ОДБЛИСКУ СО НАТАША ПОПЛАВСКА, РЕЖИСЕР

 

За Љубовта, Театарот и Животот – за, во и околу него…

Глумата кај луѓето, колку помага во “ кроењето “ на претставата?

Ако мислиш на секојневнате маски кои ги носат луѓето, или фарсата во која живееме, да, апсолутно многу помага во “кроењето“ на претставите.

Еве, на пример претставата “ Зојкин стан “ – од Булгаков која ја правев во Београдско Драмско Позориште во Белград, по својот жанр е трагична фарса. А токму минатите две-три години бев апсолутно понесена од “глумата на љуѓето”, па инстиктивно барав текстови кои се блиску до она што го гледам, доживувам…па така покрај Зојка, во истиот жанр “трагична фарса” ја поставив и претставата “ Фигурае Венерис Хисториaе ” од Горан Стефановски, во Прилепскиот театар, претстава која ја понесе наградата за најдобра колективна актерска игра и најдобра сценографија на минатогодишниот “ Војдан Чернодрински “. Стефановски во неколку сцени-отсечки на само нему својствен начин, низ карактери ставени во опасна ситуација ја извелкува фарсата или “ глумата на луѓето ”.

Е, ако пак зборуваш за “ актерската игра ” на актерите и колку таа помага во “ кроење “ на мојата претставата, тогаш ќе го кажам истото. Да, многу помага. Најдобро е кога режисерот и актерот се надополнуваат и се разбираат во кративното создавање. За мене е многу важно актерите да располагаат со повеќе жанрови во себе и да можат да се справат со повеќе театарски форми. Истовремено сакам актери кои се особено дисциплинарни кон своето тело и глас, актери кои сакаат да ја поместат својата граница, а со тоа да ги поместуваме заедно границите на нашиот театар и возможното, создавајќи магија.

Сценската прашина, како ја чистиш?

Со физичка активност. Кога бев мала, тоа беше креативно физичка активност- балетот, а денес чистењето го правам со редовно користење на базен. Креативното прочистување го правам така што осознавам нови светови, градови, култури …Често патувам и на тие патувања обврзно разменувам огромна креативна енергија во другарувањето со колеги од другите земји. Обврзно гледам претстави и концерти надвор од МК и со тоа се прочисувам, не само од театарската прашина, која ми останува на облеката и кога ќе ја напуштам сцената, туку се прочистувам и од сопствените визии кои биле многу интензивни во периодот во кој сум творела.

Идејата и сонот, колку време им треба да се реализират?

Зависи …има соништа за кои свесно ја одложуваш нивната реализација, има соништа кои веднаш сакаш да ги видиш, реализираш.

Некои мои соништа како мјузикот “Чикаго“, ја чекале својата реализација 9 години, некои чекале една, две години…а некогаш кога се работело за сон кој ја зесега само мојата лична сатисфакција, се случува тој сон да го релизирам и за неколку часа…тоа може да биде сликање на платно, фотографија…готвење или патување…

Семејството?

Семејството е главниот, базичниот извор на енергија за живот, креација, слобода…за она што си ти, јас. Семејството е моја поддршка, поткрепа, топлина и мој најголем проект…Благодарна сум што го имам и моето ново создадено семејство и моето старо, базично од кое тргнав да се осознавам јас.

Тешко ли е да се работи со Емил?

Не, со Емил е задоволство да се работи, започнувајки од неговата креативност, пожртвуваност за проектот, одговорност, па се до финалната реализација на неговата естетика водена за нашата претстава, филм…. креација. Јас и Емил сме се запознале преку работа, така што е сосема природно да работиме и создаваме заедно волшебни светови, колку што најдобро умееме и тоа сега за сега лесно ни оди.

Една си од ретките режисерки кои обрнуваат големо внимание на гламурозноста на костимите. Зошто?

