Награда „Свети Јоаким Осоговски“ за актерот Гоце Тодоровски

Гоце Тодоровски

Познатиот македонски актер Гоце Тодоровски е добитник на наградата „Свети Јоаким Осоговски“ за значаен придонес во областа на театарот и културата што ја доделува истоимениот меѓународен театарски фестивал што се одржува во Крива Паланка.

Наградата ќе му биде врачена на лауреатот Тодоровски на 18. декември, со пригодна свеченост во салата на Собранието на општина Крива Паланка, со почеток во 12 часот и со почитување на пропишаните здравствени протоколи.

Наградата ќе му ја врачи градоаначалникот на Општина Крива Паланка Борјанчо Мицевски, а за уметничките креации на Гоце Тодоровски ќе говорат Благоја Чоревски и Гоце Ристовски. Пред присутните ќе се обрати и наградениот актер Гоце Тодоровски, потсетувајќи на најпопуларните негови актерски улоги во тетарот и на филмот. Гоце Тодоровски завршил Факултет за драмски уметности на универзитетот Св. Кирил и Методиј во Скопје и набргу по дипломирањето се вработил во Драмскиот театар истакнувајќи се како суптилен комичар.

На сцената на матичниот театар но и како гостин на професионалните театарски сцени во нашата земја остварил голем број улоги, а останува запаметен по улогите Лука Лукиќ во „Ревозор“ од Гогољ, Докторот во „Веселата смрт“ од Евреинов, Цанде во „Солунски патрдии“ од М. Попоски, Пантагруел во „Пангуриј“ од Р. Богдановски, Царчето во „Чудото на Свети Ѓорѓија“ од Р. Богдановски, Леле мале во „Јадигар“ од В. Манчев, Питу во „Сара Бернар“ од Џ. Марел, Генералот во „Балконот“ од Ж. Жене, Ринго во „Чија си“ од С. Насев, Ќорле во „Кумови“ од К. Ангеловски, Кирца во „Викенд на мртовци“,Ангеле во „Лет во место“ од Г. Стефановски, Докторот во „Болва во уво“ и други. Гоце Тодоровски е често присутен на програмите на радиото и телевизијата учествувајќи во скоро сите хумористично – сатирични емисии, драми и серии. За своите актерски остварувања добитник е на Награда за најдобра улога, за ликот Цанде во претставата „Солунски патрдии“, на Театарски игри „Војдан Чернодрински“ во Прилеп а во 1986 година беше прогласен за најпопуларно ТВ лице според весникот „Вечер“.

Гоце Тодоровски оствраил и четиресетина улоги на филм и тв и во популарни тв серии, меѓу кои во „Наши години“, „Јуначко колено“, „На наш начин“, „Солунски патрдии“, во Македонските народни приказни, „Среќна Нова 49“, „Трст виа Скопје“, „Чук, чук Стојанче“, „Викенд на мртовци“, „Ангели на отпад“, „Салон Хармони“ и др.

