“Петтиот чин” – јубилеен за двајца актери

Премиерно во Струмички театар

Во струмичкиот театар “Антон Панов” вечерва премиерно ќе биде изведена претставата “Петтиот чин”, со која актерите Бранко Бенинов и Ванчо Крстевски- Чичо ќе одбележат 35 години од нивната актерска кариера. Претставата е од црногорскиот автор Љубомир Ѓурковиќ, а во режија на Ник Апер (Нико Горшиќ) од Словенија.

Претставата е селектирана и за Фестивалот на камерен театар “Ристо Шишков”. Актерот Бенинов посочува дека токму ова претстава е за двајца актери кои слават свој јубилеј.

“Во претстава сме Мартин и Арсен, но исто како да сме Бранко и Ванчо. Дури и начинот на кој успеавме толку приватно да ја донесеме претставата на сцена, што и самите сме изненадени од многу работи кои си ги кажуваме во претставата. Сметам дека претставата ќе има долг век”, рече Бенинов.
Музиката е на Влатко Стефановски, преводот, сценографијата и костимографијата на Иванка Апостолова, драматугијата е на Загорка Поп Антоска-Андовска.

Благојa Чоревски лауреат

 На Театарскиот фестивал Свети Јоаким Осоговски

Истакнатиот македонски актер Благојa Чоревски е годинашен добитник на единствената награда на Mеѓународниот театарски фестивал „Свети Јоаким Осоговски“, што јубилејно по десетти пат ќе се одржи од 14 до 22 септември во Крива Паланка.

Благојa Чоревски потекнува од актерско семејство, а Факултет за драмски уметности завршил во Софија, а работниот век го поминал во Драмскиот театар во Скопје и во текот на својата долгогодишна актерска кариера има остварено значајни улоги во многу драмски, телевизиски, филмски и радио проекти.

Меѓу поважните театарски улоги се издвојуваат неговите остварувања во претставите:
„Болва во уво“, „Полтена штица“, „Јадигар“,  „Дупло дно“, „Карамазови“, „Крал Иби“, „Викенд на мртовци“, „Коприварник“, „Керубин“, „Ноќ спроти Водици“, „Р“, „Сили во воздухот“, „Шуаби ап“, „Кула Вавилонска“, „Женски оркестар“, „Чернодрински се враќа дома“, „Грев или шприцер“, „Животот е сон“, „Зоолошка градина“, „Сега му е мајката“, „Ревизор“, „Ни ќар ни зијан“, „Амадеус“, „Сон на летната ноќ“, „Маседоан, Одисеја 2001“, „Брачна игра“, „Нема да верувате“, „Цинко и Маринко“, „Хамлет од Долногаштани“, „Лет во место“, „Комшилук наопаку“ и други.

Со подеднаков успех Чоревски остварил улоги и во филмовите: Исправи се Делфина, Пресуда, Време, Води, Викенд на мртовци, Тетовирање и Самоуништување.
Добитник е на следните награди и признанија: Во 1972 год. – награда на весникот „Млад борец“ за најдобро актерско остварување; 1976 год. – награда „Златен Ловоров венец“ на Фестивалот на мали и експериментални сцени во Сарајево, за најдобро актерско остварување; 1979 год. – Стериина награда на фестивалот „Стеријно позорје“ во Нови Сад за најдобро актерско остварување; 1980 год. – Лауреат е на највисокото општествено признание  Наградата „11 Октомври“ за особено значајни остварувања во областа на уметноста од интерес на Република Македонија; 1984 год. – Награда за најдобро актерско остварување на филмот и ТВ „Милтон Манаки“ според анкетата на ревијата „Екран“; 1984 год. – најпопуларно лице според анкетата на весникот „Вечер“; 1989 год. – Награда за најдобра епизодна улога од списанието „Вечерње новости“ на Стериино позорје во Нови Сад; 1992 год. – Награда за најдорбо актерско остварување на Македонскиот театарски фестивал „Војдан Чернодрински“ – Прилеп;1996 год. – Награда за најдобро актерско остварување на Македонскиот театарски фестивал „Војдан Чернодрински“ – Прилеп; 2003 год. – Награда за најдобар актерски пар во претставата „Брачна игра“ од Едвард Олби на четвртиот Меѓународен Украински Фестивал во Тернопол „Тарас Шевченко“; 2004 год. – Награда „Климент Охридски“ општествено признание за особено значајни остварувања во културата и уметноста од интерес на Република Македонија; 2007 год. – Златна маска за најдобро актерско остварување на Фестивалот „Охридско лето“ за улогата на Тевје во „Свирачот на покривот“ ; 2007 год. – Награда од дневниот весник „Битолски весник“ за најуспешен битолчанец од областа на културата во 2007 година; 2009 година – Награда за животно дело „Петре Прличко“; 2015 година- Награда за животно дело на Македонскиот театарски фестивал „Војдан Чернодрински“ во Прилеп.