Веројатно затоа што првата театарска магија која ме маѓепсала бил Балетот, а во Балетот, особено во класичниот, се обрнува големо внимание на костимот и сценографијата и воопшто таа магична атмосфера во која најчесто се случуваат балетите. Потоа, затоа што мојата мајка беше моден новинар често патував со неа на сите големи модни саеми во Белград, Загреб и Љубљана, а на Скопскиот саем на мода бев исто така редовен гостин. Па така, веројатно, одејќи на сите модни ревиии, балетски претстави , естетиката, костимот, гламурозноста и визуелниот изглед на претставата како: светло дизајнот, видео дизајнот, костимот и шминката, се мои алатки од кои не се откажувам колку и да е “тешко времето”, туку особено уживам кога работам на нив во моите претстави. Често моите претстави се надополнети со приватни спонзорства на големи модни куќи од Македонија или Компании кои имаат чувство за општетствена одговорност и тоа токму заради потребата на костимите на моите претстави. На многу претстави лично или преку “Арт медиа“ сум ги надолонувала буџетите на претставите како: “Чикаго“,

“Венецијански трговец“, “Лиситрата“ и многу други, кои без помош на моите пријтели од бизнис секторот и моите костимографи како Александар Ношпал и Роза Трајческа, немало да добијат таков изглед. Често заедно сме сме ги вложувале сите сили, пријатели, можности и наши буџети за да биде претставата таква каква што сме ја замислиле во доменот на костимографијата. Токму затоа, вие сте уживале во тие костими…

Мjузиклите се твој животен сон. Што е следно?

Животниот сон ми се транформираше во изминативе години или поточно речено ми се промени сосема, односно редоследот на моите соништата ги заменија своите места. Но, ако зборуваме за професионалните соништа, имам уште многу неостварени, една од нив е модна линија, моја на пример…или школа за жени 🙂

Не би можела да кажам точно, секоја инспирација може да биде сон, а инспирацијата доаѓа одненадеж, неочекувано…. а и сонуваме секојдневно…така што би рекла после оставувањето на мојот сон – да се отвори сериозно мјузиклот како жанр во земјата преку поставување на неколку претстави / мјузикли. Сега следно, можеби следствено, би сонувала за ….Мјузикл Театар…. да кажеме…

Од нережираните претстави, што е следна провокација- желба?

Следна провокација е Балет, по неколку години повторно пишувам либрето за нов балет, на музика од големиот Астор Пиацола, а за познатата италијанска кореографка Сабрина Боско, со која ќе соработуваме на сцената на Македонската Опера и Балет. Дизајнер на светло е Милчо Александров кој е задолжен се да изгледа така луксузно. Потоа, мојата провокација, образование во културата е тема која веќе подолго време ме интересира, па оваа година ќе се посветувам и на работа со најмалите деца од различна националност и попречености во развојот, со кои ќе го осознаваме театарот и ќе создаваме претстави. Се разбира, и понатаму ќе работам на созадавање на мјузикли, а “Фантомот на операта“ веќе неколку години се трудам да го реалзирам, авторските права се веќе добиени, така што се надевам ќе успееме да го реализираме тоа огромно дело на Вебер Лојд…а во следниот период ќе работам и на нови соработки со нови ансамбли, надвор од земјата и ансамбли од земјата со кои сме се заборавиле…

Можно ли е Поплавска да ја видиме на сцената како глуми, игра или пее?

Ако дојдете на проба, можете да ме видите како играм пејам или глумам…во текот на процесот на работата се случува одредено движење, правец да покажам или нешто ситно, повеќе како насока да одиграм, ми се случило да заменам актер ако треба, за да продолжи пробата…се разбира тоа е нешто што е вообичаено за некои режисери. Некои мои колеги актери ми кажале дека јас сум режисер – глумец. Но, бидејќи се вели…дека тоа на актерите најчесто не им се допаѓа, гледам актерскиот талент да го сокријам, пејачкиот го развивам со работа на мјузиклите, а балетскиот мислам дека највеќе го поседувам и во моментов.

Димитар Ѓорѓиевски – актер

 

Во прво лице 

Фрлете ги партиските книшки

 ЗА СЕБЕ   Кога како.

