Александра Михајловска – актерка

 

Во прво лице

ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ не е мој стил

1. ЗА СЕБЕ    доследност.
2 . ЗА ЉУБОВТА    треба храбост. Многу храброст. И отворено срце.
3. ЗА ЖИВОТОТ    исто така.
4. ЗА ТЕАТАРОТ    сѐ.
5. ЗА ДОБРОТО    длабок поклон
6. ЗА ЗЛОТО        со добро
7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ    ништо
– А, ПРИЈАТЕЛИТЕ?    Благодарност и љубов
8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ   не е мој стил
9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА и магија и алергија
10. ЗА КОЛЕГИТЕ      второ семејство
11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ    сеуште е рано
12 . ЗА ИДЕЈАТА     е важно да нѐ движи
13. ЗА СОНОТ     нѐ штити од јавето
14. ЗА ЈАВЕТО     нѐ буди и враќа на земја
15. ЗА ВИНОТО    сум експерт
16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО    нај најголемата сила и поддршка
17. ЗА КРАЈ – The end is where we start from ( T.S. Eliot )

Мики Анчевски – актер

 

 

Во прво лице

Сонот- не ви го кажувам. Да не си кобам.

 
За себе – 187 висок 77кг тежок (со намера да скинам уште некој килограм) , строен , убав, талентиран за глума хахахахахахах. секогаш насмејан расположен за дружба. Како оглас за себа на страница за лични контакти го склопив одговоров хахахахах

За љубовта – нека ја има повеќе. Убава работа е. Љубам да љубам. Најчесто сум заљубен во себе. 🙂 а тогаш кога не сум во себе, е тогаш сум во театарот книгата, музиката, филмот и во нејзе 😉

За животот – уууф што да кажам. Секако животот си врви. Некој пат на добро некој пат на лошо. Мене бар до сега животот ме научи да бидам поцврст. Фала му ептен што беше толку “фин ” со мене хахаххахаха

За театарот – ах па ене го на Рекорд у центар. Театар за деца и младинци или како ние си го викаме ТДМ хахахаха е таму сум ахахах што да кажам. За театарските луѓе театарот е животот. Епа толку доволно е.

За доброто

За злото – на овие две ќе одговорам со ист одговор. Мене моите ми велеја мора да ти се случи лошо за кога ќе дојдат убавите и добрите моменти да знаеш да ги цениш и почитуваш и сакаш повеќе. А како што кажав пред малку, мене досега животот ме научи на многу нешта. Па сега се радувам и на најмалиот, убав гест, момент, случка.

За непријателите

За пријателите – непријатели колку сакаш. Хахаха сите нешто се фини и добри ама во најтешките моменти никој нема да ти се најде. Во вакво време /невреме и еден да го имаш ти си богат човек. Е тој да го чуваш бе лепотице хахахах. Фала му на Бога јас сум повеќе од богат.

За глумата во животот – абе сите ние сме глумци и тоа најталентирани кога мора да поглумиме (излажеме) приватно за да се извадиме од г…а :))))) не ни треба диплома за глума. Тогаш се гледа кој колку го бива. Да не се лажеме, сите сме биле во таква ситуација со оправдување дека го правиме со најдобра цел и намера. Е додуша и најголемите војни се започнати со најдобра цел и намера ама тоа е хахахахахаха

За сценската прашина – ја има колку сакаш – доволно 🙂

За колегите – леле да не слушнат или прочитаат ама не можам да ги поднесам. Ужас. Не знам од кај да почнам хахахахахахахахаха. Шегата на страна супер сме си погодени. Како постарите – поискусните од кои има што да се научи, така и помладите со кои имаме супер дружба соработка разбирање. Еден вид на фамилија.

За неодиграните улоги – искрено немам такви желби. Како “млад” глумец хахаха сакам да одиграм се. Тука се гледа мајсторлукот и талентот. Подеднакво да си добар и кога си главна улога и принц и крал и кога си епизодиста. Можеби би сакал само улога во филм. Секако главна хахахаха

За идејата – некогаш ги имам премногу. Некогаш мозокот “ми е напасење” па
едноставно с вегетирам и си постојам хахахахаха сепак фала му на бога што имаме ваква професија па сакал или не морам да имам идеја во главата за нешто ново и поразлично.

