НЕ САМО ХАРТИЕН ” ТРОФЕЈ ” на Весна Петрушевска

 

Весна Бејби ја преточи својата животна приказна во книга

НЕ САМО ХАРТИЕН ” ТРОФЕЈ “

Ноември 2016

14963169_10154676208079817_3931272583662518782_n

Вистината, изнесена на виделина, исповед и откривање на внатрешната слика, доживувањата и случките кои потресуваат, но и понесуваат, е основата на првата нејзина книга, што неодамна ја напиша и објави актерката Весна Петрушевска, попозната како Весна Бејби. Женска книга, ама машки напишана, таа самата вака ќе го ошише изданието кое носи наслов „Трофеј“, а внатре се всушност поместени автобиографски приказни за најдраматичните и најтешките периоди од нејзиниот живот.

Во нив, во прво лице раскажува за бигорот кој беше и се наталожил во душата, за веќе во следната реченица да избликне онаа насмеана детинеста Весна која умее да плаче и да се смее, и со добра причина, а и без причина.

Скопската промоција на книгата помина во пријатна атмосфера и опкружена со голем број роднини, пријатели и соработници, и навистина „убави луѓе“, кои дојдоа во хотел „Парк Резиденс“ да и укажаат чест и поддршка на познатата актерка, водителка и стендап комичарка , а сега веќе и писателка.

Самата објасна дека книгата е долго подготвувана, неколку години, а испровоцирана од агонијата низ која помина неодамна, по случка со нејзината ќерка Мина, која веќе е успешно ја надминуваат.

-Ми требаше простор за да можам да се излечам. Долго време живеев во агонија и нешто што се нарекува компромис, кој придонесе да не можам да се реализирам како актерка бидејќи почнав да не го памтам текстот, па пишувањето го сфатив како терапија. Ова е женска книга ама машки напишана. Ја мислев неколку години, а ја пишував четири месеци. Книгата е моето прочистување, еликсир, отстранување на некои канцерогени зафаќања на душата, на мојот бигор. Преку мојата приказна порачувам дека штом јас сум можела сево ова да го преживеам и напишам, можат и сите останати. Има приказни кога сум била буквално на работ и кога едвај ме вратиле, но имало и среќа и радост во нив. Не престанувајте да сонувате, да верувате во љубов и да бидете свои“, изјави Весна Бејби на самата промоција.

Маестралниот Игор Џамбазов ја нарече „жена со тестиси“, и тој беше нејзината поддршка и промотер на ова дело. Факт е дека Весна е најмотивирана и најактивна кога е во комбинација со Игор Џамбазов, со кого недоамна одиграа и претстава „Брачна игра“.

Книгата ја издаде издавачкиот центар „Три“.

Ва. Ѓ. Парго

ТРОФЕЈ во продажба

Автор: Весна Петрушевска

  • Издавачка куќа: ТРИ
  • ИСБН: 978-608-230-472-4
  • Година на издавање: 2016
  • Број на страни: 147
  • Димензии: 1125/195
  • Корица: мека
  • Јазик: македонски
Цена: 299,00ден

РАЗРЕШЕНА ДИЛЕМАТА: ДАЛИ ТАНДЕМСКАТА СОРАБОТКА Е ДОБРА ЗА ТЕАТАРОТ?

Ристановски: Тандемите имаат смисла само ако се креативни и високо професионални

Според Бранко Ставрев, режисерот кој токму преку ваков вид соработки со Чинго, Маџунков, Шишков и Грозданов ги одбележи крајот на 70-те и 80-те на минатиот век, нема дилема дека тандемскиот тип на работа е гаранција за успех, бидејќи тоа е историски докажано, а еклатантен пример е соработката на А.П. Чехов со МХАТ во Москва

