Бољшој театар Москава Русија

Бољшој театар Москава Русија

529694_219913388150705_2055587763_n_cr

На официјалниот почеток на овој театар се пресметува на 28 март (17 март според Јулијанскиот календар) во 1776 година, кога Катерин царицата Велики доделена на принцот Петар Урусов привилегија за организирање на театарски претстави од сите видови, вклучувајќи ги и маскенбали, игри и други форми на забава, за период од десет години.

 

Урусов наскоро влезе во долг, но тоа беше партнер на британскиот трговец Мајкл Медокс, кој подоцна стана голем занимава во царска Русија на крајот Урусов излезе од оваа работа, сепак, и Медокс налетав непремостливи долг, што се на периферијата на Кралскиот Министерството за финансии. Бољшој својата прва зграда во 1780 година таа доби беше на десниот брег на реката во Neglinaja Petrovka (за тоа московјаните наречеме театар Петровски театар). Театарска зграда беше официјално отворена на 30 декември 1780 година, и беше во функција до есента 1805 година кога согорува. Бољшој повторно стана бездомници, и даде настапи во приватни театри. Од 1808 година, тие се повторно сала Arbatov, дрвена структура, која во рекордно време, изградена од страна на Карло Роси, но таа изгорела во 1812 година за време на Наполеоновите окупација на Москва.

Од 1806 година, на Бољшој стана една од царскиот театри и неговиот театар училиште за балет, пејачи и музичари, претходно се нарекува – театарско училиште Петровски – Москва царски ликеј Театар (1911 prezvana таа е во ДМБУЦ на Москва).

 

На тендерот за проект на новата сала беше спроведена во 1819 година го освои Андреј Михалков, професор на Уметничката академија, но на крајот од неговиот проект е одбиена како премногу скапо. За ова е градоначалник на Москва, Дмитриј Golitsyn нареди на проектот на архитектот Осип Бове 1820 година, кој е новиот Бољшој дизајниран како палата класичар со портик на осум масивни столбови, новиот плоштад во средината на која е голем споменикот подигнат на Аполон.

Поглед на обновени внатрешноста на 2011 година.

Moscow_05-2012_Bolshoi_after_renewal

Boljšoj teatar
Большой театр
По реставрирањето
Место Москав
Држава  Rusija
Време на градење 1820. – 1825.
Отворање 1825.
Реновирање 1856.
1921.
2005. – 2011.
Во власништво Руска држава
Тип на градба ТЕАТАР
Архитект Осип Бове
Web Bolshoi.ru www.bolshoi.ru

 

Bolshoi_interior_2011

Новата зграда беше отворена во 1825 година и ја исполни својата цел за 30 години, до неа не ја запали на 11 март 1853 година, по што останале само делови од камен.

По ова беше најавено за реставрација на театарската зграда, на натпреварот победи Алберто Кавос, главниот архитект на царскиот театар и уметност професор на Петроградската академија. Реновирана зграда Театарот бил изграден како сосема нова зграда во 1856 година, и многу повисока, така што новиот театар аудиториум висок 6 спрата, можат да се сместат повеќе од 2300 гледачи.  Нови Бољшој беше официјално отворена на 20 август, 1856 година, на денот krinidbe цар Александар II., Операта јас Белини Puritani.

 

На крајот на 19 век, на Бољшој прерасна во моќен театарска институција, чии оперски и балетски продукции на руски и други европски автори изврши силно влијание врз оваа уметничка дисциплина во целиот западен свет. По Октомвриската револуција од 1924 година, на Бољшој доби својата втора помали фаза, една третина во 1961 година, во близина на Конгресната палата во Кремљ, со капацитет од 6 000 гледачи, која беше адаптирана во фаза за големи спектакли.