За сонот- не ви го кажувам. Да не си кобам. Да не не ми се исполни ;))

За јавето – малку сиво и тмурно ама среќен сум што барем на еден час можам да бидам што сакам во некој поубав свет без грижи и проблеми на местото наречено сцена. За жал се има крај па морам да слезам од свената ид а се вратам назад во сивилото.

За виното – само црвено не толку кисело. Ете не сум толку пребирлив хахахахахаха

За семејството – све најбоље хахахаха, за мене семејството ми се и моите и
пријателите. Оние за кои се давам максимално и ќе направам се. Моето семејство е проширено и не се сведува на мајка ми брат ми и внук ми. Како што стареам и
созревам моето семејство го сочинуваат другарите. Оние луѓе кои вистински ги
љубам и не можам без нив Среќен сум што имам такво семејство <3

За крај – што да кажам да не сум патетичен си типичен одговор. Гледајте театар. Слушајте музика. Гледајте филм. Сакајте безусловно. И ако некој има желба има средства ќе оставам жиро сметка па донирајте кој колку може. Сепак глумците кај нас не се богати хахахахахахахахахахахахах

 Зорица Нушева – актерка

 

Во прво лице

ТЕАТАРОТ- постојаност на убавината и љубовта

1. ЗА СЕБЕ: нека кажуваат другите

2 . ЗА ЉУБОВТА: Љубов е Илиана- мојата пеперутка, искрата во очите на Влатко, моментите поминати со мојата фамилија, жртвите на мајка ми заради среќата на своите деца, дружбите со најблиските пријатели, алхемијата со партнерите на сцена, секој збор за театарот изговорен од мојот професор Цветановски и се разбира пробата- љубов моја!

3. ЗА ЖИВОТОТ: негување на страста како најмоќна движечка сила

4. ЗА ТЕАТАРОТ: постојаност на убавината и љубовта

5. ЗА ДОБРОТО: да го негуваме

6. ЗА ЗЛОТО: со добро

7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ: здравје, мир и хармонија за сите

– А, ПРИЈАТЕЛИТЕ?: исто, плус каде за нова година?

8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ: сум потполно индиферентна

9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА: некогаш ја доживувам како самовилската прашина на Ѕвончица за летање, има нешто поврзано со таа магија, некогаш едноставно мислам дека чистачките не си ја завршиле својата работа.

10. ЗА КОЛЕГИТЕ: длабоко ги почитувам

11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ: еден ден да сакаме да зборуваме за одиграните улоги

12 . ЗА ИДЕЈАТА: водилка

13. ЗА СОНОТ: да останат дела кои ќе траат вечно

14. ЗА ЈАВЕТО: и мед и јогурт, и солено и благо, а вкусно

15. ЗА ВИНОТО: битна е мерката

16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО: поддршка, столб, ме прави подобар човек

17. ЗА КРАЈ- секогаш аплауз

Теоман Максут

 

Во прво лице

ТЕАТАРОТ – уметност која се живее

1. ЗА СЕБЕ

Сонувач, мечтател, голем фантазер. Уште од дете се фаќам себеси во мечти за некакви веројатни, не толку веројатни, можни и тешко изводливи исходи на нештата. Се обидувам да сум одговорен, совесен и СВЕСЕН. Многу е важно еден човек, а особено уметник да биде свесен за себе и за се околу себе. Секојдневно се борам со себеси да бидам подобар од вчера. Некогаш тоа ми успева, некогаш не… Сепак борбата вреди.

2 . ЗА ЉУБОВТА:

Изворот на секој мој атом енергија, сила и мотивација. Семејната, пријателската, другарската, љубовта на оние кои не напуштија и чекаат еден ден да се сретнеме во некој друг свет. Љубовта на мојот живот. Сите овие луѓе, чија љубов ме води низ животот и ми дава сила да се кренам во миговите кога сум скршен, ме прават она што денес сум и она што се трудам да бидам утре. Им благодарам што постоеле, постојат и ќе постојат во мојот живот! Како и на љубовта на мојот живот!

