Ѓорѓи Ризески режисер

Во прво лице

ТЕАТАРОТ – ЕДИНСТВЕНА ВИСТИНА

1. ЗА СЕБЕ: Идиот.

2 . ЗА ЉУБОВТА: Исчезнува.

3. ЗА ЖИВОТОТ: Ништо не е важно – Се е дозволено.

4. ЗА ТЕАТАРОТ: Единствената вистина. Реалност. Искреност.

5. ЗА ДОБРОТО: Ако постои Господ, единствено од тебе сака да бидеш добар.

6. ЗА ЗЛОТО: Го разбирам.

7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ: Немам непријатели.

– А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? Супер се сите. Помислувам често каков би бил животот ако ги немам нив. Многу, многу полош.

8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ: Сите глумиме живот.

9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА: Да ја намачкаш по образите… И убаво ти е…

10. ЗА КОЛЕГИТЕ: Алал да ви е.

11. ЗА НЕНАПРАВЕНИТЕ ПРЕТСТАВИ: Тешко ми е кога не работам.

12 . ЗА ИДЕЈАТА: Единствено нешто што може да те спаси.

13. ЗА СОНОТ: Само напред со мотивот на Жан од „Госпоѓица Јулија“…

14. ЗА ЈАВЕТО: Театар.

15. ЗА ВИНОТО: За многу малку ќе ме убиеше.

16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО: Основа… Темели…

17. ЗА КРАЈ: Сите ќе умреме.

НУ Народен театар – Битола/ Премиера ” Детето сонува “

 
Премиера „Детето сонува“ од Ханох Левин, во режија на Итаи ДоронНУ Народен Театар Битола 

Детето сонува

Првата верзија на текстот беше со наслов „Бродот Св. Луис – Песни за смртта“ и како што и 
самото име кажува, Левин првично напишал текст по вистинска приказна за бродот Св. Луис,
бродот кој запловил од Хамбург кон Куба на 13 мај 1939 година со 937 бегалци, германски Евреи, кои сакале да побегнат по една од најкрвавите ноќи за Евреите – Кристалната ноќ. На бегалците не им е дозволен влез во Хавана, па се обидуваат да најдат прибежиште на други пристаништа во САД и Канада, но и таму им е забранет влезот. Се враќаат повторно во Европа, каде се прифатени од повеќе земји, но сепак многу од бегалците на крај завршуваат во нацистичките концентрациони логори. На крај, Левин се откажува од обидот да напише историска драма и крајниот резултат е драмски текст, во атмосфера на сон, необременет со историски факти – универзален, поетски и безвремен.

Драмата ни открива приказна за едно патување на една мајка и едно дете кои бараат прибежиште по напуштањето на својот дом, откако војници го убиваат таткото и ги протеруваат мајката и синот. 
Тие запловуваат во пространиот океан на непознатото, молат за засолниште на еден сиромашен остров и желни се да се откажат од сѐ освен од животот, чекајќи каков и да е спас.

За соништата и детството

Во реалноста што сега ја живееме на глобално ниво мошне е лесно да се пронајдеме во политичката слика и моралниот код кои се претставени во текстот. Кризата со бегалците насекаде низ светот ни овозможи да видиме потресни слики и да се соочиме со морални дилеми не само на ниво на континенти и држави, туку и како личности – каква треба да биде нашата реакција на оваа реалност? Кој е вистинскиот мотив да се помогне и по која цена?

Сите овие прашања нѐ поттикнаа за да ја избереме токму оваа драма, токму сега и во овој град. Колку подлабоко тонете во зборовите на Левин толку повеќе се дистанцирате од овие прашања. Колку многу е лесно да заборавите дека оваа претстава е за сон. И за едно дете кое го сонува тој сон. Кое е тоа дете? И зошто го сонува тој сон?

Сликата што ја прикажува овој текст на Левин – суровата реалност која се открива за време на патувањето, добива еден бесконечен облик низ призмата на сонот.

Реалноста на поединецот и реалноста на надворешниот свет се спојуваат
– се мешаат сонот и јавето.

