Соња Каранџуловска напиша за Кирил

ПСАЛТИРОВ КИРИЛ -Соња Каранџуловска

ПСАЛТИРОВ КИРИЛ, Кире мојот колега, другар, пријател заминал… Зарем поминал еден животен век меѓу нас? Па до вчера, само, бевме студенти во класата на Илија Милчин кој не собра од сите факултети во Високата Музичка Школа – Оддел за драмски актери за да ни ги усмери животите кон Театарот. До вчера игравме заедно. До вчера заедно бевме на сцена на сите државни прослави на Асноми, Илиндени, Рацинови… Рецитали… Промоции на книги… Седници на Општината каде се подржувавме ама и жестоко каравме… До вчера, само до вчера, игравме во претстави, најчесто маж и жена, па ти милуваше да правиш шега-жена ми е ама не сме спиеле заедно… Само до вчера одевме на журки.. на кафиња кај или со моите пријателки, кај тебе.. До вчера само седевме во театарскиот бифе… Вчера, само, ти давав залутани стари театарски фотографии и пиевме кафе под боровите во мојот дом… Вчера славевме јубилеј од Академијата наша само без Колозов, Гоце Влахов и Љупчо Петрушевски.., до вчера само, само до вчера… Јас да не сум го побркала времево?… Ама вчера објавија на ТВ дека си заминал… На следниот јубилеј ќе бидеме без тебе до мене……….а кој знае… Збогум другар… ПАТУВАЈ ВО МИР

72-ка Струмички театар

На 1 мај 1949 година ќе се случи легендарната изведба на „Бегалка“ од Васил Иљоски во режија на Димитар Колчаков.

Тој датум се зема како датум на официјалното формирање на Струмичкиот театар иако подготовките за негово формирање се малку порано, кон крајот на 1948 година, кога од Градскиот народен одбор се донесени Одлуката за формирање и Дозволата за изградба на театарска зграда. Тоа е првиот професионален театар формиран во Источна Македонија. Да се зборува за седумдесет и две години професионален театар во Струмица, тоа значи да се биде способен да се замисли, како внатрешна слика во нас, сето она што некогаш било театарски живот. Ако малку се напрегнеме, ќе видиме како артистот Александар Думов по пробите, на младите, сѐ уште недокажани актери им закажува средба во Градската кафеана „Кафе“, каде, со употреба на дрвени моливи во боја го презентира својот „метод“ на подобро разбирање на драмскиот текст. Ќе ги видиме театарските патешествија со театарското автобусче „Гаучо“, па и патувањето дури до Травник. Сенката на артистката Веска Вртева. Комичните случки со Панчо Босиљанов. Пробите во Граматиковото кавене кај Јаворот. Ќе ги видиме младите артисти и артистки, убави, небаре симнати од филмско платно, малку возбудени пред премиерата на „Бегалка“ во една мајска ноќ во далечната 1949 година. Ќе видиме многу нешта кои, дамнешни а вистинити, се дел од историјата на нашиот театар, а сега наликуваат на заборавени скапоцени соништа. Ќе ги видиме, најпосле, артистите и артистките од последната, новомилениумска генерација која своите почетоци ги имаше на почетоците на новиот век. Нивните занеси и недоумици. Кризи и уметнички вознесувања! Оваа 2021 година, кога се навршуваат седумдесет и две години од постоењето на Струмичкиот театар, стануваме свесни дека театарот е место каде се пали огнот преку кој општеството го доживува своето прочистување, својата катарза. Мртовечкиот театар кој молчи за тревогите на нашето време, не е театар, туку имитација. Токму и затоа обврска на сегашниот театарски ансамбл е да биде тој оган, таа преобразба кон новото и подоброто, и во естетска и во општествена смисла. Поклонувајќи им се со почит на сите оние кои во овие 72 години макар една ноќ пробдеале под театарскиот покрив, сеедно дали како уметници или како публика, не ни преостанува ништо друго освен да го држиме тој оган запален. Нека ни е честит јубилејот: 72 години Народен театар „Антон Панов“ – Струмица!

75 ГОДИНИ ДРАМСКИ ТЕАТАР!

21 април 1946 – 21 април 2021 година

НЕКА НИ Е СРЕЌЕН РОДЕНДЕНОТ!

75-иот роденден за жал не можеме да го наречеме среќен и да го прославиме на начин како што му доликува на Драмски: со сите актери на сцена, со цела техника, со полн салон, со аплауз.

Но, со надеж и верба дека оваа празнотија во театарот е привремена, ние работиме и чекаме нашата енергија, талент и магија да ги споделиме со оние на кои им е наменет театарот – публиката!

