АКТЕРСКИ ПОРТРЕТ – ЉУПКА ЏУНДЕВА

 

 

 

ТЕАТАРЧЕ

 

(објавено во „Арт Република“ бр. 2, септември 2005)

СКРОМНАТА ДАМА НА МАКЕДОНСКОТО АКТЕРСТВО

Средбата со актерката Љупка Џундева се случи мошне спонтано. Во потрага по вистинска приказна, интуицијата нè одведе до скромната дама на македонското актерство. Конкретен повод нема. Нè водеше чувството дека премногу лесно ги забораваме или ги занемаруваме вистинските вредности. Желбата да ја исправиме оваа неправда внесе возбуда, но и се отвори пред нас како вистински предизвик во откривањето на приказната. Случајот сакаше да добиеме не една, туку две приказни – едната реална, а другата измислена. Или можеби и не се приказни, туку едноставно – сеќавања на времето минато и размисли за времето сегашно. Но којзнае, нели животот на секој човек е живеење на барем една, лична приказна.

Љупка Џундева припаѓа на втората генерација актери од некогашната Висока театарска школа. Во класата со која раководел Илија Милчин, нејзини соученици биле Вукан Диневски, Самуил Дуковски, Милица Стојанова, Кирчо Божинов, Ацо Јовановски, Дарко Дамевски, Драги Костовски. Нејзината прва улога во театар била во претставата „Ужалена фамилија“ во 1950 година, во режија на Петре Прличко. Учествувала и во снимањето на првиот македонски филм „Фросина“, во 1952 година. Таму некаде, во 50-тите години од 20-от век се и почетоците на нејзината актерска приказна.

ljupka_dzundeva_makedonska-krvava-svadba Приказна за времето минато

Првата, втората и третата класа, сите бевме заедно, имаше предмети кои ги слушавме заедно и имаше едно големо дружење меѓу класите. Школувањето беше на конкурс. Се објави конкурс и дојдовме сите на приемен испит. Во тоа време не се јавуваа баш многу кандидати за школувањето, бидејќи театарот не беше професија за која младите трчаа да се запишат како сега. Сега се пријавуваат 300 или не знам колку кандидати на конкурсот на Факултетот за драмски уметности. Сега има некој престиж, а тогаш не беше така. Имаше една класа од 10 до 15 души и толку. Се работеше многу и се работеше напорно.

Мојата прва улога беше Даница во „Ужалена фамилија“ од Нушиќ. Во тоа време првото излегување на сцена беше со голема трема. Не само трема, туку и голема одговорност. Во споредба со денешното време има разлика во однос на тоа што бевме многу внимателни едни кон други, отворени, можеби повеќе се сакавме, и покрај сите меѓусебни пецкања. Колку болно дејствуваат тие пецкања на таа возраст. Бевме поотворени, подобродушни, понаивни. Мислам

дека сега нема наивно дете, а камоли возрасен човек. Можеби такво беше времето. Но, мислам дека луѓето го прават времето. Со својата работа, со своите размислувања, со својот интелект кој сметам дека многу често не е најдобро искористен, во позитивна смисла. Како да не е искористено она што би требало секој да го даде од себе си.

Ние сега имаме толку многу интелектуалци, образовани луѓе, а некако гледаш дека не секој ја работи онаа работа со која најмногу би придонел во развојот на општеството. На пример, ако сум архитект, јас како архитект не можам да дозволам да се прави ова што сега се прави во Скопје. Имаме многу архитекти, а го упропастивме Скопје. Дозволивме да се прави сѐ и сешто и да гради кој и како сака. Кога јас, која немам врска со архитектурата, можам да проценам дека оваа зграда што е изградена тука не мора да има толку ката и мора да има патека и да биде повнатре, и да има паркче, и дека во паркчето не смее да се дозволи да се гради друга зграда, тогаш зошто не би можел тоа да го процени оној кој е образован за тоа?

