На денешен ден умрел Јордан Хаџи Константинов – Џинот

Познати негови дела се „Таблица перваја“, „Плач на скопското училиште многу трудное“, „Аврора“, „Труд ми е името“, „Минерва и деветте музи“, „Разговор или вистински човек“, „Училишта и учење“ и др.

По завршувањето на ќелијните школи во родниот град, Јордан своето школување го продолжил во Самоков и Солун. Работата како учител во Велес ја започнува во 1838 година кога отпочнува со реализирање на идејата за воведување на народен македонски јазик во училиштата. Покрај воведувањето на народниот македонски јазик во училиштата Џинот е заслужен и за осовременувањето на наставата, бидејќи вовел нови предмети. Со тоа учениците покрај тоа што добивале знаења за свештени лица, со новите предмети внесени од Хаџи Константинов, учениците се здобивале и со знаења кои подоцна со успех ги применувале во трговијата и занаетчиството. Училиштето во Велес се наоѓало во црква во која клисар бил неговиот татко. По несогласувањата со гркоманско настроените градски големци околу употребата на народниот македонски јазик во наставата, тој бил протеран од Велес. По протерувањето од и затворањето на неговото училиште во Велес, Хаџи Константинов патувал во Солун, Света Гора, Србија и Влашко. Во 1848 година заминал на работа како учител во Скопје во познатата скопска црква Света Богородица каде останал 10 години.

Во Скопје како учител бил повикан од побогати трговци од македонска националност како Константин Икономов, браќата Попови, Кочови, Зафир Малев и други угледни граѓани од Пајко Маало, за што бил плаќан со годишна плата. За време на својот престој во Скопје, Џинот ги извршил и првите метеоролошки мерења на времето во Македонија. Од Скопје на големо незадоволство на македонското население бил истеран од турските власти кои биле потплатени од гркоманските фамилии и свештеници. Интензивно работел на организирање приредби и училишни претстави, соработувал со “Цариградски весник”, ги интензивирал врските и преписките со разни културни установи, а особено во Русија.

Неговата развиена просветителска дејност предизвикала прогони од власта и губење на работата. Учителствувал и во Прилеп од каде истотака бил протеран поради жестоките судири со фанариотите, а од Западна Македонија собирал стари книжевно-историски документи. По прогонот од Прилеп, кратко време учителствувал и во селото Ваташа во ќелијните училишта во Моклишиот и Полошкиот манастир. Од 1860-1866 година бил прогонет на 101 година робија во Мала Азија, која со помош на негови пријатели се смалила до 3 години и каде го изгубил едното око. Сите години по враќањето ги поминал во родниот Велес.

Умрел на 29 август, 1882 година. Неговиот гроб се наоѓа во дворот на црквата “Св. Спас”.

Роден бил во Велес, во 1820 година.

„Охридско лето“ свечено ќе се затвори на просторот од поранешната касарна

На 20-ти август „Охридско лето“ свечено ќе се затвори

Театарската претстава „Ничија земја“ во изведба на  Македонски народен театар што ќе го затвори годинешното 57-мо издание на фестивалот „Охридско лето“, наместо во предворјето на црквата „Света Софија“, ќе се одигра на просторот од некогашната  воена касарна во Охрид.

Сцената е автентична со приказната во претставата бидејќи темата е војна. Самиот простор кај некогашнта касарна што и’ служел на армијата ќе даде дополнителна симболика на случувањата.

„Ничија земја“ е слика на апсурдот на балканските народи и нивните ирационални интеракции како во мирнодопски, така и во воени услови. Драмската ситуација-војна во која се развива оваа црна комедија е метафора на нашата перманентна духовна, но и фактичка состојба на „војна и омраза“ до „братските“ соседни народи, но и внатрешно меѓу луѓето.

Директорката на Националната установа „Охридско лето“ Сузана Вренцовска смета дека фестивалот треба да се отвора кон нови сцени зашто самиот град го нуди тоа.

– Ова е одлична можност да се отвори фестивалот „Охридско лето“ како сцена. Охрид е град каде што буквално секое катче, секој агол може да се претвори во сцена, вели Вренцовска.

Свеченото затворање на оваа најголема музичко-сценска манифестација во Македонија и во регионот ќе се случи на 20-ти август.