75 години овој театар живее и го чува духот на сите големи актерски имиња кои го полнеле храмот на уметноста со смеа, солзи, аплаузи.

Денес е роденден на Драмски.

Му посакуваме сите следни родендени да бидат прославени со цел ансамбл, со полн салон, СО ЉУБОВ.

Катарина Коцевска Хаџи Василева



Култната македонска драма повторно актуелна: „Диво месо“ на Горан Стефановски на белградската театарска сцена

За режисерот Јагош Марковиќ, Горан Стефановски е неверојатен. „Ова го напишал пред 40 години, а се чини како сега да е пишувано. Овој капитализам, таа нехуманост на големиот механизам кој ги јаде луѓето… Не ми е гајле за нас… Мислам на младите луѓе, на овие деца, како тие ќе…“, вели режисерот, кој за претставата „Диво месо“ која ќе има премиера на 24 април, ја направил и адаптацијата, сценографијата и изборот на музиката

Драмата „Диво месо“ на македонскиот драмски писател Горан Стефановски, која одамна ги надмина локалните граници, очигледно не губи од својата актуелност и по толку многу години откако е напишана (1979), па воопшто не зачудува фактот што и во денешно време режисерите во регионот решаваат ова култно дело да го постават на театарската сцена. Токму на Големата сцена „Оливера и Раде Марковиќ“ на Београдско драмско позориште, на 24 април премиерно ќе биде изведена претставата „Диво месо“ од Стефановски во режија на Јагош Марковиќ.

Во претставата ќе настапат Јово Максиќ, Сандра Бугарски, Лука Грбиќ, Марко Тодоровиќ, Александар Вучковиќ, Андријана Ѓорѓевиќ, Љубинка Клариќ, Вања Ненадиќ, Павле Пекиќ, Емир Чатовиќ, Милан Чучиловиќ и Јана Милосављевиќ. Костимограф е Марија Марковиќ Милојев, а за сценскиот говор задолжена е д-р Лилјана Мркиќ Поповиќ.

Како што е познато, Горан Стефановски (кој почина во Велика Британија во 2018 година) дејството на драмата го сметува во пресрет на Втората светска војна, а во фокусот на приказната е распадот на едно семејство, кое е условено од различните сфаќања на сите негови членови, додека идејата е да го сфатиме значењето на семејството, коренот, домот, татковината.

„Во претставата на Београдско драмско позориште е претставен семејниот раскол преку кој се прикажуваат различните погледи на свет, традиционалниот и моралниот, канцерогеното неразбирање и исклучивоста, како и околностите што ја обликуваат не само фашистичката идеологија, туку и широко распространетиот и прифатен мејнстрим неолиберален концепт кој одамна го воведе соверемниот  данок во крв на новата доба“, пренесува Блиц. Во преплетувањето на актерските преиспитувања, пак, се претставува длабока и слоевита сценска приказна за семејството: судбината на три синови, снаата, сакатиот татко, животот на лудата мајка, на оние кои ги опкружуваат, вклучително и на странскиот работодавач, кој во име на некаков напредок и за наводно нивно добро, ќе им ја сруши и куќата…

Инаку, претставата ја имаше својата праизведба во 1979 година во Скопје, а оттогаш имаше неколку продукции на сцените на поранешна Југославија, односно денешниот регион, разни театарски критичари и театролози ја нарекоа драма на векот.

Горан Стефановски

„Првите две децении на 21 век даваат нова перспектива на гледање на оваа драма. Неолибералната идеологија пристигна во нашиот разурнат, дезориентиран и крвав дом (ако домот го доживуваме како просторот во кој живееме). Таа пристигна да, во соработка со владеачката номенклатура, со безусловен диктат за материјален вишок на благосостојба – во чие име треба да се урне секој систем на вредности, а во чиј бит е среќата, и со тоа што е сè подалеку од обичниот човек –  нè направи приврзаници на сè и сешто, дури и чудовишта, ако е потребно. И кога е во човекот, во нас, тогаш е и во општеството. Па, кој може, ќе успее да одолее…“, ќе посочи Татјана Њежиќ.

За режисерот Јагош Марковиќ, пак, Горан Стефановски е неверојатен. „Ова го напишал пред 40 години, а се чини како сега да е пишувано. Овој капитализам, таа нехуманост на големиот механизам кој ги јаде луѓето… Не ми е гајле за нас… Мислам на младите луѓе, на овие деца, како тие ќе…“, дополнува режисерот, кој за претставата ја направил и адаптацијата, сценографијата и изборот на музиката.