3. ЗА ЖИВОТОТ:

Единствениот текст, единственото сценарио, чии реплики не ни се однапред дадени. Лесно е да си успешен во улога, која претходно си ја студирал, анализирал и научил. Тешко е да си добар во животот, навистина и искрено да си добар. Во таа животна „улога“ се гледа големината на еден човек.

4. ЗА ТЕАТАРОТ:

Ух… Најубава и најпроклета работа. И најблагословена. И најтешка. И најзабавна. И најпривлечна. И најодбивна. И заморна. И исполнувачка. И ослободувачка. И… Со еден збор Уметност. Уметност за која не се живее, туку уметност која се живее.

5. ЗА ДОБРОТО

Ќе го спаси светот еден ден. Се обидувам да го наоѓам во се. Не секогаш тоа ми успева. Човек не смее да се откаже од трудот да чини добро. Затоа што не постои мало и големо добро, секоја добрина е голема.

6. ЗА ЗЛОТО

Насекаде го среќавам… Длабоко ме погодува. Се обидувам интелигентно да се борам против него. Ми се чини злото само со добрина и со ум може да се победи или барем намали. Исто така, човек не смее да се откаже од борбата против него.

7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ

Јас никого не сметам за непријател, ама баш никого. Ако некој мене ме смета за таков, тоа веќе не е моја работа. Би им порачал: животот станува многу полесен и поубав откако човек започнува да се бави со своето постоење, наместо со туѓото. А и побрзо се стигнува до успех и до сопствените цели кога се бавите со себе, отколку кога се бавите со другите.

– А, ПРИЈАТЕЛИТЕ?

Ви благодарам за се! Најмногу за тоа што постоите!

8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ

Секојдневно ја среќавам. Ме иритира и нервира. Разбирам дека понекогаш е одбранбен механизам. Но кога не е, а често не е, ме вади од такт.

9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА

Иритантна работа. Посебно ако е застоена. А сепак, постои некоја магија во неа. Некое опивачко дејство. Обично предизвикува „зависност“ откако за прв пат ќе се вдише.

10. ЗА КОЛЕГИТЕ

Веројатно едни од најинтересните и најоткачените луѓе. Меѓу нив има навистина прекрасни и големи личности, кои сум горд што ги нарекувам мои соработници, пријатели и пред се другари!

11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ

Би ги замолил што побрзо да се случат. Немам јас сто животи за живеење и чекање.

12 . ЗА ИДЕЈАТА

Основа на се. Без неа творештвото и уметноста немаат никаква смисла. А и животот.

13. ЗА СОНОТ

Најголемиот се оствари. А и добар дел од „помалите“. За останатите, без разлика на исходот, се радувам на патот што претстои.

14. ЗА ЈАВЕТО

Сепак не ми игледа толку лошо понекогаш. Можеби затоа што го исполнувам со често фантазирање за да го разубавам и обојам. И сигурно заради луѓето околу мене кои искрено ги сакам и ме сакаат!

15. ЗА ВИНОТО

Многу, многу потребно задоволство во животот. Секако, во умерени количини.

16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО

Ви благодарам за се! И на тебе татко кој мораше смирено да го трпиш прво моето растење, а потоа моето актерско созревање и кој ми остави наследство да се „натпреварувам“ со твоите успеси, и тебе дедо кој ми го остави бремето да се обидам да ја достигнам твојата големина, и тебе бабо која ми го даде прстенот на Отело, кој некогаш и јас ќе го носам, и тебе сестро која ден-денес знам дека потајно ме имитираш, и тебе деко за сите приказни и качамаци, и тебе бако за сета поддршка и сиот мој товар кој на свој грб го носиш, и тебе мама, која се надевам се гордееш со син ти од таму каде што си! И на сите вас кои по крв не сте, но по душа сте ми најблиско семејство!