Александар Поповски за Баге

Драг Баге,

Есенва ми пиша дека си подобро и дека ме чекаш да се вратам и да се видиме. Не се видовме. За жал, последниве години се помалку те гледав. Сега читам си бил болен. Беше болен, ама не од она кое медицината го лекува. Беше болен по театарот. Беше болен затоа што остана одвоен од тетарот. А за тоа иљач нема. Можеби за некој друг човек , но за тебе, за некој кој толку многу сакаше театар, кој беше роден во театар, кој живееше само за театар, тешко.Дете бев кога прв пат те сретнав. Предводеше една група глумци. Изгледавте како ликовите од Галското село на Астерикс. Страшно добра банда. Ти , Иљко, Пепи, Јоана, Чоре…Битолски театар. Едно големо семејство. Се сеќавам со Унко отидовме да ја гледаме претставата „Балканот не е мртов”. Преубава претстава со преубави глумци. На пат назад зборуваваме за тоа дека во Скопје нема таков театар кој е како фамилија. Ве гледав и ви завидував колку ви е убаво, колку сте заедно, колку се забавувате и си играте мајтап едни со други.Не знам дали познавам друг таков фанатик за театар како тебе. Можеби Ристо Стефановски. Ристо и ти. Ми се допаѓаше како го бранеше Битолски театар. Сакаше секогаш да сте најдобри, први, подобри од сите други, на прво место. Тотално необјективно и со огромна страст. Шапката долу. Само ти смеше да ги караш твоите глимци, никој друг. Кога работев претстава во твојот театар, ти веќе беше Министер за култура. На една проба се појави и прва работа отиде да ја ставиш кофата на место на кое знаеше дека капе од кровот. Тоа се вика да ја знаеш секоја дупка во театарот. Еден ден снема струја, а ние требаше да играме претстава. И јас викам: „па добро, ќе ја откажеме”. Никогаш нема да ја заборавам реакцијата на актерите: „Нема шанса да ја откажеме претставата, Баге нема да дозволи”. Во Битолски театар не е откажана претстава од не знам која година. Ќе играме на газиени лампи ако треба. Таков фанатизам не сум сретнал, а како одат годините не сум сигурен и дека ќе сретнам. Колку малку знаеме да ги почитуваме и да се гордемее со луѓето како тебе. Не те сочувавме. Не ја сочуваме и прераскажавме приказната за твојата приказна. Не научивме да се чуваме како семејство. Семејството се искара, куќата ја запалија, ја растурија, синовите те избркаа на улица. Не само твоето семејство. Нашето семејство. Ти си на некој начин симбол на таа наша тага и срамота. Со години се делиме и се гледаме преку нишан. Ние децата од истата фамилија. Од театарската фамилија. Тажно и срамотно. Твојата љубов за театарот и начинот на кој правеше тој да биде најважната работа на светот се нешто што не смееме да го заборавиме. Она што ти го направи со Битолскиот театар, оние претстави кои се случија таму, тоа е една од најубавите приказни со кои еден театар може да се гордее. Театар без легенди не постои. Ти си легенда на Битолскиот и на Македонскиот театар. Легенда која треба да се раскажува и раскажува за да не се заборави, за да еден ден да дојде некој друг, којшто ќе ја собере фамилијата.Знам дека таму кадо што си сега те чека Иљко и дека нема да си сам.Ти благодарам многу за се, најмногу за љубовта кон театарот и за убедувањето дека животот без театар не е живот.

Премира

Силеџија во ТДМ

,, ШТО Е СИЛЕЏИЈА”

   Н.У. Театар за деца и младинци со особена чест и задоволство Ве ја најавува премерната изведба на младинската претставата ,, ШТО Е СИЛЕЏИЈА”, авторски текст на Горјан Милошевски и Хана Миленковска, во режија на Хана Миленковска, која ќе се одржи на ден 18.11.2020 ( среда ) во 19:00 часот.

„Што е силеџија?“

Во претставата со „Што е силеџија“, на прв план, се опфаќаат проблемите поврзани со врсничкото насилство поточно силеџиството во едно средно училиште. На втор план, всушност подлабоко вграден во самата драмска содржина, се прикажува проблемот на силеџиството во општеството како и на гневот што го носиме во себе кој предизвикува друг гнев. Темите кои се застапени во текстот чии автори се Горјан Милошевски и Хана Миленковска (исто така режисер на претставата), произлегуваат од еден сложен синџир, од една долга верига на односи, трауми, случки, силеџии од детството, силеџии од сегашноста итн. Имено, веќе не е доволно и не помага само да се зборува за силеџиите и нивниот чин на насилство, да се прави претстава или филм во кој гледаме како насилни индивидуи малтретираат други индивидуи. Веќе живееме во време кога сме освестени за повеќеслојноста на овој проблем. Мора да се најдат причините, настаните, луѓето кои од едно нормално дете, еден чист човек направиле силеџија. Кои се силеџиите на силеџиите? Кои се факторите за еден човек да манифестира силеџиство?

Со режисерката, Хана, овие проблеми и овие прашања ги разгледуваме преку триаголникот: семејство, игралиште и школо. Значи причините мора да се бараат во минатото, во околните причинители, средината: фамилијата, школото и местата каде младите играат со своите другари.