Поновата историја на Македонскиот театар бележи евидентни успеси на наше тло па и пошироко (на ексју-просторите во Европа и светот) токму преку забележителните успеси на тандемската работа во Театарот. Таква една тројка која ги одбележа 80-те години од крајот на минатиот милениум во македонскиот театар е троецот Горан Стефановски (автор), Слободан Унковски (режисер) и Ненад Стојановски (актер), кои буквално жареа и палеа во Македонскиот театар и на ексју-просторите, тандем кој остави историска “опашка” низ десетината проекти присутни во нашиот Театар и на ТВ. Друг таков пример несомнено е примерот на Бранко Ставрев, Живко Чинго и Ристо Шишков, како и троецот Ставрев, Митко Маџунков и Мите Грозданов од крајот на 70-те и средината на 80-те од минатиот век. Со првата еминентна двојка Ставрев ги работеше “Макавејските празници” и “Кенгурски скок” додека со Манџуков и Грозданов остави печат (не само) во Струмичкиот театар преку трилогијата “Големиот смок”, “Сенката” и “Пуста земја”…

Ставрев за потребата и верификацијата на ваквите тандеми ќе рече: “Немам дилема дека тандемскиот тип на работа е повеќе од гаранција за успех. Тоа е историски докажано, а еклатантен пример е соработката на А.П. Чехов со МХАТ во Москва. Тие кога ќе почувствувале дека се во извесна криза, репликата им била: “Повикајте го Чехов да ни напише драма, оти пропаднавме”. Во оваа конекција оправдана е смислата на мојата соработка како режисер со Живко Чинго и Митко Маџунков. Бидејќи театарот е тимска работа, а водачи на тимот се авторот и режисерот, тогаш тој спој мора да постои, а фантастично е кога е тој повеќе од природен.
“Секако, неодминлив и многу важен сегмент е главниот актер. Живко Чинго, ликот на Чали – Никодин го пишуваше токму за Ристо Шишков и нормално тој го одигра. Верувам дека дел од своите ликови во пиесите Горан Стефановски, ги пишувал токму за Ненад Стојановски. Токму затоа претставите во кои играше Ненад, а во тандем беа Стефановски и Унковски оставија силен печат и трага во Македонскиот театар”.

Од поново време (од 90-те, па до денес) забележителна е соработката помеѓу режисерот Александар Поповски и актерот Никола Ристановски, (оставија силни чувства да лебдат и до ден-денес за “Диво месо” “М.М. Е. кој прв почна”, “Дон Жуан”, а сега и со “Животот на Молиер”…) потоа Дејан Пројковски често соработува со Дејан Лилиќ, Рубенс Муратовски, Игор Стојчевски… Значи, од ова може да извлечеме констатација дека историски гледано (како и според зборовите на Ставрев) најверојатно, тандемите се неминовност.

Токму поради тоа Никола Ристановски ќе истакне: “Тандемите исто како и во фудбалот имаат смисла ако имаат креативен и високопрофесионален ‘рбет. Тие имаат смисол ако се суштински придвижувач и катализатор на целиот тим. Ги оправдувам ако и само ако обезбедуваат видливи и мерливи резултати на екипата во која и со која функционираат. Сето останато се нарекува дилетантизам “мешање на баби и жаби” и ситносопственички интереси… Тоа нема врска со вистинската соработка”.

Ако се суди и по овој суд на еден од најистакнатите актери на денешницата тогаш во секој случај на ваквите соработки не треба да се гледа со скепса и како на “клановска поделеноста”, како што некои умеат да ги верифицираат ваквите појави, туку бездруго како еден веќе испробан рецепт за успех.

(Б.Г.)