 

Бољшој и покрај тешкотиите што успеале да преживеат Октомвриската револуција – во 1917 година, две светски војни и распадот на Советскиот Сојуз 1990 до 1991. Во текот на Втората светска војна, на Бољшој беше делумно евакуирани во Kuibyshev Сибир, дел од ансамбл кој остана во Москва продолжи да им даде на изведби на нивните мала сцена, добар дел од помладите членови на ансамблот регрутирани во Црвената армија за одбрана на земјата. Главната зграда на театарот беше оштетен – 22 октомври 1941 година, кога бомба удри во тремот, или покрај војна Бољшој реновиран за зима месец беше 1942 година

 

Од средината-1950 Бољшој се чести настапи низ целиот свет.

10624978_481341148674593_9166275556509113250_n

Денешната Бољшој

Главната зграда на театарот е обновена неколку пати (прво во 1921 година), но секогаш брзо – никогаш не се темелно, иако во 1987 година тогашната влада комисија, дека објектот заслужува темелна реконструкција. По многубројните одложувања, реконструкција на главната зграда на театарот започна на 1 јули 2005 година и траеше до 28 октомври 2011 година .

Обновената Бољшој беше официјално отворена на изведба на операта Руслан и Људмила Михаил Глинка, на кој беа присутни на тогашниот руски претседател Медведев и премиерот Путин.

Tрета премиера на Прилепскиот театар годинава

„Figurae Veneris Historiae“

Народниот театар „Војдан Чернодрински“ од Прилеп ја изведе претставата „Figurae Veneris Historiae“ (Љубовни пози на историјата) од Горан Стефановски во режија на Наташа Поплавска…

Лидија Митоска-Ѓорѓиоска, драматург во Прилепскиот театар, на прес-конференција во петокот соопшти дека текстот на Стефановски е пишуван по повод 100-годишнината од Првата светска војна, првпат е изведен во Словенија, а ова е праизведба во Македонија.

– Текстот се занимава со многу прашања и е слоевит. И покрај тоа, неговата структура е таква што е податлив за работа на сцената. Секоја сцена е како отсечка, а така и самиот автор Стефановски се изразува, што значи сите сцени се кратки, јасни, прецизни и молскавични, и полни со емотивен набој, рече Митоска Ѓорѓиоска.

За режисерката Наташа Поплавска текстот ја обработува војната, но и онаа внатрешната, емотивната на ликовите.

– Претставата се занимава со потрагата по љубовта во војната. Во една реплика во претставата, авторот вели: Војните доаѓаат кога љубовта омалаксува. Во таа смисла, претставата изобилува со ликови кои се архиетипски преземени од сите слоеви на општеството, од највисоките – како бароницата, па се до селаните. Текстот е актуелен и со сето што се случува во Европа, со сите зовриени емоции. Во претставата и според текстот на Стефановски, и покрај сите ужаси на војната, љубовта е единствена што може да опстане и под воените урнатини, истакна Поплавска.

Сценографијата е на Емил Петров, костимите ги направи Роза Трајческа-Ристовска, драматург е Лидија Митоска-Ѓорѓиоска, а во претставата играат: Димитар Ѓорѓиевски, Даниела Иваноска, Игор Трпчески, Зоран Иваноски, Катерина Чакмакоска-Клинческа, Јасмина Мицовска-Станкоска, Димитар Црцороски, Наташа Наумоска, Илија Волчески, Ангела Наумоска, Михајло Миленкоски.

Ова е трета премиера на Прилепскиот театар годинава, а до крајот на декември ќе подготви уште една претстава.

15-те најубави театри во светот

За некои вечерта помината во театар и уживањето во некоја оперска претстава или балет претставува збогатување на душата, а за некои пак, театарот претставува некакво архитектонско „чудо“ кое вреди да се посети.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-01.jpg

Без разлика на тоа во која категорија спаѓате, веројатно ќе посакате да посетите некој од овие театри и да уживате или во глетката или во мелодијата која одѕвонува во нив.