Приказната се врти околу еден инцидент во кој учествуваат пет средношколци: Васил, Стефан, Марија, Мартин и Луција. Ги гледаме овие млади луѓе кои носат трауми од своето минато, од детството, кои се заробени во еден синџир на насилници и насилнички методи и корупција. Гледаме како ништо сериозно не се презема во врска со жртвите на насилството, како никој не реагира на гневот, агресијата што се пренесува од еден на друг, од една средина во друга, поради траумите или во име на личните интереси. Ретко кој размислува за долгата верига на односи, трауми, случки и силеџии, не се пристапува на проблемот аналитично и покомплексно. Па затоа ги гледаме и овие млади луѓе во нивната апатија, бунило, немоќ да направат нешто за да се прекрши овој синџир. Гледаме ликови поточно луѓе кои се за жал инструменти на насилството кое се пренесува одамна, од година во година, од еден на друг, како модус за опстојување, за доминација, за одбрана.

Овие пет луѓе се борат, тие се на раскрсница меѓу потребите, желбите на секој млад човек и тој неуништлив круг на конфликти, случки, насилници, корупција и последици.

Драмски автори : Горјан Милошевски и Хана Милeнковска

Режија: Хана Миленковска

Музика : Колективен избор на музика

Кореографија: Валентино Апостоловски

Играат:

Никола Наковски

Петар Стојанов

Мики Анчевски

Матеа Јанковска

Ангела Димитрова

Инспициент: Ирена Глигороска

Дизајн на плакат и програма: Димитар Димитров

Тон мајстор: Владимир Стефановски

Светло мајстор: Мартин Митровски

Реквизитер: Бранкица Јордановска

Шминка: Игор Петрески

Декоратер: Драган Несторовски

Промоција на „Сон што трае“ ТДМ прослави 35 години постоење

„За нас оваа книга значи премногу. Таа е сублимат на нашата тридецениска работа, таа е приказна во приказна, таа е накратко нашата лична карта и нашето сеќавање на подалечното и поблиското минато. Сега, во едно пишано дело, засекогаш ќе остане запаметено и од вработените и од публиката…“, вели Катарина Илиевска-Силјановска, директор на НУ Театар за деца и младинци-Скопје по повод промоцијата на монографијата „30 години ТДМ – сон што трае“

Со претставата „Чудовиштата од нашиот град“, на 25 март 1990 година, почнa со работа единствениот специјализиран професионален театар посветен на детската театарска продукција, Театарот за деца и младинци во Скопје. Годинава по повод јубилејот, 30 години постоење на оваа културна установа, публиката пред себе ја има и монографијата која зборува за сите изминати години и сите успеси на Театарот. Поради пандемијата, промоцијата на ова дело насловено „30 години ТДМ – сон што трае“, кое беше подготвено уште во март годинава, се случи денес, во Музејот на современа уметност и со почитување на сите мерки за заштита од коронавирусот.

Пред присутните, публиката на овој театар и целата јавност се претставени три децении исполнети со многубројни детски насмевки, рекордни изведби на претстави, награди и меѓународни признанија. Во монографијата, чиј автор е Тодор Кузманов, редовен посетител на театарот и негов критичар, а рецензент проф. д-р Ана Стојаноска, е сумиран тридеценискиот развој на Театарот за деца и младинци.

„Во ова прекрасно четиво за нас е испишана историјата на Театарот за деца и младинци, но и воопшто на создавањето на детски театар низ годините. Монографијата содржи и преглед на сите претстави со фотографии, додека во третиот дел се издвоени наградите, најиграните претстави, надворешни соработници…, а можат да се прочитаат и многу други интересни работи за оваа културна установа. За нас оваа книга значи премногу. Таа е сублимат на нашата тридецениска работа, таа е приказна во приказна, таа е накратко нашата лична карта и нашето сеќавање на подалечното и поблиското минато. Сега, во едно пишано дело, засекогаш ќе остане запаметено и од вработените и од публиката“, вели Катарина Илиевска-Силјановска, директор на НУ Театар за деца и младинци-Скопје.

Промоцијата се случува во време на пандемија која трае со месеци и иако, како што вели директорката Илиевска-Силјановска, со протоколите се справуваат добро, публиката за жал ја има во многу мал број, „само најхрабрите“.

„Колку и да сакаме повеќе од 30 проценти од капацитетот на театарот не можеме да примиме, а тоа во наши услови би значело 34 луѓе вкупно. Тажно, но ете почнавме и работата тргна. Играме само мали претстави од два до пет актери на сцена и заштитени сме со визири додека играме. Публиката, пак, задолжително носи маски, а запазени се и сите мерки кои претходат на влегување во сала“, додава Илиевска-Силјановска за весникот ВЕЧЕР.

