираните театри и актери во светот и покрај пандемијата своето време го мерат во изговорени реплики, одиграни претстави и добиени аплаузи, кај нас завесата е спуштена за големи претстави, актерите и режисерите се делат на пожелни и тие што тоа не се, а социјалната дистанца се разбира како заобиколување на театарот и апстиненција од културна комуникација со публиката, се разбира, со мали исклучоци. Со години, дури еден Дејан Пројковски на кој еминентни театри во поширокиот регион со чест и задоволство го ангажираат, нема поставено претстава во театрите во земјава.  Тој, затоа пак, импресивно го збогатува својето портфолио поставувајќи врвни дела на театарската уметност на  сцените надвор од земјава – последни: „Ана Карeњина”  во Новосадскиот театар  и „Дервишот и смртта” во Народниот театар на Република Српска во Бања Лука, а пред тоа „Ромео и Јулија” во Националиниот театар во Истанбул, „Браќа Карамазови”, во реномираниот „Иван Вазов” во Софија… И предизвикува овации. Таа во Нови Сад доби верификација за врвна актерска игра на тимот, а  „Дервишот и смртта”, иако се игра и двапати во неделата – билети нема.

Ноевиот ковчег на човештвото

Во година кога живуркавме во своите домови, кога дури замре и размената на книги со пријателите, наместо социјална дистанца тие што знаат прават култура на безбедно растојание со и меѓу публиката. Во Новосадскиот театар  „Ана Карeњина” по секоја изведба собира аплаузи, а неодамна фестивалот „Тврѓава театар” претставата ја награди за најдобра колективна игра во минатата година. Гостувања, фестивали. Како беше да се функционира во такви услови?  

Изминатата година имав два големи театарски предизвици. Првиот беше гостувањето на „Ана Каренина” на фестивали во Србија и Унгарија. Во година кога многу малку се играше успеавме да имаме гостувања на важни фестивали. Добивме награда за најдобра колективна игра што беше за нас важно признание, но најголемата награда беше да се игра и да имаме средби со публиката. Вториот предизвик којшто беше многу голем и сложен. Ја направивме претставата „Дервишот и смртта”, која по својата форма е сценски спектакал со огромна актерска екипа, голема сценографија, технички многу сложена претстава, дополнително во неа играат коњ и јастреб. Вкупно околу 50-ина луѓе се вклучени при нејзините извeдби. Имавме премиера во октомври и околу десетина репризни изведби. Народниот театар во Бања Лука има дозвола во салата да примат 160 гледачи, на сите изведби се радуваме на распродадени билети.

Изминатата година светот во еден период остана без претстави, изложби, проекции, концерти. Тогаш се запрашавме за смислата на постоењето на нашата цивилизација. Основниот порив на задоволување на животинските нагони сигурно не е она што човекот го прави поразличен од животните. Кога би дошол крајот на оваа наша цивилизација се прашувам што е она што треба да остане како доказ за смислата и вредноста на нашето постоење. Сигурно тоа ќе бидат делата на Шекспир, Достоевски , музиката на Бах, иконите на Дичо Зограф, приказните на Цепенков, зборникот на Миладиновци. Сигурно нема како податок за нашето постоње да оставиме колку пластични шишиња сме произвеле, колку делфини сме отруле со нафта во океаните, колку војни сме воделе или колку конзерви успешно сме отвориле. Уметноста е духовната смисла на постоењето на секоја цивилизација. Токму затоа театарот е важен сегмент во ноевиот ковчег на човештвото бидејќи со векови го создава и чува стое она што претставува смисла и вредност на постоењето на нашата цивилизација. И токму поради сето тоа беше многу важно завесата во театрите да не биде спуштена.

„Дервишот и смртта” во театарот во Бања Лука собира овации на секоја изведба. Деновиве повторно. Што е клучно што те повлекува за да прифатиш да работиш претстава, делото (“Дервишот и смртта” е роман на 20 век), актерската екипа, или…?