17. ЗА КРАЈ

Каков крај? Ова е само почеток!

Благица Димитровска – актерка

На НЕПРИЈАТЕЛИТЕ им е забавно!

1. ЗА СЕБЕ: По неколку доблести и по неколку маани.
2 . ЗА ЉУБОВТА: Ако имаш љубов ќе имаш се !
3. ЗА ЖИВОТОТ: Борба.
4. ЗА ТЕАТАРОТ: Посветеност, најмногу љубов и многу работа.
5. ЗА ДОБРОТО:  Прави го, кармата ќе ти се одолжи.
6. ЗА ЗЛОТО:  Во случај на опасност , бори се .
7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ: Сигурно многу им е забавно , бар јас така ги доживувам.
– А, ПРИЈАТЕЛИТЕ?: За тие вистинските, посветеност максимална.
8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ: Матeријалот е многу ефтин, кога и да е маските ќе се распаднат.
9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА:  Секојдневие.
10. ЗА КОЛЕГИТЕ:   Професионалност и позитивна дружба.
11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ:   Охоо.. имам многу пред мене , многу ме чека.
12 . ЗА ИДЕЈАТА:   Точна реализација и гледај како воодушевува.
13. ЗА СОНОТ:   Тоа невозможното што го мислиме, е таму го имаме.
14. ЗА ЈАВЕТО:    Додека го има, само оптимизам.
15. ЗА ВИНОТО:   Јас.
16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО:  Нормално, секогаш на прво место, so голема пожртвуваност.
17. ЗА КРАЈ: Без грижа, се е менливо и минливо.

НЕФОРМАЛНО СО ВАНЧО ПЕТРУШЕВСКИ

ЛАУРЕАТ НА НАГРАДАТА “23 ОКТОМВРИ”

Нашата работа врз секоја улога е магистерска работа

Театарот секогаш играл многу важна улога во целокупното општествено и политичко живеење. Нормално, денес меѓу другото некои си го земаат правото само тие да се занимаваат со политика, а ќе прашам дали докторите, машинските инженери и слично имаат повеќе или посебно право дали се поначитани или пообразувани од нас актерите#, вели Ванчо за својот политичко-уметнички ангажман

Што значи за еден уметник да биде награден, односно верифициран за својата работа и остава ли тоа трага навистина за навек?

Петрушевски: Секоја награда е верификација на досегашната работа, нашата работа врз секоја улога е еден вид магистерска работа, а повеќе награди од такви стручни жирија и еминентни државни театарски фестивали го одбележуваат целиот творечки живот на актерот.

До каде и колку смее поклоникот на Талија директно да се инволвира во општествените текови?

Петрушевски: Театарот секогаш играл многу важна улога во целокупното општествено и политичко живеење. Нормално, денес меѓу другото некои си го земаат правото само тие да се занимаваат со политика, а ќе прашам дали докторите, машинските инженери и слично имаат повеќе или посебно право, дали се поначитани или пообразувани од нас актерите.

Може ли да се направи дистинкција помеѓу театарската сцена и сцената живот во овие (не)времиња?

Петрушевски: Животот на сцена од обичниот за некои се разликува, но е тесно поврзан, бидејќи е инспирација за нас.

Дали Вашата втора пасија, сликарството, е бегство во некое поинакво катче на уметниковата душа?

Петрушевски: Точно! Сликарството е скриено катче бидејќи отвора нов видокруг и ги открива тајните на артистот.

Можете ли да ни кажете нешто за македонската приказна денес , во однос на оние кои интензивно ги снимавте некогаш, и од аспект на тоа дека снимате и денес?

Петрушевски: Приказните кои на времето ги почнавме станаа бренд и нормално е да се сака да се снимаат што повеќе бидејќи тие се оживувања на еден историиски текст за животот на нашиот народ, а тоа е историиски чин на оживување на литературниот пишан текст на македонски јазик.

