Драгана Левенски – актерка

Во прво лице 

Драгана Левенски
Животот е стаклена чаша

За себе – Непоправлив сонувач
За љубовта – Е потребна на секој од нас , таа не прави подобри луге
За животот – Стаклена чаша
За театарот – Верба , спокој , начин на живот
За доброто –Треба да се препознае , а потоа да се чува и да не се потценува .
За злото – Го поседуваат слабите луге
За непријателите – Ги поздравувам
За пријателите – не се може без нив , им благодарам што постојат
За глумата во животот – која некогаш за жал е за оскар
За сценската прашина- дел од магијата
За колегите –Големи деца и борци за своите светови . Да ми се живи и здрави
За неодиграните улоги – Дај му време на времето .
За идејата – Креација која треба да се реализира
За сонот – Да стане реалност
За јавето – Да биде сон
За виното –хм, зависи какво и во колкави количини
За семејството – Моја инспирација , моја поддршка , мое се .
За крај – Животот е краток , а уметноста е долга

Катерина Чакмакоска Клинческа – актерка

 

Во прво лице
Катерина Чакмакоска Клинческа – актерка во НТ ” Војдан Чернодрински ” – Прилеп

Од прва станав алегична на сценската прашина

1. ЗА СЕБЕ: Одговорна,едноставна,принципиелна…
2 . ЗА ЉУБОВТА: е како сонцето,никогаш не ти е доста од неа!
3. ЗА ЖИВОТОТ: Кога животот ќе ти создаде илјада причини за плачење, покажи му дека имаш илјада причини за насмевка.
4. ЗА ТЕАТАРОТ: Нераскинлив дел од мене, мој сон,моја реалност, мое се!
5. ЗА ДОБРОТО: Безрезервно се трудам да го давам.
6. ЗА ЗЛОТО: Кога би можела да не постои, би била најсреќна.
7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ: Опасни се само оние кои не можеме да ги препознаеме
– А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? Вистинското пријателство не се одбира,се случува!
8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ: Не можам да ја поднесам.
9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА: Од првиот контакт станав зависна од неа.
10. ЗА КОЛЕГИТЕ: Пријатели, луѓе без кои не мoжам да си го замислам животот.
11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ: Соништа што ќе ми станат јаве.
12 . ЗА ИДЕЈАТА: Неизбежна за остварување на целта!
13. ЗА СОНОТ: ОTсекогаш сум била сонувач.Така и ќе останам.
14. ЗА ЈАВЕТО: Знае да биде сурово…ама тоа не прави посилни.
15. ЗА ВИНОТО: Виното..црвено..како љубовта,да те згрее во ладна зимска вечер.
16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО: Нешто најважно. Засолниште, топлина, љубов, поддршка, сила, утеха…
17. ЗА КРАЈ: СЕ НАЈУБАВО,УБАВИ ЛУЃЕ!

НЕФОРМАЛНО СО АНДРЕЈ ЦВЕТАНОВСКИ, РЕЖИСЕР

Радоста е во пробата

Ова режисерот Андреј Цветановски го објаснува со тоа дека процесот на работа е всушност извор на радоста и доколку ја нема неа додека се создава претставата, тогаш се испушта и смислата на живеењето во театарот во кој неговите творци, како што вели, поминуваат и повеќе од половина живот

Колку денешницата е предизвик за Андреј Цветановски како режисер?

Цветановски: Театарот е уметност која всушност најмногу се занимава, а и треба да се занимава со ОВДЕ И СЕГА. И тоа не само поради тоа што театарот е ефемерната уметност, уметност на мигот, туку и затоа што тој и се случува како рефлексија на она што ни се случува нам, било како индивидуи или пак во смисла на општествено опстојување. Токму од овој аспект театарот за мене, а верувам и за останатите е и мора да биде врвен предизвик.

Што правиш меѓу две воздивнувања или како живееш кога од Театарот ќе се вратиш во реалноста?

Цветановски: Се трудам што е можно побрзо да се вратам назад во него. Кога подлабоко, па и технички ќе размислиме ние кои се занимаваме со оваа уметност, половината од животот па и повеќе го поминуваме на проба. Затоа најмногу соодветствува самиот наслов на книгата на големиот Анатолиј Ефрос со наслов “Пробата-љубов моја” бидејќи создавањето претстава или театарски чин е она што ја носи радоста. Доколку не сме свесни за тоа, доколку не можеме да ја почуствуваме таа радост, тогаш ништо не сме направиле, па дури и кога резултатот е одлична претстава! Токму пробата е мојата подготовка за да можам да се снајдам меѓу двете воздивнувања.