Секогаш се обидувам да го почувствувам духот на градот и театарот каде што работам. Затоа првите денови ги посетувам пазарите, храмовите, местата каде што се собираат луѓето во тој град. Сакам да создавам претстави кои ќе бидат духовно дел од тој град. Секоја претстава е дел од големиот репертоарски мозаик, се обидувам да почувствувам какво камче недостасува во тој мозаик. Се разбира актерите се темелот на сите мои размислувања и идеи. Изминативе неколку години имав можност да работам претстави според едни од најголемите романи „Браќа Карамазови”, „Ана Каренина”, „Дервишот и смртта’, „Коцкар”. Големите романи секогаш отвораат нови светови, носејќи големи и важни теми. Светот во кој живееме е бездуховен, “Дервишот и смртта” сакав да биде провокација за публиката да започне да размислува за борбата помеѓу доброто и злото, помеѓу верата и безверието, помеѓу Бог и ѓаволот.        Затоа се одлучив за „Дервишот и смртта” бидејќи целата болка на современиот човек, целата страст за животот е во основата на овој епохален филозофски роман. Неговите ликови се како нас денес – телото сака да живее во страст, човекот има порив постојано да го задоволува телото, а од другата страна е душата која гледа нагоре кон Бога. Се води борба помеѓу телото коешто го влече човекот надолу кон страстите и душата која што сака да се качува нагоре, барајќи го Бога. Човекот е растргнат помеѓу земните страсти и небесните идеали.

Годината што помина сигурно ќе остане во меморијата на историјата како посебна, но колку таа состојба влијаееше на односот кон театарот, спрема уметноста воопшто. Се смени ли нешто во  гледањето и поимањето на работите, дали се случија некави квалитетни или квантитаивни промени во односот спрема овој вид уметност?

Велат дека добар пријател се познава во неволја. Така и ние во театарот имавме можност да провериме колку од нас сме негови вистински пријатели. Се надевам дека после оваа состојба сите ќе бидеме подобри луѓе, похумани, ќе подадеме рака и ќе ја прифатиме подадената рака, не би сакал на крајот само да ја промениме амбалажата без грижа за суштината внатре. Театарот не треба да се работи со компромис дури и во време на пандемија. Во овој период започнав да пишувам книга за режијата и театарот, а за што друго.  Јас минатата година одбив да бидам дел од луѓето кои го Чекаат Годо, а тој всушност е тука и чека заедно со сите нас. Бидејќи предолго време на Балканот и пред пандемијата ние нешто чекаме.. Кога ја работев „Буре барут”  во Црногорско народно позориште основната тема беше балканското алиби дека животот е подобар и посреќен таму некаде далеку, среќата се случува на други места и на други луѓе. Животот на Балканот како да се живее во железничка станица каде што треба да дојде возот и да не однесе во градовите каде што приказните имаат среќен крај. Животот не се живее, тој само поминува во чекање и надеж. Живот е она време што поминува додека планираме како ќе живееме среќно. Сакам да кажам дека треба да имаме соништа и треба да имаме верба и сила да ги остваруваме, а ѕидовите и препреките треба да се победуваат со љубов. Достоевски вели дека убавината ќе го спаси светот. Без разлика дали се времињата лесни или тешки ние живееме во нив. Дервишот Ахмед Нурудин вели: Ова е моето време, единствено кое ме засега.

Суштината на мигот

Колку ваквата ситуација стана алиби и покритие за неинвентивност, мрзеливост и за апсурдната пасивност на институциите?

Оваа година буквално сите многу добро ја разбравме дефиницијата на Питер Брук: Театар е кога еден игра и еден гледа. Толку треба за да се случи чинот наречен театар: еден актер и еден гледач. Сè додека го имаме тој едниот гледач треба да го наоѓаме начинот да играме. Сè додека го имаме тој еден гледач театарот има иднина и смисла на своето постоење. Сите театри мора да наоѓаат начини и форми како да ги отворат вратите за публиката. Бидејќи штом во гледалиштето нема барем еден човек да гледа, тогаш не може да се случи чинот наречен театар. Го нема сведокот. Оној што ќе ја сведочи вистината за случениот живот. Оној што заедно со актерот е дел од мигот.

Ова беше година кога со сите сили се боревме да го создаваме убавото на сцената. Грдото да го победиме создавајќи на светот убавина. Театарот како и животот е миг. Затоа е многу важно особено во тешки времиња да ја пронаоѓаме суштината на мигот.

Пандемијата дефинитивно ги смени и животите и потребата за културни активности и уживање во културните продукти. Има ли начин да бидат задоволени културните потреби без притоа да биде загрозен човечкиот живот?

Има и мора да има. Со многу внимавање, со почитување на сите заштитни мерки и протоколи. Достоевски вели: „Не е важно само човекот да живее, важно е и за што живее”. Ова се тешки времиња за светот, тешки за театарот и токму затоа може и мора да се игра. Театарот е актерот. Тој е почетокот и крајот на играта. Имало најразлични периоди во историјата на театарот, имало најразлични времиња, театарот многу често се наоѓал на крстопат, најчесто времето не било најдобро за создавање театар, впрочем како и ова нашето сега што го живееме и во кое твориме. Имало и ќе има црни и бели денови за театарот, но немало ниту еден ден без во театарот да го има актерот.

