„Тетовирани души“ во Струмица/ ПРЕМИЕРА-ЧЕТВРТОК

ПРЕДПРЕМИЕРА— СРЕДА,21.10.20 г

ПРЕМИЕРА-ЧЕТВРТОК,22.10.20 г.- ПЕТОК,

23.10.20 г.- САБОТА,24.10.20 г. —Почеток на претставите во 20 часот.

Теровирани души на Горан Стефановски ќе си добие премиера о Четврток. Во Струмичкиот театар „Антон Панов“

Давид Илиќ, актер: Не треба да се суди по надворешниот изглед на човекот

Злото е навлезено длабоко во луѓето, па затоа младите се прашуваат дали е веќе битно да се држиме кон моралните вредности

Давид Илиќ својот талент го наследува од неговите родители. Односно е син на познатите актери Горан Илиќ и Кети Дончевска Илиќ, кои освен што ни се познати од театарски претстави, имавме можност да ги гледаме и на телевизиските екрани во Народни приказни. Давид уште како дете започнува да покажува желба за глума поради што активно започнува на учествува во театарски претстави. По завршување на средното училиште се запишува да студира драмски уметности. Денес работи во Кумановскиот театар каде публиката има можност да ужива во разновидни претстави. Исто така тој има добиено и награда за главна машка улога на Интеф Фестивал во Шабац, одиграна во претставата Драга Јелена Сергеевна. Давид за ВЕЧЕР отворено зборуваше дека денес границите на моралните вредности се изместени, но и дека  не го засега кој како е облечен.

Поѕнатите актери Горан и Кети

Облеката на Давид

На младиот актер не му а важно дали ќе носи брендирана облека или не, туку да се чувствува удобно во неа.

– Јас не следам модни трендови, за жал. Многу ми е важно дали се чувствувам удобно во облеката која ја носам. Исто така не обрнувам внимание дали имам брендирана облека или не и од каде потекнува истата. Мене не ми е важно и како ќе бидат облечени луѓето околу мене, вели Илиќ.

Пркосење на младите со моралните вредности

За моралните вредност на младите Давид вели:

– Младите денеска како и целиот свет се во хаос. Вредностите се премногу изместени. Мислам дека сè уште не можат “да ги ценат” луѓето по никаков критериум, поради тоа што не знаат како да се ценат себеси. Злото е навлезено длабоко во луѓето, па затоа младите се прашуваат дали е веќе битно да се држиме кон моралните вредности. Најлесниот начин е да се држиме до толпата односно, во овој случај, како е облечена толпата. Поради тоа младите луѓе ја прифаќаат оваа опција насмеано. А, за некој успех гледаат да вложат минимален труд. Затоа сега младите се оптеретени со инфлуенсерство или блогерство.

Облеката не зборува за човекот

Илиќ смета дека облеката не зборува за особините на човекот и дека не треба да даваме свое видување врз основа на надворешниот изглед.

– Облеката на еден човек ја покажува само припадноста кон некаква група, не го покажува човекот каков е. Секако дека не треба да се суди по надворешниот изглед на човекот. Не можам никако да дадам позитивно образложение како човек да си ги смени навиките. Човекот сам стигнува до промените во самиот себе. Така што каков пат и да покажам сигурно ќе ве однесам во погрешна насока. Најважното е да се негувате и да бидете свои, вели за крај за ВЕЧЕР. 


https://www.vecer.press/ (М.Анчевска)

ВЛАДО ДОЈЧИНОСКИ ЗА МАГАЗИН: ЗА УСПЕХОТ ТРЕБА ДА ОДВОИТЕ ВРЕМЕ И ДА УЧИТЕ ОД ПОДОБРИТЕ ОД ВАС!

Познатиот македонски актер Владо Дојчиноски, познат по своите улоги во македонските народни приказни, во искрено интервју за Магазин, открива дел од снимањата на народнитe приказни и ни открива како ја започнал својата кариера која се искачи на врвот на актерството во Македонија.

Охриѓанецот Владо Дојчиновски кој е заштитно лице и еден од главните актери на македонските народни приказни за магазин открива дел од своето секојдневие на приватен и прифесионален план, а исто така зборува и за своите колеги кои воедно му се и многу добри пријатели, кога не се заедно на театарската сцена.

Дојчиноски освен останатите улоги многу често го глуми царот улога по која некогаш беше препознатлив легендарниот Ѓорѓи Колозов.

Владо Дојчиноски е роден на 27.02.1986 година во Охрид од родители Лиле и Лјупчо Дојчиноски. Завршил основно образование и средно економско училиште во Охрид.

Драмскиот факултет го завршува во Софија. Уште додека е на факултет почнува со снимање на првите приказни во 2006 година, за кој тој е заслужен што оваа легендарна серија егзистира и ден денес, како главен носител и иницијатор, за продолжување на делото на легендарниот Ѓорѓи Колозов.

А на публиката му е најпознат во Македонските народни приказни, чии главен лик го толкува токму тој.

Дојчиноски денес работи во театарот Колозов, и народниот театар Куманово. Има играно во повеќе детски претстави, како: Бегалка, Макбет, Ревизор, Бегај евеја жена ти, МАНИ, МАНИ, МАНИ, хи-фи, женско царство, а во детските Јованче и Марка, рибарот и златната рипка, ловечка сказна, пинокио, малата сирена, Итриот и завидливиот, Али баба и 40 разбојници, Убавицата и ѕверот, Сказна за рибарот и рипката, Авантура, Малата сирена и др. Претстави за возрасни: Ахасвер, Женско царство, Лето во ноември, Предградие.

Најчесто во приказните го глумите Царот, дали можеби тоа е улога во која најмногу уживате и зошто?

Да имам играно цар, ама па и не најчесто. Многу повеќе приказни имавме без цареви, па играв измеќари, чорбаџии, ангели, лавови, арамии, итри, мрзливи и навистина во сите нив уживав подеднакво. Најважното беше тоа што на сите им дадов душа, ги оживеав, ги направив вистински и реални. Сите си имаа своја цел своја борба во приказната.

Меѓу вас, во народните приказни има колеги кои имаат богато искуство, може ли да издвоите еден од кој слушате совети, кој на некој начин ви е поддршка?

