Шекспир си отиде од битолскиот театар

По досега најобемното и најсилно по квалитет издание на Битолскиот Шекспир фестивал, кое траеше од 23 до 30 јуни во Битола, и на кое учествуваа 12 претстави од државата и светот.

Под мотото “Пеколот е празен, сите ѓаволи се овде” познатата реплика на ликот Просперо од драмата “Бура”, во Битола од 23 до 30 јуни по шести пат се славеше делото на големиот англиски писател и драматург Вилијам Шекспир. Интернационалниот Битола Шекспир фестивал годинава понуди издание најсилно по квалитет и со најголем број на претстави, дури дванаесет, а на сцената на Битолскиот театар се зборуваше на десет јазици.

“Она што го направи фестивалот посебен е токму програмата во која можеше да се најдат претстави буквално за сечиј вкус. Имавме претстава за најмладите, а за прв пат сонетите на Шекспир беа изведени на акапела концертот предводен од Полската мега ѕвезда Станислав Сојка”, истакна уметничката директорка на Народен театар Битола, Илина Чоревска, сумирајќи ги впечатоците од тукушто завршениот фестивал.

Во осумте фестивалски денови низ градот на конзулите поминаа околу четиристотини уметници од Казахстан, Израел, Полска, Романија, Хрватска и Црна Гора. Претставите беа проследен од над 2400 луѓе, а како што посочуваат надлежните најголема заинтересираност имаше за претставите на театрите во регионот. Посебно внимание предизвика театарот “Гавела” со “Ричард 3” во режија на Александар Поповски, како и Црногорското Народно позориште кое настапи со претставата “Зимска бајка” во режија на Дино Мустафиќ, претстава со која беше затворено годинешново издание на фестивалот.

“За нас како тетарска куќа беше многу значајно присуството на еден од најзначајните театарски режисери во Европа Андреј Жолдак, кој во текот на фестивалот беше тука за да се запознае со нашиот ансанбал и слободно можам да кажам дека беше воодушевен, како што тој вели од искреноста и талентот на екипата. Со него сме во преговори да работи наредната театарска сезона”, додава Чоревска.

За “Вечер прес”, директорот на Битолскиот театар, Иван Јерчиќ само накратко додаде:

“Имавме многу активни денови, исполнети со многу забава, но пред се тетатар„

vecer.press

TЕАТАРОТ КАКО МАСОВНА И ЕЛИТНА КУЛТУРА

 

Тихомир Стојановски

Но, да се вратиме на песната. Барем по тоа е позната македонската култура нашироко. Песната првично посветена на Бога. Нему.

Имаме, фала му на Бога, и еден неолитски музички инструмент, најден во Велешко, на кој свири професорот Драган Даутовски, се вика окарина, но потоа ја нарекоа музичка неолитска флејта. Датиран е 7000 години пред нашата ера. Обол инструмент со големина на орев со три дупчиња, направен од глина, внатре обложен со влакна од коњска опашка. Датацијата е неколку илјади Божји години пред Христа во неолитот. На него професорот Даутовски ги свири неправилните македонски ора, како и македонските песни. Замислете си на инструмент стар неколку илјади години се свират неправилните македонски ора. Тие се тешки за свирење и на современи инструменти, посебно за странците не за Македонци, а камо ли на неолитска флејта или окарина. Со тоа дејство, така се поврзува македонската музика. Се повлекува културна линија од стариот и новиот театар. Се работи за континуитет на славење и чествување. Дионисово. Празнување. Со музиката. Мислам дека се работи за средба на историската македонска религиска драма преку песната од дамнина до она што е театарски сега и овде. Кога од музичкиот неолитски инструмент се свират сегашни песни. Се доаѓа до точката на театарот наречена СЕГА и ОВДЕ. Дека историјата во пишан збор, историската драма застанува и од тука почнува славењето, обредот, посветеноста и религискиот, или Божјиот, светиот, посветениот театар. На почетокот имаме свирење, потоа редење зборови, секако пред тоа хор, песна, оро и еден излегува од орото и кажува стихови во драмска поезија. Некои нешта остануваат да траат како и театарот, така и песните посветени на Бога. Котата на музиката е важен дел на театарот и сцената. Таа е премин од пеан збор кон збор во стихови изговорен од првиот актер кој веројатно го играл Дионис. Музиката и Музите. Голема приказна достојна за сцената.