Чоревски извршувал и одговорни општествени функции бил директор на Драмски театар – Скопје, заменик Министер за култура на Република Македонија и претседател на Советот на град Скопје.

-Престижното признание „Свети Јоаким Осоговски“ за мене претставува голема чест од повеќе причини. Најпрвин поради фактот што го носи името на еден исклучително значаен светец во православието ширум светот кој бил познат и по своите исцелителни моќи, потоа заради огромното духовно и културно значење  на еден од најубавите манастири во Република Македонија и секако затоа што сум вклучен меѓу знаменитите досегашни добитници на оваа награда како што се Милица Стојанова, Мето Јовановски, Зафир Хаџиманов, Јордан Плевнеш, Јелена Жугиќ, Петар Темелковски, Шенка Колозова – истакна Благоја Чоревски по веста дека е добитник на наградата.

Наградата ќе му биде врачена со свечена пригода на 14 септември, на почетокот на Фестивалот.

Инаку, годинава на Фестивалот ќе бидат изведени осум претстави со театри од Македонија, Србија, Хрватска и Бугарија,

МОНКЛ

професор Христо Петрески

ЗА РАСКАЖУВАЊЕТО, ПАТУВАЊЕТО И СОНУВАЊЕТО

Мал есеј за животот, книжевноста, театарот, филмот…

5.

Нема раскази кои не се напишани и запишани.

Има само нови пишувачи и запишувачи, кои не сакаат да признаат дека е тоа така.

Расказите се напишани и запишани единствено кога е тоа направено со својата рака.

Сеедно дали со мастило или крв, со прачка од врба на влажниот песок покрај реката, само со двата прста од двете раце удирајќи врз тастатурата, или преповторувајќи ги новоиспилените реченици додека чекориш самиот низ паркот, а тие ќе ти одлетаат и нема да ти се вратат никогаш, исто како и луѓето, пејзажите и предметите кои ги среќаваш и набљудуваш само еднаш и никогаш повеќе во животот…

Затоа, ако веќе старецот го пронајде патот низ лавиринтот и стигне до највишната пирамида,  треба да сонува и да патува повторно и да не се враќа назад, туку задолжително од спротивната страна, каде сé уште никој не ни стапнал, ниту открил и вкусил забранет плод, а детето пак треба да пролжи да ја слуша прекрасната приказна, насладувајќи се во зборовите и пресвртите кои првпат ги слуша, исто како што ќе помисли и поверува дека конечно го пронашол вистинскиот процеп низ бројните карпести лавиринти и се искачил токму на врвот од највишната пирамида, од каде се гледа  најдалеку, од каде се слуша најубаво, каде и птиците преселници трајно заспиваат на покривот  и никогаш дома нема да се вратат…

Ќе раскажуваат само оние што ќе успеат да ги прелетаат недогледните солени води, или кои ќе ги исфрлат премалени пенливите морски бранови на површината, но и оние кои за тоа веќе следната пролет или есен ќе немаат веќе кому да раскажуваат, освен на самите себеси, додека чекорат боси по изладената песок, загледани кон празното небо и пресреќни кога ќе здогледаат барем уште една џиновска птица, за која не ни сонувале преходно дека е токму Галебот Џонатан Ливингстон…