Не можам еден, морам барем тројца и многу битни за мене. Шенка Колозова, Ванчо Петрушевски и Гоце Тодоровски. Глумчишта. Благодарен сум му на бога што ги запознав, да работам со нив, но и многу да научам.

Како започна вашата актерска кариера?

2006 година во локална телевизија во Охрид ТВ Морис. Направив 12 сценарија за приказни. Организирав екипа во телевизијата, заедно со газдата обезбедивме спонзори за тие 12 епизоди и за прв пат стапив во контакт со Шенка.  

И ја раскажав целата идеа дека сакам да продолжиме да ги снимаме приказните и Шенка ми откажа велејќи дека тоа не е можно. Бев упорен и се јавив повторно, повторно ме откачи. Отидов кај неа со сценаријата и со идеата. Се согласивме да снимаме една пилот епизода. Шенка ги организираше другите актери, се собравме ја снимавме ја измонтиравме и епизодата излезе доста пристојна. Продолживме со снимање и снимивме 12 епизоди. Немав завршено факултет. Откако завршивме со снимањата Шенка ми рече, ти кога ќе завршиш ќе работиш со мене. И така беше. Завршив и првата претстава беше Убавицата и ѕверот во приватниот театар Колозов, кој го водеше Шенка, а во претставата игравме јас, Шенка, Ванчо и Зорица Панчиќ.

Прво и огромно искуство. Потоа продолживме и со други театарски претстави за возрасни па продолживме повторно со приказните, па се вработив како редовен актер во Кумановскиот театар.

Легендарните актери Владо Дојчиновски и Шенка Колозова. Симбол и дело на македонските народни приказни.

Отсекогаш ли сакавте да бидете дел од Македонските народни приказни?

Како дете ги обожавав приказните. Немаше приказна што ја немав гледано и снимено на видео лента. Ги знаев сите реплики напамет. И секогаш кажувам дека сонот ми се исполни од повеќе. Тогаш сонував дека некој ден ќе ги запознам актерите кои ги обожавав, а сега веќе работам рамо до рамо со нив. Станавме одлична екипа, одлични колеги и пријатели.

Која улога би ја издвоиле како фаворит која што најмногу ви оставила впечаток?

Не можам да издвојам улога. Сите ми се фаворити на различен начин. За секоја улога било на театар, телевизија или филм треба многу да одвоите време од себе. Да се даде дел од својата душа, да се оживее, да стане вистина. Дури и негативецот се бори за своја цел, па и од него си дел. Мојот многу драг пријател и колега Ванчо Петрушевски викаше Ние за секоја улога правиме докторат и вистина е така. Ај после разбери која ти е помила.

Ќе има ли нови приказни, дали моментално снимате?

Дали ќе има не знам. Сценаријата се подготвени, не снимени стојат. Екипа има. Актерите сакаат да ги снимаат, но нестрпливо исчекуваат некој да рече ајде. Ама за жал уште пред три години кога згасна продукцијата во Македонија никој повторно не рече ајде. За жал не се снимаат.

Не се снима ништо ништо, нема средства и запре се. Уште пожално што Македонија, државата го прекина субвенционирањето за создавање на македонска продукција на нашите телевизии и замре се, Нити се снима нешто со наши средства нити се гледа. До кога ќе видиме. Белким ќе дојдат подобри времиња, па некој ќе се сети дека треба да имаме и ние Македонска продукција, а не да гледаме само увезени турско-српски-бугарски-шпански серии.

Како ве препознаваат на улица, како “синот, чиракот или царот” од Македонските народни приказни, ви годи ли популарноста?

Секако. Во почетокот бев глумецот од приказните, дури многумина ми кажуваа реплики што сум ги кажал. Сега ми е мило што ме викаат најмногу Владо Дојчиноски, а тоа од приказните главно сеуште стои. Секако дека ми годи. Тоа е најголема награда за мене. Кога ќе дојдат и ќе ме изгушкаат на улица многу сум среќен. Со тоа ми го збогатуваат ми го разубавуваат денот, а знам дека и јас сум им го разубавил и на нив.

Дел од снимањата на Македонските народни приказни. Актерот Владо дојчиновски во улога на царот.

Ќе сакате да ни откриете како треба според вас да изгледа македонска современа жена?

Македонската жена секогаш е храбра, силна жена. Го носи својот товар од минатото, го живее моментот, мисли на иднината и не само за неа, ама и за сите околу неа. Барем тие околу мене се такви. Мојата баба, мајка, сопруга. Многу ги сакам.

Дали улогата на „татко“ влијаеше на вас како личност, и колку тоа имаше удел во вашиот професионален живот?

Секако дека имаше. Тоа е најубавото нешто што ми се случило. Секој ден ми е најубав кога ми започнува со синчето. Се поткрева се буди и со насмеано усте ме вика тато. Само замислете го моментот. Имам најголема причина за кого правам, за кого да се грижам и борам. Да не зборувам колку креативни идеи ми има дадено кога го гледам како се смее, како си игра. Љубовта кон него нема граници. Безусловна е и најискрена и мила.

Би сакале ли да ни се придружите да пишувате по некогаш приказни за нашите читатели?

Зошто да не. Само треба да ја пронајдеме формата, како би изгледало сето тоа.

Роден си во Охрид, Бисерот на Македонија. Како го поминуваш слободното време со твоите најблиски?

Сите сакаме музика. Собрани на маса со мезе ракија, винце и секогаш добра македонска изворна песна. Сите заедно во еден глас.

Каде најчесто се релаксирате. Кое е она место каде одите секогаш кога сакате да бидете опуштени далеку од секојдневието?

Ја сакам природата и многу често сум покрај езеро или планина. Ловам риба, шумски плодови, шетам низ планина и пеам.

https://www.magazin.mk/

Снежана Конеска Руси: Театарот е лековит, ослободува од страв! Шахид Надим од Пакистан испатија хумани пораки за денот на театарот.