САБ., 26 ЈАН. ВО 21:00· Bitola


РАЗГОВОР СО ВАСИЛ ХРИСТОВ, РЕЖИСЕР

Актерите се чудна сорта

Тие се емотивци, уметници, но во исто време и дел од народот. Иако на сите им е смачена ваквата ситуација, напротив, кога работат во името на една идеја, знаат да се посветат на таа идеја и целосно мотивирајќи се да и се предадат, што безусловно дава еден фантастичен креативен резултат, ќе рече Христов за работата со нашите актери

Режисерот Васил Христов, по дипломирањето на академијата во Белград “занаетот” го пече, односно го продолжува преку магистерските и постдиломски студии во Амстердам…
По повеќе од деценија се враќа во МНТ за да ја постави “Мара Сад”…

Темата на “Мара Сад” е безусловно присутна кај нас, но колку е присутна во светот?
– Кога би ја работел претставата било каде во светот, би ја поставил исто како што ја поставив овде во МНТ. Значи, Мара Сад како тема би завладеала и во Париз, Амстердам (каде што живеев), но и во третиот свет… Проблемот на искривоколчената идеологија е присутен секаде. Само одекот е различен. Во Македонија и во овие услови овде, рефлексијата на општествената девијација е многу пожестока, бидејќи, едноставно се наоѓаме во такво време – невреме. Затоа и Мара Сад што ја поставив овде е работена со тенденција да биде во дослух со светските трендови, а во исто време да биде наша, сегашна, денешна. Ваквиот тип на претстави се работи на начин кој ја одбегнува локализацијата, односно преку соочување со овој проблем како светски.

Дали апсурдноста на власта и безвластието од една страна и на полтронството и лидерството од друга, се решлив проблем?
– Не, ова не е совладлив проблем, бидејќи таа апсурдност е речиси унифициран генетски код. Од една страна мора да постои лидер, а од друга, полтронството и психичкото ропство, се проблеми кои се сами по себе апсурдни. Таа шизофренија отсекогаш постои. Но, во овие, модерни времиња, разликите се во границите на толеранцијата и ингеренциите. Пред се на релација Македонија – Балкан – Свет. Кај нас таквите граници се повеќе поместени во негатива, отколку во поорганизираните т.н. западни земји.

Да се вратиме на темата театар. Кажете ни нешто повеќе за сличностите и разликите овде и во Европа?
– Професионалноста е апсолутно идентична, нивото на професионалноста кај нас е потполно иста, како и онаа на Запад, а што е уште поинтересно нивото на талент кој го поседуваат актерите е поголемо. Но, мотивацијата е овде дополнителен проблем, што се имплицира на дисциплината на сцена.

Во вашата претстава го видовме токму тоа – работа, ред и дисцилина. Како успеавте да ги мотивирате нашите актери?
– Јас се користам со спротивен метод од оној генералниот, режисерски – значи јас не сум деспот, диктатор, работите ги решавам полека, тивко, ги мотивирам актерите сами да размислуваат, а потоа јас само ги организирам и менаџирам. Се обидувам секому како актерска индивидуа да му пристапам и со секого поединечно да работам. Имам метод на личен контакт и така го пронаоѓам клучот за мотивацијата.

Ваквиот начин на работа е доста аналитичен. Колку време ви требаше да ја подготвите претставата?
– Работевме севкупно два ипол месеци, колку што, приближно треба за еден процес и реализација на една претстава.

Што мислите колку моменталната економска ситуација влијае на инвентивноста, креативноста во театарот, особено кај актерите?
– Може да звучи чудно, но во секој случај актерите се чудна сорта. Тие се емотивци, уметници, но во исто време и дел од народот. Иако на сите им е смачена ваквата ситуација, напротив, кога работат во името на една идеја, знаат да се посветат на таа идеја и целосно мотивирајќи се да и се предадат, што безусловно дава еден фантастичен креативен резултат.

Дали уметноста како креативен суд може да ги менува нештата?
– Според мене, една од основните цели е во поставувањето на вистинските прашања, односно отворање на очите за некои проблеми и девијации, за кои се правиме дека ги нема… Не смееме да туркаме по секоја цена кон промена, бидејќи тогаш не би биле уметници, би биле политичари, а тоа нам не ни е цел. Уметникот не би бил тоа доколку се задоволува од тоа што му го пружа државата, затоа што во тој случај се губи како уметник.