ЗА ЉУБОВТА:   Ја прифаќам во многу различни форми. Се обидувам и да ја давам. Зборот е преексплоатиран.

ЗА ЖИВОТОТ: Секој да си го живее како што му чини.

ЗА ТЕАТАРОТ: Најчесто досадно за гледање. Супер за играње.

ЗА ДОБРОТО Се најдобро.

ЗА ЗЛОТО  Не сум сигурен дека постои како формата од приказните. Мислам дека се работи за деформации и лошо воспитување.

ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ Не можам да се сетам на ниеден во моментов. Ако се препознае некој, нека ми јави, ќе се договориме.

 – А, ПРИЈАТЕЛИТЕ?   Голем поздрав.

ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ:  Ако човек добро размисли, неизбежна е и ја има насекаде, сакале ние да си признаеме или не.

ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА: Интересно изгледа на светлина од рефлектор.

ЗА КОЛЕГИТЕ: Неизбежен дел од театарот. За среќа.

ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ: Па има еден куп.

ЗА ИДЕЈАТА:  Немам идеја.

ЗА СОНОТ: Понекогаш дава добри идеи.

ЗА ЈАВЕТО: Исто така.

ЗА ВИНОТО: Исто така.

ЗА СЕМЕЈСТВОТО: Убава работа.

ЗА КРАЈ: Фрлете ги партиските книшки.

 

 

Гордана Ендровска, актерка

 

Љубам да чекорам по работ

1. За себе             Љубам да чекорам по работ. Често.
2. За љубовта     И би љубовта…и би светот –ден први.
3. За животот    Премногу метафори, толкувања, а тој е само една вистина-апсолутна. Каков е,таков е…на целта на маратонот, стигнуваме сите, без исклучок.
4. За театарот   Храм. Во него најкреативни маски, а во исто време најсоголени души.
5. За доброто     Епа значи за убавото, зашто доброто секогаш е убаво. Лике
6. За злото          За жал било, е, и ќе биде. Многу песимистично, но…Дислике
7. За непријателите     Мои ми се.
А пријателите   Ем мои, ем богатство.
8. За глумата во животот   Во веков што го векуваме- „Железни порти отвора“.
9. За сценската прашина  Низ неа сноп светлина и оп! Ете ти магија.
10. За колегите         Како семејство- ним секогаш можам да им кажам се’…во лице! Низ реплики, нели?
11. За неодиграните улоги    Ќе ги одиграм, не дошол денот.
12. За идејата       Елементарна, Безвременска, Бесценета, Искра.
13. За сонот          Во него е возможно сешто.
14. За јавето        Среќа што постои, та можеме да се обидеме да ги материјализираме нашите „розови сништа“, а воедно, тука е да не’ потсети, колку минорно зрнце космичка прашина е секој од нас.
15. За виното           Ако ја бараме вистината, велат во него е. Гласам за црно.
16. За приказните     Ќе се чувствувам среќно и благословено се’ додека умеам да ги раскажувам.
17. За крај         Цело е кога има се’.  И Јинг и јанг-подеднакво.

Шиле – сведоштво за актерот, за вулканот Васил, искрено до срж, до болка…

 

Како паметник на една животна драма, оваа книга преку сеќавањата на авторот и многуте фотографии – како доказ, искрено до срж, до болка, без намера да се сокрие ниту едно делче од драмата наречена живот, раскажува за еден вулкан кој прерано згасна, за актерот и човек Васил, за синот на Ристо Шишков…

“Да се распостели еден живот, човечки, човечно, непосредно, со сите недостатоци, доблести, а притоа да не се задржи дозата на воајеризам, да се исклучи сеирџизмот, неискрените намери, па дури и цинизмот, особено ако се работи за еден турбулентен бит каков што е тој на Васил Шишков, не само што е невозможно, туку е и непожелно…”. Така смета, и така пишува Борче Грозданов, новинар, писател, добар познавач на театарот и театарскиот живот, во својата книга насловена “Шиле” посветена на актерот и пријателот, на неговиот “дебелко со име Васко”.