Од сопственото искуство знам дека кај актерите нема правила околу тоа дали тие даваат сè од себе, затоа што секој си го прави сопствениот систем на вредности и секој актер си има свој систем на работа. Се разбира, покрај основното, да го научиш текстот и потоа да одиш понатаму. Текстот е најмалата работа во актерството. Мене никогаш не ми било проблем да го научам текстот. Така што секој си има свој систем и нема актер кој не сака да даде сè од себеси во улогата која ја работи, сеедно дали улогата му се допаѓа или не. Актерот е тој којшто застанува на сцената и се соголува пред публиката, и внатрешно, и физички и духовно и затоа мора да се обиде да биде најдобар во креирањето на својата улога. Ако веќе прифатил да ја игра таа улога, тој мора да ја работи, да ја изнесе и да ја покаже и да се труди да биде најдобар, затоа што тоа е тимска работа. Замислете на што ќе личи претставата ако секој од актерите во неа не се вложи најдобро што знае и може. Јас не верувам дека постои актер кој чека некоја главна улога за целосно да се вложи во неа. Тоа значи дека тој актер не е вистински актер.

cb908c01675ac24e833f13b349eab9fe

Љупка и Мери во Мирно лето

Има актери кои многу сакаат да играат на сцена. Едноставно чувствуваат потреба да се на сцена, сакаат да се на сцена, сакаат да играат на сцена. Тие актери и кога ќе добијат помала улога или кога ќе добијат улога која баш и не им се допаѓа или се надевале на друга улога, ќе размислат и ќе донесат одлука во себеси дека ја примаат улогата и ќе ја сработат. Од друга страна, има актери кои ќе кажат: „-Јас ја сакам таа улога или не играм!“ и се откажуваат. Само, знаете, во еден колектив не може многу да се избира. Секогаш има два-тројца кои можат да избираат улоги, а другите не.

Се сеќавам на „Три сестри“ од Чехов. Некако во себеси мислев дека Илија Милчин ќе ми ја даде Ирина, најмалата сестра. Кога ја прочитав распределбата, видов дека не ја играм јас туку таа улога ја игра Цветанка

Јакимовска, а јас ја играм Наталија, снаата, жената на Андреј. Не ми беше баш мило, мора да признаам. Почнаа пробите, ништо не реков, ја примив улогата, а јас бев некако пасивна. Тоа го забележа и режисерот, ме викна кај себе и ме праша: „-Што е ова од тебе Љупка?“ Му кажав, а тој ми одговори: „-Мислам дека грешиш и мислам дека и оваа улога ти одговара и мислам дека добро ќе ја направиш“. Откако размислив за тоа, го прифатив неговиот совет. Потоа, кога се играше претставата, постојано добивав комплименти за мојата улога во таа претстава.

Во однос на комуникацијата со режисерот правила нема, но секогаш имало и сега ги има поединечните групи кои работат заедно, се наоѓаат по заедничките размислувања, кон театарот и за театарот. Режисерот гледа и размислува дали му одговараш или не. Ретки се режисерите кои би дале улога така, од пријателство или наклоност.

Најмногу играв кај нашите режисери. Кај Ќостаров, кој беше голем авторитет кога почнував со актерството, кај Илија Милчин. Потоа дојдоа и Рули – Димитрие Османли и Бранко Ставрев, дојде и младиот Милчин, па Диме, па Љубиша. Во еден период доста работев со телевизија и таму снимав со Благоја Андреев, со Ацо Алексов, со Иван Митевски, со Тренчовски.

mirno-leto-03

Мирно лето

Од моите искуства во работата на ТВ и на филм има нешта кои се исти, а има нешта кои се различни. Обично во ТВ повеќе се мисли на континуитетот на работа, како делото се развива по некаков редослед, така што актерот има време да се подготви. Истото го има и во филмот, само што во филмот може да се снима последната сцена, а потоа да се снима првата, така што треба да бидеш подготвен. И во филмот и на ТВ работите многу зависат од режисерот, од снимателот, од светлото, од монтажерот… И на филм и во ТВ има нешто заедничко, но во театарот е нешто друго. Таму за два часа сè се завршува. Претставата оди од почеток до крај и ти си цело време на сцената и исцело се предаваш на таа претстава, на таа улога. Ти си господар, воспоставуваш контакт. Тој допир со публиката, тој флуид, тие емоции кои ги споделуваш со публиката, ги споделуваш во таа смисла што кога се предаваш исцело на улогата, некаде во твојот мозок некое часовниче отчукува, и ти ја чувствуваш тишината и знаеш дека тоа е тоа, дека публиката го прима секој збор, секоја воздишка. Ја чувствуваш публиката како дише, а и таа тебе те чувствува како се предаваш на улогата. Тоа е нешто што не може со зборови да се искаже, тоа само се чувствува. Да знаеш само колку сега ми недостасува театарот…