Колку сте задоволни од ова што го видовте како слика за македонскиот театар?
– Иако од една страна театарот е сиромашен овде кај нас, сепак мислам дека успеал да го задржи статусот на една од најбитните институции. И по 12 години отсуство, видов дека се уште има и публика и луѓе кои ентузијастички се занимаваат со оваа работа.

Борче ГРОЗДАНОВ

Реализирани проекти на НУ Народен театар Битола во сезоната 2018 финансирани од Министерството за култура на Р. Македонија:

„Коцкар„ од Ф. М. Достоевски во режија на Дејан Пројковски  17.02.2018

-„Јулие Цезар„ од  Вилијам Шекспир во режија на Златко Паковиќ 28.04.2018

-„Но(е)ва Македонија„текст на Кокан Младеновиќ,Билјана Крајчевска и актерите ;  режија: Кокан Младеновиќ  31.07.2018

„Аждер„ од Евгениј Шварц , режија: Владимир Милчин 20.11.2018

Репризни претстави

1. „Кралски игри„ од Григориј Горин , режија: Љупчо Ѓорѓиевски

2. „Пијани„ од Иван Вирипаев , режија: Марјан Ѓоргиевски

3. „Грилпарцер во секс шоп„ од Питер Турини , режија: Јован Ристовски 

4. „Грета од Фауст„ од Луц Хибнер, режија: Димче Николовски

5.„Крвави свадби„ од Ф.Г.Лорка , режија: Љупчо Ѓоргиевски

6.„Трагичната љубов на една луда девојка„ од Јукио Мишима , режија: Благој Мицевски

7. „Доктор Фауст„ од Крустофер Марлоу и авторески текстови на режисерот , драматургот и актерската екипа

8. „Без паника„ Миха Мулуаху, режија: Благој Мицевски

9. „Дупло дно„ од Горан Стефановски , режија: Ангелчо Илиевски

10.„Метаморфози„ авторска претстава и режија на Лилија Абаџиева

11.„Дон Жуан„ од Жан Батист Молиер, режија: Андреј Цветановски

12.„Бар-Ремарк„од Е.М.Ремарк, адаптација на телкст и режија: Александр Баргман

13.„Кокошка„ од Николај Кољада , режија: Марјан Ѓорѓиевски

14.„Смислата на животот„ од Идо Нетанјаху , режија: Благој Мицевски

15.„Сон на летната ноќ„ од В. Шекспир , режија: Џон Блондел

16.„Отело„ В.Шекспир, режија: Диего Де Бреа

17.„Антоние и Клеопатра„од В. Шекспир, режија: Џон Блондел

Број на претстави :

а) по месеци

јануар 8
февруар 10
март 26
април 17
мај 19
јуни 25
јули 2
август 1
септември 10
октомври 19
ноември 12
декември 16

   ВКУПНО:           165

б) број на публика по месеци

јануар 493
февруар 1695
март 2481
април 1925
мај 1680
јуни 3690
јули 600
август 100
септември 1040
октомври 2470
ноември 1900
декември 1930

   ВКУПНО:           20.004

                              Број на одиграни претстави по наслови по 2018

Реден број          НАСЛОВ НА ПРЕТСТАВИТЕ БРОЈ НА ПРЕТСТАВИ
1. Грета од Фауст 11
2. Грилпарцер восекс шоп 1
3. Трагичната љубов на една луда девојка 7
4. Отело 2
5. Пијани 13
6. Кралски игри 6
7. Доктор Фауст 10
8. Дупло дно 6
9. Сон на летната ноќ 4
10. Без паника 15
11. Метаморфози 2
12. Бар-Ремарк 4
13. Кокошка 9
14. Крвави свадби 10
15. Дон Жуан 4
16. Смислата на животот 3
17. Коцкар 13
18. Јулие Цезар 11
19. Но(е)ва Македонија 8
20. Антоние и Клеопатра 3
21. Аждер 3
22. Приказна за окото 1
23. Гостувања од други театари 19
                                                               ВКУПНО            165
     