Веќе може да се насети но каков театар сака Андреј човекот?

Цветановски: Андреј сака театар кој ќе го допре, ќе го насмее, но и ќе го натера да размислува и да се замисли. Во ова смисла театарот и животот се поврзани затоа најмногу ги сакам претставите на Александар Морфов. Тој е мајстор за да срочи цел еден живот во една претстава. Животот како и театарот не е црно-бел. Тој е склоп и мешавина на низа чувства, состојби и случувања. Морфов одлично знае исклучително тажната сцена да ја заврши како неверојатно комична. Тоа е всушност и животот-неверојатен понекогаш и апсурден сплет на тагата и радоста. Тоа ме фасцинира бидејќи сакам театар во кој има од се по малку, но целината е голема.

Дилемата, па и релацијата актер-режисер во смисла на тоа кој е во право е еднаква на онаа за кокошката и јајцето. Во ова смисла дали е вистина дека режисерите премногу филозофираат, а актерите само извршуваат или пак, другата страна на медалот вели дека спојот па дури и дружбата се неминовни?

Цветановски: Оваа релација во теоријата е едно, а во праксата е сосема нешто друго. Носејќи ја идејата ние режисерите нормално е малку повеќе да филозофираме, но и актерите знаат тоа да го прават. Впрочем и Станиславски рекол: “Кога на актерот не му се работи тој теоретизира”. Нормално, по малку и се шегувам со ваквиот одговор. За мене релацијата е еднаква на татко и син, односно на поголем и помал брат. Ние поголемите браќа сме оние кои треба актерите да ги анимираме да создадеме атмосфера за работа и нормално да ги убедиме дека тоа што го работат е за доброто на претставата! Ние, татковците треба на децата актери да им создадеме играчки, макар и само мисловни и да ги оставиме да си играат како знаат и умеат. Доколку се постигне таа симбиоза на реализирана идеја со беспрекорната актерска енергија, тогаш добриот резултат е неминовен. Се разбира овој резултат е невозможен доколку нема дружба меѓу нас.

Колкаво е бремето наречено уметнички директор?

Цветановски: Пред се, јас тоа не би го нарекол бреме бидејќи мојата “улога# е да создадам атмосфера и што повеќе да се вклучам во анимацијата на публиката. Како на режисер ова првото воопшто не ми создава проблем, а горд сум што на повеќето наши претстави има многу публика на возраст од 20-30 години што значи младите се враќаат во театарот што не така одамна кога јас бев средношколец и не беше случај, освен кога преку училиште не тераа да одиме на претстава. Се разбира покрај овие две работи битно е да се избере добар текст, добар режисер и екипа. Ова се во еден дел и мои одговорности, а со оглед на тоа дека во нашиот театар претставите се гледаат, задоволен сум како се носам со тоа “бреме”.

Режисерската палка како неминовен пат те поврзува со прерано починатиот твој татко Владо Цветановски. Колку ти недостасува неговиот совет, поддршка, размисла, а и колку сметаш дека си наследил од него?

Цветановски: Понекогаш се “фаќам” дека и несвесно, се уште “крадам# од татко ми. Ми недостасува, тоа се подразбира, како во приватна, така и во професионална насока. Сметам дека покрај сличностите знам да бидам и многу поразличен од неговиот режисерски ракопис. Токму затоа многу ми фали неговиот коментар, разговорот со него разменувањето на мисли и размисли кои ги практикувавме често. Тоа особено го чувствувам по премиерите кои ги работам. Мислам дека би бил горд на моите две соработки со мојот помал брат кој од неодамна е и дипломиран актер. Она што го наследив од него е чувството, но и заложбата дека во театарот и за театарот се работи стопроцентно без никакви калкулации. Но, тој за мене е се уште тука пред се во моментите кога се обидувам да воспоставам имагинативен дијалог со него. Некогаш тоа ми успева некогаш не.

НТ Слоештица

Неодамна токму во Слоештица, демирхисарско место кое за многумина е многу слично на Маркесовото “Макондо”, се создаде народен театар!