извор: Охридско лето 

Замина Сем Шeпард, ( 1943 – 2017 )

 

 Aктер и драмски писател

01.08.2017

Роден е Самуел Шепард Роџерс III    5 ноември 1943 година
Форт Шеридан, Илиноис, САД
Починал 27 јули 2017 (на возраст од 73 години)
Мидвеј, Кентаки, САД

Неговото последно појавување на екран беше во Нетфликс серијата „Бладлајн“, а критиката последен пат високо ја оцени неговата театарска глума во оф-Бродвеј продукцијата на „Број“ на Карил Черчил од 2004

Сем Шепард, актер и еден од најважните и највлијателлните драмски писатели на театарското движење „Оф Бродвеј“ почина во 73. година од животот и зад себе остави повеќе од 40 драми, 70 улоги на филм и во телевизиски серии, есеи, мемоари, романи.

Тој во своите текстови се занимаваше со темната страна на животот на американското семејство. Го сметаа за еден од најоригинлните гласови на својата генерација.

Како актер, Шепард настапи во десетици филмови, а во 1983 година беше и номиниран за Оскар за споредна машка улога во филмот „Пат во вселената“.

Шепард во својата кариера напиша и 44 драмски дела и поголем број романи, мемоари и куси раскази. Во 1979 година тој ја доби и Пулицировата награда.

Како дете кое пораснало на ранч во Калифорнија, Шепард во своите дела најчесто пишуваше за теми поврзани со експлозивните семејни состојби и со машката доминација на американскиот Запад.

Како актер, тој оствари повеќе од 70 улоги на филм и на телевизија. Играше во фимовите „Бејби бум“, „Челични магнолии“, „Досие Пеликан“, „Слеп хоризонт“, „Френсис“, „Париз, Тексас“, „Кукавичкото убиство на Џеси Џејмс“…

Глумеше и во театар за што добиваше одлични критики.

Беше познат и како автор на кратки приказни, есеи и мемоари.

Доби Пулицерова награда за „Закопаното дете“ во 1979, а уште две негови драми беа номинирани за истата награда и беа прикажувани на Бродвеј

Неговото последно појавување на екран беше во Нетфликс серијата „Бладлајн“, а критиката последен пат високо ја оцени неговата театарска глума во оф-Бродвеј продукцијата на „Број“ на Карил Черчил од 2004.

Објавени носителите на награди во Албанија

НА МАКЕДОНСКОТО КУЛТУРНО ЛЕТО во Мала Преспа

Претставите „Театар љубов моја” и „Синиот портокал” се најнови театарски продукции на велешкиот театар.

Театарот „Јордан Хаџи Константинов – Џинот” од Велес ги освои наградите за најдобра машка и женска улога на 10. издание на Македонското културно лето во Мала Преспа, Албанија, на кое настапи на 28 и 29 јули со претставите „Театар љубов моја” и „Синиот портокал”.\

Актерката Зорица Панчиќ е добитник на наградата за најдобра женска улога за улогата во претставата „Театар љубов моја” од Валери Петров, во режија на Деан Дамјановски, во која настапуваат и актерките Кица Ивковска, Кети Борисовска и Талија Настова.

Додека, пак, актерот Фаик Мефаилоски е добитник на наградата за најдобра машка улога за улогата на Ерџан во претставата „Синиот портокал” од Џо Пенхол, во режија на Александар Ивановски, во која настапуваат и актерите Самоил Стојановски и Жарко Спасовски.

Претставите „Театар љубов моја” и „Синиот портокал” се најнови театарски продукции на велешкиот театар.

Македонското културно лето во Мала Преспа 2017 год

 

Отоврањето ќе биде на 26 Јули со Театар Крик Скопје во 21.00часот со претставата ‘ Маша и нејзината волшебна прикзна‘ . Следниот ден ќе има претстава ‘‘‘  Гига мега бајка ‘ на Театарот за деца и малдинци од Скопје во 21.00часот.