“Народната музика е првичната музика…праисторијата на музиката е збркана со историјата на музиката… имам хипотеза дека македонските песни се како возможен коректив меѓу двете идејни бази оформени во античноста…”31 Авторот, исто така се обидува да повлече културна линија на современата со старата музика, античка музика, со македонската музика. Како древен адет, како се празнува и слави. Да не го заборавиме пеанот или како што е заведен ПЕАН :

“Свечена молбена или пофална песна во чест на некој Бог… епитет на Аполон, Асклепиј, Дионис…”32

А, суштински четворосложна метричка античка стапка на која се менува нагласувањето. Нели како основното македонско оро со три чекори напред и еден назад или како во современите македонски песни. И нели метричките стапки од ората, стануваат драмска поезија кога актерот излегува од хорот и орото и зборува поезија во стихови. Но, да го спомнеме и Аполон како славен Бог од нашите антички предци.

“…неговата врска е со Артемида, Дионис, со музите, хорите, харитите и нимфите… обележен е како водач на хорот на музите… на Дионис му се пеени дитирамби, на Аполон пеани… тој е Бог на музиката и уметноста…” 33

Го спомнуваме Аполон, брат близнак на Артемида како Бог на духовната светлина и гадателството. Едно од кадењата за Аполон покрај маната, како култно растение е и со гравот. И денес во Македонија имаме надерени луѓе кои гатаат на грав, а гравот е национално јадење кај нашиот народ. На Аполон, инаку славен ид, нашите антички предци му се пеени ПЕАНИ. И денес, за некој кој е учен велиме дека е “пеан”. Како споредба дека духовната култура на тлото на Македонија е присутна кај нас и во нас.

Ги давам овие примери, за да се види дека културата се прелевала низ цивилизациите на македонското тло, а голем дел од неа, дури од неолотско време е присутен како обред, адет, верување, како театарски дејство, како суеверие, религија и денес. А, тоа е всушност и природата на театарот. Играјќи на сцената се допира тровремието: сегашност, минато и иднина. Играме текстови напишани во минатото, кои се толкуваат во сегашноста и со тоа ја предвидуваат иднината. И имаме придвижување од хор и оро и песна кон зборување драмска поезија во стиховите, кои всушност се метричките стапки на ората, а денес на драмите во стихови и поезијата. Еден процес на родение на театарот.

 

“ Бабец театар “

 

Подем на театарот за најмладите во Битола, „Бабец“ ги врати децата во гледалиштето
– Дневник – 19.12.2012
За две години на сцена поставија девет премиери со 87 изведби, имаа голем број гостувања и над 22.000 продадени влезници. Ова е билансот на успехот на битолскиот детски „Бабец театар“, кој повторно ја врати детската публика во театарските сали. Иако најголем дел од проектите ги реализираат со приватни спонзорства, имаат мала заработувачка, а кубурат и со простор, кај нив не спласнува ентузијазмот. Пред Нова година ќе ги израдуваат децата во Битола со две нови претстави – „Трите прасиња и Дедо Мраз“, која ќе ја одиграат во салата на Центарот на култура на 29 декември, а спроти Нова година, на 31 декември, на битолскиот плоштад „Магнолија“ ќе ја изведат претставата „Изгубената снегулка“.Годинава првпат Државниот завод за статистика го вметна „Бабец“ како втор професионален детски театар во Македонија, покрај Театарот за деца и младинци во Скопје. Според истиот завод, покачен е процентот на гледаност на детски претстави за 34,2 проценти во земјава. Kолегите од Скопје тоа го препишаа како своја заслуга, но бројките зборуваат нешто друго, дека театарот „Бабец“ учествува со 17,8 проценти во покачувањето на гледаноста – вели Васко Мавровски, еден од основачите и извршен продуцент на детскиот театар во Битола.Мавровски е актер од Битолскиот театар и продолжува по стапките на својот дедо, познатиот битолски глумец Петар Стојковски Бабец, кој почина пред две години. Бабецот уште во 1968 година ја поведе првата иницијатива за формирање детско-младинска сцена при Народниот театар во Битола и направи над 30 детски претстави. Со оваа идеја ги заразил внукот и неговата сопруга, актерката Јулијана Мирчевска, и во 2010 година овие млади актери го формираа детскиот театар давајќи му го името „Бабец“. Со тоа се пополни долгогодишниот недостиг на детски претстави на битолската сцена.- Така животот ни стана театар посветен на децата. Бизнисот во ова е тргнат настрана. Во град со 80 илјади жители, од кои 30 проценти се невработени, не можеме да разговараме за бизнис – додава Мавровски.Еден од главните проблеми со кои се соочува „Бабец театар“ е недостигот на простор за изведба на претставите. Засега ја користат салата на Центарот на култура, но мора да ја приспособат програмата според активностите на установата. Доставиле барање до Општина Битола, но не добиле одговор.
Жанета Здравковска
Kловнијада во соработка со Русија
„Бабец театар“ во соработка со Државниот детски театар „На портите на народот“ од Санкт Петербург, Русија, ќе подготви копродукциски проект – „Kантервилскиот дух“ според расказот на Оскар Вајлд. Станува збор за претстава без текст, позната како кловнијада во која ќе учествуваат тројца битолски и
тројца руски актери.Претставата ќе се изведе налето во рамките на третото издание на детскиот интернационален фестивал „Битолино“, чиј основач е битолскиот детски театар. Ваквите детски претстави се новина за поширокиот регион