“Се се случи многу спонтано, кога јас и уште четворица актери, меѓу кои и брат ми Дамјан, заедно со Исидор, Тони и Сергеј се најдовме без работа па решивме да направиме нешто без никакви средства, реквизити, сценографија и останатите пропратни театарски елементи, а “наоружани” со ентузијазам, енергија и идеја да направиме претстава! Така настана “приказните на заборавените предци#, а следствено на тоа и НТ Слоештица со претензија да стане уште една национална институција (се смее). По премиерата во Слоештица нашиот театар го продолжува својот сценски живот во Скопје на сцената на мојот матичен театар”, вели Цветановски.

(Б.Г.)

Во прво лице – Селпин Керим

 

Во прво лице

Селпин Керим

 Благодарност до непријателите

1. За себе:   Не зборувам за себе, другите зборуваат

2. За љубовта:    Двигателна сила

3. За животот:    Никогаш не знаеш што те чека

4. За театарот:     Верба

5. За доброто:     Вечна борба со злото

6. За злото:         Вечна борба со доброто

7. За непријателите:    Благодарност до нив

.. А за пријателите:     Малку се но вредни

8. За глумата во животот:    Нема потреба, бидете свои

9. За сценската прашина:     Создава алергија od која нема да се спасите цел живот

10. За колегите:     Сопатници во магијата наречена театар

11. За неодиграните улоги:    Животот е пред нас

12. За идејата:    Нешто од што се почнува

13. За сонот:       Да сонуваме, да создаваме

14. За јавето:       Тука се остваруваат соништата

15. За виното:     Вистина

16. За семејството:   Бесконечна среќа

17. За крај:         Бидете позитивни

СОЊА СТАМБОЛЏИОСКА

 КАКО ЦРВЕНОКОСАТА ХЕРОИНА Е НОВ ДЕТСКИ ИДОЛ

И јас како и Пипи не знам да правам палачинки!

Признава ведрата и речиси секогаш насмеана Соња, на која и се оствари сонот да ја игра една од најпознатите детски хероини во светот, иако и останатиот ангажман, покрај оној во Театарот за деца и младинци и отсега матичниот Драмски, говори за извонредно енергична личност, на која истражувањето во Театарот не и е непознато…

Интересен, ведар, скоро секогаш насмеан лик, со широко отворени очи, лик кој никогаш не го напушта (барем по искуството на потписникот на овие редови) ведриот дух, се (не само) првичните впечатоци кога ќе се сретнете со актерката Соња Стамболџиоска, од неодамна многу попозната како најновиот детски идол, црвенокосата хероина Пипи Долгиот Чорап и тоа не само во детскиот свет… Соња потенцира дека отсекогаш знаела дека ќе ја игра Пипи, но трпеливо го чекала моментот: “Ете, и тоа се случи и јас станав Пипи. Знаев, чекав, но по малку како ‘стареев’ трпението почна да ме напушта. Кога ме известија дека претставата ќе се работи во Театарот за деца и младинци и кога дознав дека тоа ќе сум јас на радоста и немаше крај. Особено, што јас и покрај моите 13, упс, пардон, 30 години (се смее), се уште го негувам детето во себе. И замислете едно такво девојче, да го дочека моментот да може да се однесува како Пипи, а притоа да не биде опоменувано и казнето. Знам и можам да правам се како неа, па дури и да не знам да правам палачинки! Мојата енергија и енергијата на Пипи речиси се споија…” Соња е презадоволна и од фактот што картите за Пипи Долгиот Чорап се распродаваат за миг.
– Од отворањето на билетарницата на Театарот во вторник за половина час ги снемува, односно се распродаваат билетите за Пипи, без разлика кој ден е таа на репертоарот.

Но, пред да се преоблече и вовлече во ликот на Пипи, Соња своето професионално актерско патешествие го учи како што самата вели “на улица, и наместо четиригодишно школо јас осум години талкав ваму-таму по разни алтернативни простори и претстави, изучувајќи уште еден факултет, но по времетрањето на ова искуство, може да се каже дека завршив и докторат”. Во овој контекст таа потврдува дека алтернативниот театар кој го практикувала и работела се речиси незаменлива пракса за актерската надградба од чии резултати Соња е презадоволна:
– Едноставно, учиш како без пари да правиш Театар, на сцена да се качиш угул гол, имајќи ја само својата мисла, срце, душа. Се останато доаѓа само од себе, се разбира со сесрдна помош на енергијата, која ја имавме јас и моите сопатници, кои не беа малку…

По долго “чекање” да се најде на листата на вработени, ете, и тој сон полека и се остварува и таа од 1 февруари е на списокот на вработени во Драмскиот театар, и веднаш започна со работа и тоа на претставата “Евридика” во режија на Нина Николиќ. Соња сега е дел од новите сили на театарот од Карпош, заедно со Сања Арсовска, Јана Стојановска и Александра Павлова. За тоа што очекува од Драмски, Соња многу кусо, на шега ни одговори: “Редовна плата!”