Римскиот Форум – Колосеум ( Амфитеатар )

Место: Рим
Градител: Tит Флавиј Веспазијан, Тит Флавиј Сабин Веспазијан
Тип на градба: Амфитеатар
Изградено: околу 70 – 80 год.н.е.

kul-koloseum
Во првиот век пред нашата ера, римскиот ученик Varo, го утврдил денот кога бил основан Рим. Тој дошол до заклучок дека на 21 април 753 година пред нашата ера, бил основан градот Тибер, од страна на браќата Ромул и Рем. Иако подоцна врз основа на истражувања се утврдило дека градот врз седумте ридови настанал многу подоцна. Сепак, пред неколку години, започнало повторно ископување во срцето на стариот Рим, од остатоците на урнатините на Форумот. Притоа, се установило дека Рим, бил основан осум века пред нашата ера. Римскиот Форум, помеѓу Капитола, Палатина и Есквилина, денес претставува најпространи остатоци од стариот Рим и едно од најпознатите антички места на светот.
Низ вековите Форумот го менувал својот изглед. Секој римски владател, кој сакал да биде запаметено неговото име, се овековечувал во огромните градби на подрачјето на Форумот. Базилики и храмови, триумфални капии и споменици настанале во чест на Caesar, Augustus, Vespasian, Antoinette, Faustin, Tiberius и многу други.Кај отворениот пазар, се изградиле многу раскошни градби со мермерни и златни плочи. Во шестиот век, спомениците и храмовите кои биле дел од Римскиот Форум започнале да се продаваат.
Кога во деветнаесетиот век започнале ископувањата во центарот на стариот Рим, огромната површина служела како “campo vaccine”, односно се користела за место каде населението го носел добитокот на пасење.
Слична судбина имала и најпознатата кралска градба во Рим, Флавиев амфитеатар во близина на Римскиот Форум или денес после илјада години е познат како Колосеум. Ова градба со 50.000 места, тогаш, но и сега претставува најголемиот театар во светот, а неговата изградба била завршена во 80 година од нашата ера.За време на свеченото отварање кое траело стотина дена, гладијаторите убиле 5.000 диви животни. Групни борби, воени сцени, јавно мачење и погубување биле дел од секојдневната забава за народната маса во Колосеумот.
Четирикатната, елипсовидна градба (долга 188 метри, дијаметар 156 метри), која за време на сончевите или дождливите денови, можела да се покрие со шаторски крила, во текот на 400 години, претставувала центар на римските гладијатори. Се до 1000 година, амфитеатарот останал недопрен – Римјаните верувале во предвидувањата дека Рим ќе пропадне, доколку се урне Колосеумот. Сепак, подоцна бил користен како каменолом, а откако биле забранети ваквите активности, од Колосеумот останале само рушевините.
ОД ЗЕМЈОТРЕСОТ ВО ИТАЛИЈА 2016 год ИСПУКА ПОЗНАТИОТ РИМСКИ КОЛОСЕУМ
Најсилниот земјотрес кој се случи во последниве 30 година во Италија причинија нови испукувања на римскиот Колосеум, соопштија експерти, по прегледот на познатиот историски објект, пишува “Дејли мејл”. Според нив 2000-годишната арена добила некои конструктивни деформации.
“На споменикот има нови пукнатини”, изјавил Франческо Просперети, кој го прегледал споменикот.

Бољшој театар Москава Русија

Бољшој театар Москава Русија

529694_219913388150705_2055587763_n_cr

На официјалниот почеток на овој театар се пресметува на 28 март (17 март според Јулијанскиот календар) во 1776 година, кога Катерин царицата Велики доделена на принцот Петар Урусов привилегија за организирање на театарски претстави од сите видови, вклучувајќи ги и маскенбали, игри и други форми на забава, за период од десет години.

 

Урусов наскоро влезе во долг, но тоа беше партнер на британскиот трговец Мајкл Медокс, кој подоцна стана голем занимава во царска Русија на крајот Урусов излезе од оваа работа, сепак, и Медокс налетав непремостливи долг, што се на периферијата на Кралскиот Министерството за финансии. Бољшој својата прва зграда во 1780 година таа доби беше на десниот брег на реката во Neglinaja Petrovka (за тоа московјаните наречеме театар Петровски театар). Театарска зграда беше официјално отворена на 30 декември 1780 година, и беше во функција до есента 1805 година кога согорува. Бољшој повторно стана бездомници, и даде настапи во приватни театри. Од 1808 година, тие се повторно сала Arbatov, дрвена структура, која во рекордно време, изградена од страна на Карло Роси, но таа изгорела во 1812 година за време на Наполеоновите окупација на Москва.