МОНКЛ

 

професор Христо Петрески

ЗА РАСКАЖУВАЊЕТО, ПАТУВАЊЕТО И СОНУВАЊЕТО

Мал есеј за животот, книжевноста, театарот, филмот…

2.

Уште кога немавме радио, татко ми секоја вечер ме заспиваше раскажувајќи ми приказни.

А, потоа тоа го правеа Никола Автовски и Борис Мајсторов.

Најсладок беше сонот по раскажаните приказни, зашто продолжував да патувам по измислените и замислените предели, заедно со надреалните и џиновските јунаци, и така бегајќи од нив или трчајќи по нив прескокнував планини, препливував мориња и океани, за кога ќе се разбудев испотен од страшните соништа – да не можам да поверувам дека безгранично скитав и талкав, па дури и летав цела ноќ, а сé уште се наоѓам испотен во мојот тесен кревет…

ДОДЕЛЕНИ НАГРАДИТЕ ОД  ГОЛА МЕСЕЧИНА 2018

Меѓународното жири на 5. Интернационален фестивал на комедијата  „Гола месечина“ 2018, што се одржа од 18 до 24 јуни, во состав Иван Лео Лемо (претседател на жирито), Магдалена Ризова Черних (член) и Љупчо Петрушевски (член), по проследувањето на шесте претстави (три од Македонија и три од регионот) едногласно ја донесе следнава одлука:

  1. Наградата Гран при за најдобра претстава се доделува на „Једваносимсобоакаломистобо“ на „Сараевскиот воен театар – САРТР“, Босна и Херцеговина.

 

  1. Наградата за најдобра режија му се доделува на Алеш Курт за претставата „Једваносимсобоакаломистобо“ на „Сараевскиот воен театар – САРТР“, Босна и Херцеговина.

 

  1. Наградата за најдобра машка улога му се доделува на Фаик Mефаилоски за ликот на Ерџан во претставата „Синиот портокал“ на „Театар Џинот “ од Велес, Р. Македонија.

 

  1. Наградата за најдобра женска улога ѝ се доделува на Сања Крстовиќ за ликот на Живка (Г-ѓа. Министерка) во претставата „Госпоѓа Министерка“ на Народниот театар од Ниш, Р.Србија.

 

  1. Награда за најдобра епизодна улога се доделува на  Анета Томашевиќ за улогата Госпоѓа Потер во претставата „Kидај из моје кухиње” на Шабачкиот Театар.

 

  1. Награда за костимографија се доделува на Елена Дончева за претставата „Дванаесетта ноќ (спроти Водици)“  на  Н.Т. „Антон Панов“ – Струмица.

