Кога бве студент… Со Никола Ристановски: Квадририрав во прва, учев кампањски, читав многу и фантастично се посветував на битното.

Добрите професори ќе те научат дека си важен, дека можеш да промениш многу работи, дека многу работи зависат од тебе, дека знаењето не е бесмислено, дека чувството и топлината не се заборавени категории. Таквите професори се многу ретки, но ги има и навистина се привилегирани тие млади луѓе што ги среќаваат – вели нашиот познат актер Никола Ристановски. 

Секој што некогаш бил студент со радост се навраќа на студентските денови. Постои убава носталгија во младоста, кога иако преокупирани со испити, обврски, неспани ноќи, години подоцна сето тоа ни изгледа многу романтично. Понесени токму од тоа, fakulteti.mk одлучи да ги врати назад во времето нашите познати личности. Оваа рубрика ја започнуваме со актерот Никола Ристановски. Некако на заемно задоволство, меѓу многу патувања, промоции, награди, најдобриот македонски актер одвои време на нашите читатели да им сподели каков студентски живот живеел пред 25 години, со какви предизвици се соочувал и кои се најважните лекции што ги научил токму од тој период. И беше радосен на можноста да разговара токму за тој период. 

Ристановски денес е првенец на Македонскиот народен театар. Тој е актер со најмногу улоги на филм во последните десетина години, а неговиот актерски шарм и маестралност низ годините беа препознаени и во регионот пошироко. Снима филмови не само на македонски јазик, игра претстави на српски, црногорски, само последнава сезона имаше шест насловни улоги. Есенва е особено актуелен со главната улога во црногорскиот филм „Игла под прагот“, за која освои и актерска награда на Босфорскиот фестивал во Истанбул. 

СЕКОЈ МЛАД ЧОВЕК ВИНАТА ЈА БАРА КАЈ ВОЗРАСНИТЕ

Тој е еден од оние актери што не биле примени на Факултетот за драмски уметности при првиот обид. Дури на четврти обид комисијата се смилувала да му дозволи да си го оствари својот сон. 

– Се запишав во 1989 година. Јас имав многу обиди да влезам на академија, иако некогаш ми се чини дека можеби и не беа доволно добри, во две години имав четири обиди, а во меѓувреме бев во војска, па после четири обиди, се смилуваа и ме запишаа. Веројатно упорноста беше и е битна работа. За приемните испити спремав амбициозни монолози. Бев некако врзан за едно четиво што се викаше „Злосторство и казна“, кое отпосле се испостави дека е многу важно за мене, меѓутоа, никогаш не ме примија токму со него. Бев примен со нешто од Горан Стефановски – вели Ристановски.

Признава дека никогаш не се посомневал дека тоа не е местото за него.

– Можеби од оваа дистанца и ракурс, не сум бил во право и не сум бил доволно добар. Можам да разберам зошто не ме примиле, не е тоа ништо ненормално. Но, да не ме примеа никогаш, можеби немаше да најдам разбирање. Сега можам да разберам, ако се потрудам. Секој млад човек си вели дека возрасните згрешиле, младите и треба да се сомневаат во одлуките на возрасните. Ми се чини дека дури подоцна доаѓа времето кога грешките ги бараме и ги наоѓаме и во себеси. Тоа е веројатно дел од зреењето.Секој умен човек се сомнева и во себеси, и тоа е здраво. Не може сѐ да не чини, а само твоето да е апсолутно точно и сите професори да те мразат – категоричен е актерот.

Актерството не било нешто што го фантазирал од дете или макар од средношколски денови. Случајно се појавило како избор, но и за него добил своевиден знак, дека тоа е тоа. Средно училиште учел во Градежниот училиштен центар „Здравко Цветковски“. Имале драмска секција со која подготвиле претстава и учествувале на натпревар во Хрватска, каде што биле толку добри што мислеле дека се професионални актери, а оттаму се вратиле со награда. Тој проект бил пресвртница за Никола. 