Ќе останеме ли светот да нè препознава по театарот, тој што се создава тука, во нашата земја или пак ќе правиме (правите) театар по светот?

Најдобро би било ако можеме да го правиме и едното и другото. Да создаваме силен автентичен театар тука, но и да можеме да правиме театар по светот. Мислам дека е многу важно за еден уметник да може да излезе надвор од границите на својата земја, да сподели нови искуства, да создава нови светови. Голема тема во уметноста е изборот, да можеш да правиш театар онаму каде што сакаш ти. Изминатите неколку години моите претстави беа прогласувани за најдобри и ги добија највисоките награди за театар во Турција, Хрватска, Црна Гора, освојуваа награди и во Србија, Унгарија. Секој театар за мене е како едно големо театарско семејство. Театрите не се делат на големи и мали, на провинција или центар. Има театри што веруваат и театри што не веруваат. Театри што ја пронашле смислата на своето постоење во бесконечното создавање, во пробите, во претставите. Тоа се театри и актери кои своето време го мерат во изговорени реплики, одиграни престави и добиени аплаузи. Токму во такви театри сакам да работам и бескопромисно да создавам театар.

Која е следната дестинација? Каде и како понатаму?

Имам планови за работа во Србија, Бугарија, Русија, Босна и Херцеговина, Турција, Хрватска… тоа се проекти кои е планирано да се реализираат во следниве две години. И мислам дека по четири години пауза ќе направам претстава во Македонија.

Лилјана ГРЏО ДАМОВСКА

превземено од

www.vecer.press

Студио за актерска игра Прва проба

🎈🎈🎈 ПРВА ПРОБА🎈🎈🎈

📢студио за актерска игра📢

🕐Од 1ви февруари 2021 почнуваме со часови!🤩

🕐Секој понеделник и четврток

🟢Стекнување на вештина за сценски говор

🟢Правилен говор и дикција

🟢Ослободување од трема

🟢Самодисциплина

🟢Развивање на фантазијата

🟢Многу забава и дружење

Подетални информации и пријавување на:📱 071279039📧 studioprvaproba@gmail.com

ВАЖНО: Бројот на места е ограничен и часовите се одржуваат според сите пропишани мерки и протоколи!

Се гледаме на ПРВА ПРОБА!📣

„Гронхолм метод“ – прва премиера за годинава на Струмичкиот театар

Народниот театар „Антон Панов“ од Струмица за прва премиера во новата година ја подготви „Гронхолм метод“ по истоимениот текст на шпанскиот драматичар Жорди Галсеран.

На прес конференција, режисерот Васил Василев од Бугарија истакна дека психолошкиот трилер на Галсеран ја истражува тенката граница меѓу тоа што значи вистина и тоа што значи привид.

„Станува збор за претстава која е театарско уживање, во кое гледачите можат да се насладат потонати во сопствените мисли и во тоа што го чувствуваат. Јас, како режисер, во последните години се занимавам со проблемот на манипулацијата на човекот и како тој се манупулира. Што се случува со него кога некој од некаде го набљудува и му ги определува правилата. Токму тоа е темата на нашата претстава и од самиот почеток почнуваме да поставуваме многу прашања на кои гледачот постепено почнува да си одговара. Гледачот не е само гледач, туку е дел од нашата манипулација, тој е дел од нашата игра“, посочи режисерот Василев.

Улогите ги толкуваат Горан Ников, Танкица Стојанова, Игор Тодоров и Ванчо Василев. Сценографијата и плакатот се на Валентин Светозарев, костимите ги подготви Ванчо Василев, а композитор на музиката е Милен Апостолов.

Љубителите на театарската уметност ќе можат да ја проследат премиерата која се случи на 20 јануари.