1. „Teatro la Fenice“, Италија

Овој театар има богата историја. Во него биле слушнати светските премиери на познати композитори како: Верди, Стравински, Росини и Белини, откако бил отворен за првпат во 1792-та година.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-1.jpg


2. „Seebühne“, Австрија

„Seebühne“ значи морска сцена на германски, наслов кој е соодветен на тоа каде се наоѓа театарот. Фестивалот Бергенц за првпат почнал да има свои настапи во 1946-та година, а театарот и изграден неколку години подоцна, во 1950-та година.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-2.jpg


3. „The Winter Garden Theatre“, Канада

Ѕидовите се рачно цртани и боени, а наликуваат на градина. За да се долови самата сцена уште повеќе. Од самиот кров на театарот висат вистински овошки.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-3.jpg


4. „Palau de la Musica Catalana“, Шпанија

Ако имате некогаш можност да влезете во овој театар ќе се воодушевите од фактот што има обоено и цртано стакло, мозаици и мермерни скулптури на секој чекор. Овој театар се смета за врв на каталанската art nouveau архитектура.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-4.jpg


5. „Palais Garnier“, Франција

Овој театар бил инспирација за Гастон Леро да го напише неговото најпознато дело „Фантомот од операта“.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-5.jpg


6. „Minack Theatre“, Англија

Ќе имате можност да се почувствувате како да сте се вратиле во некое античко време кога владееле боговите меѓу луѓето.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-6.jpg

 

7. „Hessisches Staatstheater Wiesbaden“, Германија

Ако не сте љубител на операта, тогаш со сигурност ќе се воодушевите од неверојатните фрески кои можете да ги сретнете без разлика на тоа каде ќе го насочите вашиот поглед.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-7.jpg

8. „Sydney Opera House“, Австралија

Веројатно многупати сте имале можност, барем на фотографии, да погледнете како изгледа надворешноста на овој театар, но не и самата внатрешност која хипнотизира со својата убавина.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-8.jpg


9. „Balboa Theatre“, Калифорнија

Овој театар не бил отсекогаш тоа. Некогаш бил кино сала, за време на Втората светска војна бил воена зграда, потоа само празен простор, а сега – театар.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-9.jpg


10. „Большо́й теа́тр“, Русија

Татарскиот принц Петар Урусов добил дозвола и наредба од Екатерина Велика да се погрижи за тоа што ќе се случува на културно поле во Русија. Неговата прва одлука била да се изгради токму овој театар.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-10-16.jpeg


11. „Herod Atticus Odeon“, Грција

Уште во 174-та година од нашата ера, оваа акропола била дом на најдобрите антички грчки музичари.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-11.jpg


12. „Teatru Manoel“, Малта

Верувале или неа, за овој театар толку се загрижени што не е дозволено да влезат во него деца помали од 6 години.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-12.jpg


13. „Teatro Amazonas“, Бразил

Бароните кои го изградиле ова место во 1800-те преземале неколку различни стилови – италијански мермер, мебел во стилот на париските театри…

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-13.jpg


14. „Fox Theatre“, Детроит

Ова место за првпат е отворено во 1928 благодарение на милионерот Вилијам Фокс.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-14.jpg


15. „Guangzhou“, Кина

Сијалици кои наликуваат на небо длабоко во ноќта осветлено од милион ѕвезди и масивен простор кој со сигурност ќе ве воодушеви.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-15.jpg

 

Најубавите театри во Санкт Петербург, Русија

Најубавите театри во Санкт Петербург, Русија

Иако не е градот со најмногу театри, Санкт Петербург, Русија, е сигурно една од првите градови со најубави театри. Ако ги погледнеме во бројност, Њујорк е на врвот со 420 активни театар, Париз има 353, 230 Токио, Лондон, 214, 184 Истанбул и во Санкт Петербург само малку повеќе од сто. Првата постојана професионална јавна театар во Русија “, изјави рускиот театар на трагедијата и комедијата” е основана токму во Санкт Петербург во 1756 по наредба на царицата Елисавета. Од тогаш, па до денес, градот отвори повеќе од сто театри, некои се специјализираат во драмска изведба, само втор во комедија, третиот за опера или познатиот руски балет …