(Скопје, 16.11.2011 година, 0 часот и 15 минути)

 

Ненадејно замина Ванчо Петрушевски

Уникатен талент и исклучителен актер

“Ванчо му остави непроценливо наследство, особено на Драмски театар, со неповторливите ролји, а неговото ненадејно заминување од светот на македонскиот театар остави место што никогаш нема да биде пополнето, заради уникатниот талент и актерското мајсторство кои не можат да се копираат“, ќе посочи Сашо Тасевски на комеморацијата која по повод смртта на Петрушевски се одржа во понеделникот во Драмски театар, а на која за последен пат со громогласен аплауз од него се збогуваше семејството, пријателите, колегите и неговите обожаватели

Македонски народни приказни, „Хихирику“, „Ангели на отпад“, „Трст виа Скопје“, „Среќна Нова 49“, „Трето доба“, „Диво месо“, „Грев или Шприцер“, „Солунски патрдии“, „Опстанок“, „Пресуда“ се ТВ- емисиите, радио драмите, филмовите и претставите по кои ќе биде запаметен исклучителниот актер Ванчо Петрушевски, кој на 67 години, ненадејно замина од овој свет минатата недела. Тој секогаш ќе биде втемелен во сеќавањата на неговите колеги и во колективната меморија на македонскиот народ, а неговиот фах беше комедијата. Многу генерации ќе го паметат и по ликот на Рамче.

“Заедно со твојот Гоце, со Ѓокица, Дади и Мешко, со Кате и Милица, Ненад, Коле, Чоре и останатите бардови на Драмскиот театар испишавте историја и оставивте голем аманет за наредните генерации македонски глумци“, ќе истакне Сашо Тасевски, директор на Дрмаски тетар-Скопје, матичната сцена на актерот Петрушевски, каде што тој во 2017 година се пензионираше.

“Ванчо му остави непроценливо наследство, особено на Драмски театар, со неповторливите ролји, а неговото ненадејно заминување од светот на македонскиот театар остави место што никогаш нема да биде пополнето, заради уникатниот талент и актерското мајсторство кои не можат да се копираат“, додаде Тасевски на комеморацијата која по повод смртта на Петрушевски се одржа во понеделникот во Драмски театар, а на која за последен пат со громогласен аплауз од него се збогуваше семејството, пријателите, колегите и неговите обожаватели. Џинот од македонската актерска сцена својата кариера ја помина токму во овој театар уште од 1975 година, каде што остави безброј актерски остварувања.

Ослободувањето на Скопје, Панургиј, Чудото на свети Ѓорѓија, Сомнително лице, Мачорот Мики Траси и Џингин Кан, Полнета птица, Дупло дно, Коприварник, Ноќ спроти Водици, Собирен центар, Чија си, Женски оркестар, Харем, Маратонците го трчаат почесниот круг, Зоолошка приказна, Сега му е мајката, Вујко Вања, Словенскиот ковчег, Платонов, Земјомерот, Сонот на летната ноќ, Тетовирани души, Марисол, Хамлет од Долно Гаштани, Македонски рулет, Лебедова песна, Живот во тесни чевли, Буре барут, се само дел од претставите во кои играл Петрушевски во Драмскиот театар.

“Неговата актерска игра се одликува со ненаметливост и спонтаност во изразот како виртуозно обликување на комични и трагични ефекти што ги плени театарските гледачи, со што тие стануваат негови обожаватели. Со мангупска комика, непрекинато концентриран, играта успева да ја префрли преку рампата до гледалиштето, со што Ванчо Петрушевски го вбројуваме во редот на исклучителни актери“, ќе истакнат од неговиот матичен театар.