“Паѓа – се крева, се урнисува – се издигнува, се спротивставува – заздравува. Преживува се: беда, сиромаштија, конфликти, војни, делби, цензури…клучни кругови, чести кризи, смени на генерации…“, вели Конеска –Руси меѓудругото во пораката по повод Светскиот ден на театарот – 27 Март. Таа истакнува дека генерации глумци заминуваат, но театарот останува, опстојува и пркоси на просторот и времето

“Театарот е лековит. Ослободува од страв, а ослободен од страв човек живее, се

радува, создава, задоволен е. Задоволен човек оди во театар… Да, театарот подучува, твори слики невидени, раскажува, нахранува, охрабрува, создава јазик разбирлив за сите, создава трајно единство на автори, актери, гледачи, не‘ штити, не‘ засолнува, не’ сака… “, се вели меѓудругото во македонската порака на актерката и режисер Снежана Конеска Руси, напишана по повод Светскиот ден на театарот – 27 Март.

Во пораката Руси истакнува дека генерации глумци заминуваат, но театарот останува, опстојува и пркоси на просторот и времето.

“Паѓа – се крева, се урнисува – се издигнува, се спротивставува – заздравува. Преживува се: беда, сиромаштија, конфликти, војни, делби, цензури…клучни кругови, чести кризи, смени на генерации – и секогаш истото прашање – „може ли театарот повеќе од ова долу-подолу?. Театарот му пркоси и на филмот. Кој ќе надвладее? Филмот или театарот? Стравував од доминацијата на филмот. Тој не нуди одживување на туѓиот живот, тој можеби го ослободува гледачот од мака, но и го полни со агресија. Се обидува да создаде илузија кај човекот дека е надчовек. Театарот само го формира човека како човек“, објаснува Руси во пораката.

Таа додава дека стравува и од новата битка на театарот со интернетот.

“Театарот за нас е дијалог, интернетот е дијалог на поединецот со светот. Секој прави лажна претстава за себе. Секој има свој Фејсбук профил и секој сака да се презентира и да создаде свој имагинарен свет. Секој свесно или несвесно, става маска, игра своја „игра“, некоја улога во животот “ – па нели „целиот свет е театар“? А „светот е сцена“ (Шекспир). Најточно ќе прозвучи латинската изрека – Totus mundos agit histrionem! (светот цел во глумење се дал). Во театар, под режисерската рака, глумецот ја отфрла маската, се разоткрива себе си, секоја улога ја откинува од животот, за да биде веродостојна, за да му се верува безрезервно… Театарот сака да ја зачува својата моќ, за да може да твори, да креира нов свет, да ѕирка во забранетото, да ја открива вистината… убавината… да ја препорачува и поезијата, толку потребна на овој свет, а глумецот – ќе сака и ќе треба да ја дарува… тоа е и наша мисија – да им ја вратиме на луѓето вербата во соништата… “, посочува во пораката Снежана Конеска Руси.

Шахид Надим: Театарот има благородна улога во мобилизирањето на хуманоста

“Заедно, можеме да ги откриеме духовните димензии на театарот и да изградиме мостови меѓу минатото и сегашноста водејќи се кон иднината која е судбина на сите заедници; верувачи или неверувачи, актери и старци и нивните внуци“, вели драмскиот автор и новинар од Пакистан, Шахид Надим, автор на светската порака по повод Светскиот ден на театарот.

Тој додава дека во денешниот свет, каде фанатизмот, омразата и насилството се во пораст, народите се устремуваат против народите, а верниците се борат со други верници.

“…И во меѓувреме децата умираат од неухранетост, мајките за време на породувањата заради недостаток на навремена лекарска грижа, а идеологијата на омразата цвета. Нашата планета тоне се подлабоко и подлабоко во климатска и климактичка катастрофа и веќе може да се чуе топотот на коњите од Четворицата Јавачи на Апокалипсата. Ние мораме да ја надополнуваме нашата духовна сила; мораме да се бориме против апатијата, летаргијата, песимизмот, лакомоста и непочитуавањето на светот во којшто живееме, на Планетата на којашто живееме. Театарот има улога, благородна улога во витализирањето и мобилизирањето на хуманоста за да се подигне себеси од спуштањето кон бездната. Тоа може да ја подигне сцената, изведбениот простор во нешто свето.“, се вели во пораката на Надим.

Снешка Конеска Руси да ја напише домашната порака за денот на театарот

Светски ден на театарот! Цеститки до сите насхи театарски уметници, но И до оние работници без кои театарскиот чин е незамислив, а не се експонирани И не се малку! ИТИ- Унесцо – Мк , годинава ја избра Снешка Конеска Руси да ја напише домашната порака за денот. Повелете!

За светскиот ден на театарот Митко Бојаџиски – драмски писател

фото. Среќо Гунчев

ЧЕХОВ ВО ВРЕМЕ НА ЕПИДЕМИЈА НА КОЛЕРА

Чехов 1892 година му пишува на А. С. Суворин колку е тешко да си доктор во време на епидемија. Ова се извадоци од писмото. Во оваа време на епидемија на колера, јас сум единствен доктор на 25 села, 4 фабрики и 1 манастир. На секој болен треба да му се посвети 5-10 часови и повеќе. Додека пренесувам еден болен, успеваат да се разболат и умрат десет. Мојата душа е како во затвор. Државата не ми даде ни копејка. За организирање на ситуацијата, приморан сум постојано да се молам на богаташите де, за едно, де, за друго. Ја избавив државата дури и од расходи за средства за дезинфекција. Меѓу другото, никогаш не сум живеел толку бедно како сега. Се си купувам со свои пари, дури и леб. За литературата и помислувам понекогаш, но не пишувам ништо. Кога ќе дознаете од печатот дека со колерата е завршено, тоа ќе значи дека повторно сум почнал да пишувам. А додека и служам на земјата, не ме рачунајте за литерат. Да ловиш во исто време два зајака е невозможно!

Нека ни е честит светскиот ден на театарот!

Митко Бојаџиски – драмски писател

ВЛАДО ЈОВАНОВСКИ актер

Владо Јовановски роден е 27 февруари 1967 г., во Пробиштип. Дипломира на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“, на Факултетот за драмски уметности,Скопје, на oтсекот за драмски актери во класата на проф. Љубиша Георгиевски во 1991 г. Од 1992 г. работи во Македонски народен театар – Скопје.