Ова се некои од најубавите театри во Санкт Петерсбург:

1

Марински театар, еден од најпознатите оперски и балетски куќи во светот

2

Kомисаржевски театар

teatri-Sankt-Peterburga-3

Алекандрински театар

teatri-Sankt-Peterburga-4

Марински театар концертна сала

teatri-Sankt-Peterburga-5

Михајловски театар

teatri-Sankt-Peterburga-6

Државно Академски балет Театар на Борис Eлфаман

teatri-Sankt-Peterburga-7

Камерен театар “Санкт Петербург Опера”

teatri-Sankt-Peterburga-8

Театар музичка комедија Санкт Петербург Опера” во Санкт Петербург

teatri-Sankt-Peterburga-9

Театар на Ермитаж Државниот

teatri-Sankt-Peterburga-10

Палатата театар Јусупов

teatri-Sankt-Peterburga-11

Санкт Петербург филхармонија

teatri-Sankt-Peterburga-12

Наш Театар

Зијах Соколовиќ лауреат на фестивалот Ристо Шишков

КАМЕРЕН ТЕАТАР

13 септември 2016

Тој наградата ја доби за улогата во претставата “Мечка” работена по текст на Чехов.

 

Босанскиот актер Зијах Соколовиќ е 24. носител на наградата за високо актерско остварување на фестивалот на камерен театар Ристо Шишков.

Тој наградата ја доби за улогата во претставата “Мечка” работена по текст на Чехов. Соколовиќ донесе адаптација на овој текст во придружба на џез трио со кое настапува по европските сцени. Тој вели дека за него оваа награда е почеток на еден нов актерски живот.

“Велат дека актерот живее во минливоста во која се собира целиот негов живот. Тоа што тука е направен фестивал во чест на еден актер е доказ дека неговата минливост е поетична или филозовска, но овој фестивал докажува дека актерската минливост сепак има свое траење кое трае бесконечно, 24 години. Тоа е нешто навистина убаво. А тоа што може да му се случи на актерот е да понесе еден дел од минливоста на Ристо Шишков во сопствената минливост и оваа награда нема крај, туку почеток на еден нов актерски живот#, рече Зијах Соколивиќ – добитник на наградата “Ристо Шишков”.

Зијах Соколовиќ единствената награда за високо актерско остварување на фестивалот на камерен театар Ристо Шишков ја доби во конкуренција на околу 50 актери од вкупно 14 претстави од земјата и регионот. Веќе традиционално тој исто како и сите негови претходници доби златен медалјон со ликот на Ристо Шишков, плакета и паричен износ од 1500 евра.

СТРУМИЧКИОТ ТЕАТАР ГО ОДБЕЛЕЖА СВЕТСКИОТ ДЕН НА ТЕАТАРОТ

Со Патникот стигнавме до изборната лудница

Во популарниот “културен дом”, Денот-празник го одбележаа два настана – промоцијата на книгата “Патникот” од нашиот колега Борче Грозданов -Пандур, и централниот, постановката на “Народен пратеник” од Нушиќ во режија на гостин од Бугарија Владлен Александров.

Струмичкиот театар, односно НУЦК “Антон Панов” од градот под Царевите кули и овојпат докажа дека е дел од светската театарска мапа, одбележувајќи го Светскиот ден на театрот.

Во популарниот “културен дом”, Денот-празник го одбележаа два настана – промоцијата на книгата “Патникот” од нашиот колега Борче Грозданов -Пандур, и централниот, постановката на “Народен пратеник” од Нушиќ во режија на гостин од Бугарија Владлен Александров.