До каде и каков е хуморот во денешниот 21 век во Македонија, колку тој Ви се допаѓа во споредба со она со што живеевме и се смеевме, заедно со Рамче, Театарче лево ќоше, Хихирику…?

Петрушевски: Хуморот во последно време се маргинализира… Здравиот хумор бил и ќе биде одлика на секој народ. Ние како екипа која ја оформи нашата естрада на еден начин поставивме корени на она што беше хумор. Хихирику трае веке 40 години. Од оваа емисија произлезе и Театарче лево ќоше. Ликот на Рамче е лик кој е човек од нашето живеење. Тој е пандан на Итар Пејо, Помет итн…
(Б.Г.)

Филип Трајковиќ – актер

 

 

 

Во прво лице

 

КОЛЕГИТЕ – Една гоооооолема фамилија

Во прво лице
1. ЗА СЕБЕ
Секогаш повеќе за другите отолку за себе
2 . ЗА ЉУБОВТА:
Единствената храна на душата што во себе ги содржи и најголемата болка и најголемата среќа на еден живот
3. ЗА ЖИВОТОТ:
Додека го мислиме каков ни е тој си проаѓа покрај нас и не го приметуваме.
4. ЗА ТЕАТАРОТ:
Љубовта и животот
5. ЗА ДОБРОТО
Подобро
6. ЗА ЗЛОТО
Добро
7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ
Насмевка
– А, ПРИЈАТЕЛИТЕ?
Ретките ја знаат насмевката
8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ
Смешно ми е…
9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА
Прашина на која никогаш не би сакал да станам алергичен
10. ЗА КОЛЕГИТЕ
Една гоооооолема фамилија
11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ
Голема желба некогаш да ги одиграм
12 . ЗА ИДЕЈАТА
Ништо без неа.
13. ЗА СОНОТ
Единствената апсолутна слобода на потсвеста
14. ЗА ЈАВЕТО
Повеќе сакам да сонувам
15. ЗА ВИНОТО
Годините
16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО
Секогаш тука за тебе
17. ЗА КРАЈ
Љубов пред се

БИЛЈАНА БЕЛИЧАНЕЦ-АЛЕКСИЌ

 

ВО ПРВО ЛИЦЕ
Прашината на сцена е моето ВИБУТИ

27 мај 2007
ЗА СОНОТ И ЈАВЕТО…
А зошто сонот да не е јаве, а јавето сон! Сепак, соништата се повозбудливи, имагинарни, енергични – автентични! А јавето? Јавето е само реалност!

ЗА СЕГАШНОСТА…
Судбина – карма. Кај да е ќе помине, ќе стане минато. Надежно е сепак, нели?

ЗА ИДНИНАТА…
Е кога би зависела само од мене…

ЗА КОЛЕГИТЕ…
Баш сме една “голема, весела фамилија”.

ЗА ПРИЈАТЕЛИТЕ…
Колку и да се физички далеку, сепак ги чувствувам блиску. Чувствувам и препознавам кога мислат на мене. Понекогаш ми е доволно и толку.

ЗА ДУШМАНИТЕ…
Незнам како ќе прозвучи, ама вистината е таа: Просто немам време за нив, премногу сум зафатена со себе.

ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА…
Ако судбината ми е храм, ако воздухот на сцена ми е мирис на кандило, тогаш прашината на сцена е моето ВИБУТИ – светата пепел, знак на неуништлив остаток на душата.

ЗА СВЕТОТ НА ДЕЦАТА…
Ми е жал, оти ќе мора да пораснат. Да ја отворат вратата на големото море од неизвесност.

ЗА УБАВОТО…
Убава е мајчината утрова. Единствено таа носи вистинска, исконска топлина, сигурност и верна заштита.

ЗА ГРДОТО…
А кога ќе се свртам околу себе и широко ги отворам очите, вистинската состојба е таква, можеби и не – можеби е само момент на слабост.

Билјана Беличанец Алексиќ

Андријана Бшкоска Батиќ – актерка

 

Во прво лице

ТЕАТАРОТ- Љубов најголема!