Како паметник на една животна драма, оваа книга преку сеќавањата на авторот и многуте фотографии – како доказ, искрено до срж, до болка, без намера да се сокрие ниту едно делче од драмата наречена живот, раскажува за еден вулкан кој прерано згасна.

Низ стоте страници на оваа книга, како низ клучалка се нуди скратен, недооден пат кон искреноста и вистината, кон најмрачната, но истовремено и ведрата страна на животот на овој препознатлив скопски лик, раскажана со многу топлина, љубов, но и горчина.

А авторот на овие редови и самиот сведок на случувањата вели “Ова е книга за животот, за драмата, за секојдневниот театар што му се случуваше, но и за некои и нечии ‘наплаќања’, за кои не беше виновен, а сепак, инволвиран, бидејќи тој беше далеку од тешките теми како што се политиката и бесмртноста на неговиот татко…, големиот бард на македонското глумиште Ристо Шишков.

Така, пред нас се редат вистини, сложени низ неколку поглавја “Тато, мама и тој, нивниот Васил#, кој патем беше вистински “неранимајко” кој татко му Ристо знаеше да го скара кога ќе избегаше од “Никола Карев# велејки му “Ти, Љољо, пак не си бил во школо”… Или му диктираше директно од МНТ како да испржи две јајца…Тука е целото семејство, дада, … вистината за мама. Тука се и претставите, филмот, популарноста, писмата за Шиле, досието за неговиот татко и… кодошите, незаборавните спомени од Александар Шехтански, вториот татко на Шиле, “по налог на прерано починатиот Ристо” и…

Исповед – лично и персонално од самиот Васил Шишков за патот во неповрат…. “Потрошив околу 350.000 германски марки за дрога. Но батали ги материјалните добра, јас ја губев душата… Тонеше и испливуваше, наоѓаше спас, ја одглуми и последната голема улога, го одглуми татка си на сцената на МНТ… Се бореше и љубеше, за на крај, сепак да ја загуби битката – во рацете на последната љуба, Весна со која планираше иднина…

И како што вели рецензензентот на книгата проф.д-р Христо Петрески, оваа книга сведочи и укажува, опоменува и растажува… (Д.Т.)

ТАЛИЈА Настова актерка

 

НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ СКИТААТ НИЗ СОНШТАТА

1. ЗА СЕБЕ Калимеро бара правда!

2 . ЗА ЉУБОВТА: Секогаш ли ќе има рок на траење?

3. ЗА ЖИВОТОТ: Да го завртиме наопаку барем за миг и така да пробаме да го набљудуваме.

4. ЗА ТЕАТАРОТ: Секогаш знае да ме лоцира.

5. ЗА ДОБРОТО Насмевка. 6. ЗА ЗЛОТО Нечија состојба, за која сакам да верувам дека постои длабоко објаснување

7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ Честам пијачка. – А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? Долги разговори и повеќе пијачки

8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ Молам ?! Страшно ме иритира.

9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА Пумпица вентонолин, риноко и диво краставиче-асматичар.

10. ЗА КОЛЕГИТЕ Нека кружи енергијата… Здраво е.

11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ Скитаат низ соништата.

12 . ЗА ИДЕЈАТA Да не остане само идеја…

13. ЗА СОНОТ Вистината за јавето.

14. ЗА ЈАВЕТО Го оставам да се случува, до крај… Не се будам лесно.

15. ЗА ВИНОТО Помеѓу тага и солзи…

16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО Два вида прегратки… Утеха и борбеност.

17. ЗА КРАЈ Крај со бакнеж; крај со солза; или крај без крај (омилен). Не одлучувам јас.

ЗОРИЦА Панчиќ, актерка

 

Во прво лице

СЕМЕЈСТВОТО Е МОЈ БЛАГОСЛОВ…

1. ЗА СЕБЕ – Јас сум Јас … И добро е !

2 . ЗА ЉУБОВТА: Нешто што го имам , сакам да го делам и нешто што ме води низ животот !