 

  1. Награда за млад актер им се доделува на актерите Ефтим Трајчев Ѓаурски од Н.Т. Штип, за улогата во претставата „Умри машки“ и на Давор Сабо од „Сараевскиот воен театар – САРТР“ за улогите во претставата „Једваносимсобоакалимистобо“.

 

Вечерва фестивалот ќе се затвори со претставата „Тоби“ во продукција на Театар за деца и младинци – Скопје, по што следува официјалното доделување на наградите, а веднаш потоа ќе го проследите настапот на стендап комичарот Марјан Ѓорѓиевски.

 

Шекспир во Битола

 

12 претстави според драмите на Вилијам Шекспир, на десет јазици, и во изведба на околу 300 актери, домашни и странски, го сочинуваат, шесто по ред, издание, на театарскиот фестивал Битола Шекспир фестивал, кое почна синоќа 23 јуни и ќе трае до 30 јуни.

Со изрека од Шекспир градоначалничката на Битола, Наташа Петровска, го отвори фестивалот во Народниот театар во Битола, а битолскиот глумец Огнен Дранковски, кој работи и твори и во Глоуб Лондон го најави отворањето, признавајќи дека има блага трема од возбуда.

Фестивалот почна со изведбата на “Јулие Цезар- Рес Публика или Коза Ностра” на домаќините, битолскиот народен театар, со Соња Михајлова, Иван Јерчиќ и Петар Горко во главните улоги. Вечниот Шекспир пренесен на сцена низ една актуелна призма, одново го постави прашањето кој владее со општеството, и дали имаме республика или коза ностра? По бурните аплаузи, домаќините и гостите актери од Хрватска, Романија, Казахстан и други земји, славеа во Белата куќа, со одличниот рок бенд “Ние, другарите”. Во следните денови, како што ни откри актерот Борис Чоревски, по секоја претстава во холот на театарот ќе следува забава со некој бенд. “Кралот Ричард Трети”, “Шекспир сонет 66″, ” ЈасХамлет”, “Отело-незаконска литургија”, “Сонот на Вилијам”, “Ромео и Јулија не трагедија”, “Магбет”, “Жените на Шекспир”, концерт “Шекспир акапела”, “Кралот Лир” и “Зимска бајка”, е програмата на фестивалот. Театарска Битола цела седмица ќе пулсира во ритамот на вечните дела и мисли на најславниот драмски пишивач, Шекспир. Фото: Стефан Ѓоргиевски

Валентина Ѓ. Парго

“ Бабец театар “

 