– Секогаш мора да постои некој импулс, јас до пред тоа немав ниту идеја да се занимавам со тоа. Се разбира, тогаш ми влезе црвот. ГУЦ беше средно школо кое немаше никаква врска со театар. Тоа кажува дека школото или градот никогаш не ја одредува твојата определба, ама секогаш се појавуваат одредени знаци или професори што ќе ти подотворат пат. Нада Гешоска беше една од најзаслужните за мојата определба, таа беше во комуникација со мојата професорка по македонски и во еден момент ѝ рекла:„Детево не би требало да се запише на архитектура“, нешто со кое бев фасциниран во тој период. Немав премногу желби, не одев во екстреми, не сум имал некои фикс-идеи неостварени, како секој нормален човек, размислував да се занимавам со нешто што не би ми било тешко да го правам и што би ми овозможило нормална егзистенција и, по можност, да не сум морал да станувам во 5 часот наутро – се шегува Ристановски.

ПИШАВ КВАДРАТ УШТЕ ВО ПРВА

Бил примен во класата на професорот Кирил Ристески. И како што често биднува, ја повторил бруцошката година. 

– Кога ја повторив годината, станав дел од класата на професорот Владимир Милчин. Како што е редот, за да избегнам малери во иднина, во прва година квадрирав. Нашиот факултет е специфичен и не се должи секогаш на тоа дали си учел редовно. Можеби не задоволував нечии критериуми, што од денешен аспект сосема ми е прифатливо. Денес на ова гледам како на многу романтично сеќавање, а тогаш, се разбира, бев малку и лут, можеби незадоволен, уплашен, ама тоа се нормални ситуации за млад човек, во таа фаза од животот – се потсетува Ристановски и нагласува дека имал одлични колеги, нешто што е многу важно за нивната професија. 

– Бевме компактна класа со одлична комуникација. Ние не сме многубројни во класите на нашиот факултет, станува збор за десетмина и еден од најголемите квалитети е што класата си наоѓа свое заедничко. Оттогаш и во сиве овие години сфаќам колку е важно квалитетни индивидуалци да си најдат нешто свое заедничко. Тоа е особено битно во театар, а и во секоја професија. За мене тоа е како хор, каде што не е поентата секој член да се шлепува зад другиот и само да отвора уста, за мене, хорот е збир на солисти и доколку не е збир на солисти што наоѓаат нешто заедничко, тогаш тоа не е квалитетен хор – вели тој. 

Нешто што многу ги зближило во текот на студиите биле токму првите професионални претстави. 

-Убаво беше што ние имавме заеднички проекти уште додека студиравме. Во раните 90-ти години се ослободи простор и многумина од нас уште на студии влегуваа во професионалните театри, што на замена, што како улоги, луѓето во театрите нѐ запознаа и на некој начин почнаа да ни доделуваат и потешки задачи. Голем дел од актери од тој период влегоа во ансамблите. Ансамблите тешко се обновуваат и на новите генерации им е исклучително тешко, меѓутоа, не мислам дека треба да се биде во комотна позиција, дека ако еднаш влезеш во театар, си завршил работа. Нашата работа емногу да се преиспитуваме, и тоа особено во првите дваесет години од професијата. Еден голем дел од талентираните луѓе никогаш не добиваат можност да играат, но имам впечаток дека не е голем процент. Театарот е жива материја. Сакам да го споредувам со фудбалски клубови. Ако еден фудбалски клуб нема постојан дотур на нови сили, а не го црпи и искуството од постарите играчи, тогаш престанува да биде голем клуб – вели Никола. 

СТУДЕНТОТ ИМА НЕКОМОТНА ПОЗИЦИЈА

Се потсетува дека имал исполнет студентски живот, кој се состоел од сите работи што претпоставува дека и денешните студенти ги прават. 

– Ништо не се променило, се собиравме по станови, студентски домови, студентот имаше некомотна позиција, живеејќи во своите сутеренски простори, мечтаејќи за поубав свет, но тоа со мене пак имаше допир со „Злосторство и казна“ и ми беше природно да ми биде така. Па се прашуваш што ќе биде утре, дали сум разбран, дали сум доволно талентиран, дали ќе го работам тоа што го сакам…Но, се сеќавам дека имаше многу надеж. Можеби, тоа било и моја фикција.

Една од многу важните работи што секој студент треба да ги направи за време на студиите е да најде добри професори, односно да има касмет да наиде на такви, нагласува Никола. Тој имал доволно такви, на кои им е многу благодарен. 