Човек треба да се научи прво да си ги прости своите грешки сам на себе

За човек да биде човек, треба пред сѐ да се цени себеси како човек, затоа што ако се цениш себеси како човек, нема да дозволиш да направиш некому нешто лошо, нема да подигнеш нож, нема да се симнеш толку долу за да станеш неразумно животно. Треба да има човечност во тебе, треба да има љубов кон

луѓето. Ако носиш омраза во себеси, тогаш никогаш нема да имаш мир. Како човек, сеедно дали си голем интелектуалец, или воопшто интелектуалец или не си, таа омраза што ја носиш во себе ќе те изеде. Сам себеси ќе се изедеш. Треба да се пронајде мирот, љубовта кон луѓето, и колку што е можно, човек треба да му се радува на животот. Ние сме многу малку гости на овој свет. Човек треба да се научи прво да си ги прости своите грешки сам на себе, а потоа да ги прости и на другите. Кога ќе простиш, ќе го најдеш својот мир, ќе се ослободиш.

cats

ИЗМИСЛЕНА ПРИКАЗНА

(Приказна за времето сегашно)

Ленти

Станувам рано, го сакам изгревот на сонцето. Го варам првото кафе и излегувам на терасата полека да го пијам и да се восхитувам на езерото. Ова утро езерото спие, ни едно бранче не ја нарушува тишината. Господи, каква убавина. Седејќи така загледана во водите на езерото, мислите ми се враќаат во минатото, во младоста. И почнувам да вртам ленти, како што велеше мојот колега, извонреден актер Тома Киров, кога ќе го прашавме каде се замислил. Вртам ленти, одговараше.

Така и јас се враќам во минатото, се смешкам. Колку мали, ситни нешта, од денешна гледна точка, можат длабоко да го ранат срцето на младиот човек. Сеедно дали тоа ќе биде професорот, кого го идеализирате, или другарките со кои си ги шепотите најголемите тајни. И тие мали пецкања од љубомора, кои ги примаш страшно болно.

Бевме многу емотивни, срамежливи и патријархално воспитани. Имавме голема почит кон возрасните и таа почит, таа верба дека тие знаат сè и дека се безгрешни, донекаде нè кочеше. Не секогаш можевме слободно, без трема, да ги искажеме нашите мисли, да ги браниме нашите ставови, да го покажеме тоа што го носевме во себе – нашите квалитети, нашата креативност. Но мораме да признаеме дека живеевме во мир, без стравови дека може нешто лошо да ни се случи. Колку брзо пролетаа годините.

Одненадеж тишината ја наруши едно бротче полно со млади луѓе. Нивната смеа и вресок ја разбудија оваа тивка и повлечена населба покрај езерото. Овие млади луѓе уште не отишле на спиење, си помислив. Не им е лесно. Какви сè води треба да препливаат. Некои од нив се добри пливачи – шампиони. Некои немаат ни вода каде да пливаат. Се радувам кога слушам како отворено, умно знаат да ги изнесат своите погледи за светот. Да критикуваат негативни состојби во општеството. Какви умови се кријат во тие млади луѓе, кои не можат да ги реализираат своите знаења, своите желби.

Нашите родители спиеја мирно, знаеја дека по завршувањето на училиштето ќе можеме да се вработиме. Немаше дрога, немаше СИДА, немаше вадење ножеви за само еден збор или од забава.

Од каде стигна оваа страшна агресивност?

А нашите љубови беа платонски, со некој бакнеж и држење за раце, во некоја уличка, пред некој двор од каде што се чувствува мирисот на розите. Така беше тогаш, а сега… вртиме ленти.

Омилени улоги

Улоги и претстави на кои секогаш се сеќава со топлина во срцето: Розалинда во „Како што милувате“ од Шекспир; Регана во „Крал Лир“ од Шекспир; Наталија во „Три сестри“ од Чехов; Оливера Стрезовска во „Ѕидот, водата“ од Живко Чинго; Лизавета Николаевна во „Бесови“ од Достоевски; Ана Шукова во „Кенгурски скок“ од Чинго; Љуба во филмот „Фросина“; Гина во филмот „Македонска крвава свадба“; Мира во филмот „Мирно лето“.