  • СЕЛЕКТИВНА ТЕАТРОГРАФИЈА
    • Бил (Бесачи, 2019), автор: Мартин Мекдона, режисер: Јавор Грдев, продукција: Македонски народен театар;
    • Вангел (Прекината Одисеја, 2016), автор: Роберт Урбањски, режисер: Јацег Гломб, копродукција: Македонски народен театар и театар „Хелена Моджејевска“, Полска;
    • Иван Петрович Војницки (Вујко Вања, 2015), автор: Антон Павлович Чехов, режисер: Зоја Бузалковска, продукција: Македонски народен театар;
    • Клаудиј, кралот на Данска (Аферата Елсинор, 2014), автор и режисер: Љубиша Георгиевски, продукција: Македонски народен театар;
    • Крсте Мисирков (Вечната куќа, 2013), автор: Јордан Плевнеш, режисер: Дејан Пројковски, продукција: Македонски народен театар;
    • (Животот е сон, 2012), автор: Педро де ла Барка Калдерон, режисер: Владо Цветановски, продукција: Македонски народен театар;
    • Петар Степанович Верховенски (Бесови, 2011), автор: Фјодор Михајлович Достоевски, режисер: Златко Славенски, продукција: Македонски народен театар;
    • Нестор (Троил и Кресида, 2010), автор: Вилијам Шекспир, режисер: Љубиша Ристиќ, продукција: Македонски народен театар;
    • Грофот Алмавива (Фигаро се разведува, 2008), автор: Еден фон Хорват, режисер: Куштрим Бектеши, продукција: Македонски народен театар;
    • Антон Антонович Сквозник (Ревизор, 2006), автор: Николај Василевич Гогољ, режисер: Владимир Милчин, продукција: Македонски народен театар;
    • Мето (Оркестар титаник, 2006), автор: Христо Бојчев, режисер: Димитар Станковски, продукција: Македонски народен театар;
    • Скретничарот, Кирил (Папокот на светот, 2004), автор: Венко Андоновски, режисер: Златко Славенски, продукција: Македонски народен театар;
    • Спасе (Балканот не е мртов, 2001), автор: Дејан Дуковски, режисер: Александар Поповски, продукција: Македонски народен театар;
    • Иван Шатов (Демони, 2001), автор: Фјодор Михајлович Достоевски, режисер: Владимир Милчин, продукција: Македонски народен театар;
    • Еригон (Еригон, 1999), автор: Јордан Плевнеш, режисер: Владо Цветановски, продукција: Македонски народен театар;
    • Михаил (Мурлин Мурло, 1998), автор: Николај Кољада, режисер: Владимир Милчин, продукција: Македонски народен театар;
    • Инкасаторот, Константин (Маме му ебам кој прв почна, 1997), автор: Дејан Дуковски, режисер: Александар Поповски, продукција: Македонски народен театар;
    • Трофимов Петар Сергеевич (Вишновата градина, 1997), автор: Антон Павлович Чехов, режисер: Љубиша Георгиевски, продукција: Македонски народен театар;
    • Свештеникот (Едмонд, 1997), автор: Дејвид Мемет, режисери: Синиша Евтимов и Наташа Поплавска, продукција: Македонски народен театар;
    • Роман Мистик (Лепа Ангелина, 1995), автор: Благоја Ристевски, режисер: Владимир Милчин, продукција: Македонски народен театар;
    • (МКС, 1995), автор: Војдан Чернодрински, адаптација и режија: Сашо Миленковски, продукција: Македонски народен театар;
    • Михаил Семјонович Собакевич (Мртви души, 1994), автор: Николај Василевич Гогољ, режисер: Владимир Милчин, продукција: Македонски народен театар;
    • Симон (Буре барут, 1994), автор: Дејан Дуковски, режисер: Сашо Миленковски, продукција: Македонски народен театар;
    • Гаврил (Јануари, 1994), автор: Јордан Радичков, режисер: Вје Парапанов, продукција: Македонски народен театар;
    • Актер (Туку така под облака, 1994), синопсис и режија: Александар Поповски и Дарко Митревски, продукција: Културен центар Мала Станица;
    • Цар Самуил (Женски прилог за ноќта, 1993), автор: Блаже Миневски, режисер: Владимир Милчин, продукција: Македонски народен театар;
    • Хектор, Ахил (Троил и Кресида, 1993), автор: Вилијам Шекспир, режисер: Златко Славенски, продукција: Македонски народен театар;
    • Дионис (Словенски Орфеј, 1992), автор: Жан Батист Молиер, режисер: Горан Тренчовски, продукција: Народен театар „Антон Панов“- Струмица;
    • Чарли (Надвор од умот, 1991), автори: Александар Микиќ, Васил Христов и Јордан Симонов, режисер: Васил Христов, продукција: Македонски народен театар;
    • Блохин (Денови од нашиот живот, 1989), автор: Леонид Андреев, режисер: Васил Христов, продукција: Македонски народен театар;
    • Ди Боа (Мизантроп, 1989), автор: Жан Батист Молиер, режисер: Владимир Милчин, продукција: Македонски народен театар.
  • СЕЛЕКТИВНА ФИЛМОГРАФИЈА
    • Големиот Вед (Анка, 2017), режисер: Дејан Ачимовиќ;
    • (Есен на самураите, 2016), режисер: Данило Бечковиќ;
    • Доктор Васил (Ослободување на Скопје, 2016), режисери: Данило и Раде Шербеџија;
    • Јордан (Лазар, 2014), режисер: Светозар Ристевски;
    • Иљо (До балчaк, 2014), режисер: Столе Попов;
    • Таткото на Ана (Враќање, краткометражен филм, 2014), режисер: Дина Дума;
    • Кале (Децата на сонцето, 2014), режисер: Антонио Митриќески;
    • Пепо (Трето полувреме, 2012), режисер: Дарко Митревски;
    • Капетен (Колона, краткометражен филм, 2012), режисер: Ујкар Хусај;
    • Продавач (Ова не е американски филм, 2011), режисер: Сашо Павловски;
    • Зеко (Возвишување, 2011), режисер: Немања Бечановиќ;
    • (Крајот на светот, краткометражен филм, 2010), режисер: Јани Бојаџи;
    • Мето (Време на кометата, 2008), режисер: Фатмир Кочи;
    • Бигорски (Тајната книга, 2006), режисер: Владо Цветановски;
    • Трендафил Каранфилов (Бал – Кан – Кан, 2005), режисер: Дарко Митревски;
    • Лазо, таткото на Марко (Илузија, 2004), режисер: Светозар Ристевски;
    • Вториот пријател во кожната јакна (Големата вода, 2004), режисер: Иво Трајков;
    • Учителот (Прашина, 2001), режисер: Милчо Манчевски;
    • (Вета, краткометражен филм, 2001), режисер: Теона Митевска Стругар;
    • Пророкот (Збогум на дваесеттиот век, 1998), режисери: Дарко Митревски и Александар Поповски;
    • Тахир (Преку езерото, 1997), режисер: Антонио Митриќески;
    • Гаврил (Ангели на отпад, 1995), режисер: Димитрие Османли;
    • Фидан (Светло сиво, сегмент: Ѓавол во срцето, 1993), режисер: Дарко Митревски;
    • Невзет (Македонска сага, 1993), режисер: Бранко Гапо;
    • Дионис, Зевс, Аристеј змија (Словенски Орфеј, ТВ филм, 1992), режисери: Ацо Алексиев и Горан Тренчовски.
  • НАГРАДИ
    • Награда за ТВ проект – „Истражи ја Македонија“ 2012 г. на „Златна Буба мара на популарноста“;
    • Награда за актер за 2001 г. на „Златна Буба мара на популарноста“;
    • Награда на ревијата Екран за најдобро актерско остварување на филм и на ТВ за улогата во филмот „Македонска сага“, во режија на Бранко Гапо и во филмот „Светло сиво“, во режија на Александар Поповски, Дарко Митревски и Срѓан Јаниќијевиќ (1993).