Од 1806 година, на Бољшој стана една од царскиот театри и неговиот театар училиште за балет, пејачи и музичари, претходно се нарекува – театарско училиште Петровски – Москва царски ликеј Театар (1911 prezvana таа е во ДМБУЦ на Москва).

 

На тендерот за проект на новата сала беше спроведена во 1819 година го освои Андреј Михалков, професор на Уметничката академија, но на крајот од неговиот проект е одбиена како премногу скапо. За ова е градоначалник на Москва, Дмитриј Golitsyn нареди на проектот на архитектот Осип Бове 1820 година, кој е новиот Бољшој дизајниран како палата класичар со портик на осум масивни столбови, новиот плоштад во средината на која е голем споменикот подигнат на Аполон.

Поглед на обновени внатрешноста на 2011 година.

Moscow_05-2012_Bolshoi_after_renewal

Boljšoj teatar
Большой театр
По реставрирањето
Место Москав
Држава  Rusija
Време на градење 1820. – 1825.
Отворање 1825.
Реновирање 1856.
1921.
2005. – 2011.
Во власништво Руска држава
Тип на градба ТЕАТАР
Архитект Осип Бове
Web Bolshoi.ru www.bolshoi.ru

 

Bolshoi_interior_2011

Новата зграда беше отворена во 1825 година и ја исполни својата цел за 30 години, до неа не ја запали на 11 март 1853 година, по што останале само делови од камен.

По ова беше најавено за реставрација на театарската зграда, на натпреварот победи Алберто Кавос, главниот архитект на царскиот театар и уметност професор на Петроградската академија. Реновирана зграда Театарот бил изграден како сосема нова зграда во 1856 година, и многу повисока, така што новиот театар аудиториум висок 6 спрата, можат да се сместат повеќе од 2300 гледачи.  Нови Бољшој беше официјално отворена на 20 август, 1856 година, на денот krinidbe цар Александар II., Операта јас Белини Puritani.

 

На крајот на 19 век, на Бољшој прерасна во моќен театарска институција, чии оперски и балетски продукции на руски и други европски автори изврши силно влијание врз оваа уметничка дисциплина во целиот западен свет. По Октомвриската револуција од 1924 година, на Бољшој доби својата втора помали фаза, една третина во 1961 година, во близина на Конгресната палата во Кремљ, со капацитет од 6 000 гледачи, која беше адаптирана во фаза за големи спектакли.

 

Бољшој и покрај тешкотиите што успеале да преживеат Октомвриската револуција – во 1917 година, две светски војни и распадот на Советскиот Сојуз 1990 до 1991. Во текот на Втората светска војна, на Бољшој беше делумно евакуирани во Kuibyshev Сибир, дел од ансамбл кој остана во Москва продолжи да им даде на изведби на нивните мала сцена, добар дел од помладите членови на ансамблот регрутирани во Црвената армија за одбрана на земјата. Главната зграда на театарот беше оштетен – 22 октомври 1941 година, кога бомба удри во тремот, или покрај војна Бољшој реновиран за зима месец беше 1942 година

 

Од средината-1950 Бољшој се чести настапи низ целиот свет.

10624978_481341148674593_9166275556509113250_n

Денешната Бољшој

Главната зграда на театарот е обновена неколку пати (прво во 1921 година), но секогаш брзо – никогаш не се темелно, иако во 1987 година тогашната влада комисија, дека објектот заслужува темелна реконструкција. По многубројните одложувања, реконструкција на главната зграда на театарот започна на 1 јули 2005 година и траеше до 28 октомври 2011 година .

Обновената Бољшој беше официјално отворена на изведба на операта Руслан и Људмила Михаил Глинка, на кој беа присутни на тогашниот руски претседател Медведев и премиерот Путин.