Гостувања на НУ Народен театар Битола во 2018

  1. „Пијани„ 23.03. 2018 –гостување во Кичево
  2. „Пијани„ 04.04.208 –гостување во Скопје
  3. „Коцкар„01.06.2018 –учество на Фестивал Народних позоришта Подгорица-Црна Гора
  4. „Доктор Фауст„09.06.2018 –учество на МТФ „В.Чернодрински„-Прилеп
  5. „Трагичната љубов на една луда девојка„ 20.06.2018 –учество на Меѓународен фестивал на куклени училишта во Бјалисток –Полска
  6. „Јулие Цезар„ 23.06.2018 –отворање на VI Битола Шекспир фестивал
  7. „Јулие Цезар„ 20.07.2018 –учество на XVII Интернационален фестивал на античка драма  во Стоби
  8. „Грета од Фауст„ 03.08.2018 –гостување во Крушево
  9. „Доктор Фауст„ 12.09.2018 –гостување на ФКТ Ристо Шишков –Струмица
  10. „Кокошка„17.09.2018  –гостување во Ресен
  11. „Но(е)ва Македонија 29.09.208 –гостување на МОТ 208 Скопје
  12. „Јулие Цезар„ 06.10.208  -гостување во Скопје на Бела ноќ
  13. „Сон на летната ноќ„ –учество  на Интерфест Битола 2018
  14. „Антоние и Клеопатра „02.11.2018 –учество на Шекспир фестивалво Ереван –Ерменија
  15. „Отело„ 03.11.2018 – учество на Шекспир фестивалво Ереван –Ерменија
  16. „Но(е)ва Македонија 29.11.2018 –учество на Desire Central station Festival Суботица-Србија
  17. „Доктор фауст„ 30.11.2018- учество на Desire Central station Festival-Суботица-Србија
  18.  „Доктор фауст„ 30.11.2018- учество на Desire Central station Festival-Суботица-Србија

  Гостување на други ансамбли

  1.  Stand up со Никола Тодоровски 20.04.2018 –гостување
  2. „Љубовни пози на историјата„-Театар „В.Чернодрински„-Прилеп  11.05.2018 – отворање на Интернационален фестивал на Монодрама –Битола
  3. „Киро Блажевиќ„-Театар –Керемпух Загреб-Хрватска 15.05 2018 –ИФМ-Битола
  4. „Железниот светилник„ –гостување на Театар на Бугарската Армија од Софија- Бугарија 13.06.2018
  5. „Крал Ричард III„-Театар Гавела Загреб –Хрватска учество на БШФ 24.06.2018
  6. „Шекспир сонети 66„- Унгарски театар „Чики Гергеј„Темишвар-Романија учество на БШФ 25.06.2018
  7. „Хамлет„ –„Пунктарт„ Букурешт-Романија –учество на БШФ 26.06.2018
  8. „Отело-незаконска летургија„ –Театар „Верди„ Задар –Хрватска –учество на БШФ 26.06.2018
  9. „Сонот на Вилијам„ –Театар за деца и младинци Скопје –учество на БШФ 27.06.2018
  10. „Ромео и Јулија„-Академски Руски Драмски Театар „М.Горки„ Астана –Казахстан –учество на БШФ 27.06.2018
  11. „Макбет„ –НУ Албански театар Скопје –учество на БШФ 28.06.2018
  12. „Жените на Шекспир„-Театар на Трајни вредности –интернационален Ансмбл-учество на БШФ 28.06.2018
  13. Концерт „Shakespeare a cappela„-Сојка и Краков сингерс –Полска –учество на БШФ 29.06.2018
  14. „Крал Лир„ –НУ Турски театар Скопје-учество на БШФ 29.06.2018
  15. „Зимска бајка  –Црногорски Народен Театар Подгорица-Црна Гора-учество на БШФ 30.06.2018
  16. „Продадената насмевка„-гостување на БНТ Зеница -Босна и Херцеговина 29.09.2018
  17. „Буре барут„-гостување на БНТ Зеница –Босна и Херцеговина 29.09.2018
  18. „Ќиро„ –гостување на Тарик Филиповиќ –Хрватска 26.10.2018
  19. „Ужегнатост„ –гостување на Театар Артропија-Скопје 30.10.2018
  20. „Приказна за окото„ –Независна театарска сцена 25.12.2018