Таа посочува дека до крајот на годината во план е реализација на две премиери од редовната програма на Министерството, од кои едната вели, е завршена и ја чека светлината на денот.

„Се работи за претстава за најмали, т.е. за над една година и каде малите дечиња треба да се на сцена. Заради тоа и не избрзуваме со официјалната премиера иако веќе имавме една т.н. затворена изведба. Вториот проект, пак, е една исклучително модерна детска претстава која се вика „Некој нека ми каже колку сум важен“. И третата претстава е младинско-тинејџерска која зборува за врсничкото насилство во училиштата, а ја правиме со сопствени приходи. Еве сега во оваа кризна година ја објавуваме и монографијата…“, истакнува Катарина Илиевска-Силјановска, директор на Театарот за деца и младинци.

(Д.Т.) Фото:Ѕ.Плавевски

www.vecer.press

„Мојот маж“ е искрена претстава за табуата и стегите во нашето

Подготвил: С.Ѓ. https://www.fakulteti.mk/

Претставата „Мојот маж“, според истоимената книга раскази од писателката Румена Бужаровска, во режија на Нела Витошевиќ, ќе биде премиерно изведена утревечер во 20 часот во Драмскиот театар во Скопје. Ова е првпат дело на една од најчитаните македонски раскажувачки да биде драматизирано. Интересот за претставата веќе е голем, за што зборува фактот дека претпремиерата, која е вечерва, е распродадена пред неколку дена, како и премиерата, нагласи директорката на Драмски, Катерина Коцевска. Таа истакна дека се радува што Витошевиќ повторно работи во Драмски, имајќи го предвид големиот успех на претставата „Странци“, која и по две години сѐ уште го полни гледалиштето.

Од книгата „Мојот маж“ на Бужаровска, која е вистински хит на Балканот, се избрани шест раскази чија драмска адаптација ја направија Викторија Рангелова-Петровска и режисерката Витошевиќ. Таа посочи дека претставата отвора три клучни теми: промашен живот во депресивно опкружување, неверство и грижа на совест. Се обиделе, според неа, да нурнат во своите мисли и да трагаат по психата за да отворат горливи прашања во нашето општество.

Емилија Мицевска во сцена од претставата

– Преку отворање ранливи точки да проговориме за некои стигми и табуа кои се длабоко вкоренети во македонскиот конзервативизам и патријархат и на многу искрен и реален начин да воспоставивме дијалог, не само со расказите на Румена, туку и со самата публика. Така што, целата претстава е наш дијалог со нејзините раскази и со самата публика – истакна Витошевиќ.
Во претставата играат: Сања Арсовска, Емилија Мицевска, Наталија Теодосиева, Трајанка Илиева-Велиќ, Исмет Шабановиќ, Игор Ангелов, Сара Климоска и Филип Трајковиќ, кои освен со актерската игра, придонесуваат и со авторски монолози. За костимите се погрижи Роза Трајчевска-Ристоска, а за сценографијата Костантин Трпеноски.
Драматизацијата ја направи Витошевиќ заедно со Викторија Рангелова-Петровска. Режисерката објасни дека Бужаровска ѝ дала целосна слобода да го претстави нејзиното дело на сцена.

Екипата на „Мојот маж“ заедно со режисерката Нела Витошевиќ (средина)

Актерите ја опишаа претставата како емотивна, искрена и храбра зашто на сцената се „соголуваат“ и себеси, раскажуваат вистински лични приказни, некои што не ги кажале ни пред најблиски.- Секој од нас вади парче од својот живот на сцената. Но не за да покажеме колку можеме да се отвориме, туку за да им помогнеме на оние што се идентификуваат со она што е на сцената. Со претставата правиме многу голем исчекор, и театарски и книжевен. Многу сум среќна што Нела е режисерката што застана зад нејзините раскази. Јас би ја нарекла оваа претстава искрена – рече Арсовска.