3. ЗА ЖИВОТОТ: Школо: уште учам како треба да се дава, прима, како да се уззива, каде и ‘ е местото на тагата , на болката , како да танцувам, со срце исполнето со радост и љубов додека надвор врне, истура … Многу лекции , многу работа … И ќе трае до крајот на “ горенаведениот “

4. ЗА ТЕАТАРОТ: Моето најскришно, најинтимно, скапоцено јавно место !

5. ЗА ДОБРОТО – Убаво е што уште го има !

6. ЗА ЗЛОТО – Убаво е што го има помалку од Доброто !

7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ – Ако ги има да се живи и здрави, има што да се научи од нив !

– А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? Моето богатство со кое навистина можам да се пофалам и сум бескрајно благодарна што ги имам токму такви какви што се !

8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ – Нешто што не заслужува почит и е само бегање од себе !

9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА – Нежен, длабок, Вистински контакт со Себе , со Господ !

10. ЗА КОЛЕГИТЕ – Ги сакам, ги почитувам, ги разбирам … некои помалку, некои повеќе, некои највеќе !

11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ – Со задоволство ќе ги одиграм !

12 . ЗА ИДЕЈАТА – Најслатка кога е во зачеток, возбудливо е додека се реализира и прекрасно кога ќе се реализира !

13. ЗА СОНОТ – Нешто што треба да се живее !

14. ЗА ЈАВЕТО – Нешто што тешко би го издржала без Сонот !

15. ЗА ВИНОТО – Храна која треба да се конзумира не многу често и во мали количини и највкусна кога ја делиш со себе и со драги луѓе !

16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО – Моите темели, мој Благослов !

17. ЗА КРАЈ – Секогаш е добро време за нов, свеж почеток !

Мите Грозданов – половина век на сцена: Зошто инает, зошто завист, се што ни треба е малку слога!

“Кога ќе се случи флуидот меѓу резултатот од нашата работа и френетичните аплаузи од задоволството на публиката, станува магија која те тера пак, повторно и најповторно да се навраќаш на сцената, зашто имаш чувство дека се уште имаш нови и нови нешта да соопштиш од штиците што живот значат, а тоа ќе трае вечно се додека те обзема емоцијата…”, вели за интеракцијата во Театарот, Мите Грозданов

Со претставата “Од инат, за инат, поинат …” прославивте јубилеј 50 години на сцена. Зошто токму “За инат”?

Ниту едно лошо не може да роди добро, па затоа во животецов си го имаме вечниот ривал на доброто-злото. Една гранка од лошотилакот е инаетот, особено кога е по системот: – зошто да си ти, а не јас! Мојата пиеса го обработува “кроки# периодот од првата Балканска војна до сега… и тоа низ сите тортури, виулици, крвопролевања, војни во кои имало и братоубиства. Скрботиите не натерале да опстанеме и покрај кодоштвата и јунаштвата до атентаторствата… а исконските песни застанувале во жестоката решителност да му раскажеме на светот дека постоиме. Грозотиите на историските собитија ни ја расплакаа мајката, а фениксот за инат на душманите ни изроди три сина: Вардан, Егер и Пелин! Си се најдоа, станаа другари, па браќа, слога-невидена! Уште во социјализмот се движеа и со великани и по кафеани. Но, кога се осамостоивме средбите стануваа се пожестоки. Кога се партизиравме црвот немилосрдно почна да продира во маратонската веселба. Жално, но сето тоа деградираше од смеаници и играници во “малку грди тепаници”. Така, водата спиеше, а инаетот беше буден од завист, затоа што ти правиш убаво, а јас не можам, те негирам до смрт… А зошто сето тоа кога се што ни треба е само малку слога?!

Се вели дека талентот за глума се познава од мали нозе. Да се биде актер е дарба или многу работа?