РАЗГОВОР СО ДЕЈАН ЛИЛИЌ, АКТЕР НАГРАДЕН НА МТФ “ВОЈДАН ЧЕРНОДРИНСКИ”

Денес Хамлет е визија за човек

Симболично по мојот Хамлет дојде и мојот нов ангажман. Но, мојот Хамлет порачува да се биде или да се бидее… Токму тоа е и моето мото како директор во МНТ

Тешко ли е да се биде Хамлет денес?
Лилиќ: Денес е генерално тешко да бидеш многу нешта. Денес е тешко да се биде” воопшто. Тежината на бремето на принцот дански, за жал, кореспондира со бремето на мојата генерација, која, пак за среќа, може да препознае, знае да критикува, има моќ да одлучи и да застане цврсто за да ги реши нештата. Всушност, денес е потешко да бидеш човек отколку визија за човек”… Крвта и месото, самата материја, е повредна од сите дигитализирани клетки, проекции, виртуелни стварности, зашто во нив ја нема енергијата, ја нема душата… го нема човекот…

Колку и дали кореспондира директорската фотелја со хамлетовската дилема?
Лилиќ: Речиси цел свет, речиси секој миг, секоја одлука, прашање или реализација, може да се рече дека кореспондира со ова дилема како предзнак на времето, напишана пред стотици години. Ова дилема, се разбира, многу продлабочена, е како лајтмотив на денешницата, за среќа, или, за жал, не знам.
Симболично по мојот Хамлет дојде и мојот нов ангажман. Но, мојот Хамлет порачува да се биде или да се биде”… Токму тоа е и моето мото како директор во МНТ.

Има ли Лилиќ соништа?
Лилиќ: Се разбира, дека имам и среќен сум што е така. Страв ми е да помислам што би било да ги немам. Вака со сигурност знам дека во мене има и бои и мириси и звуци, на се што постои и што не постои. Впрочем, еден од погоните за животот и радоста во него се токму тие, соништата.

Постои ли простор на планетава каде што Дејан оди во душевен азил?
Лилиќ: Постоеле и ќе постојат. Некаде во мене, некаде во некој друг, а некаде заедно осамени од светот. Веројатно, секој си има еден свој таков простор. Јас уживам во своите и се трудам да ги одржам чисти.

Опасно ли е кога славата ќе ти удри в глава?
Лилиќ: На ова прашање дефинитивно сите имаат ист одговор. Некој ќе призне дека го доживеал тоа, некој не. Но, најважно е да работи свеста, личната. Да знаеш каде си, кој си, каков си и најважно да имаш мерка, во се и за се. Славата може да те вознесе и во следниот момент да те сруши, а и потполно е различна визура за настаните и за личностите од нивната сусшина, и за убавите и за неубавите нешта. Најважно е да не остане во тебе како лажна проекција.

Дали позајмувањето на сопствениот глас е (или не) откинување на дел од професионалната индивидуа?
Лилиќ: Што е професионална индивидуа? Дали воопшто има јасна дефиниција? Никаде не сум прочитал. Само длабоко чувствувам дека извршувањето на професионалната работата треба да е беспрекорно, не нарушувајќи ја сопствената и туѓата среќа. Позајмувањето на сопствениот глас е само една гранка од дрвото на мојата уметност, така што и таа е дел од професионалното.

Наградата – сатисфкација, верификација или …?
Лилиќ: И првото и второто и уште многу нешта. И радост и тага, и почната и завршена работа, и пофалби и критики, и љубов и омраза, и искреност и лицемерие, и одговорност и предизвик. Се е содржано внатре, и добро и лошо. Да ги има или не? – прашање е сега.

Борче Грозданов

Наумоска Ангела актерка

 

Во прво лице

Пријателите, да се пофалам , ги имам во изобилие

1.За себе: Сé уште само своја

  1. За љубовта : Потешко се живее без воздух
  2. За животот : Игра, забава, насмевка
  3. За театарот : Авантура
  4. За доброто : Да го има за сите
  5. За злото : Безидејно
  6. За непријателите : Свои на своето
  7. За пријателите : Да се пофалам , ги имам во изобилие
  8. За глумата во животот : Нека кажат професионалците
  9. За сценската прашина : Алергија
  10. За колегите : Тука се. И кога треба и кога не треба
  11. За неодиграните улоги : Не се брзам никаде
  12. За идејата : Ако не е добра, не ја прави
  13. За сонот : Еден сон – Една желба
  14. За јавето : Повеќе соништа
  15. За виното : А пивото?
  16. За семејството : Сигурно место
  17. За крај: Ајде од ново

 

 

 

 

ЗА КРАЈ НА ОВАА ГОДИНА -Драмски театар на 18.12.2018 ја иведе „Снежана и седумте џуџиња“ 50та по ред.