И ние и се придружуваме на желбата заедно со нејзината интенција за остварување на што повеќе улоги и го оставаме ведрото девојче Пипи, алијас Соња Стамболџиоска повторно во добро и ведро расположение. Воедно, се надеваме, дека на своите веќе одиграни 20-ина ролји ќе придодаде најмалку уште толку, а зошто не, и со уште една нула повеќе.

Борче ГРОЗДАНОВ

Јелена Јованова – актерка

 

Во прво лице

Љубовта – Суштина и слобода … Стјепан!
1. За себе: Своја, сигурна, збунета, среќна, тажна, храбра, плашлива, оптимистична, љубопитна…се што доброто битие може да го носи во себе!

2. За љубовта: Суштина и слобода. Избор на припадност и верба. Стјепан!

3. За животот: Сега!

4. За театарот: Бескрајна игра!

5. За доброто: Хранете го, будете го, носете го со себе. Така ќе сте на вистинсkиот пат!

6. За злото: Трули темели кои се рушат. Не градете живот на нив!

7. За непријателите: Ви благодарам што ме правите посилна!

А пријателите: Мое најчисто огледало. Човек сум богат што ги имам!

8.За глумата во животоt: Дајте друго повредно прашење.

9. За сценската прашинка: …и љубов и солза…и шамар и насмевка…и громогласен аплауз…траги од сенешто кои таа ги носи. Делче од магијата, магија на делото!

10. За колегите: Еден за сите и сите за еден!

11. За неодиграните улоги: Ќе дојдат кога треба да дојдат, во вистинското време и на вистинското место!

12. За идејата: Загонетливост која турка кон раст, развој и реализација!

13. За сонот: Бесплатна неограничена имагинација. Таму -можам се!

14. За јавето: Авантура која секојдневно ја откриваме!

15.За виното: Поезија во шише!

16. За семејството: Животно гориво, моето СЕ!

17. За крај: Верувај, ова е точка пред нов почеток!

ИНТЕРВЈУ СО РЕЖИСЕРОТ ЏОН БЛОНДЕЛ ОД АМЕРИКА

СЕ ПОЧЕСТ ГОСТИН ВО МАКЕДОНИЈА

Македонскиот актерски бран е специфичен

Режисерот Џон Блондел познат и е на нашата јавност како човекот кој пред две години го работеше “Хенри ВИ” кај нас во Битола, па оттаму тој на отворањето на штотуку завршениот Битола Шекспир фестивал рече дека токму градот на конзулите е негов втор дом. За чувството како е да се биде граѓанин на Битола, Македонија, но и за поврзаноста со драматуршкиот маг Шекспир, со кој Блондел се занимава повеќе од деценија ќе разберете од непосредниот разговор што следува…

Во неговите пиеси Шекспир речиси се кажал, раскажал, прикажал… Неговите приказни се јасни ги има од сите за сите. Во овој контекст кој е предизвикот и понатаму да се работи или да му се посветиме на Шекспир како што тоа Вие го правите?
– Би рекол дека има три основни причини: прво театарот се чувстува кога има лично и митско во него, во исто време. Шекспир повеќе од било кого опфаќа толкав сегмент. Кај него има приказни кои се универзални и тоа како современи, иако се пишувани пред речиси пет векови. Второ, Шекспир во денешната човечка историја се доближи до нашиот јазик, односно неговиот јазик е се поразбирлив. Отсега натаму па и за 50 и 100 години Шекспир ќе го има предзнакот на глобален феномен. Трето, тој е громобран и лупа низ која може да се гледа… Тој токму на тој начин ги привлекува уметниците. Од друга страна нуди толку многу артистички можности, што додека тие прават театар кај нив расте возбудата при работата. Затоа, тој и денес е актуелен.