– Можеби една од најважните работи во учењето, не само на факултет, на академија, ами и во средно училиште, е некој професор, некој што ќе ти го поплочи патот, не да ти го даде она што го немаш, ами да ти го разбуди она што го имаш. Да ти разбуди љубопитност, желба, дисциплина. Таквите професори се многу ретки, но ги има и навистина се привилегиранитие млади луѓе што ги среќаваат. Добрите професори ќе те научат дека си важен, дека можеш да промениш многу работи, дека многу работи зависат од тебе, дека знаењето не е бесмислено, дека чувството и топлината не се заборавени категории. Во таа смисла, денес многу повеќе со задоволство се сеќавам на многу професори од средно, а и на факултет, кои со некои свои нешта биле присутни во мојот живот и ми помогнале да се развијам како што сум се развил. Тоа е исклучително осетлива работа. Нема да споменам имиња оти некого би заборавил, а за среќа има доста имиња – вели актерот. Вели дека бил просечен студент. Не бркал оценки, учел кампањски, но бил бунтовен.

– Како и поголем дел од студентите, учев по потреба. Бев доволно мрзлив, но и доволно фанатичен во моментитеза кои сметав дека се важни. Бев фанатичен да се откажам од многу други работи и сметам дека фокусот врз она што сакаш да го правиш е една од најважните работи, сето она друго наоколу што ни се појавува како магла ни дава право некогаш да бидеме мрзливи, понекогаш да се чувствуваме дека е непотребно да го правиме. Дали бев бунтовен? Без бунт не можете да ја работите оваа професија, но бунтот сам по себе не е доволен. Тој мора да се канализира, да се надополни со ништо друго, ами со знаење и умеење. Оти бунтот сам по себе никогаш ништо не сменил. Мораме да ги разбереме механизмите, кај сме, зошто сме, во кој контекст, што не е убавото и сето тоа на некој начин да го реализираме. Бев сето она што е просечен студент кој сака да се радува, да живее. Да ми го погледнете индексот, ќе сфатите дека не бркав оценки. За време на студиите почнав да развивам однос кон учењето и почнав да селектирам што е всушност важно за да се потрошат саати и саати, ама не бев по секоја цена некој што ќе седне и ќе изнаучи еден рид материјал – признава Никола, кој дипломирал во 1993 година, а дипломската работа не ја доживеал воопшто стресно зашто веќе играл во театар.

Една од придобивките на студирањето му било токму навиката за читање. 

– Многу читав, тоа ми остана од студентски денови и убавото со нашата професија е што секогаш се појавува некој нов материјал кој те тера да се продлабочиш или, пак, да се навраќаш на веќе позната литература, но секое препрочитување е ново и интересно. Ги советувам младите никогаш да не престанат да читаат за тоа што ги интересира.

ЗАДОВОЛЕН СУМ СО СРАБОТЕНОТО 

Тој ни објасни дека отсекогаш му било многу важно да биде финансиски независен. Тоа го доживеал кога бил млад, уште со првите проекти во театар. 

Дипломската работа не ја доживеав како траума оти веќе играв во театар и беше некаква формалност. На прашањето дали се гледа себеси како професор, Никола вели:

-Искрено, не се гледам во таа улога. Малку ме плаши одговорноста што ја носи таа професија и битното влијание што го има професорот врз студентите. Не знам дали би можел да се носам со тоа. Инаку, сум имал можност да одржам мастер-класи на факултети и надвор од Македонија, ми значело тоа искуство и заинтересираноста на слушателите. Некако кога студиравме ние, немавме многу шанса да слушаме од поискусни колеги, да ни споделат…Сметам дека тоа е многу важно за студентите. На прашањето од денешен аспект, дали е задоволен од својата кариера, тој вели:

– Би било нескромно да кажам дека не сум. Со повеќе од 60 улоги во театар, 20-ина на филм, нема зошто да не бидам задоволен. Проектите ги избирам интуитивно, немам големи планови за себе, а кога ги немам плановите, обично ми е случуваат многу работи. Во 2016 имав шест насловни претстави, мислам дека ќе одморам малку во изборот на нови претстави вгодина, оти треба да здивнам. Средбата ја завршивме со убава честитка упатена до нашите читатели:

– Во Новата година на сите им посакувам многу здравје, радости и мир. И сериозно го мислам ова, оти е најбитно!