 
1. ЗА СЕБЕ:   активитка, амбициозна,упорна,смешна, луда,позитивна, храбра, лакто-вегетеријанка ,плачам, се смеам, се плашам, не се плашам……
2 . ЗА ЉУБОВТА:   Алл ње неед ис лове!!!Ја имам во себе за 3 светови. Према лугјето, животните и природата!! Ако не знаеш да љубиш, незнаеш да поčитуваш, цениш и простуваш!! Си сиромав, кутар, никој и ниšто!
3. ЗА ЖИВОТОТ: Еден е!
4. ЗА ТЕАТАРОТ:  Љубов најголема!
5. ЗА ДОБРОТО:  Се плашам дека се помалку го има!!
6. ЗА ЗЛОТО:   Страв ми е, бидејки се повеке го има!!:(
7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ: Не сум сигурна дека ги имам. Незнам.Ако некој мисли дека ми е непријател, штета ! 1-0 за мене
– А, ПРИЈАТЕЛИТЕ?: УУУууу мнооогу се!!!И ми значат. Вистинските до душа се пребројуваат на прстиве од двеве раце. Ги сакам , ме сакаат, можам се да им речам дека ми недостасуваат, дека ме нервираат, да се скараме, заедно се радуваме, заедно плачеме, заедно растеме, ‘старееме’, паѓаме, стануваме…..
8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ:   Не сум сигурна дека го разбрав праšанјево!
9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА:     Уф..најубава!Магиčна.И миристот!!ММ..мирисот.
10. ЗА КОЛЕГИТЕ:    Ми недостигаат македонските!! Овдешниве и не се мајтапџии како македонските. Ги почитувам!! Сите!!
11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ:   ‘Што е твое кје си дојде’- мајка ми !
12 . ЗА ИДЕЈАТА:   Те води напред!Ако ја немаш, ако исчезнала, готово!! Немаш ништо,умрело детето во тебе!
13. ЗА СОНОТ:   Станува стварност!:)
14. ЗА ЈАВЕТО:    Убаво е!!
15. ЗА ВИНОТО:    Не сме најверни другари
16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО:   Најголемиот приоритет, моето се, најубавото неšто што ми се случило во животов!!
17. ЗА КРАЈ:  Се гледаме

ДЕЈАН ПРОЈКОВСКИ, РЕЖИСЕР

ИНТЕРВЈУ

Ѕвездите да паднат на меко…

На светската берза може да се тргува со се, па дури и со крвта на Хамлет, која е многу евтина; Секогаш во моите претстави се обидувам да го декодирам времето што го живееме и како Диоген со фенер во рака среде бел ден го барам човекот; Театарот може да го промени светот! Идејата е донкихотовска, но кој не верува во неа, не може да се занимава со уметност

Земјата, огнот, водата, лебот… и?
Пројковски: … Верата, надежта и љубовта… Го носиме ли Бога длабоко во себе, ги пронаоѓаме ли во секојдневието вистинските патишта. Секогаш се преиспитувам дали го разбираме навистина значењето на посланието на Апостол Павле до Коринтјаните:
“Ако ги зборувам човечките и ангелските јазици, а љубов немам – тогаш сум бронза што ѕвони или кимвал што ѕвечи. И ако имам дар за пророкување; и да ги знам сите тајни и сите знаења; и ако ја имам сета вера, така што да преместува и планини, а љубов немам – ништо не сум… А сега остануваат овие три: верата, надежта и љубовта, но љубовта е најголема од нив.”

Како изгледа театарската одаја на Дејан Пројковски?
Пројковски: Шекспир, Достоевски, Чехов, Гете, Чернодрински… Во мојата театарска одаја има дела кои сигурно треба да бидат дел од новиот Ноев кораб. Дела кои би требало да ги оставиме како тестамент за новата цивилизација. Дела кои ја отсликуваат големината и смислата на постоењето на нашата цивилизација. Дела кои се во постојан дијалог со Бога. Токму тие дела се мојот театарски предизвик или причина за реконструкција на моите соништа.