Изложба – “Сценска тишина”

Македонскиот народен театар ја слави својата 75-годишнина Изложба – “Сценска тишина”

“Сценска тишина”

Во годината во која Македонскиот народен театар ја слави својата 75-годишнина, период доволно долг за испишување на историја и достојно одбележување, светот, а со тоа и културата, се соочија со голема пандемија. Театарот остана без верната публиката, актерот не е на сцената, текстот е неизговорен. Остана тишината. Изложбата „Сценска тишина“, во продукција на МНТ, претставува желба и мотив театарот да се врати на сцената каде што ѝ припаѓа. Односно обид да се реконструираат претставите кои се на тековниот репертоар на МНТ преку костими, сценографија и/или реквизити. Театарската претстава како нужно врзана за времето и просторот во кој се одржува, постои единствено во времето во кое се одигрува. Поради тоа денес сцената е празна, но останува театарската светлина, мигот/сеќавањето за погледната претстава и поттикот да се посети непогледнатата претстава. Низ фотографиите и видеото на Драган Гајиќ се раскажува за моќта на актерот, концептот на режисерот, приказната на авторите и креативноста на авторите на сценографијата и на костимографијата. Низ изложбата, работена по идеја и во реализација на Ивана Јарчевска и Мила Анѓелковиќ, прикажани се костими во кои играат актерите на МНТ, сценографиите на: Никола Тороманов, Илина Ангеловска, СвенЈонке, Костантин Трпеноски, Вишња Вујовиќ, Лоренцо Банчи, Владимир Жерновски и Валентин Светозарев; и костимографиите на: Марија Пупучевска, Илина Ангеловска, Снежана Пешиќ-Раиќ, Свила Величкова, Роза Трајческа-Ристовска, Ивана Каранфиловска-Угуровска, Александар Ношпал, Мануела Паладин, Лидија Георгиева, Кокев и Кадриу, Елена Пандева, Антонија Гугинска-Јорданоска и Елена Вангеловска.Поради состојбата, изложбата е единствено достапна онлајн во вид на фотографии и како видео – објавено на јутјуб-каналот на МНТ.https://www.youtube.com/watch?v=9pSZD_wY68oИдеја и реализација: Ивана Јарчевска и Мила АнѓелковиќФотограф и видео реализација: Драган ГајиќДизајнер на видео ефекти: Илија ЦветковскиДизајнер на каталог: Димитар ДимитровГардеробери: Валентина Чонкова и Скендер БеришаРеквизитери: Соња Крстевска и Боби ГелиќСветло – мајстор: Игор ЃеоргиевСветло – оператор: Горјан ТемелкоскиТехничка поддршка: Ангел Петровски и Ненад ТрпеновскиКоординатор на сценска техника: Ивица УрдаревиќМанипуланти на горен и долен погон: Горан Димов, Васко Бојаџиски и Трајче ТасевскиДекоратери: Васил Мешковски, Дејан Стамчевски, Павле Кралевски, Мартин Китановски, Саво Ивановски, Едмонд Хајредин, Дурмиш Сефер, Ибраим Рамани, Хусеин ХалилиДиректорСимона УгриновскаДекември 2020 година