Подготвил: Сребра Ѓорѓијевска

www.fakulteti.mk

Премиера “Август во округот Осејџ” 30.07.2019г. НУ Народен театар – Битола

“Август во округот Осејџ”
од Трејси Летс
превод: Оливера Павловиќ

Режисер: Драгана Милошевски – Попова
Драматург: Билјана Крајчевска
Сценограф: Валентин Светозарев
Костимограф: Андреј Папаз Ѓоргиевски
Композитор: Маријан Неќак
Асистент на режија: Јован Ристовски
Светло мајстор: Горан Петровски
Тон мајстор: Александар Димовски

Улоги:
БЕВЕРЛИ ВЕСТОН – Борис Чоревски
ВАЈОЛЕТ ВЕСТОН – Елена Моше
БАРБАРА ФОРДАМ – Јулијана Мирчевска
БИЛ ФОРДАМ –Петар Горко
ЏИН ФОРДАМ – Ангела Димитровска
АЈВИ ВЕСТОН – Викторија Степановаска – Јанкуловска
КАРЕН ВЕСТОН – Катерина Аневска- Дранговска
МЕТИ ФЕЈ ЕЈКЕН – Валентина Грамосли
ЧАРЛИ ЕЈКЕН – Петар Мирчевски
МАЛИОТ ЧАРЛС ЕЈКЕН – Марјан Ѓорѓиевски
ЏОНА МОНЕВАТА – Марија Стефановска
СТИВ ХАЈДЕБРЕХТ –Николче Пројчевски
ШЕРИФОТ ДИОН ГИЛБО – Васко Мавровски

Инспициент: Димитар Михајловски
Суфлер: Гордана Михајловска 
Шминка и фризура: Сашо Мартиновски
Фотограф: Александар Буневски

Премиера: 30.07.2019г. НУ Народен театар – Битола

Марија Димитрова / актерка

Духовноста е убавината на душата.

1. ЗА СЕБЕ: Во постојана работа на/со себе.

2 . ЗА ЉУБОВТА: „Љубовта е великодушна, полна со добрина, љубовта не завидува, љубовта не се превознесува, не е горделива, не е непристојна, не бара свое, не се срди, не памти зло, не се радува на неправда, туку се радува на вистина, сѐ покрива, во сѐ верува, на сѐ се надева, сѐ поднесува. Љубовта никогаш не пропаѓа.“

3.  ЗА ЖИВОТОТ: Животот е тежок, но и скапоцен, затоа мудро треба да го живееме.

4. ЗА ТЕАТАРОТ: Во театарот можеш да влезеш, но да излезеш од него е невозможно.

5. ЗА ДОБРОТО: Постои во секој од нас. Наше е како ќе го искористиме и колку ќе го негуваме.

6. ЗА ЗЛОТО: И тоа е присутно, и повторно е на нас колку ќе дозволиме да надвладее.

7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ: Само подалеку од нив.

 – А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? Си ги држам поблиску до себе.

8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ: Глумата како професија ја сакам. Тие што ја користат во животот, ги сожалувам.

9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА: Кислород. J

10. ЗА КОЛЕГИТЕ: Голема почит кон вистинските работници, и им се восхитувам на тие што ја живеат уметноста. Скромно, чесно, без суета и возгордеаност.

11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ: Едвај чекам да се запознаеме и се надевам дека нема да ве разочарам.

12 . ЗА ИДЕЈАТА: Најубавите идеи доаѓаат од слободниот ум.

13.  ЗА СОНОТ: Внатрешниот свет на човекот е чудесен. Бидете во контакт со него.

14. ЗА ЈАВЕТО: Јас во овој простор… реалноста.

15. ЗА ВИНОТО: Црвено да, бело не.

16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО: Љубов најчиста и вистинска. Безусловна поддршка и поткрепа. Благодарна сум неизмерно што постојат во мојот живот.

17. ЗА КРАЈ: Ние што ја имаме одбрано глумата како професија, една од причините е за да бидеме чуени. Актерот дава дел од себе за секоја улога, а гледачот ако малку повнимателно гледа, ќе ја види пораката што сакаме да ја дадеме. На сцената сме револуционери.

За Духовноста? Достоевски напишал: „Убавината ќе го спаси светот.“ Се разбира, мислел на духовната убавина. Накратко, духовноста е убавината на душата, и само таа може да нѐ спаси.

За и околу „МАГБЕТ„ говори Нела Витошевиќ, режисер

„Макбет“ за мене отсекогаш била драма која поставува илјадници прашања и ме тера да се замислам до каде сме стигнати како цивилизација, како општество и како единки. За тоа до кој степен е развиена човечката алчност и желбата за власт и како тие се вековно неменлива категорија. Отсекогаш сум ја доживувала и како драма на состојби и атмосфери. Уште од студентските денови се сеќавам дека ја издвојував како најзначајна од сите Шекспирови трагедии. Веројатно во тоа време ова се должеше на големата доза на мистика и психологија што ги содржи, како и на магичното присуство на натприродните сили.