Патешествието наречено “Патникот” по скопската промоција продолжи и во градот каде двајцата јунаци од книгата, Паки и Шики го поминуваа поголемиот дел од својата дружба. Дел од нивните “сплетки и интриги” овојпат беше оживеан од актерите Ангелина Тренчева и Ванчо Мелев, како и од промоторот Ацо Гогов и авторот Грозданов.

Пиесата “Народен пратеник” не смести во лудница, овојпат изборна, денешна, сегашна актуелна… Оваа претстава уште еднаш докажа дека театарот иако понекогаш искривено, е и тоа како точно општествено огледало… Дека лудоста на актерот знае да биде безгранична ни докажаа актерите од речиси целиот ансамбл на НТ “Антон Панов” кои лудилото, сарказмот гротеската, но и чистиот комичен нерв и го понудија на публиката, ставајќи не и нас консументите во таа искревена но точна слика на она што се вели “општествено живеење”…

Затоа секоја чест на четата предводена од Кољо Черкезов (Јеврем), Јасмина Вучкова (Таска), Анкица Бенинова (Даница), Ванчо Василев (Ивковиќ), Коста Ангов (Докторот), Ангелина Тренчева (Сестрата)… и останатите, кои ја заокружија убавата ведра, но и “замислителна” слика на она што навистина ни се случува.
Кога се ќе се собере и одземе, завчеравечер во Струмица присуствувавме на една убаво заокружена театарска приказна.

Најголемиот театар на светот се наоѓа во Кина

СВЕТСКО МОДЕРНО ЧУДО

 

25 март 2016

Токму едно светско чудо на модерното време е најголемиот театар во светот, Националниот театар во Кина, кој се протега на неверојатни 219.400 квадратни метри.

Театарот е една од најстарите форми на уметност изведена за првпат од страна на талентирани мажи, а потоа и жени и тоа од сите возрасти, на градските плоштади, во просториите на владетелите, во арените и на дрвените сцени кои се склопувале и се расклопувале од страна на театарските трупи кои патувале од едно место до друго.

Патувајќи низ времето, драмската уметност застанала на цврсти нозе и го нашла своето место во пространите објекти кои станаа центар на општествениот и културниот живот. Денес, театрите се големи културни институции кои ги собираат љубителите на играните уметности. И самите театарски зданија претставуваат архитектонски уметнички дела.

Токму едно светско чудо на модерното време е најголемиот театар во светот, Националниот театар во Кина, кој се протега на неверојатни 219.400 квадратни метри.

Бисерот на вода, како што Кинезите го нарекуваат, или солза, меур, јајце, како уште го нарекуваат Националниот кинески театар или Националниот центар на играни уметности (НЦПА), е едно од современите светски чуда во интересна форма, кое со својата позиција и големина го привлекува вниманието и отстапува од традиционалната кинеска архитектура.

Огромната зграда се наоѓа на вештачкото езеро на градскиот плоштад Тјенанмен во Пекинг, и е поврзан со копното со патеката која оди под езерото, каде што се наоѓа и паркинг. Креаторот на овој прекрасен театар, стратешки поставен во езерото, така што полуелипсата рефлектира и создава илузија на лебдење на водата, е францускиот архитект Пол Адра, познат како архитект на бројни аеродроми во Азија и на Блискиот Исток, но и на парискиот аеродром Шарл де Гол.

Изградбата започнала во 2001 година и била завршена во 2007 година, а го опфаќа периодот кога Кина се градела брзо, со цел да биде достоен домаќин на Олимписките игри (лето 2008 година). На проектот работел и дизајнерот Каору Менде кој се погрижил за феноменалното осветлување. Секое светлосно тело е намерно ставено под прецизен агол и на точната локација, на две нивоа, а некои се вградени и на подот.

Театарот се состои од опера, голема сцена и концертна сала, со вкупен капацитет од 5480 места. Операта, која е и седиштето на зградата прима најмногу посетители, 2420, концертната сала до 2020, а театарот 1040. Всушност, тоа е културен комплекс, кој се разликува од традиционалните театри. Во склоп на театарот има и продавници со книги и сувенири, украсени чекални, салони, кафулиња и ресторани, речиси целиот уметнички квартал под стаклено ѕвоно.