Запрашан за идејата и мотивот со кои тргнал да ја подготвува претставата Марковиќ вели: „Со желба во претставата да се долови, а текстот го нуди тоа и не само тоа, овој крај на постојниот свет, апокалипсата на сè што е човечко и неизбежното доаѓање на тоа нешто што мора да дојде… тоа новото… Но почекајте, прво сè ќе се руши, а еве тука е, се руши сè од ден во ден…“. И додава: „Многу работи во оваа драма инспирираат, интригираат, многу… не може да се каже во неколку реченици, можеби да се каже во добар концепт, но добар концепт не е претстава. Претставата е многу повеќе од тоа… го знае тоа публиката многу добро“.

И секако, актуелноста на оваа култна драма на еден од најистакнатите македонски автори се огледува и во моќните реплики на ликовите Димитрија и Марија. Димитрија: „Ќе има војна“, Марија: „Доста беше и ваков мир”. (Н.И.Т.)

превземено https://www.vecer.press/

[Разговор] Илина Чоревска: Сфаќаме дека нешто ни недостасува дури откако ќе го изгубиме, така е и со театарот

„Театарот е една од највиталните уметности, тој има можност да се менува, но никако да згасне, тоа не смееме да го дозволиме. Не сум од оние кои сметаат дека по секоја цена одредени изрази на уметност треба да се нарекуваат театар, зашто тука недостасува основата на која се темели театарот – катарзата. А таа се постигнува само лице во лице на изведувачот и публиката“, вели во разговор за весникот ВЕЧЕР Илина Чоревска, уметнички раководител на Народниот театар Битола

„И коњите ги убиваат, зар не?“ во режија на Мартин Кочовски е претставата со која Народниот театар Битола ја заокружи пандемиската 2020 година. Премиерно ја изведовте онлајн, на 30 декември лани и со поголема актерска екипа на сцената. Можете ли да нè запознаете со темата и пораката на претставата и кои беа предизвиците со кои се соочивте додека ја подготвувате, со оглед на фактот дека во Македонија во тој период беснееше вториот корона бран?

Неповторливо искуство само по себе е комбинацијата на проект како романот „И коњите ги убиваат, зар не?“, Мартин Кочовски како режисер, бендот „Фолтин“ како изведувачи на музиката во живо и Народен театар Битола како продуцент и екипа, а реализацијата во пандемија – некакво ниво на позитивна лудост. Иако премиерата беше онлајн, ние 12 актери заедно со „Фолтин“ на сцената работевме секојдневно како и во нормални услови. Започнавме тестирани на вирусот и сите негативни, многу од сцените кои првобитно беа поставени мораа да се прережираат заради близок контакт, но многу и останаа, требаше да се организира и снимањето… важно е дека на крај завршивме без ниту еден заразен, со еден голем проект кој едвај чекаме да го види публиката од партерот, бидејќи оваа претстава впрочем како и сите претстави на Кочовски има повеќе нивоа и пораки и за да може правилно да се протолкува и целосно да се дегустира потребно е да се сретнеме во живо.

Народниот театар Битола годинава ја започна и со премиера на претставата „Ноќта кога ја убив месечината“ во режија на Марјан Ѓорѓиевски. Можете ли за читателите на нашиот весник да ни кажете нешто повеќе за неа.

„Кога ја убив месечината“ е еден фантастичен, модерен текст напишан од актерот Лорен ван Велтер, тоа е дуодрама работена по „Мостот’’ која зборува за осаменоста, баналноста на животот, безизлезноста… Двајца самоубијци од различни сталежи се среќаваат една вечер на еден мост и барајќи ја смислата на животот стануваат партнери во смртта, токму во моментот кога решаваат дека сепак вреди да се живее. Оваа претстава е работена по иницијатива на двајцата наши актери Александар Копања и Марјан Ѓорѓиевски и е целосно реализирана од самостојни средства, така што го искориствме почетокот на годината на најдобар можен начин.

Претставата беше на репертоар во февруари и март. Како сте задоволни од посетеноста со публика, особено заради пандемијата?

Публиката беше ограничена по зададените протоколи на 36 луѓе и интересно е дека речиси за сите изведби се бараше карта повеќе. Тоа значи дека на публиката и бил потребен театар што мене особено ме радува. Знаете, ние луѓето сфаќаме дека нешто ни недостасува дури откако ќе го изгубиме, веројатно така е и со театарот, зашто не паметам никогаш толку многу да се зборувало за театар и кога ќе се почне одново со секојдневен репертоар, колку сега кога го нема.