Игор Георгиев

 

 

 

Во прво лице

,
Праведен, искрен и збунет…

 
1. ЗА СЕБЕ
-Праведен, искрен и збунет од глупостиве на светот кои секојдневно ми излегуваат на news feed
2. ЗА ЉУБОВТА:
-Да зборувам на сите човечки јазици, па дури и на ангелски, штом љубов немам, ќе бидам бакар што ѕвони, или кимвал што ѕвечи. Да имам пророчки дар и да ги знам сите тајни, да ги имам сите знаења за сите работи, а и така силна вера, што и планини да преместувам – ако љубов немам, ништо не сум – (посветено на Ангела моја)
3. ЗА ЖИВОТОТ:
-Живот е она што ти се случува додека ти правиш планови за животот –Џон Ленон
4. ЗА ТЕАТАРОТ:
-Театарот е она што ми се случува додека јас правам планови за театарот – Игор Георгиев
5. ЗА ДОБРОТО
– Добродојдено е секогаш
6. ЗА ЗЛОТО
-Подалеку од мене, гризам и касам
7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ
-Кармата нив ќе ги среди
– А, ПРИЈАТЕЛИТЕ?
– Им благодарам на вистинските што животот ми го прават секојдневно поубав (си знаат тие)
8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ
-Вистината излегува на виделина…порано или подоцна
9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА
– Вентолин, фликсоназе и инхалации со морска сол
10. ЗА КОЛЕГИТЕ
-Мислите на сестрите и браќата мои? Љубов, разбирање и…. нека биде уште една тура љубов од мене (за тие што заслужиле, се разбира)
11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ
– Нека се стрпат малку, се во свое време..
12. ЗА ИДЕЈАТА
-Зависно од темата
13. ЗА СОНОТ
– Ништо без него, енергетски духовен пијалак, безнадежен дневен сонувач
14. ЗА ЈАВЕТО
-Тешко прифатливо, но адаптацијата е битна и силна човечка одлика
15. ЗА ВИНОТО
-Убаво мезе
16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО
-Те сакам мамо.. Те сакам сестро
17. ЗА КРАЈ
– For the music is your special friend
Dance on fire as it intends
Music is your only friend
Until the end
Until the end
Until the end

Алтернативата е пат од кој нема богатење

Теа Беговска, дипломиран режисер

Меѓу десетината млади режисери кои во последните три-четири години полека, но сигурно доаѓаат со цел да го заземат своето место под театарското сонце е и младата Теа Беговска, дипломиран режисер на Универзитетот ЕСРА во класата на Дејан Пројковски. За тоа какви патишта таа избира за свој израз и што сака да каже преку нив, како и зошто ги бира алтернативните, а не институционалните патеки за докажување во непосреден разговор дознаваме лично од неа…

РАЗГОВОР СО ТЕА БЕГОВСКА, МЛАД РЕЖИСЕР

Меѓу десетината млади режисери кои во последните три-четири години полека, но сигурно доаѓаат со цел да го заземат своето место под театарското сонце е и младата Теа Беговска, дипломиран режисер на Универзитетот ЕСРА во класата на Дејан Пројковски. За тоа какви патишта таа избира за свој израз и што сака да каже преку нив, како и зошто ги бира алтернативните, а не институционалните патеки за докажување во непосреден разговор дознаваме лично од неа…

Дали алтернативната патека значи и недостаток на институционален израз или…
– Секако, ако имав повеќе можност да стапам на професионалните институционални сцени, можеби немаше да го барам алтернативниот пат. Но, сиот тој пат и тие патеки на истражување, всушност, се барање на свој оригинален израз преку кој оставате уметнички печат. Затоа, за мене е сосема природно што моите претстави се играат во кафулиња, на простори кои немаат речиси никаква допирна точка со театарот. Токму во кафуле, на пример, сте во директен контакт со публиката, па така, во претставата “Три сестри” гледачот е и актер и чинител, но и суд за тоа што сме го сработиле.