Tрета премиера на Прилепскиот театар годинава

„Figurae Veneris Historiae“

Народниот театар „Војдан Чернодрински“ од Прилеп ја изведе претставата „Figurae Veneris Historiae“ (Љубовни пози на историјата) од Горан Стефановски во режија на Наташа Поплавска…

Лидија Митоска-Ѓорѓиоска, драматург во Прилепскиот театар, на прес-конференција во петокот соопшти дека текстот на Стефановски е пишуван по повод 100-годишнината од Првата светска војна, првпат е изведен во Словенија, а ова е праизведба во Македонија.

– Текстот се занимава со многу прашања и е слоевит. И покрај тоа, неговата структура е таква што е податлив за работа на сцената. Секоја сцена е како отсечка, а така и самиот автор Стефановски се изразува, што значи сите сцени се кратки, јасни, прецизни и молскавични, и полни со емотивен набој, рече Митоска Ѓорѓиоска.

За режисерката Наташа Поплавска текстот ја обработува војната, но и онаа внатрешната, емотивната на ликовите.

– Претставата се занимава со потрагата по љубовта во војната. Во една реплика во претставата, авторот вели: Војните доаѓаат кога љубовта омалаксува. Во таа смисла, претставата изобилува со ликови кои се архиетипски преземени од сите слоеви на општеството, од највисоките – како бароницата, па се до селаните. Текстот е актуелен и со сето што се случува во Европа, со сите зовриени емоции. Во претставата и според текстот на Стефановски, и покрај сите ужаси на војната, љубовта е единствена што може да опстане и под воените урнатини, истакна Поплавска.

Сценографијата е на Емил Петров, костимите ги направи Роза Трајческа-Ристовска, драматург е Лидија Митоска-Ѓорѓиоска, а во претставата играат: Димитар Ѓорѓиевски, Даниела Иваноска, Игор Трпчески, Зоран Иваноски, Катерина Чакмакоска-Клинческа, Јасмина Мицовска-Станкоска, Димитар Црцороски, Наташа Наумоска, Илија Волчески, Ангела Наумоска, Михајло Миленкоски.

Ова е трета премиера на Прилепскиот театар годинава, а до крајот на декември ќе подготви уште една претстава.

15-те најубави театри во светот

За некои вечерта помината во театар и уживањето во некоја оперска претстава или балет претставува збогатување на душата, а за некои пак, театарот претставува некакво архитектонско „чудо“ кое вреди да се посети.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-01.jpg

Без разлика на тоа во која категорија спаѓате, веројатно ќе посакате да посетите некој од овие театри и да уживате или во глетката или во мелодијата која одѕвонува во нив.

1. „Teatro la Fenice“, Италија

Овој театар има богата историја. Во него биле слушнати светските премиери на познати композитори како: Верди, Стравински, Росини и Белини, откако бил отворен за првпат во 1792-та година.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-1.jpg


2. „Seebühne“, Австрија

„Seebühne“ значи морска сцена на германски, наслов кој е соодветен на тоа каде се наоѓа театарот. Фестивалот Бергенц за првпат почнал да има свои настапи во 1946-та година, а театарот и изграден неколку години подоцна, во 1950-та година.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-2.jpg


3. „The Winter Garden Theatre“, Канада

Ѕидовите се рачно цртани и боени, а наликуваат на градина. За да се долови самата сцена уште повеќе. Од самиот кров на театарот висат вистински овошки.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-3.jpg


4. „Palau de la Musica Catalana“, Шпанија

Ако имате некогаш можност да влезете во овој театар ќе се воодушевите од фактот што има обоено и цртано стакло, мозаици и мермерни скулптури на секој чекор. Овој театар се смета за врв на каталанската art nouveau архитектура.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-4.jpg


5. „Palais Garnier“, Франција

Овој театар бил инспирација за Гастон Леро да го напише неговото најпознато дело „Фантомот од операта“.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-5.jpg


6. „Minack Theatre“, Англија

Ќе имате можност да се почувствувате како да сте се вратиле во некое античко време кога владееле боговите меѓу луѓето.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-6.jpg