Битолскиот театар Големата сцена ја именуваше по прерано починатиот Благој Стефановски – Баге, долгогодишен директор на Театарот и поранешен министер за култура. Какви беа реакциите на битолската јавност?

Благој Стефановски- Баге е еден неизоставен дел од растењето на НТБ, тој е човекот кој повеќе од 20 години го водел, негувал, издигнал… Во време на неговото директорување се направени едни од најзначајните претстави за историјата на македонскиот театар воошто, успеал да донесе режисери од сите страни на светот кои преку вратата на Битолски потоа режирале и на другите сцени низ нашата земја. За жал прерано си замина, а сигурна сум имаше уште многу да даде, така што именувањето на големата сцена во негова чест е само мал гест и афирмација на сето она што го направил за театарот во Македонија.

Дали и како годинава го замислувате реализирањето на Битола Шекспир фестивалот?

Имаме доста идеи кои уште минатата година се наметнаа како природен тек на нештата задно со почетокот на пандемијата, но лани сепак решивме да не го одржиме осмото по ред издание. Иако по број имавме многу заинтересирани апликанти, фестивалот е интернационален и на крај решивме дека би било убаво да успееме да го задржиме тој карактер. Се надевам дека барем втората половина од оваа година ќе ни овозможи да ги отвориме вратите. Интересно е дека со Битола Шекспир фестивалот се поврзуваат и денови исполнети со добра забава во нашиот град, па на многу млади луѓе им недостигаат и фестивалот и дружбите. Што всушност е и задача на културата – да спојува!

Од сите уметности, театарската е една од најмногу погодените од пандемијата. Што мислите која е иднината на театарот, и кога навистина публиката ќе почне да се враќа во театрите?

Театарот е една од највиталните уметности, тој има можност да се менува, но никако да згасне, тоа не смееме да го дозволиме. Не сум од оние кои сметаат дека по секоја цена одредени изрази на уметност треба да се нарекуваат театар, зашто тука недостасува основата на која се темели театарот – катарзата. А таа се постигнува само лице во лице на изведувачот и публиката. Затоа е посебна секоја изведба на претстава. Исправени сме пред голем предизвик, но понекогаш во ред  е и да се застане за да се измерат следните чекори, а и да се направи ретроспектива на она што сме го сработиле, зашто од дистанца подобро се гледа. Ако бидеме доволно паметни мислам дека театарот по пандемијата ќе се врати многу посилен одошто беше. Сметам дека во иднина и “ние од ова време’’, ќе си послужиме како инспирација како треба или не треба да се живее и твори. Се надевам ќе можеме доволно искрено и сликовито да се претставиме.

Наташа Илиевска-Таневски

певземено од https://www.vecer.press/

Почина актерот Луран Ахмети

Луран Ахмети Албански театар – Скопје Македонија

Завршил на ФДУ во Скопје.

Веста за заминуванје на близок од овој свет,понекогаш толку те погодува што, од тага и болка која ја чуствуваш,занемуваш.
Драг мој Луран,твојата човечност и уметничкото богатство кое го поседуваше, ги заслужува нај убавите зборови што може за една личност-уметник воопшто да се кажат.
За сите şто те знаевме,а нароçито за твоите најблиски,твоето предвремено заминиванје е голема тага и жал.
Нека Севишниот те чува и ширум ти ги отвори рајските порти.

Луран,Луран,Луран.

Нa нaшиoт Лурaн Ахмети…Бидејќи сo тебе Лурaне дрaг, кaкo дa си зaминувa мoјaтa млaдoст и рaдoст и друштвo. И јaс немaм збoрoви сaмo тaгa, пријaтеле… Oвaa фoтoгрaфијa, бидејќи вaкa ќе те пoмнaм, сo Ертaн секoгaш. Нaјдoбри пријaтели, нaјдoбри глумци штo ги рoдилo мaкедoнскoтo небo…* Лурaн, друже- глумевме вo истa серијa, ќе те пoмнaм сo криглaтa пивo вo чaршијa, пo среќaтa зa твoетo дете, a и кaкo брaт нa Линдитa. Пoчивaј вo мир скoпскo нaше дете. Би сaкaлa oвa дa не е вистинa! Мнoгу сум тaжнa!😭

Николина Василевска

Во театарот и филмот имаше значаји улоги;

Долината на стапицата волци (2015-2016)
Мутлу Ол Јетер (2015)
Величествениот век (2013)
Син Јаз-Балкан 1912 (2012)
Елведа Румели (2007-2009)
Балканска свадба (2009)
Пролетни полиња (2009)
Нашата единствена (2011)
Реис (2011)
Каракол – Херкес Адалет Остер (2011)