Не постои неталентиран човек! Кога ќе видиш мало весело размилено и разиграно дете, си велиш овој е роден “глумец# но, сепак препорачувам до пубертет тоа и такво дете да не се храни во неговите желби и идеи. Инаку, како родители или ментори доживувате неуспех! Мојот прв внук Драган Гонев, на 5 години го имитираше Јонче Христовски со се виење на палтото над главата. Целата претстава “Болва в уво#” ја знаеше напамет, за сите тој беше штотуку родениот актер. Во пубертетот, наеднаш чувме “Не сакам глума, сакам спорт!# што е уште поинтересно. На крајот дипломираше италијански и шпански! Наравоучението вели дека ако афинитетите што ги има од малечко продолжат и во пубертет тогаш потхранувајте го во таа насока. Никако не смее да се дозволи фијаското на болно амбициозните родители!

Како Мите станал актер?

Првиот настап ми е во 1954 година и ни помалку ни повеќе ме ставија меѓу публиката, за да умрам од срам! Веќе вториот пат, во пиесата “Пеперутки# го играв Гале и и се лутев на професорката Караманова оти мислеше по говорот дека сум прилепчанец, а јас сум чист струмичанец. Потоа дојде рецитаторската секција од 58, а 1960 ја одигравме “Селска учителка”. Режисерот Ацо Алексов, тогаш тукушто дипломиран ме фати за уво и ме праша: “Зошто ти не доаѓаш во театар, на што збунето му одговорив: “А бе, бато Ацо, јас многу сакам, но ми е срам! Тој само дофрли: Утре да се нацрташ во театар. На работна акција, една од многуте во тоа време, го запознав Ристо Јачев, кој учеше учителска школа, но одеше и во театар и го имитиаше Џемс Дин! По еден месец успеа да ми ја наполни главата со позоришна академија. Тој стана поет, а мене ми ја внесе чивијата”. Кога спомнав дома дека сакам да одам на академија, татко ми беше против, бидејќи веќе земав стипендија за воена академија. Но, победија солзите на мајка ми која насети дека ако одам да бидам “глупец” како што викаше татко ми, имав можност да се вратам дома, па така тој сепак попушти. Моите активности како аматер продолжија и понатаму и во една претстава Магдалина Трајкова ми играше мајка, па си се заљубивме и до ден-денес сме си заедно. Сега како Грозданова, се разбира. Во 1962 на четвртата година гимназија не презеде големиот Стојан Гогов, кој ја режираше “Сомнително лице”, а јас добив награда за главна улога, која ми ја врачи лично Петре Прличко. Најголема придобивка од тоа ми беше што успеав да ја скријам тремата што ја играм пред него. Продолжив да играм во струмичкиот театар, а кога дојде време да одам во Белград, ме спремаше Ристо Шишков, кој тукушто дипломираше на факултетот… Иако вратите на “Ателје 212” ми беа отворени цели пет години, со декрет бев вратен во Македонија, директно во Драмски, но пресуди и мојот македонски инат, или ако сакате наречете го патриотизам…

За актерот аплаузот и полната сала, секако и признанијата се најголема сатисфакција, но што Вас ве влече повторно и повторно на сцена?

Многу е тежок нашиот занает, но затоа и многу убав. На сцена се треба да изгледа природно, како во животот, но се разбира на едно посвечено, поголемо ниво. Кога ќе се случи флуидот меѓу резултатот од нашата работа и френетичните аплаузи од задоволството на публиката, станува магија која те тера пак, повторно и најповторно да се навраќаш на сцената, зашто имаш чувство дека се уште имаш нови и нови нешта да соопштиш од штиците што живот значат, а тоа ќе трае вечно се додека те обзема емоцијата…

На сцена е се во живо, некои работи можат, но повеќето не можат да се скријат. Ви се случил ли на сцена пех, случка која ќе ја паметите до крајот на животот?