Нела Витошевиќ, режисер

Денес, погледнато од овој ракурс во ова кошмарно време во кое живееме и во кое злото го цица секое здраво-разумско поимање на стварноста, ми се виде прикладно преку Макбет да зборувам за низата општествени проблеми и гнилата состојба на духот која ја чувствуваме сите поединечно, но и колективно. Акцентот во претставата е ставен на двајцата главни карактери, култни за светската драматургија, чиј однос е веројатно најанализираниот однос во литературата од страна на разни теоретичари и психоаналитичари, а кои се обземени од болната амбиција за власт. Преку овие ликови се отвора прашањето за тоа колку човечката природа е брутална и деструктивна. Макбет и Леди Макбет се претвораат во бескрупулозни тирани, кои поради преголемата желба за престолот убиваат сѐ околу себе. Таа состојба на духот е толку деструктивна што ги зафаќа сите наоколу, додека последиците од нивните убиства ги вклештуваат во ланец судбините на безброј луѓе.

Во делото, како и во претставата, се отсликува една лепеза на карактери преку кои, исто така, се отвораат низа политички прашања апсолутно актуелни за денешницата. Целата оваа атмосфера ја препознавам денес како еквивалент на една мачна состојба на модерното живеење условена од трката за брз напредок кај поединецот. Преведено во денешен контекст човековата амбиција за престолот е еднаква на денешниот либерал-капитализам, каде личниот интерес е над сѐ останато, а газењето преку лешови за да се стигне до врвот е типична одлика на современото битисување. Во драмата, сепак, потсвеста и грижата на совест ги водат двајцата ликови во лудило и смрт. Во современото општество ништо не е поразлично. Последиците понекогаш се манифестираат со автоимуни болести, панични напади, а често и со смрт.

Од друга страна, оваа претстава колку што е психолошка толку е и политичка. Таа зборува за политичкото зло. За оние зли сили кои ни ја всадуваат „злата“ идеја која понатаму ни ја разјадува потсвеста и ни ја поматува свеста. Политичката амбиција отсекогаш била толку силна што го ништела интегритетот кај поединецот. А болната амбиција понекогаш ги пречекорува границите и оди во нејзината крајност – убиство. А, пак, убиствата од страв се најужасни и најсвирепи. Тие се во духот на фашизмот. Светот на претставата отсликува едно кошмарно време, каде амбицијата за моќ и власт го имаат завземено приматот над сѐ останато. И злото со неговата моќ го ништи здравиот разум. А сето ова носи во лудило, во беснеење на власта, во бесмисла на постоењето…

Нела Витошевиќ, режисер

Надица Петрова – актерка

ЉУБОВТА – Нека постои во полна светлина!

1. ЗА СЕБЕ: Јас сум исто што и ти, но и посебна како што и ти 🙂

2 . ЗА ЉУБОВТА: Нека постои во полна светлина.

3.  ЗА ЖИВОТОТ:Училиште. На некој му се учи, на некој му се бега од часови .

4. ЗА ТЕАТАРОТ:Специјално училиште. Бесценето богатство кое треба да се заслужи.

5. ЗА ДОБРОТО: Една страна.

6. ЗА ЗЛОТО: Друга страна.

7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ: Нека не си прават карма.

7 А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? – Огромна благодарност, љубов и поддршка. Ги поздравувам, си знаат кои се. Штета што неколкумина мораа да заминат од Македонија. Но тука сме.

8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ : ЗА свесната глума и добрите играчи.

9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА:Магична е, те носи до вистината. Но знае да биде и шизофрена.

10. ЗА КОЛЕГИТЕ:Да работиме ЗА/ЕДНО и  сите да растеме како актери и луѓе. Да си даваме шанси, да сме отворени како деца и да веруваме.

11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ:Да се одиграат. Секоја во  вистинскиот момент.

12 . ЗА ИДЕЈАТА: Креативна умисла со некаква цел. Ни го прави животот поинтересен.

13.  ЗА СОНОТ: Уште многу имам да истражувам и работам .

14. ЗА ЈАВЕТО: Да го има повеќе. Без многу илузии.