25 МАРТ – РОДЕНДЕН НА ТДМ Актерите зборуваат за нашиот театар

Изабела Новотни, актерка во ТДМ

“Пред „даските што живот значат“ чукаат возбудливо детските срца, во полумракот светат најсапоцените очи на светот. На нашата љубов, одговараат со љубов. Ние актерите црпиме од вашата сила и фантазија, учејќи како длабоко во себе и ние да останеме деца.Затоа да продолжиме понатаму и покрај сите пречки, да бидеме среќни и да се надеваме дека набргу силно ќе се гушкаме, ќе си поприкажеме, без маски и на кратко ќе се разделиме до новата средба, до следната претстава.Запомнете, во вашата искрена насмевка ја гледаме нашата иднина.„Каде што се децата, таму е и златното доба“

Нека ни е среќен 31.роденден на нашиот театар!”

Изабела Новотни, актерка во ТДМ

25 МАРТ – РОДЕНДЕН НА ТДМ Актерите зборуваат за нашиот театар

Драган Довлев, актер во ТДМ

🎂 “Мојот прв ангажман во Театарот за деца и младинци се случи пролетта 1993 г., на сега веќе култната претстава “Спомени во ноќта” во режија на Боњо Лунгов. Во тој момент бев се уште студент на IV година на ФДУ и моите планови за идната кариера не беа поврзани со овој театар. Неколку месеци подоцна се вработив во ТДМ и станав член од едно мало семејство, кое познанството со проф. Лунгов го претвори во плодна театарска соработка и лично пријателство. Од денешна перспектива погледнато можам да кажам дека ми е чест што бев дел од првата генерација на ТДМ, генерацијата што го поплочи патот до успехот и го изгради реномето на овој театар кај нас и во странство. Театарот за деца и младинци ме дооформи како личност и ми овозможи да се реализирам како актер.

Среќен 31-ви роденден, да живее ТДМ!”

Драган Довлев, актер во ТДМ

25 МАРТ – РОДЕНДЕН НА ТДМ

Актерите зборуваат за нашиот театар

Владимир Лазовски, актер во ТДМ

“Во далечната 1990 г. започна скромно со неколку вработени. Во 1993 г ги дочека своите први вработени актери. Просториите во кои што работеше беа изнајмени од тогашниот Сојуз на Борците (најверојатно од таму е и борбениот дух на Театарот). Претставите се играа во различни објекти, училишта, градинки, кино сали …Почна скромно но цврсто, борбено и упорно.Се редеа успеси, награди, признаниа. Бројот на вработени постојано се зголемуваше. Бројот на претстави и посетители растеше од ден на ден. Детскиот џагор, песна и смеа станаа негово секојдневие но и заштитен знак по кој сите го препознаваа.Во 1998 г го доби и својот скромен “театарски“ простор. Тоа беа просториите на некогашниот воен ресторан “Вардарче“.И повторно успеси, награди, признаниа, нови рекорди.Денес ТДМ е модерен, современ театар со повеќе од 40 вработени кои се грижат за неговото успешно работење, за неговиот репертоар, за својата публика, децата и младите, во постојана борба за изнаоѓање на нови начини и правци во театарскиот израз но и борба за поголем и подостоинствен театарски простор.

Чувај се и не запирај мој ТДМ!

Среќен ти Роденден!!!”

Владимир Лазовски, актер во ТДМ

25 МАРТ – РОДЕНДЕН НА ТДМ Aктерите зборуваат за нашиот театар

Катарина Илиевска-Силјановска, актерка во ТДМ

“Моите почетоци се непосредно поврзани со манифестацијата “Глумците пеат” во 1998 год. Колку и да звучи чудно, верувајте од тука започнува иницијативата и желбата за овој театар. Во тој период бев на паушал во Драмски театар, а на проби на “Глумците пеат”, каде најголемиот дел од учесниците беа од колективот на ТДМ. Добивам директен предлог од колегите со прашањето: “Дали би сакала да бидеш принцеза”? И сакав….многу! И покрај тоа што подоцна почнав да играм најчесто вештерки. 😊 И така од крајот на 1999 до денес сонот и љубовта кон овој театар, куклите и колективот, не е згасната…Со иста енергија, жар и љубов настапувам пред нашата публика со огромна одговорност да не се згреши нешто…Зашто верувајте, колку и да звучи како клише, нема подобра публика од нашата! На љубов-враќаме со љубов!Со желби за уште поголема широчина за Ваше и Наше уживање.

Среќен 31-ви роденден ТДМ!

Катарина Илиевска-Силјановска, актерка во ТДМ