Има ли алтернатива на алтернативата?
– Алтернативата сама по себе не смее да има други алтернативи. Едноставно, се што треба да направите е да го одите својот пат, да барате и да најдете сродни души кои тоа што ќе го работат ќе го работат од љубов кон театарот или професијата, воопшто, а не за тоа првиот муабет да ви бидат парите. Кога го говорам ова мислам на тоа дека речиси сите, а особено младите прво разговараат или размислуваат за тоа колкава ќе им биде заработката од одреден проект, па потоа работат… Така не се прави тоа, така не може! Едноставно, од алтернативниот пат нема заработувачка! Или само љубов, но таа љубов носи и креативност, бидејќи условите во кои работите се минимизирани, пред се, во техничка смисла, па затоа, инвентивноста е прва која мора да го стори своето…

Си размислувала ли, сепак, за “вдомување” на некоја професионална театарска сцена?
– Ако ми се пружи шанса, сигурно нема да ја испуштам или пак, да ја одбијам. Како и сите, и јас сонувам за “кров над главата”. Но, во меѓувреме, како што реков, пронаоѓам свој пат до креативноста, а тој пат е комуникацијата со луѓе од различни профиле, со различни карактери и темпераменти. Кога во тие контакти ќе успеам да ги склопам коцките и да оформам, односно да направам проект, тоа значи дека сум успеала. Но, и кога ќе успеам, кога ќе завршам еден проект, тоа за мене е само уште една станица….

Кои се твоите следни станици?
-Еве, сега работам на претставата “Тажна месечина”, што е тотално мој авторски проект. Дојдов до интересна идеја да вклопам некои мои дијалози, приватни, со блиски луѓе, кои се однесувале на клучни животни, филозофски теми…. Бидејќи се собраа многу такви дијалози, оформив една приказна за двајца кои се запознаваат во тишина и од таа тишина тргнува се. И процесот на создавање, во што, всушност, лежи и тајната на претставата, проект од кој не е исклучено да излезе и книга…
Се носам со уште една идеја, а тоа е да направам перформанс во автобус. Но, за оваа идеја ќе направам кастинг, а во поделбата ќе влезат само оние кои на целата работа ќе пристапат со чисто срце, ентузијазам и енергија…

Имавте еден интересен обид преку “Вртелешка” за соработка на пет млади луѓе со пет различни енергии. Кажи ни нешто повеќе за таквото искуство?
– Нека не ми се налутат моите колеги, но сметам дека не успеавме до крај да направиме добра претстава. Не затоа што не се разбиравме и не соработувавме, но сепак, пет луѓе се премногу во смисла на пет различни енергии, пет различни видувања на театарот, пет различни естетики…. Можеби во иднина и повторно би работела еден ваков проект, но најмногу со тројца луѓе, затоа што се што е отповеќе значи и повеќе компромис, а преку компромисот трпи уметноста!

Учествуваше на МЕСС во Сараево…
-Да! Многу сум горда на тамошното учество на работилниците на дружбите и контактите со луѓето на 20-ината изгледани претстави, од кои многу научив. Сараево е град каде што можете да видите и обични ведри луѓе, но и светски ѕвезди. Тоа е резултат на двата големи фестивали што се случуваат во овој град, МЕСС и Сараевскиот филмски фестивал. Уште една работа која ме фасцинираше е еднаквиот третман на сите учесници. Во пристапот на домаќините немаше ѕвезди. Сите бевме еднакво третирани. Тоа ти дава чувство на важност, но и одговорност кон професијата.

Твоите родители се актери. Колку тоа те “навлече” на овој пат што сега го одиш?
-Многу! Значи, јас растев со театарот. На поткровјето од нашата куќа имаме мало “театарче” во кое има костими, фундус, прашина, која и буквално потсетува дека нашиот живот е театар. Се разбира, не секогаш се согласувам ниту со мајка ми Ружа, ниту со татко ми Сухи, но и кога не се согласуваме, односно се расправаме по однос на театарскиот идентитет, и тоа е креативност. Значи, горда сум што имам такви родители!

Борче ГРОЗДАНОВ

Македонија е мојата уметничка папочна врвца со светот

ИНТЕРВЈУ СО ПАОЛО МАЏЕЛИ, СВЕТСКИ ПОЗНАТ РЕЖИСЕР

18 август 2014

Режисерот Маџели на нашата театарска почва е познат повеќе од три децении, бидејќи работел во Македонија и со македонските актери долж и ширум ексју-просторите. За тоа како тој се чувствува во Охрид, што значи за него повторно да се биде во Македонија, има ли носталгија и сеќавање за него од овде и пошироко и што значи да се биде граѓанин на Европа и светот во театарска смисла, ќе дознаеме во непосредното интервју кое го имавме со него, по неговиот проект на Охридско лето

Повеќе од три децении сте присутни на ексју-просторите. Што е тоа што ве влече на овие простори, дали е тоа само театарската енергија или има и нешто друго?