Актерот Гоце Тодоровски, кој со Ванчо Петрушевски биле пријатели 57 години на комеморацијата, пак, со многу емоции зборуваше за одиграните улоги, настапи, награди, за умешноста и шармот на Петрушевски, за неговата пасија-сликарството, за викендичката во село Орешани, каде што, за жал, во несреќен случај минатата сабота, Петрушевски го загуби животот. Според извештајот од полицијата, Петрушевски починал од струен удар додека работел качен на метална скала со електричен заварувач на пластични цевки.

“Го изгубивме Ванчо, Ване, Иван, Рамче. Не само во комедијата, Ванчо умееше и драмски ликови многу убаво да игра, беше сестран“, беа зборовите на актерот Кирил Андоновски за Петрушевски. Благоја Чоревски, пак, потсети дека со Петрушевски се познавале повеќе од 40 години. “Ванчо беше извонреден актер, извонреден пријател, извонреден човек. Навистина беше таков и му благодарам на Бога и на животот што воопшто што ме споија со него, што можев да играм, што можам да се сеќавам на него, на се убаво“, рече тој.

Со емотивни пораки на социјалните мрежи, деновиве од Ванчо Петрушевски се збогуваа и актерите Сашко Коцев, Рубенс Муратовски, Васил Зафирчев, Роберт Вељановски, Јелена Жугич, Ердоан Максут, Весна Петрушевска, оперскиот пејач Игор Дурловски, а македонскиот шоумен Игор Џамбазов на својот пријател, со кој го поминал половина од животот, му подари емотивна изведба на песната “Ако умрам ил загинам“.

Петрушевски е роден на 19 април 1951 година, во Скопје. Дипломирал на Отсекот за драмски актери на Вишата музичка школа во Скопје во 1975 година. Оттогаш како актер работел во Драмскиот театар во Скопје, се до неговото пензионирање. Добитник е наградите “Димче Трајковски“ за улогата Јаков во претставата „Дупло дно“ (1985 година) за актерско остварување на македонскиот театарски фестивал „Војдан Чернодрински“ и за улогата на Јанко во претставата „Собирен центар“ (1989 година). Во 1987 година, Петрушевски го добил признанието за најпопуларно ТВ лице на годината според гласовите на читателите на весникот „Вечер“, а во 1988 година, според анкетата на ревијата “Екран# е добитник на наградата „Најдобро артистичко остварување во филмот и на телевизијата“.

Петрушевски беше активен на повеќе полиња и надвор од театарот, како водител на кулинарско шоу, снимаше филмови, а негова пасија било и сликарството. Тој е еден од творците на серијата Македонски народни приказни.