15. ЗА ВИНОТО :Секогаш црвено, за вистината, чистотата и љубовта ( плус опушта, добро е за здравјето и за срцето).

16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО: Благодарна сум што ги имам. Мнооогу!

17. ЗА КРАЈ: Бај Бај  Нема крај 🙂


ИНТЕРВЈУ СО БИЛЈАНА БЕЛИЧАНЕЦ, АКТЕРКА ДОБИТНИК НА НАГРАДА НА МТФ ВОЈДАН ЧЕРНОДРИНСКИИ

 Не сум слепо послушен актер!

27 јуни 2012

Деструкцијата е последица на некаква состојба… Јас сум од оние кои сакаат да градат, да создаваат, па макар и тоа да е лик кој е од светот на имагинацијата, лик кој е сочинет од “зборови”…Сакам да поверувам, да се препуштам. Да се “,разоружам”, за да се “,наоружам” и да “,пукам”, на сцена. Иако се случувало и да не сум била доволно залажана, заведена…, вели за својата вокација и определба, Беличанец-Алексиќ

Во контекст на лудилото што го носи Сара, колку е тоа природно, достапно и пристапно денес?

– “Лудилото”, како емотивно-душевна состојба, е присутно постојано секаде и кај секого. Прашањето е дали е испровоцирано да се појави на виделина и ШТО е тоа што може човека да го доведе до степен на вриење, па да заборави на се. Да ги помести или избрише “,границите”, на своето однесување-дејствување. Да го пречекори прагот и да влезе онаму каде има само една врата, која е невидлива и треба да се пронајде, да излезе и да го најде мирот во себе.

Колку Билјана како човек успешно се справува со деструкцијата во овој контекст?

– Деструкцијата е последица на некаква состојба… Јас сум од оние кои сакаат да градат, да создаваат, па макар и тоа да е лик кој е од светот на имагинацијата, лик кој е сочинет од “зборови”. Мојот порив е да го оживеам барем на сцена, во некое време, кое го нема, а го има се додека трае една претстава. Па дури и да конструирам нешто што е дел од деструктивното.

Дали и колку ја користиш приватноста на сцена или, пак, успеваш до крај да се справиш со дистанцата, што ја носи релацијата сцена – живот?

– Уживам да се соочувам сама со себе и се уште да се истражувам. Отсекогаш сум си фрлала ракавица за да си излезам сама со себе на двобој. Тоа е оној процес кога нешто бараш, кое не ти е спознаено, за да тргнеш од некаде, градејќи еден лик. И во таа потрага, некогаш е доволно само “,зрнце”, кое ќе ти се чини дека може да е зародишот на една нова состојба, која ТИ досега и не си ја искусил. Но ќе сториш СЕ, за да изгледа како да ја живееш и постои. Тоа ти е како научна студија до која доаѓаш истражувајќи во лабораторијата-ТЕАТАР.

Зависи ли таа дистанца и од режисерите или колку си послушен професионалец на сцена?

– Дистанцата е “црвеното сијаличе”, кое кај секој актер индивидуално функционира и е независно од режисерите. Но, секако, како и секој актер така и секој режисер се обидува со различни театарски алатки да се користи, правејќи една претстава. Но заедничката алатка на режисерите им е “верната манипулација” – обидот умешно да не заведат нас актерите, како би поверувале во идејата. Слепо-послушен актер не сум, но СУМ искрено-послушен!!! Сакам да поверувам, да се препуштам. Да се “,разоружам”, за да се “,наоружам”, и да “,пукам”, на сцена. Иако се случувало и да не сум била доволно залажана, заведена…

Често се говори на темата – Актерот кој мисли на сцена, колку такви актери постојат?

– А замисли да не мислат? Ние не сме муви па да летаме по сцената каде ветрот ќе не разнесе. Но, ако се однесува на онаа старата: “Не треба актерот да е многу паметен за да е добар, доволно е да е талентиран и да го прави она што се бара од него”, ја имав слушнато, некогаш, одамна… Тоа време умре, го нема, не постои! Сите ние сме, пред се, личности со свои сознанија, емоции, ставови… Секој гласно изговорен збор на сцена, мисла како поттекст, секое движење на телото, треба да е доведен до таму, за да остави причина да се толкува. Како инаку во ова брзо време, би биле забележани, па дури и запаметени?

Се добива впечаток дека те нема многу на филм, ти недостасува ли камерата?