„Смешно чудовиште“ ги одушеви и децата и членовите на жирито
– Нова Македонија – 12.08.2014
ЧЕТВРТО ИЗДАНИЕ НА ТЕАТАРСКИОТ ФЕСТИВАЛ „БИТОЛИНО“ Над 1.000 љубители на театарската уметност минатата недела во Битола ги следеа претставите на учесниците на 4. издание на детскиот театарски фестивал „Битолино“. Покрај членовите на театарската школа „Бабец“, која е и иницијатор за одржување на оваа манифестација, на фестивалот учествуваа и театри од Италија, Хрватска, Романија, Србија и од Израел. „Битолино 2014“ се одржуваше во големата сала на Центарот за култура, во рамките на битолското културно лето „Битфест“. – Одамна не се памети кога имало толку многу посетители на театарски претстави во Битола. Таква публика, каква што имаше сите три дена, додека траеше фестивалот за деца „Битолино“, им посакуваме и на најреномираните театарски куќи. Иако претставите се играа на разни јазици, сепак сите добро ги разбраа, бидејќи сите актери зборуваа на еден, на јазикот на театарот – вели директорот на фестивалот „Битолино“,Васко Мавровски.ОПРАВДАНИ ОЧЕКУВАЊА Тој додаде дека фестивалот во целост ги оправда очекувањата.- Ова издание беше едно од најдобрите досега. Нашите амбиции беа на годинашниот фестивал да настапат помалку театри, но со висок квалитет, што се покажа како сосема добар потег. Навистина сите три дена, додека траеше фестивалот, видовме неколку извонредни претстави. Годинашното издание на „Битолино“ е најдобра препорака за идното јубилејно издание, кое ќе се одржи петти пат – рече Мавровски.Овој познат актер на Народниот театар-Битола е еден од иницијаторите за неговото одржување.Инаку, годинашниот четврти по ред ИДТФ „Битолино“ почна во понеделникот, 5 август, со „Алиса во земјата на чудата“ од Луис Керол на Детскиот културен центар Белград од Србија, во режија на Ања Суша. Оваа интерактивна и едукативна претстава со минималистичка сценографија познатата приказна ја долови на малку поинаков начин, но сепак близок до децата.Во текот на следните денови беа прикажани и претстави од Израел, Романија, Хрватска и од Италија.ГОЛЕМ ИНТЕРЕС Од Израел ја видовме куклената претстава „Кога сѐ беше зелено“ на Дикла Катц и Ави Злича од театарот „Клуч“ од Тел Авив. На големо задоволство на младата публика претставата се одржа двапати.- Тоа е пиеса без зборови, за едно момче и дрво, за децата и возрасните, за зеленилото и бетонот. Оваа претстава учествувала на фестивали во Унгарија, Сенегал и во Јужна Кореја и е добитник на Наградата за најдобар детски мјузикл за 2014 година – рекоа авторите Дикла Катц и Ави Злича.Тие додадоа дека одлично се чувствуваат во Битола и оти им е драго што децата во публиката целосно биле внесени во претставата.Интерес побуди и претставата од Романија „Падобранци“ на Ивица Шимич, во продукција на „Тандарика театар“ од Букурешт. – „Падобранци“ се смета за култно дело на Шимич, кое е одиграно на три континенти на многу светски фестивали, во Сиднеј, Вашингтон, Токио, Лондон. Тоа е претстава што навидум се занимава со гравитацијата, а всушност зборува за животот, кој е испреплетен со подеми и падови и во кој сите по малку сме падобранци – рече Олга Бела.На третиот и последен фестивалски ден ја видовме хрватската претстава „Смешно чудовиште“ на Ана Пролич, во продукција на „Мала сцена“ од Загреб, работена според текстот на јапонскиот драматург Асаја Фуџита. Таа зборува за љубовта меѓу чудовиште и една слепа девојка. Беше прикажана и италијанската пиеса „Елмеровите соништа“ на Џорџо Пузоли, во продукција на „Театар сенка“ од Марцало. Во неа се зборува за едно мало слонче Елмер, кое се бори да ја ослободи саваната од луѓето и нивното ѓубре. ПРИКАЗНА ШТО ОСТАВА БЕЗ ЗДИВ Стручното жири во состав Валдет Рама, актер и режисер од театарот „Додона“ во Приштина, Борис Чоревски, доајенот на битолскиот театар, и Бојана Артиновска-Трпческа, ликовен уметник, најпрестижното признание на фестивалот „Гран-при“ ѝ го додели на претставата „Смешно чудовиште“ на театарот „Мала сцена“ од Загреб, Хрватска. Во претставата улогите ги толкуваа младите глумци Дајана Бјондиќ, Петар Цвирн и Иван Вукелиќ, кои оставија одличен впечаток, а одлична беше и костимографијата.
– Станува збор за детска претстава, која остава без здив, која ќе ве насмее, ќе ве расплаче, ќе ве воодушеви со својата естетика, одличната актерска игра на тројцата актери, прекрасните костими и пред сѐ уникатната приказна, која поставува прашања за тоа како гледаме на другите луѓе, како се препознаваат чудовиштата, по срцето, по ликот или по делата. Оваа претстава беше вистинско уживање да се проследи – изјавија членовите на жири-комисијатаМошне добар впечаток оставија и младите актери на театарското училиште „Бабец“, кое работи во игротеката „Мали генијалци“. Нив ги видовме во претставата „Вреќа полна желби“, под менторство на Јулијана Мирчевска.

“ Шиле “ монографија за Васил Шишков 

 

ПОВЕЛЕТЕ ВЉУБЕНИЦИ ВО УБАВИОТ ЗБОР!!!

 

Да се дружиме во негова чест, бидејќи токму денес требаше да го прослави својот 48 роденден!.