 

Досега 11091 дете ја гледало нашата „Снежана и седумте џуџиња“.

Денешната изведба (18.12.2018) на претставата „Снежана и седумте џуџиња“ ќе биде 50та по ред. Се надеваме дека ќе продолжи да ги радува детските срца, но пред се да ги заинтересира за театарска уметност воопшто. Претставата „Снежана и седумте џуџиња“ е по драматизација на Александра Бошковска, а во режија на Димче Николовски. Во останатиот дел од авторскиот тим учествуваат Сергеј Светозарев како сценограф, Лира Грабул како костимограф, Димитар Андоновски како автор на музиката, додека улогите ги толкуваат: Александра Павлова, Трајанка Илиева-Вељиќ, Калина Наумовска, Златко Митрески, Александар Степанулески, Димитрија Доксевски, Мартин Минговски, Дритон Вејсели, а џуџињата ги толкуваат: Соња Стамболџиоска, Сања Арсовска, Игор Георгиев, Благица Димитровска, .Емилија Мицевска, Бобан Алексоски, Дарко Карбески, Марко Илиќ. Премиерата на претставата беше на 27.3.2016 година.

Премиера 18.12 МНТ „ Галеб „

 

26.12 ПРВА РЕПРИЗА | 20:00

Автор: Aнтон Павлович Чехов
Режисер: Нина Николиќ

Драматург: Драгана Лукан – Николоски
Сценограф: Вишња Вујовиќ
Костимограф: Ивана Каранфиловска – Угуровска
Дизајнер на светло: Крис Јегер
Композитор на главната музичка тема: Влатко Стефановски
Кореограф: Димитрис Сотириу

Улоги:
Ирина Николаевна Аркадина – Звездана Ангеловска
Борис Алексеевич Тригорин – Никола Ристановски
Петар Николаевич Сорин – Петре Арсовски
Илија Афанасиевич Шамраев – Емил Рубен
Јевгениј Алексеевич Дорн – Благој Веселинов
Нина Михајловна Заречна – Дарја Ризова
Константин Гаврилович Трепљев – Дамјан Цветановски
Полина Андреевна – Сашка Димитровска
Марија Илинична – Тина Трпкоска
Семјон Семјонович Медведенко – Славиша Кајевски
Јаков – Аксел Мехмед

Дизајнер на плакатот: Димитар Димитров
Графички дизајнер на програмката: Димитар Димитров
Видео и фотографија: Петар Кочишки
Фотогаф: Дејан Димески
Инспициент: Никола Кимовски
Суфлер: Тања Ивановска
Светло-мајстор: Игор Ѓеоргиев
Светло-оператор: Игор Митревски и Дарко Младеновски
Тон-мајстор и дизајнер на звучни ефекти: Александар Арсиќ
Тон-мајстор: Александар Петровски
Видео оператор: Филип Петровски
Манипулант на горен и долен погон – Горан Димов
Реквизитери: Соња Крстевска и Снежана Грнчаревска
Гардеробери: Валентина Чонкова и Скендер Бериша
Шминкери и фризери: Бранка Пљачковска и Моника Грковска
Декоратери: Васил Мешковски, Дејан Стамчевски, Павле Кралевски, Мартин Китановски, Влатко Бојчевиќ и Хусеин Хаљил

Времетраење: 130 минути со пауза

Ана Бебиќ актерка

 

Театарот – Замок од Бајки

 

1-За себе: -I am half child half ancient( Quote by Bjork со што многу се истоветувам)

2 –За Љубовта: Amor Vincit Omnia

3 За животот: Само храбро во одуките никогаш не е доцна да си го оствариме сонот

4- За театарот:  Замок од бајка во кој се случуваат разни магии и се создава свет.