СЦЕНОГРАФИЈА, РЕКВИЗИТА И КОСТИМ ЗА ПРЕТСТАВАТА ЖИВОТОТ НА МОЛИЕР
КОСТИМ НА МАРИЈА НОВАК
сценограф: СВЕН ЈОНКЕ
костимограф: СНЕЖАНА ПЕШИЌ – РАИЌ
режисер: АЛЕКСАНДАР ПОПОВСКИ
РЕКВИЗИТА ЗА ПРЕТСТАВАТА ЖИВОТОТ НА МОЛИЕР
СЦЕНОГРАФИЈА, РЕКВИЗИТА И КОСТИМ ЗА ПРЕТСТАВАТА ЖИВОТОТ НА МОЛИЕР
КОСТИМ НА МАРИЈА НОВАК
СЦЕНОГРАФИЈА, РЕКВИЗИТА И КОСТИМ ЗА ПРЕТСТАВАТА СИЛЈАН ШТРКОТ ШАНЦА
КОСТИМ НА ТИНА ТРПКОСКА, АЛЕКСАНДАР ЃОРЃИЕСКИ/СЛАВИША КАЈЕВСКИ, НИНА ГАЧИЌ ДЕАН И ВЛАДИМИР ЈАЧЕВ/НИКОЛА АЦЕСКИ
сценограф и костимограф: ИЛИНА АНГЕЛОВСКА
режисер: СРЃАН ЈАНИЌИЈЕВИЌ
РЕКВИЗИТА И КОСТИМ ЗА ПРЕТСТАВАТА СИЛЈАН ШТРКОТ ШАНЦА
РЕКВИЗИТА И КОСТИМ ЗА ПРЕТСТАВАТА СИЛЈАН ШТРКОТ ШАНЦА
СЦЕНОГРАФИЈА, РЕКВИЗИТА И КОСТИМ ЗА ПРЕТСТАВАТА ЖИВОТОТ Е ПРЕКРАСЕН
КОСТИМ НА ЗВЕЗДАНА АНГЕЛОВСКА, СЛАВИША КАЈЕВСКИ, НИКОЛА РИСТАНОВСКИ И АРНА ШИЈАК
сценограф: НИКОЛА ТОРОМАНОВ
костимограф: МАРИЈА ПУПУЧЕВСКА
режисер: АЛЕКСАНДАР МОРФОВ
РЕКВИЗИТА ЗА ПРЕТСТАВАТА ЖИВОТОТ Е ПРЕКРАСЕН
РЕКВИЗИТА ЗА ПРЕТСТАВАТА ЖИВОТОТ Е ПРЕКРАСЕН
РЕКВИЗИТА ЗА ПРЕТСТАВАТА ЖИВОТОТ Е ПРЕКРАСЕН
РЕКВИЗИТА И КОСТИМ ЗА ПРЕТСТАВАТА КЕЦ НА ДЕСЕТКА
КОСТИМ НА ИВИЦА ДИМИТРИЈЕВИЌ И СОФИА НАСЕВСКА – ТРИФУНОВСКА/НИНА ГАЧИЌ ДЕАН
костимограф: ИВАНА КАРАНФИЛОВСКА – УГУРОВСКА
режисер: ДРАГАН СПАСОВ – ДАЦ И ЈОРДАН СИМОНОВ
СЦЕНОГРАФИЈА, РЕКВИЗИТА И КОСТИМ ЗА ПРЕТСТАВАТА МАКБЕТ
КОСТИМ НА АНА СТОЈАНОВСКА, ДРАГАНА КОСТАДИНОВСКА, САШКО КОЦЕВ И СЕНКО ВЕЛИНОВ
сценограф: КОСТАНТИН ТРПЕНОСКИ
костимограф: РОЗА ТРАЈЧЕСКА – РИСТОВСКА
режисер: НЕЛА ВИТОШЕВИЌ
РЕКВИЗИТА ЗА ПРЕТСТАВАТА МАКБЕТ
РЕКВИЗИТА ЗА ПРЕТСТАВАТА МАКБЕТ
СЦЕНОГРАФИЈА, РЕКВИЗИТА И КОСТИМ ЗА ПРЕТСТАВАТА БЕСАЧИ
КОСТИМ НА ВЛАДО ЈОВАНОВСКИ И ТРАЈЧЕ ЃОРГИЕВ
сценограф: НИКОЛА ТОРОМАНОВ
костимограф: СВИЛА ВЕЛИЧКОВА
режисер: ЈАВОР ГРДЕВ
РЕКВИЗИТА ЗА ПРЕТСТАВАТА БЕСАЧИ
РЕКВИЗИТА ЗА ПРЕТСТАВАТА БЕСАЧИ