ПОРАКИ ОД РЕЖИСЕРИТЕ ЗА СВЕТСКИОТ ДЕН НА ТЕАТАРОТ

2016 година

Годинава пораката од Макeдонија по повод овој ден ја упати режисерот Бранко Ставрев кој беше прогласена за театарски уметник на годината.  Руски режисер Анатолиј Василиев – уметник на годината 2016 ја објави пораката по повод Светскиот ден на театарот, кој се одбележува на 27 март 2016.

Двете пораки ги пренесуваме во продолжение:

Македонската порака на режисерот Бранко Ставрев : Овде и сега – Hic et Nunc

Од денот кога Јан Кот ја обелодени вистината за Шекспир како наш современик, до оваа меѓународна ноќ на театарот, ништо повеќе не беше како што било пред тоа.

Се кренаа големи душмани, прав, жестоки претпоставки, дека Вилијам би се превртел во гробот кога би знаел дека во неговите херои модерниот театар се препозна себеси и своето време …

Но откопаната могила на творецот на вечниот Глоб, зјае празна, бидејќи генијот одамна беше воскреснал (точно пред четиристотини години) и не е чудо од недофатливите сфери на универзумот френетично да му аплаудира на театарот, токму поради фактот што во неговото вчера и таму, храбриот театар го препозна своето овде и сега.

Но во ова најново сега и овде, гледаме крвав театар во кој “невестата на пустината„ е срамнета со земјата; терористи сечат човечки глави и се чепатат на екраните на умниот Интернет; го уриваат само она милениумско културно наследство што не се продава на црниот светски пазар; милиони страдалнички семејства во старозаветен мизансцен се влечкаат по шините на возовите-убијци или пловат товарени како добиток врз импровизирани кораби. Оние што имаат малку повеќе среќа да не се удават во разбеснетиот Егеј, стасуваат на античко тло за да чемреат во логори крај граница што го носи името на мајката што го роди Спасителот.

Бегалците си го одземаат говорот шиејќи си ги устите, седат во кал, за да предизвикаат милост што ќе им го отвори патот кон замаглената цел, пат по кој европски скании ја крстосуваат Европа товарени со тони европска бодликава жица, за да ги закрепнат границите на Европа без граници.

Го гледаш ова и овде и не ти се верува дека е сега.

Ќе беше можеби подобро годинава да славиме 452 години од раѓањето, одошто 400 години од смртта на Шекспир. Можеби така немаше да ја предизвикаме судбината, која сега и овде бесно ги разлистува неговите собрани драми.

Да живее хаосот вреска Тимон од Атина. Верата во боговите, правдата, вистината, мирот, комшилукот, ноќниот одмор, образованието, доброто однесување – нека потонат во збрка од остри спротивности … Ножевите в раце и гркланите на доверителите пресечете им ги. Крадете слуги! Деца, не слушајте никого …

Ќе дојде така што човештвото нужно ќе се јаде себе, ко рибите на дното. О, ровјо ти што тресеш се`, сплескај ја дебелата тркалезност на светот! Распукај го човечкиот калап … Ко муви за игра, на децата, сме ние за Боговите! … што ржите ртки што не сакате ни војна, ни мир? Не сте посигурни од жар јагленов или од град на сонце … Само знаете арамиите тешки со чест да ги коткате, пцуејќи ја правдата … зар не ви личи ова на овде и сега? Повторно сме во „Лир“, во „Јулиј Цезар“, во „ Кориолан“, во уводната сцена на „Ромео и Јулија“, одново Капулетите и Монтеките се колнат над мртвите тела дека ќе ја укинат омразата и ќе ја трампаат за љубов.