Со претставите „Театар љубов моја” и „Синиот портокал”, Театар „Џинот” Велес на 28 и 29 јули, ќе настапи на 10 издание на Македонското културно лето во Мала Преспа, Албанија, во организација на Здружението на Македонците од Албанија „Сонце”. „Театар, љубов моја” од бугарскиот автор Валери Петров, во режија на Деан Дамјановски е претстава за четири актерки од четири различни генерации. „Синиот портокал” од британскиот автор Џо Пенхол, во режија на Александар Ивановски, пак, е претстава за современата психијатрија, со застарени методи на лекување и беспомошноста на докторите да ги лекуваат своите пациенти без седативи.

Наградени на 52-от МТФ “ВОЈДАН ЧЕРНОДРИНСКИ” ПРИЛЕП

О Д Л У К А

ОЦЕНУВАЧКАТА КОМИСИЈА НА 52-ОТ МАКЕДОНСКИ ТЕАТАРСКИ ФЕСТИВАЛ “ВОЈДАН ЧЕРНОДРИНСКИ” ПРИЛЕП, НАГРАДИ:

  1. НАГРАДА ЗА РЕКЛАМЕН МАТЕРИЈАЛ СЕ ДОДЕЛУВА НА ФИЛИП КОРУНОСКИ ЗА РЕКЛАМНИОТ МАТЕРИЈАЛ ОД ПРЕТСТАВАТА ” АНА КОМНЕНА”  ВО ИЗВЕДБА НА НАРОДЕН ТЕАТАР Ј.Х.К. ЏИНОТ ОД ВЕЛЕС

2. НАГРАДАТА ЗА КОРЕОГРАФИЈА И СЦЕНСКИ ДВИЖЕЊА СЕ ДОДЕЛУВА НА ОЛГА ПАНГО ЗА КОРЕОГРАФИЈА И СЦЕНСКИ ДВИЖЕЊА ВО ПРЕТСТАВАТА ” ОТЕЛО ” ВО ИЗВЕДБА НА ТУРСКИ ТЕАТАР СКОПЈЕ

3. НАГАРАДА ЗА МУЗИКА СЕ ДОДЕЛУВА НА МАРЈАН НЕЌАК ЗА МУЗИКАТА ВО ПРЕТСТАВАТА ” ЛАЗАРЕВОТО ПИСМО” ВО ИЗВЕДБА НА НАРОДЕН ТЕАТАР ШТИП

4. НАГРАДА ЗА КОСТИМОГРАФИЈА СЕ ДОДЕЛУВА НА РАДЕ ВАСИЛЕВ ЗА КОСТИМИТЕ ВО ПРЕТСТАВАТА “АНА КОМНЕНА” ВО ИВЕДБА НА ТЕАТАРОТ Ј.Х.К. ЏИНОТ ОД ВЕЛЕС

5. НАГРАДА ЗА СЦЕНОГРАФИЈА СЕ ДОДЕЛУВА НА ЕМИЛ ПЕТРО ЗА СЦЕНОГРАФИЈАТА ВО ПРЕТСТАВАТА “ФИГУРАЕ ВЕНЕРИС ХИСТОРИАЕ” (ЉУБОВНИ ПОЗИ НА ИСТОРИЈАТА) ВО ИЗВЕДБА НА НАРОДНИОТ ТЕАТАР ВОЈДАН ЧЕРНОДРИНСКИ ПРИЛЕП

6.  НАГРАДА ЗА СОВРЕМЕНА СЦЕНСКА ДРАМАТИЗАЦИЈА СЕ ДОДЕЛУВА НА ЉУПЧО ЃОРЃИЕВСКИ ЗА ДРАМАТИЗАЦИЈАТА НА РАСКАЗОТ НА ЖИВКО ЏИНГО ВО ПРЕТСТАВАТА ” ЛАЗАРЕВОТО ПИСМО ” ВО ИЗВЕДБА НА ТЕАТАРОТ ОД ШТИП

7.  НАГРАДА ЗА ТЕКСТ СЕ ДОДЕЛУВА НА БЛАГИЦА СЕКУЛОВСКА ЗА ТЕКСТОТ ВО ПРЕТСТАВАТА ” ТРУДНА ПРИКАЗНА” ВО ИЗВЕДБА НА ТЕАТАР КОМЕДИЈА ОД СКОПЈЕ