Режисерката и актерите се особено задоволни и од тоа што на сцена се поставува македонска авторка, која веќе е многу популарна и на Балканот. Витошевиќ објаснува дека отвориле горливи прашања од македонскиот конзервативизам и патријархат.
– Многу сум благодарна на актерите што беа храбри и ми поверуваа. Горда сум на целиот тим. Кога дојдов пред две години да ја правам „Странци“, го чувствував театарот многу мртов и имав потреба да направам нешто за театарот и да му дадам жар. Многу се радувам што оваа претстава ја поставувам во Драмски театар, место во кое соработката помеѓу Унковски и Стефановски е многу значајна и ги има донесено најголемите признанија. Тие македонски тандеми треба да бидат обележје на овој театар. Мило ми е што јас можам со Румена да бидам тандем – рече Витошевиќ.
На актерката Трајанка Илиева-Велиќ процесот на работа на „Мојот маж“ ѝ бил како да посетува психијатар.

– Во еден момент сфатив дека не сум доволно поткована емотивно, па се обидов да се вратам назад во мојот живот за да дадам нешто што би служело за оваа претстава, ама сфатив дека имало што да кажам. Првпат се соочувам со ваков тип претстава. Сакам да нагласам дека работевме со тројца млади луѓе (Шабановиќ, Теодосиева, Климоска), за кои посакувам да станат дел од оваа куќа и тој талент мора да биде забележан и на некој друг начин – истакна актерката.Многу емоции ќе се појават на сцена, на некој начин како сите да расчистуваме со нашето минато, не ги ставаме работите под тепих, изјави младиот актер Исмет Шабановиќ.

Наталија Теодосиева не ги криеше емоциите дури и на прес-конференцијата.

– Веројатно толку многу ја сакаме публиката и театарот штом толку се соголивме. Ѝ благодарам на Нела, во која безрезервно верувам. Јас влегов малку подоцна во претставата и на почетокот си мислев дека тоа ќе биде многу лесно, добро, имам и јас што да кажам, но кога почнав да копам подлабоко, сфатив дека тоа не е така лесно. Во такви ситуации може да повредиш некој близок, ама тоа е искрено – вели Теодосиева.Сара Климоска признава дека отсекогаш сакала да работи со Витошевиќ, особено што е текст на Бужаровска. Актерот Игор Ангелов, кој често игра во претстави на Витошевиќ, вели дека бил можеби најмногу збунет на почетокот на претставата. Тој ја пофали режисерката дека умее да им даде шанса и поддршка на младите актери, нешто што е особено важно, посочи тој.

За актерот Филип Трајковиќ, оваа претстава била многу пресудна за да си одговори на прашањето што е смислата на животот на еден актер.- Ова е многу емотивна претстава. Дадовме сѐ од себе. Неколку пати сум размислувал што е поентата на животот, што оставаш зад себе. Некој гради куќи и тоа се гледа, некако со претставата имам одговор дека и ние оставаме нешто многу големо зад себе, кое не може да се допре, но и тоа како ќе се почувствува – заврши Трајковиќ.

ЛИЛЈАНА МАЗОВА: ТЕАТАР ТЕЖОК КОЛКУ И ВИРТУЕЛНИОТ ЖИВОТ

„Кој се плаши од Вирџинија Вулф“ на Едвадр Олби е актерска претстава во која едни на други се трупаат лагите, цинизмот, бесот, алкохолот, незадоволствата, љубовта што ја има, топлина која на сите ни треба

Ако ви се оди во театар а од она што се игра или сте го виделе или со ништо не ве привлекува, ако не ви се гледа претстава на еден актер, ако ги сакате актерите, ако сакате театар кој говори за човековата душа заробена од болка, осаменост, промашеност од било каков вид, ако сакате актери кои играат по најтенката линија на животот на која паралено се свесното и несвесното низ бесмислени а реални човечки и брачни игри кои измамуваат и исцрпуваат сечиј живот на крајот ќе ви покаѓат дека за среќа е потребна сигурноста/топлината на искрената прегратка, гледајте ја претставата „Кој се плаши од Вирџинија Вулф“. Ќе се најдете лице в лице со моќната игра на Сенко Велинов, со Весна Петрушевска, Јелена Јованова и Игор Стојчевски. Режисер е Синиша Ефтимов, негова е и скудната сценографијата во тесниот сценски простор како одраз на тескобата во која се јунаците од драмата и нивните гледачи, а костимите се на Александар Ношпал.

Претставата се игра во Македонскиот народен театар, продукција е на „Вртелешка“ на актерката Весна Петрушевска. Реализирана е со спонзорства од почитувачи на театарот, исто како и Нушиќевата „Госпоѓа министерка“ со Весна како министерката Живка, која од крајот на март 2009 година се игра по истиот принцип во истиот театар.