ДРАГАНА ЛОШКОВА: УСПЕШНА, АМБИЦИОЗНА И ПРИРОДНА

Последниот твој проект беше премиерата на “Макбет”. Како е да си дел од овој проект? Заедно сте во тим со Сашко Коцев, кого ретко го гледаме во ваков тип на претстави, раскажи ни некоја интересна случка од пробите и подготовките

 Во театрите низ светот постои верување дека драмскиот текст „Макбет“ на Вилијам Шекспир е „проколнат“ и дека и носи несреќа на онаа екипа кој ќе се одлучи да го работи. Постои легенда која вели дека на праизведбата на „Макбет“ актерот којa ја играл улогата на Лејди Макбет умрел за време на претставата, па самиот Шекспир морал да го замени. Оттогаш екипите кои го работат овој текст избегнуваат да го изговараат името Макбет во театарската зграда, и наместо тоа го користат изразот „Шкотската Драма“. Имајќи го ова в предвид требаше да бидеме во очекување не само на интересна туку и на некоја потресна односно мрачна случка за време на процесот. За среќа, нас проклетството не избегна. Се разбира подготовка на претстава подразбира многу убави и креативни моменти, но и лични, продукциски и тимски предизвици кои знаат да предизвикаат немир, но и задоволство кога предизвикот ќе биде надминат.

Продирајќи во шекспировите трагедии можеме да препознаеме искутва кои лично сме ги доживеале или пак ги препознаваме во современото општество или блиското минато. Шекспир можеме да го пронајдеме во литеаратурата, уметноста, театарот но и во секојдневниот живот, а тоа ни овозможува покрај тоа што неговите дела се грандиозни, воедно да бидат и толку блиски и човечки. “Макбет“ е извонредно дело.  На сцената на Македонскиот Народен Театар се постави за првпат и е во режија на Нела Витошевиќ. Исклучително многу сум радосна што бев дел од тој процес.  Да се читаат секојдневно стиховите на Шекспир, и во една пријатна атмосфера да можеш со колегите да разговараш за нив,  да си мечтаеш што тој со некоја метафора сакал да каже пред повеќе од четиристотини години, да се обидеш да ја дофатиш нивната севременост, да ги интерпретираш, – сето тоа е вистинска привилегија.

На една театарска претстава работи цела плејада од уметници. Сите работите заедно како целина како тим. Во која од претставите досега на кои си работела си ја чуствувала таа сплотена, позитивна, еуфорија најмногу?

Дали една претстава ќе биде добра или не, зависи од тоа дали секој од учесниците работи конструктивно кон заедничкиот резултат. Нашата „Макбет“ е пример за колективно посветено учество, како на секој еден од актерската екипа така и на техничката, а тоа за публиката е јасно видливо. Претпоставувам дека на Нела не и беше едноставно да се справува со толкав број учесници во процесот и можам само да замислам колку енергија и тактизирање и биле потребни за од секој од нас да го извлече најдоброто а од друга страна успешно да го спроведе своето читање на „Макбет“. Сум работела неколку претстави со неа, и сведок сум на тоа дека како резултат на нејзината умешност да сплоти и инспирира во екипата секогаш е присутно чувството на задоволство.

Твоите почетоци се во Драмскиот театар. Која ти е најдрага улога од оние од почетоците? Дали сметаш дека те менуваат улогите кои ги играш?

 Да, мојот прв професионален ангажман беше во Драмски театар кога бев трета година на студии на факултетот – ја играв Дона Елвира, во „Дон Жуан“, на Молиер во режија на Александар Поповски, оттогаш се поминати скоро петнаест години. Не би можела да одвојам која улога ми е најдрага, затоа што секоја од нив е дел некаков процес и си носи специфичен багаж, искуство и поука. Можам да кажам која ми била најпосакувана – Маргарита од  „Мајсторот и Маргарита„ на Михаил Булгаков. Кога некој ќе ме прашаше која улога би ти значела остварување на сонот, мојот единствен одговор беше Маргарита. И баш беше магично, каков што е и самиот роман, тоа што Иван Поповски дојде од Москва и ја постави на сцената на мојот матичен театар. Има и неколку улоги кои не ми се толку драги, но среќа тие се навистина малубројни.

Не мислам дека улогите во буквална смисла ме менуваат, но секако дека во процесот на подготовка на една улога ние имаме прилика да се протнеме во некој лик и да ги преживееме неговите драматични искуства. Многу често тие ликови изговараат реплики кои низ времето се запаметени како големи идеи,вистини или случки кои го изместиле од тежиштето светот – оној свет кој постои во конкретното драмско дело. Претпоставувам дека секојдневниот контакт со овие ликови, во текот на неколку месеци, колку што се подготвува една претстава не може а да не придонесе и во моето лично созревање. Тоа е исклучителна привилегија, вистински бесценето.