– Спецификата на она што го поседуваат балканските театарски уметници, посебно оние од бившите југословенски простори е всушност она што ме натера и ме тера речиси секогаш повторно и повторно да се навраќам на нив и уметноста. Ете, во Охрид сум со црногорски проект, последните години режирав во Хрватска, а работев и во Сплит и тоа со Мето Јовановски, а претходно и со Ненад Стојановски, музика работевме заедно со Љупчо Константинов, кој е охридско дете…

Надоврзувајќи се на она можете ли нешто повеќе да ни кажете и за работата во Македонија, односно во Драмскиот театар од Скопје, односно каква е вашата меморија од работата во Македонија?
– На тоа време се сеќавам со голема носталгија. Во Драмски во Скопје работев повеќе проекти, а потоа и во МНТ на праизведбата на “Црна дупка“ од Горан Стефановски. Мене тоа поминато време во Македонија, сега ми изгледа неверојатно. Се сеќавам на стариот добар драмски театар со фантастична екипа од актери. Некои од нив за жал, веќе ги нема, како на пример, Ненад Стојановски, за кого секогаш ќе имам добри спомени, бидејќи тој беше извонредна човечка актерска и уметничка фигура… Мојата врска со Македонија не е само носталгично-љубовно ориентирана, туку и реална, преку соработката со уметниците. Многу сум среќен поради тоа. Впрочем, Македонија е мојата уметничка папочна врвца со светот.

Каков е вашиот впечаток по настапот на Охридско лето?
– Многу ми е мило што нашето патување низ Црна Гора преку пиесата “Његош и јас“ стигна до тука. Бидејќи во неа се спроведуваат некои мои тогашни и сегашни политички чувства, кон и за овој свет, драго ми е што овде публиката извонредно ги восприеми. Всушност, како и во мојата пиеса и во Охрид воспоставивме еден дијалектички однос со еден свет, кој по мене неправедно е променет..

“Његош и јас“ е ваш авторски проект. Врзувајќи се за она “добар автор – мртов автор“, колку авторот Паоло му пречи на режисерот Маџели?
– Се обидував и се уште се обидувам да воспоставам некоја конекција на соработка помеѓу овие двајца. Актерот кој пак играше на сцената, а исто така се викаше Паоло Маџели е директната конекција помеѓу нив. Шегата на страна, во животот за се нешто мора да се најде баланс, рамнотежа. Имам чувство дека успевам тоа да го направам. Токму претставата што ја видовте на Охридско лето е резултат на таа рамнотежа.

Можно ли е Охрид, неговиот амбиент и сончеви зраци да го привлечат вашето внимание во авторска смисла?
– Охрид е прекрасен самиот по себе, но Заум како магично место ме привлече, бидејќи во него има и простор и време за уметност. Токму тука ја најдов и инспирацијата за мојот следен театарски предизвик и верувам дека токму Охрид ќе биде уметничко “место на злосторството“. За приказната, пак, за Заум дознав од легендите кои се во брошурата на овогодишното издание на Охридско лето. Интересна идеја која ме иницираше да појдам да го видам ова место, кое по својата фасцинантност, се надевам, ќе биде мојата следна театарска дестинација.

Борче ГРОЗДАНОВ

Од сцената врескаше детето во мене!

КРАТКА “ИСПОВЕД” НА АКТЕРКАТА ИСКРА ВЕТЕРОВА ЗА ГРАДЕЊЕТО НА ЛИКОТ НА СТЕЛА БЕНВЕНИСТА…

Како одминуваше времето, го пронајдов клучот – требаше само да се биде искрен да не се глуми многу… фотографијата на која на врвот на една количка со трупови беше и едно бебе, врескаше од мене и од сцената, вели Ветерова за поводот во својата креација

%d0%b2%d0%b5%d1%87%d0%bd%d0%b0%d1%82%d0%b0-%d0%ba%d1%83%d1%9c%d0%b0-17
Актерката Искра Ветерова е столбот на приказната “Вечна куќа”, која го отвори новиот театарски храм и не фасцинираше со својата безвременска уметност. Таа со својата суптилност, нежност, солзи од душа, но и цврстина во моментите на одлука кога нејзината Стела Бенвениста сакаше бездруго да ја има и да ја задржи сопствената куќа, пленеше на сцената. Нејзините солзи беа нејзината душа која ни ја распосла и ни ја подари безрезервно.