Што мислите, може ли театарот со „добра игра“ да ги надополни недостатоците на драмата? Недоразбирањата, протестите, митинзите, делбите – му ја одземаат силата на театарот. Кризата низ која минува ова овде и сега е се подлабока. Отворена е кутијата на Пандора, на улицата ни се „окотува волчица“. Трагичното овде и сега ќе бара од театарот одново и одново да ја преиспитува сопствената функција. Очебијно е дека ќе му биде потребна огромна енергија за да одговори на судбоносното прашање:

Што да се прави кога реката на животот се излеала од коритото и ги поплавува сите надежи?

Театарот ќе мора овие потресни библиски фрески и гротески и сите други настани од споулавениот уличен театар на нашето неспокојно катадневие да ги внесе во својот храм, каде што им е местото, и да им го подметне старото Хамлетово огледало на природата, кое на доблеста и овој пат ќе и` ги покаже нејзините црти, на презирот неговата слика, а на самиот век и тело на времето, нивниот облик и отпечаток.

Да излеземе сите од зимата на нашето незадоволство, и да влеземе во пролетта на театарот, каде што нетрпеливо не чека нашиот Дионис.

Но и Аполон, конечно!

3a-anatoli-vassiliev-1-c-laurencine-lot-collection-comedie-francaise-212x300
Пораката на Анатолиј Васиљев за Светскиот ден на театарот – 27 март, 2016

Потребен ли е театар?
Се прашуваат илјадници разочарани театарски професионалци и милиони луѓе уморни од него.
Што ќе ни е?
Во годините кога сценското дејство е толку ништожно во споредба со плоштадите на градовите во земјите во кои се одигруваат трагедии од вистинскиот живот.
Што ни претставува театарот?
Позлатени балкони, кадифени седишта, валкани кулиси, измачени гласови или обратно – црни кутии, извалкани со кал и крв заедно со куп бесни, голи тела.
Што може да ни каже?
Се’!
Театарот може да ни каже се’.
И како боговите живеат на небо, и како затворениците скапуваат во пештерите, и како страста возвишува, и како љубовта погубува, и како добриот човек не е потребен и како измамата царува, и како луѓето живеат по станови додека деца венеат по кампови за бегалци, и како сите потоа треба да се вратат во пустината, и како заљубените се разделуваат. Театарот може да ни раскаже се’.
Театар имало и секогаш ќе има.
И сега, во последниве педесет или седумдесет години, тој е особено потребен. Затоа што од сите јавни уметности само театарот се случува од уста в уста, од очи в очи, од раце в раце, од тело – кон тело. Нему не му треба посредник меѓу човек и човека – тој не ја претставува најпровидната страна на светлината, не светлината од југ, или од север, од исток, или од запад – туку светлината сама по себе, што свети од сите четири страни и која е лесно препознатлива за секој човек, без разлика дали е непријател или добронамерник.
Театарот, потребно е да e различен.
И од многуте и најразлични форми на театар токму архаичните ќе бидат наjискористувани. Ритуалниот театар не смее вештачки да биде поставен, наспроти театарот на „цивилизираното општество“. Светската култура се повеќе и повеќе се обезличува, таканаречената „културна информација“ постепено ги заменува едноставните суштини и нашето можно запознавање со нив.
Театарот е отворен. Влезот е слободен.
Во бестрага со игриците и компјутерите – одете во театар, зафатетите ги местата во партер и на балкон, заслушајте се во зборовите и загледајте се во живите „слики“ – пред вас се случува театар, не го занемарувајте и не го пропуштајте за време на својот брз живот.
Театарот е потребно да е секаков.
Само еден театар е непотребен. Тоа е театарот на политичките игри, театарот на политичките стапици, театарот на политичарите, политичкиот театар. Театарот на секојдневниот терор – личен и колективен, театар на трупови и театарот на крв на улиците и плоштадите, во главните градови и провинциите, меѓу религиите и етникумите.

15-то јубилејно издание на Фестивалот на античка драма „СТОБИ“