Беше дел од мини телвизиската серија “На терапија”. Како дојде до таа соработка? Дали сметаш дека кај нас се потребни повеќе вакви проекти? На што те научи ова искуство?

Многу ми се допадна „На Терапија“ и како продукт и како процес. Во студентските денови бев дел од една телевизиска серија во продукција на МТВ, но ова беше сосема поразлично искуство. „На Терапија“ пред се беше многу важна во однос на тоа што имаше за цел да развие дебата по повод неколку табу теми во нашето општество, а нас тоа ни наметна додатна одговорност за тоа како ќе им пристапиме на ликовите и како ќе ги портретираме. Се покажа дека серијата го оствари посакуваниот резултат. После секоја епизода на фејсбук страницата на „На Терапија“ гледачите ги споделуваа своите мислења и дискутираа. За мене исто така ново искуство беше тоа  што првпат говорев реплики кои не беа на македонски јазик – Зана, ликот што го играв, беше од албанска националност и имав неколку реплики на албански јазик. Нивното совладување и интерпретирање беше интересен предизвик. Сметам дека „На Терапија“ е битен продукт за нашата телевизиска сцена во таа смисла што не е само забавна серија, туку бара и еден поинаков ангажман.  Овиј тип на продукција треба редовно да и биде понудена на публиката, како на телевизија така и во театар.

Пријателства денес тешко се одржуваат. Посебно со темпото и стилот на живот на актерите. Дали сметаш дека професионалните успеси влијаеле на твоите пријателства?

Не сум почувствувала момент кога професијата ме оддалечила од некое пријателство. Единствено се незгодни моментите кога се случува некоја многу убава прослава или некој настан како концерт или театарска претстава во друг театар, да не можам да ги посетам поради сопствена претстава. Многу, многу сакам да се дружам и да си муабетам со другарките, нема нешто позабавно од купче жени што разговараат. Еден од моите омилени писатели, Жозе Сарамаго, во еден од моите омилени романи, „Балтазар и Блимунда“ вели дека кога две жени разговараат му овозможуваат на светот да се движи.

Дали сметаш дека модата и стилот на облекување е на еден начин израз на нечиј карактер. Еден вид на лична уметност? Како би го опишала твојот стил на облекување? Кое парче кое го поседуваш има за тебе најголема вредност?

Секако дека првиот впечаток за една личност е визуелниот, и според стилот веднаш си правиме некоја приказна односно претпоставка за неа. Многу сакам да разгледувам модни списанија, а во секојдневието вниманието ми го привлекуваат жени кои се елегантни и кои до најмал детаљ внимаваат на својот изглед. Мене пак од друга страна, освен кога станува збор за посебна прилика, многу ми е битно да се чувствувам комфорно и по цена на тоа да не внимавам на финесите. Тоа што повеќе ми значи е да живеам и да изгледам здраво. Сакам да внимавам на исхраната, да бидам физички активна, да се грижам за кожата на лицето, косата, да користам квалитетна козметика – тоа е мојот стил. Омилени парчиња облека ми се тие што најтазе сум си ги купила, и оние што допрва ќе си ги купам.

Што ти дава самодоверба? Што те плаши приватно и професионално?

Моето искуство ми кажува дека чувството на самодоверба е прилично нестабилно и осетливо на промена, па не е секогаш најдобар избор да се потпреме на него за нешто да направиме, превземеме или пак да си дозволиме да бидеме радосни. Посигурно е човек да превземе одговорност, да биде проактивен, да делува,  а со тоа ќе почувствува и зголемена самодоверба.

Ме плаши она што не ми е познато, но радосна сум што ретко ми се појавуваат стравови кои просто ме смрзнуваат односно инхибираат да превземам некаков чекор.

Што сеуште стои на твојата to-do-list?

Со оглед на тоа дека Воланд (Сатаната) од романот „Мајсторот и Маргарита“ на Михаил Булгаков би му се изнасмеал на нечиј to-do-list велејќи дека човекот е лишен од можноста да направи план за некој пристојно краток период, па дури и до утре, алудирајќи на тоа дека текот на нештата не зависат само од нас, би рекла дека знам бар кои ми се приоритетите. На прво место ми е сопругот, благосостојбата на нашата заедница како и онаа на мојата фамилија. Понатака секако работата врз себе, во секоја смисла, тоа е отворен процес кој нема крај.

превземено
http://www.magnetikfashionblog.com

Театарот за мене е живот во минијатура

Марија Таушанска https://www.novamakedonija.com.mk/

Марија Ѓорѓијовска, прва дипломирана кукларка

Марија Ѓорѓијовска, уште од најрана возраст ја почувствувала магијата на театарот и на глумата. Била опчинета од Чарли Чаплин и, како што вели, сама со јагленче си цртала мустаќи, земала бастун и велелеа: „Јас сум Чарли Чаплин“. Подоцна правела претстави за своите дургари, со имитации, играње и пеење, но често и со своите кукли на кои сама им правела облека. Членувала и во хор, научила сама да свири на синтисајзер, одела на играорна и постојано извлекувала нешто ново од себе, барајќи можност да ги обедини сите свои таленти. Сепак, пресудно за неа е зачленувањето во аматерската театарска група „Чекори“, предводена од големиот ентузијаст Борe Ангеловски, кој, на некој начин ја насочил кон куклите и кон театарската сцена. Во 2009 година дипломира при НАТФИЗ „Крсто Сарафов“ во Софија, Бугарија, насока актерство за куклен театар,во класата на проф. Боњо Лунгов, каде е прогласена за првенец на генерацијата. Иако добила покана да остане,се враќа дома и три години работи како хонорарец во Театарот за деца и младинци во Скопје, чиј официјален член е од април 2012 година. Дел е од акетрската екипа во бројни претстави меѓу кои се: „Сон на летната ноќ“, со која дебитираше, „Бескрајни соништа“, „Алиса во земјата на чудата“, „Рекламна бајка“, „Волшебникот од Оз“, „Пипи Долгиот Чорап“, „Могли“, „Животинска фарма“, „Петар Пан“, „Грдото пајче“, „Мачорот во чизми“, „Тоби“ и последната „Јованче и Марика“. Од 2009 година е асистент на Магдалена Ризова – Черних во нејзиното детско драмско студио, а глумела во „Македонските народни приказни“ и во други телевизиски серии.