Во професионализмот кога ќе се случат пехчиња, гејкчиња, киксови… ги нарекуваме дефекти, кои секогаш се трудиме да ги претвориме во квалитет, што носи врвна уметност до маестралност. Затоа не ги сметаме тие ризици за катастрофи на кои би се сеќавале, туку тие се патемни собитија во градењето на уметноста. Вистински пех ни се случи кога пред петнаесетина години гостувавме во Истанбул на светски фестивал со Драмскиот театар. Ни јавуваат дека сценографијата, костимите и реквизитите ни се задржани на царина, заради непотполни документи. Моравме да реагираме секој на свој начин, но во секој случај емотивно. Чоре не знаеше која страна да ја фати. Не смирија и опаметија турските колеги и нивниот директор, кога по нашите лица видоа во која каша се наоѓам… Направија херојско дело. Во текот на цела ноќ правеа сценографија, а нас како на модна ревија ни шиеа костими. Бидна како во бајките…

Театарот е за Вас живот и професионално и аматерски. Што е Вашата порака до оние кои допрва стапнуваат на штиците што живот значат?

Дипломата ти е гаранција само дека во животот можеш сам да продолжиш да студираш, никогаш не заборавајќи го аматерскиот жар! Колку и да си талентиран ако на тој талент не му пружиш развој и градација, едноставно “ќе си заспие” и ќе се потроши пред немилосрдноста на менувањето на времето и непостојаноста на живата материја. Не случајно Ајнштајн рекол дека еден процент е талент, а 99 проценти работа… Со правилен развиток и тренинг, без кој пак не може да има кондиција, зачинето со моментот кога професионалците ќе заиграат со амтерски жар, настануваат прекрасни претстави! (Д.Т.)

Маја Љутков актерка

 

Во прво лице

Театарот – Моја ментална хигиена!

1. ЗА СЕБЕ само суперлативи

2 . ЗА ЉУБОВТА:не можам без Љ.

3. ЗА ЖИВОТОТ:кога се занимаваме со својот живот е добро

4. ЗА ТЕАТАРОТ:моја ментална хигиена

5. ЗА ДОБРОТО….со добро се враќа

6. ЗА ЗЛОТО….за жал, се поприсутно,ама не му покажувам слабост

7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ…не познавам такви – А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? Моето ОДБРАНО семејство

8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ … ич не ме бива

9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА…ја сакам….волшебна е!

10. ЗА КОЛЕГИТЕ со љубов и почит

11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ..ако ги фатааааам…

12 . ЗА ИДЕЈАТА….секој со својата

13. ЗА СОНОТ….сонот ме одржува будна…..

14. ЗА ЈАВЕТО….предизвик кој треба да се издржи

15. ЗА ВИНОТО ….бело,розе,црвено….ох колку го сакам

16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО….мое се

17. ЗА КРАЈ….не сакам крај….нема крај…..има нешто друго….нешто ново…почеток

СОЊА МИХАЈЛОВА, АКТЕРКА

Во прво лице

Љубовта е убавина со многу лица…

1. ЗА СЕБЕ

За себе…јaс сум јас, со очите кон звездите, со стапалата на земја, го сакам мојот живот со сите убави и лоши нешта што го креирале и го креираат моето јас, го сакам натпреварот само со себе, да си останам јас , своја на свое со своето…

2 . ЗА ЉУБОВТА:

Љубовта е убавина со многу лица… убавината, љубовта, мора човек да ја најде прво во себе и за себе , за да може и да ја даде и да ја прими…за љубов треба душа, да се нурне во сопствената душа без страв, секојдневно…Се трудам да ги откријам сите лица на љубовта…

3.ЗА ЖИВОТОТ:

Животот е дар, платно во рамка, за слика што сам со свои бои ќе ја насликаш..моето платно има многу бои , им се радувам на оние бои што допрва ќе се појават, а кои не знам ни дека постојат..

4. ЗА ТЕАТАРОТ:

Театарот е моето место за дијалог со себе и со тајните на човекот,животот,природата,вселената….