5- За доброто: Да го надвладее злото!

6-За злото: Ме натажува

7-За непријателите: На крајот на денот секој треба мирно да спие

8- За пријателите: Неимерно сум среќа што постојат во мојот живот

9-За глумата во животот:  Не ја сакам ама воопшто и сакам да научам лесно да ја препознаам

10-За сценската прасина: Сакам вецно да ја вдисувам

11-За колегите: Огромна инспирација многумина од нив .И кога би си давале подршка едни на други, се ќе биди возмозно .

12-За идејата:  Само да ја има. Со неа поцнува се!

13-За сонот: Битно е да сонуваме: Тоа знаци дека постоиме!

14 -За јавето: Да ми се оствари сонот во јавето, ако не пак ќе си бегам во сонот

15 За виното–УФФ ке кажам само една semi sweet red wine  е најдобар антидепресив

16- За семејството: Најблиски пријатели

17-Крај:  Од срце ви благодарам на прашањта

За улогите, публиката, семејството… со актерот Диме Илиев: За семејството живеам, во театарот – се изнаиграв!

Диме Илиев или Чичо Диме како што го викаат во неговата матична театарска куќа “Драмски” и во седмата деценија од својот живот, само една година пред пензионирањето, за публиката игра со несмалена енергија и ентузијазам, но и со огромно искуство кое го стекна преку бројните ангажамни во театарски претстави, филмови, ТВ серии… И во најновата претстава на Драмски “Фестен”, сложена психолошка приказна за едно семејство, тој ја има една од главните улоги…

Во најновата претстава на Драмски “Фестен” ја играте улогата на татко на едно семејство со сите негови мрачни тајни. Меѓу улогите кои се сметаат за една од вашите најдобри креации е исто така улога на татко во “Човекот што го изеде светот”. Што всушност за Вас приватно значи семејството?
Што ми значи семејството? Тоа е се! Целиот живот го живееш за тоа! Додека си млад, децата растат, пораснале и без да сетиш, некако си немал многу време, времето поминало, и сега на 67 години се прашуваш, каде си бил, што си направил?! Знам, каде бев и што работев. Пропуштеното со трите деца – сега го барам во внуците од син ми и ќерка ми, Петра и Ведран (се надевам ќе има уште мнoгу во иднина) . Ги гледам како растат, проодуваат, се смеат, зборуваат (многу смешно) и сега се трудам да “испеглам” многу пропуштени нешта. Живеам со нив и за нив и така ќе биде до “оној ден”. Улогата што ја играм во последната претстава “Фестен” е грозна – за мене. За разлика од улогата во “Човекот што го изеде светот„, каде што играм старец со деменција, овде немав “урнек”, немав пример по кој би го работел ликот. Не познавам таков човек лично, па се водев и работев само по напишаното во текстот, по интуиција и некои примери за кои често гледаме и слушаме по медиумите. Една колешка на премиерата ми рече: “Чичо Димо – ти си монструм!” Убаво е и кога ќе слушнеш “лоши” и “неубави” коментари. Улогата ја сакам, ликот – не! Ја сакам претставата и колегите, прекрасните ликови во неа.

Во својата долга и плодна кариера имате одиграно над сто ликови. Дали Ви се случило сепак некогаш да одбиете некоја улога?
Сум играл и епизоди со по неколку реплики. Некогаш и сам сум барал, посебно кај Коле (Ангеловски). Но и сум одбил, но тоа се случило не повеќе од 4-5 пати. И тоа не поради мали или лоши улоги (во сите сум наоѓал по нешто) туку од други причини. Ќе ви кажам еден “непримерен“ пример. Со Ѓокица (Лукаревски), во една претстава (за која ја добив наградата “Ристо Шишков„) игравме главни улоги. Идната година, истиот режисер, доби повторно можност да режира во Драмски – поради успехот на претходната претстава. Јас и Ѓокица бевме во поделата, требаше да играме “стражари“ – со по две реплики. Морав да одбијам, многу бев повреден, Ѓокица подобро да не кажувам.