– Ме нема ИЧ! Оние ситни, мали кадри до сега, не се ни за броење. Секако, дека ми недостасува. Дури се плашам да не почнам во себе да се сомневам, да не треба нешто да коригирам во изгледот… се шегувам! Факт е дека за овие осумнаесет години професионален ангажман, состојбата на тоа поле варираше во нашава држава. Кога бев млада и убава (ха, ха, ха) филмови не се снимаа. Сега, кога сум подостарена, а се снима, им требаат млади и убави. И ете, сега чекам да остарам и за тогаш да се надевам, кога моите брчки по лицето ќе говорат повеќе пред објективот. За филм кај нас треба и малку среќа. А мене досега не ми се посреќило.

Твојот неспорен радиофоничен глас го користиш и за синхронизација. Некои го оспоруваат овој вид актерски израз во смисол на креативност. Успеваш ли да ги креираш ликовите кои ги синхронизираш?

– Се сеќавам на времињата во Русија странските филмови беа покривани со спикер, кој ги читаше сите ликови и тоа на еден тон, со една боја, онака спикерски. Тоа денес, покрај синхронизациите, можете да го сретнете се уште во Бугарија. Но се сеќавам, уште како дете, кога одев во Германија, го слушав-гледав Џон Вејн, како зборува на германски. Во Франција, пак, Дастин Хофман, на француски… Последниве години кај нас се појави едно ново поле за професионален ангажман за нас актерите. И не гледам што е спорно, иако јас уште од ’97 г., веќе синхронизирав цртани филмови на МТВ. Ако може Антонио Бандерас да го чита-игра мачорот во “Шрек” и уште една цела плејада оскаровски актери, зашто ние па да не? А што се однесува до индивидуалното креирање, тоа е можно само во дадените рамки за да не се наруши веќе создаденото.

Наградите – вистинска верификација или само сатисфакција?

– На почетокот сатисфакција, а сега веќе и сатисфакција и верификација.

Борче ГРОЗДАНОВ

Александра Пешевска / aктерка

Непоправлив наивец и фантазер.

ЗА СЕБЕ : Непоправлив наивец и фантазер.

ЗА ЉУБОВТА : Колку повеке Созрева знае повеке да боли

ЗА ЖИВОТОТ: Постојана борба. Знае да биде и едноставен, но упорно го комплицираме .

ЗА ТЕАТАРОТ: Моја Радост. Моја Свеченост.

ЗА ДОБРОТО: Секогаш прво. Тоа барај го Во Другите … ќе го најдеш во себе

ЗА ЗЛОТО : Ако го препознсеш во себе веднаш. Нападни го уништи го, па тогаш барај го во другите

ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ: Непријател= Непријатност= Непријатно

– ЗА ПРИЈАТЕЛИТЕ: Нека е и еден ама вреден .

ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ: Знае да биде и Симпатична кога Не Боли

ЗА. СЦЕНСКАТА ПРАСИНА; Хм… еден мој Сега покоен професор еднас ми рече ; Ти си како театарски реквизит, ко да си родена тука на сцена … во тој случај Сценската прашинка ми е Сестра , во најлош случај Љубовница .

ЗА КОЛЕГИТЕ: Крајно сум несебична кон Нив. Ги почитувам

ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ: Што е Мое ке си Дојде

ЗА ИДЕЈАТА. Движечка сила

ЗА СОНОТ : Театар

ЗА ЈАВЕТО: Сурово е Премногу

ЗА ВИНОТО: Слабо пијам Вино, скоро воопшто. Така што неможам да кажам дека ИН ВИНО ВЕРИТАС

ЗА СЕМЕЈСТВОТО: Лојалност .

ЗА КРАЈ: Сакајте ги животните нивната љубов. Ништо нема да ве цини и плус не бараат Ништо за возврат .Не се користољубиви и незнаат што е Мито и Корупција . Пробајте , ќе се уверите ! Гушка!

Владанка Димовска / актерка

ЕНТУЗИЈАСТ ЗА ПОДОБРО УТРЕ И СПОКОЈНО ДЕНЕС

1. ЗА СЕБЕ : Ентузијаст кој секогаш ќе се бори за подобро утре и спокојно денес.

2 . ЗА ЉУБОВТА: Ја давам безусловно и ја примам безусловно. Љубовта за мене е како воздух, ако љубов немаме ништо не сме!

3. ЗА ЖИВОТОТ: Сложувалка, која треба убаво да ја споиме.