Утре комеморација за Петрушевски во Драмски театар Скопје


Комеморацијата за актерот Ванчо Петрушевски, кој почина вчера од струен удар во скопското село Орешани, ќе се одржи утре во 10 часот во Драмски театар Скопје.
– Џинот од македонската актерска сцена својата кариера ја помина токму во Драмски театар уште од 1975 година и остави безброј актерски остварувања, наведе во известувањата за комеморацијата Драмски театар Скопје.
Според извештајот од полицијата, Петрушевски починал од струен удар додека работел качен на метална скала со електричен заварувач на пластични цевки.
Петрушевски е роден на 19 април 1951 година, во Скопје. Дипломирал на Отсекот за драмски актери на Вишата музичка школа во Скопје во 1975 година. Оттогаш како актер работи во Драмскиот театар во Скопје, сè до неговото пензионирање во 2017.та година.
– Со успех настапувал во повеќе улоги во претстави од домашни и странски автори и секој пат покажува духовити поединости кои им даваат на неговите ликови карактеристични движења и гримаси. Неговата актерска игра се одликува со ненаметливост и спонтаност во изразот како виртуозно обликување на комични и трагични ефекти со што ги плени театарските гледачи, со што тие стануваат негови обожаватели. Со мангупска комика, непрекинато концентриран, играта успева да ја префрли преку рампата до гледалиштето, со што Ванчо Петрушевски го вбројуваме во редот на исклучителни актери, потенцираат од Драмски театар.
За Петрушевски критиката пишува во суперлативи „… Суфлерот во Лебедова песна многу суптилно го обојува својот лик со хумор, со што уште повеќе ја покажува својата природа на сенка-човек. Исто толку несреќен колку големиот актер…“.
„… Многу значајно место во севкупната поставеност на дејството има играта на Ванчо Петрушевски, како Човекот со ѓеврек и Човекот со лузна. Со лежерно мајсторство, неговите појави на сцената точно ги лоцираат идеите на режисерот Владимир Милчин за пресметка со мракот, мачнината. Тежината на поттикот е да се оди докрај, до безизлезот, да се биде на сечилото на ножот, на кое се води пресметката со мракот/мачнината, Да се чуе крикот на оние чија адреса е улицата… (Марисол).
Ванчо Петрушевски беше активен на повеќе полиња и надвор од театарот, како водител на кулинарско шоу, снимаше филмови, а негова пасија беше и сликарството. Тој е еден од творците на серијата Македонски народни приказни. Многу генерации го препознаваат по ликот на Рамче. Воедное е и еден од првите Македонци кои настапиле во странски филм. Кај нас го снимил филмот Досие КА по негово сценарио и продуцентство, а истовремено ја толкувал и главната улога.
Селективниот репертоар на сцената на Драмскиот театар во кој настапува, покрај многу други, се: Ослободувањето на Скопје, Солунски патрдии, Панургиј, Чудото на свети Ѓорѓија, Сомнително лице, Мачорот Мики Траси и Џингин Кан, Полнета птица, Дупло дно, Коприварник, Ноќ спроти Водици, Собирен центар, Чија си, Женски оркестар, Грев или шприцер, Харем, Маратонците го трчаат почесниот круг, Зоолошка приказна, Сега му е мајката, Вујко Вања, Словенскиот ковчег, Платонов, Земјомерот, Сонот на летната ноќ, Тетовирани души, Марисол, Хамлет од Долно Гаштани, Македонски рулет, Лебедова песна, Баал, Живот во тесни чевли, Буре барут, Атена со пенис од Александар Русјаков, режисер Синиша Евтимов.
Ванчо Петрушевски настапувал на сцените на Македонскиот народен тератар, народните театри во Штип и Велес..
Добитник е наградите „Димче Трајковски“ за улогата Јаков во претставата „Дупло дно“ (1985 година за актерско остварување на македонскиот театарски фестивал „Војдан Чернодрински“ за улогата на Јанко во претставата „Собирен центар“ (1989 год.).
Во 1987 година, Ванчо Петрушевски го доби признанието за најпопуларно ТВ лице на годината според гласовите на читателите на весникот „Вечер“, а во 1988 година, според анкетата на ревијата „Екран“ е добитник на наградата „Најдобро артистичко остварување во филмот и на телевизијата.

Рекоа за Ванчо, актерите на своите фб профили

 

Актерот Рубенс Муратовски сподели емотивен статус со кој се прости од својот колега, Ванчо Петрушевски, кој почина денес.

-Кога ќе си отиде глумец од моето детство, како да си оди и дел од мене. Дел од она кон кое сум се стремел. На кое сум завидувал и бескрајно го почитувал. Ванчо, беше баш таков. Но кога ќе си отиде глумец, знаеш дека неговите одиграни улоги ќе останат за навек….нека Ти е лесен патот кон светлината Ванчо, напиша Муратовски.

Роберт Вељановски, Актер и поранешен директор на Драмски театар,  се прости од својот долгогодишен колега Ванчо Петрушевски.

-Замина една од најголемите легенди на Драмски! Пријател, колега, брат! МАКЕДОНЕЦ!!! Почивај во мир и Бог да те прости! Се гледаме, онаму, напиша тој.

Сашо Тасевски директорот на Драмски театар

-Тукушто разбрав дека доајенот на Драмски театар и македонското глумиште, Ванчо Петрушевски, трагично го загуби животот. Почивај во мир Рамче.