Наташа Поплавска за Баге

“Како мене, Пјаф” 2001

Благоја Стефановски Баге – Актер, Директор, Министер за култура и најголемиот театарски татко си замина од оваа сцена. Вистински претприемач во културата, човек кој направи милион мостови помеѓу театарите на нашата мала Македонија, регионот, Европа и Светот. Баге беше прв во многу работи, многу негови идеи реализирани во културата и денес се столбови во нашата културна историја. Баге умееше да препознае уметник и да му отвори ширум врата во Битолскиот театар. Баге беше првиот што ја разбра потребата за раѓањето на независна театарска сцена во Македонија. Па така уште во 2001- ва година кога тој беше Директор на Битолскиот театар, а јас тазе дипломиран режисер со тукушто регистрирана театарска куќа “Арт медиа” дојдов кај него за да му понудам соработка. Тој ме прими и ми кажа искрено дека е невозможно веднаш да почнам да работам претстава, дека ќе треба да почекам до следната сезона. На што јас исто искрено одговорив “ јас не сум сигурна следната година дали таа претстава ќе сакам да ја правам.” Баге застана за миг, ме погледна убаво и најверојатно ја виде потребата за креација во моите очи и одговори : – “ Тогаш ајде, повели, почни веднаш. А јас ќе ти помогнам со се што можам. “ И така би, јас почнав да работам претстава на темата Едит Пјаф и кабаре со битолската актерка Елена Моше и Фолтин. Таа година 2001 ва беше тешка година, се случи првиот полициски час во новиот милениум. Беше грозна атмосферата по Битолските улици, но Баге не дозволи театарот да застане, како што многумина дозволивме сега ….За време на полицискиот час во Битола во 2001 година тој продуцираше две претстави , првата “На дното” во режија на Бора Драшковиќ со огромна актерска екипа во која Баге покрај директор беше актер и втората претстава, моето кабаре “Како мене Пјаф” . Истовремено актерите на битолскиот театар секоја вечер играа претстава. Јас живеев во театарот, во убаво средена гримиорна зошто апартманите беа полни со колеги од регионот. Беше прекрасно чувство Битолскиот театар да ти биде твој дом. Битолскиот театар во времето на Баге беше центар на идеи, центар на размена на уметници и дела… тоа беше најживиот театар што некогаш сум го видела. Баге ми го покажа театарот како најубавата и најсреќната планета што може совршено да фукнкционира 24 часа и нон-стоп да се “игра”. Нашите проби почнуваа од 11 часот навечер и траеа до 5 часот изутрина, на Бора пробите од 10-14ч. Од 16 часот веќе започнуваа подготовки за вечерашните изведби на претставите…. тоа беше ТЕАТАР ….А кога дојде Баге да ја гледа претставата, јас имав најголема трема и со крај на око ѕиркав накај него…..тој уживаше….нема да ја заборавам неговата широка насмевка и очи што светкаат од радост. Се заљуби во претставата и ја однесе секаде каде што имаше можност. Претставата го живееше својот интензивен театарски живот на разни сцени по регионот и светот, па еве и годинава по долго време пак дојде во Скопје и ја одигравме на фестивалот “Гола месечина. “ Од тогаш наваму не направив претстава во Битолскиот театар, но затоа оваа претстава стана антологија во нашата театарска историја и единствена во земјата која 20 години живее благодарение на тебе Баге и ги чека своите следни изведби во Велес. Ти благодарам за се што направи за мене, што подоцна како Министер ја поддржа и мојата претстава “Мадам Кабаре”, ти благодарам и за моето “Буре Барут”што во 2015 та го однесе во Бугарија, што мојата “Лисистрата” во 2016 ја однесе во Албанија, ти благодарам што беше до крај мој поддржувач. Баге мој мил, мој театарски татко….си заминуваш од овој свет кој ти многупати го направи поубав. Мојот вистински татко ќе те чека таму некаде каде што гори пламенот на уметноста. Те чекаат и другарите театарџии… се надевам дека ќе ги собереш сите и ќе ја направите ангелската претстава. Знам дека ќе го сториш тоа, само ти ја имаш таа голема и силна енергија за творење. Патувај мирно кон светлината, а јас никогаш нема да ја заборавам твојата посветеност, љубов и страст кон градењето на ТЕТАРОТ. Ќе бидеш засекогаш мојот голем театарски татко и учител. А јас ти ветувам дека во 2021 ќе направам турнеја низ Македонија и регионот со нашата заедничка продукција на кабарето “Како мене, Пјаф”! Секоја претстава ќе ја играме како ти да не гледаш! Ќе пееме за тебе ❤️🎭🎶Нека ти е вачна слава!

ОБЛАК ВО МАЛА КУТИЈА

Претстава за бебиња и мали деца (1 +)

НУ Театар за деца и младинци, Скопје

Декември, 2020 г.

Режија : Бојана Лазиќ

Сценографија и костим: Бранислав Станковиќ

Композитор : Владимир Пејковиќ

Сценски движења : Дамјан Кецојевиќ

Асистент сценограф: Кирил Василев

Играат:

Симона Спировска

Наташа Петровиќ

Ненад Митевски

Никола Наковски

Инспициент: Ѓуро Дракулоски

Изработка на костим : Љубица Велкова

Изработка на реквизита : Бранкица Јордановска

Дизајн на плакат и брошура: Бранислав Станковиќ

Фотографии на рекламен и видео материјал : Драгољуб Николовски

Тон мајстор : Ангеле Насковски

Светло мајстор : Оливер Ставрев

Декоратери : Јовица Видески, Бујамин Селими и Мирсат Камбери

„Тетовирани души“ во Струмица/ ПРЕМИЕРА-ЧЕТВРТОК

ПРЕДПРЕМИЕРА— СРЕДА,21.10.20 г

ПРЕМИЕРА-ЧЕТВРТОК,22.10.20 г.- ПЕТОК,

23.10.20 г.- САБОТА,24.10.20 г. —Почеток на претставите во 20 часот.

Теровирани души на Горан Стефановски ќе си добие премиера о Четврток. Во Струмичкиот театар „Антон Панов“