4. ЗА ТЕАТАРОТ: Фала му што постои! Без него не би била иста!

5. ЗА ДОБРОТО: Нека трае дур може!

6. ЗА ЗЛОТО: Брзо да поминува и да не се враќа!

7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ: Да се живи и здрави. Можеби ќе бидеме пријатели!

– А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? Да се секогаш до мене, живи здрави и среќни. Тоа се најважните луѓе во мојот живот.

8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ : Можноста да бидеш некој друг во своја кожа. Можноста да бидеме нешто што никогаш не сме биле, желбата за новото-неоткриеното. А воедно и храброст да се соочиш со себе си таму длабоко кај што никој не гледа и да се соголиш таму кај што сите гледаат.

9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА: Ја има кај секој театарски човек. Врежана е во крвта и од неа нема бегање. Дрога која те тера да го сакаш уште повеќе театарот.

10. ЗА КОЛЕГИТЕ: Секогаш можам да научам нешто ново и различно од нив,.а заедно можеме да создаваме бескрајно нови и подобри светови.

11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ : Чекајте ме – идам! 🙂

12 . ЗА ИДЕЈАТА: Поради неа сум ноќна птица. Искра на креативноста, крик на можноста, и ако се реализира станува споменик на сегашноста.

13. ЗА СОНОТ: Секогаш сум си размислувала кај одиме кога сонуваме? Сонот ми е неоткриена земја, паралелна слика на сите мои мечтаења.

14. ЗА ЈАВЕТО: Треба да имаме розови очила или треба да се менуваме себе а со тоа и него 🙂 Јас би го избрала второво.

15. ЗА ВИНОТО : Една чаша дневно, за да го славиме животот.

16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО: Мој почеток и крај. Најважната точка во мојот живот.

17. ЗА КРАЈ: Живели! За иднината што иде, за театарот, ЗА НАС!

Интервју Атанас Атанасовски, “најразигран“ актер во Театар Комедија

  • Од импровизицијата се раѓаат најубавите сцени

  • Ај честито 100! Си ги избројал ли колку се вкупно до сега?

. Благодарам. Мислам дека се над 600 претстави во мојот театар. Сега прославивме 120та изведба на Стјуардеси , Пастувите се накај 70ка , Не сега драга ближи 30ка, Чао Пријатно 20ка… имаме интересни бројки и се надевам ќе продолжиме да славиме јубилеи на нашите светови и дека ќе потрајат подолго.

  • Си се “ врзал“ за некој лик до сега?
    Не би можел да издвојам еден лик или една претстава само би кажал дека сите ликови кои сум ги создал врзани се со мене во тие два часа додека сме на сцената и заедно функционираме некогаш подобро, некогаш полошо. Тоа му доаѓа како некоја кратка љубовна афера во хотелска соба или во подрумот на Шефче или во станот на архитектот Бернард или во комшии кај Сергеј Прамполиновски. Искрено, кога сум во процесот и кога катадневно работам на еден лик, тогаш може и врската да трае подолго , како пробен период му доаѓа тоа за на крајот да сфатиме дали можеме да функционираме од време на време.

  • Дали и колку Атанас е пастув на сцената и приватно?

Тоа што се случува на сцена подобро да остане таму,
на сцената имам повеќе слобода и таму можам да бидам се.

  • Дали често инпровизираш, тоа е поради тоа што мора да се снајудуваш на сцена или ти е здодевно да повторуваш реплики?

Од импровизицијата се раѓаат најубавите сцени. Импровизацијата е мeч со две острици , ако не знаеш да ја контролираш може да те исече и да упропасти сѐ друго. Сакам да импровизирам, затоа што можностите кои се отвораат никој не можел да ги смисли, сѐ е свежо и затоа кога е добра импровизицијата, реакцијата што ја добиваме од гледалиштето е награда за крецијата.  А некогаш и мора да се импровизира, кога ќе падне кваката од вратата , кога нема колега на шлагворд , кога снемува струја, кога се заборавил текст , кога се рипнал текст… Тоа се безброј ситуации, кои се паметат и се прераскажуваат и по завршувањето на чинот.

  • Која е најтешка улога  во“ кг “ од која си добил на “ тежина“ и телесно и духовно?

Учам од сите улоги. Не би сакал да одвојувам посебно некоја ролја мислам дека сите се тешки на свој начин и припремата пред претстава ми е посебна за секоја.