Препораката да се види „Кој се плаши од Вирџинија Вулф“ е затоа што е добра актерска претстава. Од подолгиот текст во три чина се играат ситуации кои говорат дека никој не ја држи судбината во свои раце и сите се губитници/лузери. На тој однос кон текстот, во интимна атмосфера, на самата сцена на која актерите се во мал квадрат а во поголемиот околу него е публиката, едни на други се трупаат лагите, цинизмот, бесот, незадоволствата, љубовта што на крајот ќе ни покаѓат дека ја има, топлина која на сите ни треба.

Во замислената, отсонувана и изгубена свест за животот, истиот се претвора во виртуелен во кој секој во секого гледа, а и се огледува.

ПРОВОКАЦИЈА
На Едвард Олби (1928) писател кој веќе е оценет како класик на модерната американска драма, трикратен добитник на Пулицерова награда (и на уште низа други), една од најизведуваните пиеси му е „Кој се плаши од Вирџинија Вулф“. Напишана е и праизведена во 1962 година, пет децении се игра на светските театарски сцени. Се памети и по филмската верзија со Елизабет Тејлор и Ричард Бартон, без разлика дали филмот е виден или само запаметен од разноразни информации. Насловот е веќе сам за себе легенда.

Ликовите, ситуациите и карактерите се на најострата/најтенката линија на животот: се борат со незадоволствата од него. Четири лика или двете брачни двојки – повозрасна и помлада – се тешки како животот. Или си тежат на себе како животот кој се претфорил во нешто сосем друго. Во тоа е и големината на обврската на секој актер кон секој од четирите лика од драмата.

ИЗВЕДБА
Една вечер во дневната соба на Марта и Џорџ кои ја поминале втората деценија на брачниот живот, на гости им се Хани и Ник, брачна двојка со почетнички стаж. На сите заедничко им е што секој е изгубен во темницата на своите незадоволства. Навреди, цинизам, омаловажувања, алкохол, интимни предавства на себеси и на другиот, пустелиите во нивните животи без самите нив (иако се еден покрај друг) и без деца, пропаднатите професионални или човечки идеали за среќа, се тркалаат и трупаат едни на други. Крајот, во просторот кој станува се помрачен, е на страна на животот: прегратката/топлината/здивот на другиот се знак кој ни кажува дека Марта и Џорџ се сакаат. Сите се сакаат, ама ветрот, амбициите и деградациите, ги развеал на различни страни. Ги однеле во живот во кој играат игра во игра: измислен и нестварен и, за да се смени, мора да доживее катарза. Како апотеоза на животот.

Доминантен во оваа изведба на „Кој се плаши од Вирџинија Вулф“ е Сенко Велинов. Сигурно и со горчлив цинизам во текот на целата изведба (два часа) го игра незадоволниот од себе и се околу себе професор по историја Џорџ. Со и без емаоции, Сенко како Џорџ е ликот/актерот кој со огромно количество на енергија и умеење за чиста игра применува принцип на отвореност кон креирање на секое движење, збор, шепот, песна, молк, поглед, здив. Тоа е оној сценски простор кој може на човекот губитник да му го даде актер кој умее да ги фати и одигра големините на малите нешта кои се изгубиле во животот, времето и просторот. Затоа и неговиот Џорџ е толку точен. Со едноставност ги открива меланхолијата, падот, бесот и цинизмот на човек на кој му се лизнале сите планови, амбици и соништа за животот. Предизвикува и тага, и смеа, и радост, и воодушевеност.

ПОСЕБНОСТ
Во драмата и во изведбата/режијата на Синиша Ефремов, тој и таквиот простор е отворен за четирите лика. Се истражува, поставува и докажува како интимен фон на дејствието и на играта количеството на невротиката што е заринкана во нив. На секој му го дава неговиот простор во сликата во која посебноста е во секој дел од мрачната глобална фотографија на времево: и тука, и сега и секаде, и која како музички фон често ја има песната од легендарниот цртан филм на Волт Дизни “Трите прасиња” и референот „кој се плаши од волкот лош…“ како „кој се плаши од Вирџинија Вулф…“. Низ поставеноста на драмата како интимен/камерен актерски простор, спроведува систем во кој секој од нив на ист/различен начин е лузер/губитник и се во нивните животи е на ист начин исто.