Какви се вашите сеќавања на Боро Ангеловски, кој го препозна кај вас талентот за глумење во куклен театар?
– Боро Ангеловски беше голем уметник, целосно посветен на театарот. Беше многу интересен човек и, се сеќавам, кога се сретнавме првпат, ми даде да прочитам еден текст, како еден вид аудиција, и веднаш ми даде да настапувам во две улоги. Всушност, кај Боро првпат се сретнав со куклите. Тој порано работел во Софија и веќе имаше направено и кукли за некои претстави. Првпат ракував со Мила, Миличка, кукла-гињол во претставата „Гуливер меѓу куклите“. Се сеќавам, ми рече: „Ти си создадена за ова, мора да продолжиш да се школуваш во Софија, бидејќи кај нас нема таква можност“. И го послушав. Мило ми е што по дипломирањето ја гледаше и мојата прва претстава во Театарот за деца и млади.

Какво е вашето искуство од студирањето на актерската државна академија во Софија?
– Пред да отидете на академијата, мора да го научите бугарскиот јазик, што го усовршував и во текот на студирањето. За приемниот испит со Боро смисливме приказна во која го оживеавме сонот на еден чистач, па за таа цел направив куклички од метлички и добро поминав. На Национална академија во Софија се бараше доста, бевме како во војска, а понекогаш спиевме само по неколку часа. Мојот професор Боњо Лунгов како педагог можеби беше премногу строг, но сега гледам зошто правел така, во секој момент да можеш да си креативен, 24 часа да си буден. Сепак, имаше моменти кога се прашував дали ќе успеам, но тогаш сфатив дека да си успешен треба да си цврст, упорен, да веруваш во себе.

Како станавте дел од тимот на Театарот за деца и млади?
– Дипломирав во 2009 година, а тогаш Лунгов во театарот ја подготвуваше претставата „Сон на летната ноќ“ и му предложил на тогашниот директор Чадиковски, јас да ја играм улогата на Елена, зашто ќе ми одговара поради мојот темперамент. И, ете, благодарение на него, ми се отворија вратите да влезам во театарот. Претставата убаво помина, имаше добри критики и за мојата улога. Потоа ми предложи директорот да глумам во „Малата сирена“, па во „Алиса…“. Во меѓувреме си ја зедов и дипломата, ја нострифицирав и бидејќи имав меѓународна стипендија, а бев прогласена за првенец на генерацијата. Ме прашаа дали сакам да останам во Софија, се замислив, ама, сепак, одлучив да останам во Скопје.

Дали професорот Боњо Лунгов се уште ви дава забелешки?
– Да, секако и, ги прифаќам. Го прифаќам и мислењето од постарите колеги, тие имаат големо искуство и добро владеат со куклите. Знаат да те насочат, да ти помогнат. Имаме одлична соработка.

Што претставува за вас театарот?
– За мене театарот е животот во минијатура. Драго ми е што Театарот за деца и млади е еден од покомпактните во земјата, ослободен од суета, го красат искреност и убава енергија. Можеби токму затоа ние сме еден од најнаградуваните театри во земјава. Во март нашиот колектив одбележува и голем јубилеј – 30 години постоење.

Дали со секоја претстава учите по нешто ново?
– Има секогаш нешто интересно да се научи и да се види. Ако играте актерска претстава, се гледа вашата експресија на лицето. А на куклата треба да ѝ дадеш душа, да го натерате гледачот да ѝ верува. Таа со ваша помош се движи, зборува, размислува, па дури може и да лета. За мене тоа е голем предизвик, ја развива фантазијата, враќа во детството и го буди во сите нас вечното дете.

Дали децата навистина се најискрената публика?
– Секако, или им се допаѓаш или не. Можеби некогаш доаѓаш болен или нерасположен, ама децата чувствуваат, здодевен си им, реагираат. Тие се многу активни, учествуваат во самата претстава, се идентификуваат со ликовите. Тука учат за доброто и злото од мали нозе. Кога ќе ја победиме вештерката во „Јованче и Марика“, тие скокаат од седиште и викаат од радост. Убаво се чувствувам кога ќе ги видам децата како насмеани по претстава си одат дома, сакаат да се фотографираат со мене, да ме прегрнат, кога добивам мали но искрени подароци. Сето тоа ми го полни срцето.

Како прв дипломиран куклар во земјава дали им го пренесувате знаењето и на други?
– Бидејќи кај нас нема школа за кукларство јас и сите во театарот сме тука да им помогнеме на помладите колеги, но, како и во себе друго, најважна од сѐ е љубовта за она што го правите.

Интервју со актерот Игор Ангелов: Ми кажаа дека ќе бидам голем комичар…

Отворен и непосреден, Игор Ангелов, познат на пошироката публика како Коста, мажот на Ула од популарната телевизиска серија „Преспав“, е еден од најангажираните актери во моментов. Интервјуто за весникот ВЕЧЕР го направивме во Драмскиот театар во Скопје каде што се подготвуваше за најновата претстава „Мојот маж“ во режија на Нела Витошевиќ. Со него разговаравме и за  најновиот филм на Игор Иванов Изи „Хомо“ во кој глуми поп, и за предизвиците во професијата актер, за популарноста…  

Глумите во најновата претстава на Нела Витошевиќ, „Мојот маж“. Каква „задача“ имате во претставата и какво беше искуството од соработката со режисерката и актерите?

Ова е мојата осма претстава со Нела Витошевиќ. Многу добро се познаваме и  мислев дека знам што да очекувам од овој проект. Но, не излезе баш така… Подготовката на претставата кај мене создаде нешто сосема ново, уникатно и многу вредно искуство што нема да го заборавам. Дефинитивно, најстар сум во екипата, а како да не сум. Играм сопруг, родител, лош татко… Уживав во соработката со младите колеги кои преку процесот на голема врата влегуваат во театарот кај нас. Сè на сè, уживав во сите фази од создавањето на претставата којашто сигурен сум дека ќе остави силен белег…

Tеатарски претстави, телевизиски серии, филмови… Еден сте од најангажираните актери во моментов.  Кој од овие три медиуми Ви е всушност најголем предизвик и можете ли да ни кажете дали се пронаоѓате во некој од големата палета на ликови што ги толкувавте?