За тоа како изгледаше патот до “Вечната куќа”, односно до Стела Бенвениста, Искра во краткиот телефонски разговор, за “Вечер” ни рече:

“За одлуката на режисерот Дејан Пројковски јас да ја играм Стела дознав на првиот собир пред подготовките на претставата. Не знаев за што се работи, но кога го прочитав текстот, бев искрено воодушевена, но и исплашена. Стравот потекнуваше од тоа да прекрасното писмо на Плевнеш не ме однесе во една општост и широчина каква што во метафизичка смисла, знае да ја напише само тој. Згора на тоа требаше да се носи товарот на долгоочекуваното отворање на Старо-новиот театар. Како одминуваше времето, успеав да го најдам клучот – требаше само да се биде искрен да се каже она што ги мачело милионите луѓе исчезнати во погромот на Евреите. Во овој контекст “копајќи” по историските факти, наидов на фотографија на која имаше дрвена количка на едно тркалце со многу трупови, а најозгора беше едно бебе од 2-3 години. Впрочем, тој глас врескаше од мене и од сцената”.

Судејќи по тоа како таа го изнесе не само тој глас ами и гласот на историјата, и одекнувањата за нејзината игра, а и на целиот Ансамбл на МНТ Искра повеќе од успешно го артикулирала и ни го подари детето во себе. За тоа ние што ја видовме претставата и оние кои допрва ќе ја гледаат сме и благодарни!

Борче ГРОЗДАНОВ

Емра Куртишова – актерка

 

 

Во прво лице

 

Сценската прашина – Често ја шмркам…

 

1.ЗА СЕБЕ: Обична…

2 . ЗА ЉУБОВТА: Еднакво потребна за секој.

3.ЗА ЖИВОТОТ: Радост и тага.

4.ЗА ТЕАТАРОТ: Животот во него, топло на душата, игра која скокотка. Среќа, љубов, жар,солзи, крв смеа…

5. ЗА ДОБРОТО: Убаво е кога го има!

6. ЗА ЗЛОТО: Да се сотре в корен!

7.ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ: Еве ме.

– А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? Секогаш тука.

8.ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ: Не знам, јас тоа само на сцена.

9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА: Зависник. Често ја шмркам…

10.ЗА КОЛЕГИТЕ: Убави се!

11.ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ: Ќе си дојдат, се во свое време.

12 . ЗА ИДЕЈАТА: Нешто што те води кон целта.

13. ЗА СОНОТ: Некогаш како театарот, магија…

14. ЗА ЈАВЕТО: Да те тресне од земја.

15. ЗА ВИНОТО: Знае да те згрее.

16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО: Љубов.

17. ЗА КРАЈ: Поздрав!

 

Емилија Мицевска – актерка во Драмски театар

 

 

Во прво лице

 

ЖИВОТОТ- Бакнеж.

 

 

  1. ЗА СЕБЕ. Човек.

2 . ЗА ЉУБОВТА:  Дом.

  1.  ЗА ЖИВОТОТ: Бакнеж.
  2. ЗА ТЕАТАРОТ:  – Живеам.
  3. ЗА ДОБРОТО:  Нега.
  4. ЗА ЗЛОТО: Клоца
  5. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ: Време.

– А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? Вечни.

  1. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ : Корист.
  2. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА: Плакнење
  3. ЗА КОЛЕГИТЕ: Учители
  4. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ: Растам.

12 . ЗА ИДЕЈАТА: Клуч

  1.  ЗА СОНОТ: Храброст.
  2. ЗА ЈАВЕТО: Смрди
  3. ЗА ВИНОТО: Вистина.
  4. ЗА СЕМЕЈСТВОТО: Се.

17. ЗА КРАЈ. Не постои.

Кристина Ласовска – актерка

 

 

Во прво лице

 

Глумата во живото – Недостаток на оргиналност.