Колку психозата во театарот влијае на психата на Диме Илиев?
Многу. И не само кај мене. Она што се случува на работа, влијае врз животот на секој од нас. Но она што ни се случува во приватниот живот, не се отсликува во работата. Тоа го чуваме само во себе. Сепак публиката не треба, а и не мора да знае дека со нас – со ликот, нешто не е во ред. За оние кои не го познаваат процесот на работа и што ни се случува за време на претставата, нашата работа е интересна и весела, но оние кои го познаваат, знаат дека тоа е една од најстресните професии.

Сте играле не само во театар, туку и во серии и филмови, а Вашата улога на Петко во култниот филм “Исправи се Делфина„ сите ја паметат. Што Ви беше поголем предизвик во животот, театарската сцена или камерата?
Театарот! Сум снимал филмови – иако не многу, но многу ТВ-серии, драми, ТВ филмови, сето тоа си има своја убавина, свој шарм, прекрасни моменти, но снимаш често во дисконтинуитет и не знаеш што ќе биде од тоа. Таму нема напнатост, нема тензија, ако погрешиш, ќе преснимиш. Во театарот тоа го нема. Претставата е “сега„ и нема враќање. Чувството е прекрасно после добра претстава, кое го немаш по добро снимена сцена или кадар. Ги сакам сите работи поврзани со мојата професија, речиси исто, но за малку театарот е во предност.

Кажете ни нешто повеќе за релацијата помлад – постар во театарот, или поточно може ли да направите споредба за почитта некогаш и денес?
Со помладите колеги секогаш се трудам, а и сакам да “живееме” и на сцена и зад неа. Тоа е останато, тоа беше фах на Драмски. Така растев како актер така се однесувам со помладите колеги. Не сите, но повеќето сакаат покрај анегдотите, да разговааме, да слушнат што мислам за она што го работиме, бараат совет, со поминатите години, подобро се гледа. Во последните десетина години, многу работам со млади колеги, па и режисери. Тие мене ме враќаат во минатото, ми даваат живот, јас им кажувам за иднината, се трудам да им дадам сигурност.

Се вели дека актерот никогаш не оди во пензија. Ќе се пензионира ли навистина Диме Илиев или ќе продолжи со театарскиот ангажман и по пензионирањето?
За жал, актерот сепак оди во пензија. Идната година. Здравје! Без работа е тешко, не знам што ќе правам. Но некако ќе се живее. Можеби уште ќе бидам потребен, има текстови со “старци„. А ако нема, па добро – се изнаиграв!

Од перспективен агол има ли театарот вистинска публика денес?
Тешко прашање. Што е вистинска публика?! За мене тоа се луѓето кои кога ќе ме видат велат дека од деца доаѓаат во театар, оние кои ќе сакаат да направат муабет за некоја претстава што ја гледале или прашуваат што да гледаат. Оние кои искрено ќе те наградат со аплауз или коментар за добрата претстава или критикуваат за лошата. Мојот помал син, Филип, е мојот најголем критичар, но и прв кој ми кажува ако нешто навистина вреди. Кога имаше пет години ја подготвувавме “Кумови” и Коле (Ангеловски) го прашуваше него за мислење. Го прашавме зошто го прави тоа, кажа дека децата се најискрената публика. Ова го кажувам затоа што не смееме да ги заборавиме најмладите, тие се наша идна публика. Добро, детето порасна, но репутацијата му остана, а и често оди во театар па е добар критичар. Убаво е таа навика за културен живот да ја добијат кога се мали, и да, годините не се пречка за нивното трпение, доколку вистински им се објасни каде доаѓаат и како треба да се однесуваат. Затоа што имаме и возрасна публика, луѓе кои доаѓаат во театар да се покажат или да бидат забележани -по гардеробата или со тоа што за време на претставата ќе дофрлуваат досетки и вицови. На премиерата на “Фестен” во најтешката сцена (за мене) заѕвони мобилен. Застанав и гледав во тој правец. Телефонот престана, па продолжив. Тешко е. Со месеци си надвор од дома и не го гледаш семејството и пријателите, за да го направиш тој момент најдобар што можеш и да и го”подариш” на публиката, а некому му е тешко да го исклучи мобилниот и да проба да преживее без него еден до два часа. Но, и тоа е публика. Публика секогаш имало – за добрите претстави! (Д.Т.)

/vecer.press/