Театарот ми е базата, основата. Поради театарот се занимавам со оваа професија. А предизвик ми е секако камерата и филмот, тука спаѓа и телевизијата и серијата. Tелевизијата е помоќен медиум и многу полесно доаѓам до гледачите. Инаку, јас не сум актер кој некогаш имал идеја за тоа каков лик сака да игра па да каже, да – ова сакам да го изиграм, или пак, сум мечтаел за некоја улога на филм, па да ја добијам и да речам – да тоа е тоа. Кога бев помлад, кога бев студент секогаш мислев дека ми лежат некои тешки драмски улоги каде што треба да патам, да плачам, да гинам, ама некако со годините, како стареам… ха, ха. Не сум стар, ама како проаѓаат годините поразлично гледам на улогите. Стигнуваат до мене сценаријата, како ќе ги осетам интуитивно така ги прифаќам. Немам некаков посебен однос. На пример за ликот на Коста во Преспав кога ми го раскажуваа продуцентот и сценаристот, се чудев каков е овој Коста, дали е ова можно, што е ова, за еве по 4 сезони и сто снимени епизоди веќе тоа да биде апсолвирано. Во принцип сакам секакви улоги, важно ми е да ми се допаѓаат.

Ви пречи ли по малку популарноста што Ви ја донесе улогата на Коста од серијата „Преспав“ и дали јавноста на улицаВе поврзува и ја споредува Вашата глума со ликовите кои ги глумите и бара да одглумите нешто што им се допаднало? 

За среќа, го немам тоа чувство на популарност. Знам дека луѓето ме препознаваат по телевизиски ликовите кои ги играм во сериите и на улица кога ќе ме сретнат често ме нарекуваат со имињата од ликовите кои ги глумам во сериите. Младата популација ме вика дедо Менде, детективот, ќе речат еве го Цветко, а повозрасните, еве го Коста. За среќа, кога ќе излезам на театарска сцена и кога глумам во претставите не ми се случувало публиката да го препознае Коста. Не се случило ниту да бараат да одглумам нешто и не се ставам во таква ситуација. Обично кога бара некој нема да го добие, но затоа кога мали деца ќе ме сопрат на улица и кога ќе ме препознаат се случува да не се сигурни дали сум детективот Цветко или дедо Менде. И сега јас по моја желба знам да го одглумам дедо Менде, па после и детективот, затоа што децата на мала возраст не знаат дека е тоа ист актер кој глуми два различни  лика.

Можете ли да ни раскажете некоја анегдота од самото снимање на серијата?

Имам многу анегдоти и интересни работи. Еве од снимањето на „Преспав“ ми е најтазе.

Ми се јавуваат луѓе и ме прашуваат како да ја запознаат Јелена од Драчево, дали пансионот на Преспанско Езеро е мој, па се шокирани кога ќе слушнат дека е снимано во телевизиско студио. Луѓе одат на Преспанско Езеро и го бараат пансионот „Преспав“. Влегуваат во пансиони и сфаќаат дека тоа не е тој пансион, па ми велат, ние бевме внатре, тоа не е тој пансион и не беше исто, ја немаше вратата…

Дали Ви се случило во приватниот живот да одглумите нешто за да постигнете одредена цел?

Да, да не се лажеме, ама не глумат само актерите. Има многу поголеми актери од нас актерите. Работата е што мене актерството ми е професија, јас живеам од тоа и мојата работа е да бидам актер. И, секако, примарно е тоа да го правам во театар и пред камери, а инаку тие способности некогаш ги користам и во приватниот живот за да направам нешто. Сите луѓе го прават тоа, а некои се повешти. Па, ете, видете ги политичарите, тоа е ниво основно средство.

Каков е коментарот на вашето семејство за улогите што ги толкувате и дали тие се и вашите најголеми критичари или…?

Да, секако. Блиски членови во семејството се секогаш со мене и тие ми се најважниот филтер. Многу ми е важно сè што работам, а особено она што го работам в театар бидејќи тоа е поинаку, тука си сам и се оди во живо. Многу ми е важно нивното мислење и го почитувам. Тука се и моите деца. Имам два сина, и на некој начин тие растат со тоа што го работам, со детските емисии и сега со „Преспав“ и не само што сум одговорен кон нив, преку нив чувствувам дека сум одговорен и за другата популација и за сите млади. Нашата работа колку и да е приватна е и општествено одговорна.

Минатата година почнавте со снимањето на филмот „Хомо“ во кој глумите поп. Кога ќе можеме да го видиме во киносалите?

Колку што ми е познато филмот е завршен. Зборував со Игор Иванов Изи, при  крај е монтажата и се чека да се најде фестивал на кој ќе биде прикажан. Неофицијално, на пролет ќе има премиера. Ја немам видено завршната верзија и што е измонтирано, но знам дека е завршен.

Поп, чувар во зоо-градина, сопруг… и често комедија. Каков и кој лик и жанр најдобро Ви легна?

Искрено, не можам да кажам.

Мојот драг колега Мите Грозданов, бог да го прости, пред 20-ина години во една пригода ми кажа: ти ќе бидеш голем комичар. Јас бев тазе запишан на Академија, бев детиште. Тој ми кажа дека ќе бидам комичар, а јас мислев дека ќе треба да плачам, да „рикам“ на сцена и да бидам сериозен.

И ден-денес тоа не можам да го сфатам. Но тоа не значи дека јас работам само тоа и дека само тоа ме интересира. Ама веројатно носам некоја таква енергија, се чувствувам така.

За крај, како се релаксирате по напорниот ден на сетот или во театарот?

Последните десет години активно трчам полумаратон. Открив дека трчањето е нешто што ме смирува, што ме пренесува на некое друго ниво и ми помага да си ги решам проблемите. Балансот го наоѓам преку трчањето. Почнав аматерски за потоа да го трчам скопскиот маратон, па балканскиот, па сега се подготвувам за маратон во Лисабон, така што тоа веќе ми претставува хоби, а член сум и на аматерскиот атлетски клуб „Скобул“. И убаво се забавуваме и трчаме кон целта.

(Д.Т.)      Фото:Ѕ.Плавевски


https://www.vecer.press/