Весна Петрушевска како Марта во партнерската игра со Велинов, како и со другите два лика/актери, е во позиција на свој начин да владее со зададената или стекната агресија во која и потонал животот. Состојбата на лузер/губитник кој е сам во животот и е емоционално испразнет, а количината на бесот, на агресијата, на алкохолот и на болката од нив ја крие со невротични испади на перверзност и јалов бес, некогаш е невротично бучна а некогаш речиси нечујна, болна, скриена и толку видлива. Понекогаш е во одразот на сопствената слика, ама и веруваме дека со секоја нова изведба ќе биде побезбедна во ликот што и прилега, се препозна и се избори – во нејзино време за нејзина Марта. Двете се во една и една во двете. Заедно се приказна за театар што се посакува и се реализира со амбиција и силна работа и ангажман.

Јелена Јованова како Хани е сконцентрирана на дискретно разголување на тежината на безнадежноста на млада жена која бега од реалноста во енормните количини на алкохол и, криејќи се од себе, наликува на фетус. Нејзината суптилно разработеност на ликот е најсигурна во сцените со Велинов, во кои и просторот за игра и е поголем. Покажува дека секој се плаши од Вирџинија Вулф, од „… волкот лош…“ – од кој секој и сите се плашат.

Воздржаноста и лукавоста на ликот на Ник, во играта на Игор Стојчевски е намерно студена и точна, Карактеристиките и состојбата на таквиот дух, препознатлив во околината и времево, е одраз на стравот со кој секој сака да го освои светот со што помал влог во него. Надворешната фасада е јалова работа. Го удира Ник од ѕидот кој пред него го поставува цинизмот на Џорџ и играта на Велинов како Џорџ.

На целата изведба со која владеат темните сили на темнината, на бесот и на енормното количество на алкохолот, на цинизмот и на празнината со која владеат духот и законите на пропаднатите надежи, се и костимите во неутрално бежово-црниот тон што се решенија на Александар Ношпал. Тие ја досоздаваат сликата за реалноста и нејзината естетизиција во оваа изведба на „Кој се плаши од Вирџинија Вулф“. Се плаши ли некој се или не, се плашили секој: Добро е да се види!

Глобус, 20.03.2012

“СВАДБАТА” ТЕАТАР-ЏИНОТ-ВЕЛЕС

Во среда, 21.10.2020 со почеток во 20 часот повелете на комедијата “СВАДБАТА” според текстови на Алан Бол, Антон Страшимиров, Катерина Момева и документарни материјали во режија на Софија Ристевска Петрушева. Билети во продажба на билетарницата на театарот.

“Трнорушка” Премиера во петок на 16 октомври театар Куманово

После седум месеци полека ја будиме нашата Трнорушка.
Премиера во петок на 16 октомври од 17:00 и од 19:00 часот и во сабота 17 октомври од 18:00 ч.
Билетите ќе бидат пуштени во продажба утре ( четврток ) од 10:00 часот на билетара во театар Куманово.
За времетраењето на претставата е задолжително носење на заштитна маска и строго почитување на сите здравствени протоколи за да може да уживаме во театарот.
Заради протоколите бројот на билетите е ограничен.
Работно време на билетарницата
10.00 – 14.00ч и 17.00 – 20.00ч. 

Наградата за животно дело „Анче Џамбазова“ за Ѓокица Лукаревски

Доајенот на Драмски театар и на македонското глумиште, актерот Ѓокица Лукаревски, е овогодинешен добитник на наградата за животно дело „Анче Џамбазова“ што се доделува на Фестивалот на комедијата „Гола месечина“.

Лукаревски (Скопје, 29 април 1951), е познат по бројните улоги во филмови, театарски претстави и телевизиски екранизации.

„Со својата длабоко доживувана актерска интерпретација, Лукаревски посебно се истакнува во неколку претстави, каде што толкува главни и споредни улоги, а познат е и по улогите во ‘Пресуда’, ‘Македонски народни приказни’, ‘Хихирику’…“, посочија организаторите на фестивалот.

На втората фестивалска вечер Лукаревски настапи во „Партија реми“, во режија на Виолета Џолева, претстава со којашто во 2018 година тој одбележа 40 години игра на сцена во Драмски театар и замина во пензија.