 

1. ЗА СЕБЕ: Во се што правам оставам дел од себе. Со она што ми останува на крајот од денот разговараме често и гледам да му останам доследна.
2 . ЗА ЉУБОВТА: Извор на многу нешта. Двигател. Смисла во сите нејзини облици.
3. ЗА ЖИВОТОТ: Свесноста за тука и сега. Со искуството од вчера кон непознатото утре.
4. ЗА ТЕАТАРОТ:Исто како во животот само со многу поголем интензитет. Вода во пустина.
5. ЗА ДОБРОТО:Секогаш да победува. Колку повеќе го храниш, толку повеќе ти враќа.
6. ЗА ЗЛОТО: За вечната борба против.
7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ: Поздрав
– А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? Да ми се живи, здрави и среќни.
8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ : Недостаток на оргиналност. Честа појава кај (денес за жал безбројните)изгубени души
9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА: Поетично звучи во рамките на илузијата и сонот – но незгодна е во реалноста
10. ЗА КОЛЕГИТЕ: Луѓе пред се. Ги има во секаков вид. Партнери во создавањето на новисветови.
11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ: Се во свое време. Непишано правило на Универзумот.
12 . ЗА ИДЕЈАТА: Да ја допре реалноста и да прерасне во продукт.
13. ЗА СОНОТ: Да нема крај. Инспирација.
14. ЗА ЈАВЕТО: Можност да се сонува со широко отворени очи, бистар ум и чиста душа.
15. ЗА ВИНОТО : За вистината.
16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО: Безусловна љубов. Столб!
17. ЗА КРАЈ: На здравје за секој почеток! За убаво, за арно!

Дрита Каба Карага, актерка

Во прво лице

 

Се правам со многу љубов

1. ЗА СЕБЕ: Се што правам, правам со многу љубов.
2. ЗА ЉУБОВТА: Мислам дека е света.
3. ЗА ЖИВОТОТ: Има многу бои, и секогаш се обидувам да го видам најдоброто.
4. ЗА ТЕАТАРОТ: Театарот е живот.
5. ЗА ДОБРОТО: Великодушноста е за мене доброто.
6. ЗА ЗЛОТО: Не го мислам.
7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ: Не им посветувам внимание.
– А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? – Тоа што го посакувам за себе го посакувам и за нив.
8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ: Не глумам во животот.
9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА: Магија, колку и клише да звучи.
10. ЗА КОЛЕГИТЕ: Многу љубов.
11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ: Не мислам на неодиграните улоги… За тие кои ми се важни, мислам дека ќе ги одиграм.
12. ЗА ИДЕЈАТА: Идејата е таа што води.
13. ЗА СОНОТ: Ме потсетува на анегдотата која вика “се разбудив наутро, сонував дека сум пеперутка, и потоа не знаев дали пеперутката сонува дека е човек или човекот дека е пеперутка.”
14.ЗА ЈАВЕТО: Моето присуство на сцена, Адем и нашите деца.
15. ЗА ВИНОТО: Ферментирано грозје. 😛 Не пијам алкохол, не чувствувам потреба.
16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО: Чудо што може да му се случи на секое суштество.
17. ЗА КРАЈ: Ви посакувам се најдобро и ви благодарам за интервјуто.

Генци Мирзо – актер

Во прво лице

Генци Мирзо актер во албански театар Скопје

Виното – кога сакаш да ги користиш петте сетила

 

1. За себе – Доволно што го употребуваш.
2. За љубовта – Животна цел!
3. За животот – Љубовна цел!
4. За театарот – Емотивна преродба.
5. За доброто – Нешто што се памти засекогаш.
6. За злото – Нешто што барем се трудиме да го заборавиме.
7. За непријателите
– А, пријателите – Треба да внимаваме, на пријателите кога разговараат со непријателите!
8. За глумата во животот – Го правам често, но не знам дали може да се нарече глума.
9. За сценската прашина – Магичен прав.
10. За колегите – Личност што изгледа како да ја познаваш пред да се родиш.
11. За неодиграните улоги – Доволна е желбата да ги одглумам еден ден.
12. За идеата – Да креираш врз одреден феномен е посилно одколку да постапуваш кон истиот.
13. За сонот – Без сон нема врвна референција.
14. За јавето – Остварувањето на сонот почнува тука.
15. За виното – Дефинитивно, ако сакаш да ги користиш петте сетила.
16. За семејството – Богатство што треба да се брани!
17. За крај – Некогаш мислам дека нема крај