Васил Зафирчев

Во спомен на Ванчо Петрушевски 
Голем актер, редок човек и посветен колега и пријател. Благодарност за сите негови улоги со кои пораснавме, но и за сите претстави што заедно ги споделивме на сцената. Ќе недостасуваат неговата искрена насмевка, ведар дух, неверојатен хумор и вечен оптимизам! Нека му е светол патот кон вечноста и нека му се вечни славата и сеќавањето кај многу идни генерации Македонци!

Јелена Жугиќ
Драган Сапсов дац

Големите глумци не умираат…

Почивај во мир, бате Ване!
Големите актери како тебе секогаш ќе останат во нашите сеќавања нашите срца, а таму горе повторно ќе се дружиш со величините на нашето глумиште и твоите другари, колеги Џемаил Максут, (црна арапина) Ѓорги Колозов и другите… 😥

Maja Андоновска Илијевска 
Снимањата нема да бидат исти… Почивај во мир Ванчо Петрушевски, чест ми беше што многу пати работевме и другарувавме на снимањата на Македонските народни приказни…

Во Битолa театар : „Но(е)ва Македонија“ премиера

Ансамблот на Народен театар-Битола, утревечер на матичната сцена премиерно ќе ја изведе претставата „Но(е)ва Македонија“ во режија на гостинот од Србија, режисерот Кокан Младеновиќ. Авторскиот проект „Но(е)ва Македонија“ претставува ангажирана општествена сатира која има за цел да ги истражи механизамите на политичката грандоманија, манипулација, злоупотребата на историските документи и фалсификување на историските факти што се во интерес на одредена група луѓе.

“Тимот на Битолскиот театар е еден од најдобрите со кои сум работел. Станува збор за актери кои се подготвени да дадат одговор за девијациите и проблемите во ова време. Во претставата се обидовме да бидеме комични, а во вториот дел од претставата да бидеме сериозни и да понудиме драма. Се навикнавме на политичките елити кои наместо народот се претставуваат самите себе и својот капитал, сервираат идеи од кои страдаат невини луѓе, а ним им е се подобро и подобро. Со оваа претстава сакаме да испратиме потсмев и да спречиме некои нови изопачувања на историјата, а јас како песимист верувам дека злоупотреби на историјата ќе има и во иднина“, рече меѓудругото српскиот режисер Младеновиќ.

Во претставата ќе настапат актерите Катерина Аневска Дранговска, Валентина Грамосли, Сандра Грибовска, Огнен Дранговски, Илина Чоревска. Драматург е Билјана Крајчевска, сценограф Валентин Светозарев, а костимограф Благој Мицевски. Музиката ја компонираше гостинката од Србија, Ирена Поповиќ

ЗАВРШИ 17-от Интернационален фестивал на античка драма „Стоби“

 

Жири-комисијата на 17-от Интернационален фестивал на античка драма „Стоби“ во состав: Николај Круглов, режисер, главен режисер на театарот Камерна сцена, Лобња, Москва, Русија (претседател), Мето Јовановски, актер и професор и проф.д-р Ана Стојаноска, театролог и писател (членови), едногласно ја донесе следната одлука:

Гран-при наградата за најдобра претстава на фестивалот „Стоби“ ја добива претставата „Ардалион“ (античка мимодрама) во режија на Жираир Дадасјан, а во изведба на Ереванскиот државен театар на пантомимата од Ерменија за вонредната актерска сценска визура според автентичните принципи на античката мимодрама.