Што е всушност новото кај Шекспир?
– Сум го работел Шекспир на повеќе начини и целосно и парцијално. Сум го работел класично и модерно. Едноставно лесно е да се работи Шекспир, кога ја имате есенцијата. Сепак, јас иако го прифаќам модерното, преферирам да работам целосни, класични Шекспирови дела, бидејќи само преку целото дело можеме да го видиме целиот дијапазон и можностите кои ги нуди Шекспировото писмо. Всушност, имав впечаток дека како стареам, Шекспир е всушност толку поврзан со мене, што тој е тоа што сум всушност јас…

И покрај ваквата констатација и впечаток за магот кај вас се случило ли да кажете доста ми е од Вилијам?
– Да, имав неколку такви “случки” во кои едноставно се одделував од него. Последниот таков обид беше пред 5-6 години, малку се заситив не од самиот Шекспир, туку од случувањата околу мене, од фестивалите… Но, целосно никогаш не можев да го отфрлам од себе.

Што мислите, дали Вилијам Шекспир би се снашол во денешниот свет-сцена?!
– Тешко дека би можело да се каже дека онаков Вилијам Шекспир, актерот од 16 век би можел целосно да се инволвира во ова наше живеење. Приказните кои тој ги создавал, ги играл и ги собирал не би имал можност да ги има во себе и крај себе, бидејќи едноставно начинот и брзината на денешното живеење на светот – сцена е многу поинаков и најверојатно тешко разбирлив за Шекспир. Тоа многу добро го опишува фасцинантниот Јан Кот во неговото многу познато дело “Шекспир наш современик”, што значи дека, сублимирано, тој е човекот од ренесансата и таков треба да остане, бидејќи како таков ни ги создал делата врз кои и ние самите се темелиме… Од овој аспект гледано сепак сакам да размислувам за него (колку што можам) како за нешто или некој надвор од мене.

Се појавија и “ликови” кои се обидоа да го оспорат авторскиот легитимитет на Шекспир…
– Тоа е апсолутно погрешно. Има докази дека токму тој ги пишувал своите дела! Вилијам Шекспир има конспиратори токму поради тоа што е несоборлив. Има и небулозни конструкции, на пример кои тврдат дека Елвис Присли е уште жив! Апсолутно не ги сакам идеите дека тој не ги познавал луѓето за кои пишувал, бидејќи токму неговото совремие ги носело неговите дела. Мислам дека за да ги опишеш сите тие ситуации како што тој тоа мајсторски го направил, треба да си присутен за да можеш да ги опишеш… А за сето тоа да го срочиш на негов начин треба да се генијалец… Тој е токму тоа!

Можете ли да ни кажете што е следно по низата од ваши патешествија и Шекспирови фестивали…
– Со мојата компанија од Санта Барбара ќе го играме “Хамлет” во Пекинг, Кина во октомври. Направен е и неофицијален муабет повторно да се вратам тука во веќе мојата Битола, повторно да го работиме Шекспир, можно е дури и за отворањето на третиот Битола Шекспир фестивал.

Ја споменавте Битола и Македонија… Кажете ни нешто повеќе за релацијата помеѓу нашите актери и Шекспир?
– Моето искуство е дека Шекспир пишува за карактерите, кои неминовно ги тераат актерите да мислат. Шекспир се случува во брзината на мислата. Македонските актери во оваа смисла извонредно го прават тоа сите со свои сензибилитет и индивидуалност, но и сите “се возат” на еден енергичен бран, кој мене особено ми се допаѓа. Македонските актери кога го играат Шекспир го прават тоа одлично. Што се однесува пак до мојот втор дом Битола навистина се тука се чувствувам прекрасно. Едноставно, го обожувам вашиот начин на живот, ведриот дух, смиреноста со која понекогаш ги восприемате и најтурбулентните нешта. Едноставно, овде сум друга личност…

Борче ГРОЗДАНОВ

Даниела Иваноска, актерка

Даниела Иваноска, актерка во НТ ” Војдан Чернодрински ” – Прилеп

ТЕАТАРОТ – Музика на душата

 