 

7. „Hessisches Staatstheater Wiesbaden“, Германија

Ако не сте љубител на операта, тогаш со сигурност ќе се воодушевите од неверојатните фрески кои можете да ги сретнете без разлика на тоа каде ќе го насочите вашиот поглед.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-7.jpg

8. „Sydney Opera House“, Австралија

Веројатно многупати сте имале можност, барем на фотографии, да погледнете како изгледа надворешноста на овој театар, но не и самата внатрешност која хипнотизира со својата убавина.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-8.jpg


9. „Balboa Theatre“, Калифорнија

Овој театар не бил отсекогаш тоа. Некогаш бил кино сала, за време на Втората светска војна бил воена зграда, потоа само празен простор, а сега – театар.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-9.jpg


10. „Большо́й теа́тр“, Русија

Татарскиот принц Петар Урусов добил дозвола и наредба од Екатерина Велика да се погрижи за тоа што ќе се случува на културно поле во Русија. Неговата прва одлука била да се изгради токму овој театар.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-10-16.jpeg


11. „Herod Atticus Odeon“, Грција

Уште во 174-та година од нашата ера, оваа акропола била дом на најдобрите антички грчки музичари.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-11.jpg


12. „Teatru Manoel“, Малта

Верувале или неа, за овој театар толку се загрижени што не е дозволено да влезат во него деца помали од 6 години.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-12.jpg


13. „Teatro Amazonas“, Бразил

Бароните кои го изградиле ова место во 1800-те преземале неколку различни стилови – италијански мермер, мебел во стилот на париските театри…

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-13.jpg


14. „Fox Theatre“, Детроит

Ова место за првпат е отворено во 1928 благодарение на милионерот Вилијам Фокс.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-14.jpg


15. „Guangzhou“, Кина

Сијалици кои наликуваат на небо длабоко во ноќта осветлено од милион ѕвезди и масивен простор кој со сигурност ќе ве воодушеви.

15te-najubavi-teatri-koi-so-sigurnost-kje-ve-voodushevat-15.jpg

 

Најубавите театри во Санкт Петербург, Русија

Најубавите театри во Санкт Петербург, Русија

Иако не е градот со најмногу театри, Санкт Петербург, Русија, е сигурно една од првите градови со најубави театри. Ако ги погледнеме во бројност, Њујорк е на врвот со 420 активни театар, Париз има 353, 230 Токио, Лондон, 214, 184 Истанбул и во Санкт Петербург само малку повеќе од сто. Првата постојана професионална јавна театар во Русија “, изјави рускиот театар на трагедијата и комедијата” е основана токму во Санкт Петербург во 1756 по наредба на царицата Елисавета. Од тогаш, па до денес, градот отвори повеќе од сто театри, некои се специјализираат во драмска изведба, само втор во комедија, третиот за опера или познатиот руски балет …

Ова се некои од најубавите театри во Санкт Петерсбург:

1

Марински театар, еден од најпознатите оперски и балетски куќи во светот

2

Kомисаржевски театар

teatri-Sankt-Peterburga-3

Алекандрински театар

teatri-Sankt-Peterburga-4

Марински театар концертна сала

teatri-Sankt-Peterburga-5

Михајловски театар

teatri-Sankt-Peterburga-6

Државно Академски балет Театар на Борис Eлфаман

teatri-Sankt-Peterburga-7

Камерен театар “Санкт Петербург Опера”

teatri-Sankt-Peterburga-8

Театар музичка комедија Санкт Петербург Опера” во Санкт Петербург

teatri-Sankt-Peterburga-9

Театар на Ермитаж Државниот

teatri-Sankt-Peterburga-10

Палатата театар Јусупов

teatri-Sankt-Peterburga-11

Санкт Петербург филхармонија

teatri-Sankt-Peterburga-12

Наш Театар

Зијах Соколовиќ лауреат на фестивалот Ристо Шишков

КАМЕРЕН ТЕАТАР

13 септември 2016

Тој наградата ја доби за улогата во претставата “Мечка” работена по текст на Чехов.