Наградата за најдобра женска улога на фестивалот „Стоби“ ја добива актерката Соња Михајлова за улогата на Јулие Цезар во истоимената претстава од Вилијам Шекспир, во режија и сценска адаптација на Златко Паковиќ, а во изведба на Народниот Театар Битола, за доминатното креативно комплетно актерско остварување

Наградата за најдобра машка улога на фестивалот “Стоби” ја добива актерот Бекназар Избасаров за улогата на Сенека во претставата “Нерон и јас” од Едвард Радзински, во режија на Куандик Касимов, а во изведба на Жамбилскиот Регионален Руски Драмски Театар од Казахстан за прецизната актерска игра базирана на консеквентното градење на улогата

Наградата за најдобар млад актер на фестивалот “Стоби” ја добива актерката Ирена Илиевска за улогата на Лисистрата во истоимената претстава од Аристофан, во режија на Хакоб Газанчјан, во изведба на Театарот “ЈХК-Џинот”, Велес за креативен сценски израз проследен со автентична младешка енергија

Специјална награда на фестивалот „Стоби“ за современ сценски израз конципиран врз лабораториско истражување добива претставата „Кралските копилиња“, авторски проект на Сашо Димоски, во изведба на Театарот „ЈХК-Џинот“, Велес. Претставата покажува драматуршка, режиска и сценска естетика која претендира да постави нови стандарди на модерниот македонски театар. Преку драматуршкиот модел базиран на истражување на познатиот митски комплекс за Арг, дигиталните скулптури, уникатната аудиовизуелна естетика и пред се синкретичниот спој на актерската кореоигра, оваа претстава покажува на кој начин треба да се третира античката парадигма денес. Со претставата дојдоа до израз и ексклузивните технички можности на големата сцена на Велешкиот театар. 

Премиера на претстава: Горчлива и болна смеа со “Мизантроп“ на Охридско лето

Oваа сериозна комедија е поглед во човековата душа на современиците од периодот кога била пишувана во 17 век, но е и магнетна резонанца на нашето време Во претставата ја имаме смеата, но горчлива

Театарската претстава “Мизантроп“ од Молиер, во режија на црногорската режисерка Ана Вукотиќ, ќе се изведе премиерно утревечер (19 јули), со почеток од 21 часот, во Центарот за култура “Григор Прличев“ во Охрид, а во рамки на фестивалот “Охридско лето“.

Оваа сериозна комедија е поглед во човековата душа на современиците од периодот кога била пишувана во 17 век, но е и магнетна резонанца на нашето време. Со оваа претстава, што е во продукција на Театар Комедија од Скопје, продолжува драмската програма на фестивалот.

“Сметам дека Молиер во сите негови дела е сериозен, но прашањето е како ние ќе го поставиме, како ќе се изразиме актерски. Подготвени се сите и морам да кажам дека дадоа многу труд. Уверен сум дека публиката ќе биде многу шокирана бидејќи очекуваат лесна комедија, но не, станува збор за љубовта на човекомрзецот или омразата на човекољубецот. Каде е љубовта, каде е омразата. Впрочем, ја имаме смеата, но горчлива. Дури и така горчлива и болна смеа, нас како луѓе може да не спаси“, ќе истакне Сашо Ристовски, директор на Театар Комедија.

Улогата на Алсест во “Мизантроп“ ја игра Атанас Атанасовски, Флинт го толкува Александар Михајловски, а Орнот е Столе Мицов. Мирјана П. Ристов ја игра улогата на Селимена, Магдалена Ризова-Черних на Елијанта, а Жаклина Петровска – Милјановска во оваа претстава е Ариноја. Улогата на Акаст ја игра актерот Илија Илиоски, Клитандр е Жарко Димоски, Баск е Виктор Арсов, а Ди Боа го глуми Ердоан Максут.

Драматург на претставата е Дарко Јан Спасов, а кореографијата е на кореографката Соња Вукичевиќ. Сценограф на “Мизантроп“ е Јелена Томашевиќ, костимографијата ја направи Лина Лековиќ, а композитор на музиката е Александар Радуновиќ-Попај.

Инаку, режисерката Ана Вукотиќ е родена во 1977 година во Подгорица, а дипломирала театарска режија на Факултетот за драмски уметности во Цетиње во 2004 година, во класата на професорите Егон Савин и Радмила Војводиќ. Добитничка е на бројни награди за режија на локални и на регионални театарски фестивали.