1. ЗА СЕБЕ: Обична, едноставна…
2 . ЗА ЉУБОВТА: Без неа си ништо!
3. ЗА ЖИВОТОТ: Сега и тука! Не вчера, не утре-денес!!!
4. ЗА ТЕАТАРОТ: Музика на душата!
5. ЗА ДОБРОТО: Посакувам да се шири со брзина на светлината! Да биде најзаразната и најнеизлечливата болест на човештвото!
6. ЗА ЗЛОТО: Штета што постои!
7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ: Не знам дали ги имам,а ако ги има-нека се здрави и живи!
– А ПРИЈАТЕЛИТЕ? Ендеми пред изумирање! Фала му на бога што ги имам!!!
8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ: Животот не ми е професија, така даааа….
9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА: Неопходна магија на сценскиот живот!
10. ЗА КОЛЕГИТЕ: Другаришта со гоолема душа!
11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ: Има време! Кога има копнеж,има креативност!
12 . ЗА ИДЕЈАТА: Се трудам да стане реалност!
13. ЗА СОНОТ: Секогаш е возбудливо кога леташ на облаче!
14. ЗА ЈАВЕТО: Го прифаќам,понекогаш не…..но му давам шанса да блесне во убавите бои на животот!
15. ЗА ВИНОТО: Црвени усни, румени образи,широка насмевка,топло во душата,љубов во воздухот!
16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО: Неисцрпна љубов,полна душа,радост во очите,бескрајна среќа… .сее на свтот,еден цел универзум на убавини!!!17. ЗА КРАЈ: Не е ова крај, хахахахха!!!

Со Александра ПАВЛОВА, актерка

Животот е нерешлива енигма, а Театарот негово огледало

 

1. ЗА СЕБЕ:    непоправлив оптимист
2 . ЗА ЉУБОВТА:     двигател на животот
3. ЗА ЖИВОТОТ:      животот е нерешлива енигма.. претстава со најголем број на актери    🙂
4. ЗА ТЕАТАРОТ:   огледало на животот, обид да се дојде до вистината. Начин на живот, не професија
5. ЗА ДОБРОТО:   сè најдобро    🙂
6. ЗА ЗЛОТО:      потенцијално добро
7. ЗА (НЕ)ПРИЈАТЕЛИТЕ    сеуште неоткриени пријатели
А, ПРИЈАТЕЛИТЕ         браќа и сестри од други родители
8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ :     да се искорени под итно!    🙂
9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА:      духот на театарот
10. ЗА КОЛЕГИТЕ:        втора фамилија
11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ:     идни одиграни улоги:)
12 . ЗА ИДЕЈАТА:    мајка на креативноста
13. ЗА СОНОТ:          живот во друга димензија
14. ЗА ЈАВЕТО:         проекција на нашите мисли
15. ЗА ВИНОТО:       во виното е вистината само за оние кои не умеат да ја најдат на друго место
16. ЗА КРАЈ:              крајот е само нов почеток  🙂

Со Анкица БЕНИНОВА, актерка.

Јавето – враќање во грубата стварност

  1. ЗА СЕБЕ: Амбициозна, посветена, перфекционист.
  2. ЗА ЉУБОВТА: Љубовта е делодсечијживот. Безљубов е истокако и данепостоиме
  1. ЗА ЖИВОТОТ: Животот е филозофија! Убав, тежокнопонекогаш и несватлив
  2. ЗА ТЕАТАРОТ: Имагинарен бесконечен свет во кој главен суд има публиката.
  3. ЗА ДОБРОТО: Доброто е нештокое секој треба да се обиде да го разбуди во себе.
  4. ЗА ЗЛОТО: Злото е нешто кое секој мора во себе да го убие.
  5. ЗА (НЕ)ПРИЈАТЕЛИТЕ: Мислам дека ги немам, но ако постојат им го посакувам секое добро.

 – А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? Во изобилие ги имам и се мое богатство!

  1. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ :Ги одделувам професионалното и приватното, и се трудам во двете нешта да бидам своја.
  2. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА: Ако ме прашувате за реалната прашина, ќе кажам само алергија. хаха
  3. ЗА КОЛЕГИТЕ: Колективнио ттеатарски чин е просто невозможен без колеги со силни индивидуи.
  4. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ: Ги има многу затоа што сум на почеток на мојата актерска кариера.

12 . ЗА ИДЕЈАТА : Идејата е стремеж за остварување животни цели.

  1. ЗА СОНОТ: Миг од кој многу често не сакаме да се одделиме.
  2. ЗА ЈАВЕТО: Враќање во грубата стварност.

 

  1. ЗА ВИНОТО: Вино! Како онаа “ Во виното е вистината”?
  2. 16. ЗА КРАЈ: Ве поздравувам и ви посакувам безброј читатели.