Што ако Пројковски го скрши театарското огледало… ќе има ли стварност?
ПРОЈКОВСКИ: Секогаш во моите претстави се обидувам да го декодирам времето што го живееме и како Диоген со фенер во рака среде бел ден го барам човекот.
Театарското огледало многу често се крши, но зад него има секогаш следно и друго огледало… Важно е само да не се вљубиме во својот лик… тоа беше крајот на Нарцис. Големиот Станиславски велеше Сакај ја уметноста во себе, а не себе си во уметноста.”

До кога Хамлет ќе може да ја издржи сегашноста?
Пројковски: Денес не е проблемот да се биде или не, денес проблемот е ДА СЕ БИДЕ, и тоа како да се биде, зошто да се биде, наспроти се, поради кој и како да се биде? Да не се биде, сепак, значи спокојство, тишина, слеаност со бескрајот и времето. Да се биде денес, значи да да се биде фрлен во една заедничка цивилизација, каде што страдањето, осаменоста, предавството, лудилото, бедата… имаат заедничко име – глобален прогрес.

…Ќе го убиеме ли конечно?
Пројковски: На светската берза може со се да се тргува, па дури и со крвта на Хамлет, која е многу евтина. Новиот потоп се вика изобилство на слики, звуци, информации… Вавилон е меѓу нас, но не се гледаме, не се распознаваме, не се разбираме – глуви и слепи врвиме низ неповторливиот и огромен прогрес на човекот? Молчиме? Не знаеме кои бевме? Наместо светлина гледаме флуоресцентни одблесоци од привлечниот пекол на непостоењето, наместо љубов го гледаме човечкото месо искасано од канибалската автобиографија на терра луденс.
Токму затоа – ДА СЕ БИДЕ ИЛИ ДА СЕ БИДЕ! – како единствен избор на човекот денес, како спротивставување и потрага по човечкото во човекот.

Лудилото е зрелост или зрелоста лудило прашање е сега?
Пројковски: Времето се шинало од својот зглоб, што ме роди, па јас да му го местам о, клета коб”.
Хамлет/Шекспир
Нашиот Хамлет е патување низ длабочините на човечката душа… низ темните тунели, барајќи светлина. Сакавме нашиот Хамлет да ги носи нашите дилеми и стравови. Хамлет на 21 век. Хамлет кој е спремен да го носи својот крст и да верува во себе. Хамлет како патник кој тргнува на најдолгото и најтешкото патување, на кое треба да ги открие одговорите на своите прашања – патувањето во своето срце, таму во длабочината на својата душа, да ги најде одговорите на вечните теми: Љубов, Смрт, Бесмртност, Желба за власт… Важно е да бидеш спремен вели Хамлет… НЕКА БИДЕ…

Дали театарот како бегство е враќање кон вистината?
Пројковски: Дали да се сонува денес, значи храброст?
Дали да се сонува, значи дрскост или залудно изгубено време?
ДА СЕ СОНУВА:
– Значи повторно сизифовски да се пркоси, да се тргне по патот на Одисеевото проклетство, со Шаманска упорност да се бара храброста и во отфрлањето на целокупната доминација на глобалниот универзален банализам, да се предизвика вечната судбина на отфрленоста.
Театарот може да го промени светот! Идејата е донкихотовска, но кој не верува во неа, не може да се занимава со уметност.
Но, за почеток е важно да се промениме самите себе. Многу е важно за еден режисер да биде свесен за одговорноста на својата професија. Тоа значи дека театарот треба да се создава за луѓето денес и понекогаш да зборува и да поставува прашања за кои сите други молчат. Но театарот не дели совети и не е училиште по морал… Театарот треба да ги поставува вистинските прашања, ако сака да биде актуелен и општествено важен.
Театарот како нов Ноев ковчег, упорно, со речиси искршена старост, постојано ги собира нашите нови соништа.
Театарот – тој мал дел од се поневидливиот храм на нашите души!
Паѓаат ѕвезди.
Си замислив желба: да
паднат на меко.”

Борче ГРОЗДАНОВ