 

“ Шиле “ монографија за Васил Шишков 
автор Борче Грозданов 

ОД АВТОРОТ

Клучалка отворена за сите

Да се распостели еден живот, човечки, човечно, непосредно, со сите недостатоци и доблести, а притоа да не се задржи дозата на воајеризам, да се исклучи сеирџизмот, неискрените намери, па дури и цинизмот, особено ако се работи за еден турбулентен бит, каков што е тој на Васил Шишков, не само што е невозможно, туку е и непожелно.
Ова е, пред се, така бидејќи, самиот тој си ја распостилаше душата, пред се и над се , знаејќи дека задгрбното озборување не му бега, “ копањето ”, по неговите рани, исто така, само и само за да се задоволи eгото, помало од зрно прашина, на не мал број негови “душегрижници“!
За жал, тоа, беше негово секојдневие, па така, авторот на ова писание – животопис, не ја исклучува можноста дека и тој, но и сите вие, кои ќе допрете до ова четиво, нема да го осквернавите со некоја си своја “ квази тема за дилема ”… / ПРОДОЛЖУВА /

Премира „ СОНОТ НА ВИЛИЈАМ “  20.06.2018 ТДМ Скопје

 

      20.06.2018 во 19 часот во Н.У. Театар за деца и младинци.                                    Според делата на Вилијам Шекспир

Преводи и препеви од Богомил Ѓузел , Драги Михајловски и Георги Сталев

 

Адаптација на драмите , Кореографија и Режија :  Кренаре Невзати -КЕРИ

 

Играат :

Вилијам, дете – Бојан Кирковски

Мери, мајката на Вилијам  – Катарина Илиевска -Силјановска

Пук, шут кај Оберон – Симона Спировска

Коле/Пирам, другар на Вилијам и братот на Столе– Мики Анчевски

Санде/Тизба, другар на Вилијам – Мартин Јорданоски

Томе/Ѕид/Месечина, другар на Вилијам – Марија Ѓорѓијовска

Столе/Лав, другар на Вилијам и братот на Коле – Бојан Лазаров

Оберон, крал на самовилите – Бојан Лазаров

Титанија, кралица на самовилите – Наташа Петровиќ

Три Вештерки – Изабела Новотни, Ана Левајковиќ-Бошков, Емра Куртишoва

Ромео, син на Монтеки – Бојан Кирковски

Јулија, ќерка на Капулети – Наташа Петровиќ

Дворјани и војска / Капулети – Бојан Лазаров, Винета Дамческа Мојаноска

Дворјани и војска / Монтеки – Мартин Јорданоски, Марија Ѓорѓијовска

Коментатор – Мики Анчевски

Хамлет, принц на Данска, син на поранешниот и внук на сегашниот крал – Бојан Лазаров

Офелија, ќерка на Полониј – Наташа Петровиќ

Духот на кралот на Данска, татко на Хамлет – Винета Дамческа -Мојаноска

Актер / Гертруда, кралица на Данска – Катарина Илиевска –Силјановска

Актер / Крал – Винета Дамческа -Мојаноска

Актер / Клавдиј, кралот на Данска – Мартин Јорданоски

Малиот Дух – Марија Ѓорѓијовска

 

Изработка на костими : Љубица Велкова, Раде Василев; Изработка на кукли и реквизити :  Кирил Василев и Барбара Цвејиќ – Рив; Инспициент: Ѓуро Дракуловски;Тон мајстор: Ангел Hасковскич. Cветло мајстор: Оливер Ставрева; Шминка : Игор Петрески;  Декоратери :  Бујамин Селими , Јовица Видески  и  Мирсат Камбери