 

Босанскиот актер Зијах Соколовиќ е 24. носител на наградата за високо актерско остварување на фестивалот на камерен театар Ристо Шишков.

Тој наградата ја доби за улогата во претставата “Мечка” работена по текст на Чехов. Соколовиќ донесе адаптација на овој текст во придружба на џез трио со кое настапува по европските сцени. Тој вели дека за него оваа награда е почеток на еден нов актерски живот.

“Велат дека актерот живее во минливоста во која се собира целиот негов живот. Тоа што тука е направен фестивал во чест на еден актер е доказ дека неговата минливост е поетична или филозовска, но овој фестивал докажува дека актерската минливост сепак има свое траење кое трае бесконечно, 24 години. Тоа е нешто навистина убаво. А тоа што може да му се случи на актерот е да понесе еден дел од минливоста на Ристо Шишков во сопствената минливост и оваа награда нема крај, туку почеток на еден нов актерски живот#, рече Зијах Соколивиќ – добитник на наградата “Ристо Шишков”.

Зијах Соколовиќ единствената награда за високо актерско остварување на фестивалот на камерен театар Ристо Шишков ја доби во конкуренција на околу 50 актери од вкупно 14 претстави од земјата и регионот. Веќе традиционално тој исто како и сите негови претходници доби златен медалјон со ликот на Ристо Шишков, плакета и паричен износ од 1500 евра.

СТРУМИЧКИОТ ТЕАТАР ГО ОДБЕЛЕЖА СВЕТСКИОТ ДЕН НА ТЕАТАРОТ

Со Патникот стигнавме до изборната лудница

Во популарниот “културен дом”, Денот-празник го одбележаа два настана – промоцијата на книгата “Патникот” од нашиот колега Борче Грозданов -Пандур, и централниот, постановката на “Народен пратеник” од Нушиќ во режија на гостин од Бугарија Владлен Александров.

Струмичкиот театар, односно НУЦК “Антон Панов” од градот под Царевите кули и овојпат докажа дека е дел од светската театарска мапа, одбележувајќи го Светскиот ден на театрот.

Во популарниот “културен дом”, Денот-празник го одбележаа два настана – промоцијата на книгата “Патникот” од нашиот колега Борче Грозданов -Пандур, и централниот, постановката на “Народен пратеник” од Нушиќ во режија на гостин од Бугарија Владлен Александров.

Патешествието наречено “Патникот” по скопската промоција продолжи и во градот каде двајцата јунаци од книгата, Паки и Шики го поминуваа поголемиот дел од својата дружба. Дел од нивните “сплетки и интриги” овојпат беше оживеан од актерите Ангелина Тренчева и Ванчо Мелев, како и од промоторот Ацо Гогов и авторот Грозданов.

Пиесата “Народен пратеник” не смести во лудница, овојпат изборна, денешна, сегашна актуелна… Оваа претстава уште еднаш докажа дека театарот иако понекогаш искривено, е и тоа како точно општествено огледало… Дека лудоста на актерот знае да биде безгранична ни докажаа актерите од речиси целиот ансамбл на НТ “Антон Панов” кои лудилото, сарказмот гротеската, но и чистиот комичен нерв и го понудија на публиката, ставајќи не и нас консументите во таа искревена но точна слика на она што се вели “општествено живеење”…

Затоа секоја чест на четата предводена од Кољо Черкезов (Јеврем), Јасмина Вучкова (Таска), Анкица Бенинова (Даница), Ванчо Василев (Ивковиќ), Коста Ангов (Докторот), Ангелина Тренчева (Сестрата)… и останатите, кои ја заокружија убавата ведра, но и “замислителна” слика на она што навистина ни се случува.
Кога се ќе се собере и одземе, завчеравечер во Струмица присуствувавме на една убаво заокружена театарска приказна.