5. ЗА ДОБРОТО

Доброто е почит, внимание, грижа,искреност, едноставност, емпатија, љубов…Доброто е нешто што му недостига во голема количина на светот во вакво време во кое живееме , за да биде подобро место за живеење…

6. ЗА ЗЛОТО

Злото, лакомост, его, завист, лага, омраза, интерес, профит, моќ, не го сакам злото…Злото е зло, грешка во потрага по среќата, на многумина денес, за жал..Злото го јаде животот, луѓето, човекот, а јас не сакам да ме јаде, не давам да ме јаде…

7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ

Не размислувам за непријателите…непријателите, ако ги имам, тие имаат проблем со себе си и тие нека си мислат, мене не ми се троши време на непријателство и непријатели…

– А, ПРИЈАТЕЛИТЕ?

Што е човек без пријатели, пријателот е дар што човек си го дава себе си, споделена со пријател , тагата е помала, а среќата поголема ..Среќна сум што ги имам, подалечни , поблиски , школски, студентски, фамилијарни, колеги, најблиски, пријатели што ми траат зашто се дел од мојот живот и во добро и во зло… ништо подобро од кафе и муабет со добар пријател…музиката и тишината знаат да ми се исто така многу добри пријатели…

8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ

Во мојот живот глумата секогаш била и е, начин, пат за откривање, размислување, споредување, давање , доближување, разоткривање на некоја вистина пред публиката, за себе и животот, луѓето…Болно е што глумата, разбирањето на глумата во животот пошироко ,вон театарот, се поефтинува, и суштински и терминолошки, се злоупотребува како нешто кое се користи за прикривање, манипулирање, заведување, прикривање на вистината во разни контексти…

9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА

Сценската прашина е талог од нереченото, ненаправеното, неодиграното, заборавеното, игнорираното…Треба да се чисти со присуство на сцената , со добра претстава , добри улоги, добар театар…

10. ЗА КОЛЕГИТЕ

Колегите се театарското семејство и како во секое семејство, мора да се почитуваат и го почитувам секој член, колега .Семејството не е еднина-Јас ,туку множина -Ние. Само со Ние на ум, може да се оди напред во нови сценски авантури. Ме растажува кога има премногу Јас во театарскто семејство.

11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ

Не знам кои се , немам список на желби од ликови, но знам дека ги има.Тие се предизвикот што води напред, за да не се застане, да се одигра неодиграното , она што доаѓа со годините, зрелоста , околностите што ги наметнува времето и животот.

12 . ЗА ИДЕЈАТА

Се почнува со идејата, таа е решение на имагинацијата, таа е моторот,но таа е ништо, ако сам не поработиш да стане реалност . И најголемите идеи се големо ништо, ако не заживеат.

13. ЗА СОНОТ

Сонот ме држи будна. Сонот е надежта, страста ,желбата, вратата за она што треба да дојде, за утре, за иднината.

14. ЗА ЈАВЕТО

Јавето е сурово искушение со кое човек секојдневно се соочува. Пат со многу камења,можеш да се препнеш, да застанеш и да се оплакуваш колку те боли , или да продолжиш , со болката , со раната …Верувам дека она што не те убива, те прави посилен, продолжувам со двете нозе на земја, во јавето…

15. ЗА ВИНОТО

Го сакам доброто, старо, црвено вино, од бочва што мириса на дома…Ништо подобро од старите времиња, старите пријатели, старите книги и старото вино.

16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО

Семејството е моето Дома. Колку и да е големо или мало, кога е среќно или несреќно…Можеби немаме се заедно , но заедно имаме се… Дома ми е дома.

17. ЗА КРАЈ

Животот е убав, но, како што се вели , ние инсистираме да се комплицира, понекогаш самите го комплицираме, понекогаш дозволуваме да ни го искомплицираат, забораваме на она што го имаме, мислиме на она што го немаме …а едноставно , треба да се живее, и со црното и со белото, тоа не прави она што сме, она што сум…Животот е прекрасен , навистина е, а кога ми се чини дека не е, не е до животот туку до мене, и само јас можам да го сменам тоа, никој не може да го стори тоа за мене, тоа го научив.Секој нов почеток е крај на некои други почетоци, убавината е да учиме од крајот на нештата, за новите почетоци..