„Сонот на Вилијам“,
е драмски производ во потрага по старо-
новото фантастично пријателство на Шекспир со сите
генерации и во секое време-невреме.
Со оглед на фактот дека Шекспировото книжевно дело е
безвремено и универзално, разбирливо и блиско до сите луѓе
ширум светот, нема дилема дека и децата би знаеле да ги
препознаат и да ги почувствуваат најсуптилните емоции и
целата магија што ја нудат неговите ликови.
Потребата од комуникација меѓу Шекспир и децата е
неминовност. Соочувањето со него, доаѓа порано или
подоцна, но секако е неизбежно. Децата, несвесно,
секојдневно се среќаваат со неговите современи живи
„човечки реплики“ и животни ситуации, а нивната
универзалност само ја потврдува надвременската мисла на
Шекспир: „ Да се биде или не, прашање е сега“; „Царство за
коњ давам“; „ Красното е гнасно, а гнасното красно.“; Згасни,
згасни кандилце“; „В манастир, в манастир бегај“; „О Ромео,
о Ромео! Но зошто ти Ромео си?“; „Совеста нѐ прави сите
кукавици“; „Бидете силни во делата, како што сте силни во
мислите“…
Друг мотив за прилагодување на неговата единствена
книжевна оставина на перцепцијата на децата, е фактот што
последно такво претставување на Шекспир во Македонија е
направено пред повеќе од 30 години.
Водечката идеја, spiritus movens за претстава „Сонот на
Вилијам“: децата да „пораснат“ преку претставата, а
возрасните, макар за миг, да се вратат во детството.
Комичните и трагичните моменти се менуваат токму како и
во животот, како и во борбата меѓу доброто и злото. А, секоја
од сцените во претставата „Сонот на Вилијам“ е компонирана
како филмски кадар и следуваат една по друга како филмски
секвенци, како минијатури, токму како во сон.
  • За претставата се користени препеви и преводи од Богомил
    Ѓузел, Драги Михајловски и Георги Сталев на делата „Сон на
    летна ноќ“; „Ромео и Јулија“; „Магбет“ и „Хамлет“.
    Користењето музика од времето на Шекспир, како и друга
    класична музика е со цел децата да се запознаат и со
    прекрасните дела на големите композитори на класичната
    музика (P.Attaignant, J.Playford, W.A.Mozart, Purcell, G.Verdi,
    M.Mussorgsky).
    Овој жанр, наречен – фантазија, апелира не само на мислите
    и чувствата, туку и на фантазијата, на имагинацијата, на
    неочекуваните пресврти.
    Претставата „Сонот на Вилијам“ е посветена на театарски
    критичар и театролог, Иван Ивановски, меѓу другото
    пишувал за деца

ПРЕМИЕРНО “Стаклена менажерија” во СТРУМИЦА

 

вторник, 19 јуни од 20:00 до 21:40

Томас Ланиер Вилијамс III, или човекот познат под псевдонимот Тенеси Вилијамс, во далечната 1945 година ќе доживее голем успех на Бродвеј со праизведбата на неговата пиеса “Стаклена менажерија”.

“Трговецот со ноќни кошмари на Бродвеј,” “заштитникот на отфрлените,” човекот од Југот, Тенеси Вилијамс, тогаш поправо и го започнува своето кралствување низ американските и светските театарски сцени – се’ до денес.
Постановката на ова дело на сцената на струмичкиот театар се случува како последица на сознанието дека и денес, во иста, а можеби и во уште поголема мера – болката и копнежот се супстанци без кои не се може. Исто како и потребата од љубов и потребата од бегство. Вистинската драма не може да се случи на друго место освен во микро-просторот на сопствениот дом, во стаклената купола во која се разлеваат тоновите на џезот, а ликовите на сцената не можат да бидат ништо друго освен наши ближни, можеби заборавени роднини, или, можеби, само наши двојници од некои други животи.

 

Претставата е обид за пронаоѓање на точката на вкрстување помеѓу сировоста на реалното и чудесноста на замислените и посакуваните светови. Слика на некое современо reality show кое полека и’ се измолкнува на стварноста.

Ацо Гогов, драматург

Режија:  Драгана Таневска
Сценографија:  Сергеј Светозарев
Костимографија: Ванчо Василев
Драматург:  Ацо Гогов
Психодраматичар: Александра Михајловска
Психотерапевт : Габријела Бошков

Улоги:
Аманда Вингфилд – Тинка Ристеска
Лаура Вингфилд, нејзина ќерка – Анкица Бенинова
Том Вингфилд, нејзин син – Коста Ангов
Џим О’Конор – Ванчо Василев