8. НАГРАДА ЗА МЛАДА АКТЕРКА СЕ ДОДЕЛУВА НА САЊА РУСЕСКА ЗА УЛОГАТА НА МИРА ВО ПРЕТСТАВАТА ” ХАЈ – ФАЈ” ВО ИЗВЕДБА НАТЕАТАРОТ ОД КУМАНОВО

9. НАГРАДА ЗА МЛАД АКТЕР “Трајко Чоревски” СЕ ДОДЕЛУВА НА СТЕФАН ВУЈИСИЌ ЗА УЛОГАТА НА ПОРЦИЈА ВО ПРЕТСТАВАТА” ВЕНЕЦИЈАНСКИОТ ТРГОВЕЦ” ВО ИЗВЕДБА НА ДРАМСКИ ТЕАТАР СКОПЈЕ

10. НАГРАДА ЗА ЖЕНСКА ЕПИЗОДНА УЛОГА СЕ ДОДЕЛУВА НА ЕВА СКЕНДЕРОВСКА ЗА УЛОГАТА НА НЕДА ВО ПРЕТСТАВАТА “ТРУДНА ПРИКАЗНА” ВО ИЗВЕДАБА НА ТЕАТАР КОМЕДИЈА СКОПЈЕ

11. НАГРАДА ЗА МАШКА ЕПИЗОДНА УЛОГА “Димче Трајковски” СЕ ДОДЕЛУВА НА ЖАРКО ДИМОСКИ ЗА УЛОГАТА НА БОШКО ВО ПРЕТСТАВАТА ” ТРУДНА ПРИКАЗНА ” ВО ИЗВЕДБА НА ТЕАТАР КОМЕДИЈА СКОПЈЕ

12, НАГРАДА ЗА ГЛАВНА ЖЕНСКА УЛОГА СЕ ДОДЕЛУВА НА ЈЕЛЕНА ЖУГИЌ ЗА УЛОГАТА НА Д-Р КАТА ВО ПРЕТСТАВАТА ” ТРУДНА ПРИКАЗНА” ВО ИЗВЕДБА НА ТЕАТАР КОМЕДИЈА СКОПЈЕ

13. НАГРАДА ЗА ГЛАВНА МАШКА УЛОГА СЕ ДОДЕЛУВА НА ЈОВИЦА МИХАЈЛОВСКИ ЗА УЛОГАТА НА ШАЈЛОК ВО ПРЕТСТАВАТА “ВЕНЕЦИЈАНСКИОТ ТРГОВЕЦ” ВО ИЗВЕДБА НА ДРАМСКИ ТЕАТАР СКОПЈЕ

14. НАГРАДА ЗА РЕЖИЈА СЕ ДОДЕЛУВА НА ЉУПЧО ЃОРЃИЕВСКИ ЗА ПРЕТСТАВАТА ” ЛАЗАРЕВОТО ПИСМО ” ВО ИЗВЕДБА НА ТЕАТАРОТ ОД ШТИП

15. НАГРАДАТА ЗА УМЕТНИЧКО ОСТВАРУВАЊЕ НА ПРЕТСТАВА ВО ЦЕЛИНА И СЕ ДОДЕЛУВА НА ПРЕТСТАВАТА ” ТРУДНА ПРИКАЗНА” ВО ИЗВЕДБА НА ТЕАТАР КОМЕДИЈА СКОПЈЕ

16. НАГРАДА ЗА КОЛЕКТИВНА ИГРА СЕ ДОДЕЛУВА НА АНСАМБЛОТ НА НАРОДНИОТ ТЕАТАР ВОЈДАН ЧЕРНОДРИНСКИ ПРИЛЕП ЗА ИЗВЕДБА НА ПРЕТСТАВАТА “ФИГУРАЕ ВЕНЕРИС ХИСТОРИАЕ” (ЉУБОВНИ ПОЗИ НА ИСТОРИЈАТА)

ПРИЛЕП 16 ЈУНИ 2017 Г.

ОЦЕНУВАЧКА КОМИСИЈА

Претседател: Митко Маџунков

член: Братислав Димитров

член: Слободан Деспотовски

МНТ со „Животот е прекрасен“

Раскошот и сјајот на кинеската театарска традиција

 

 

Кон гостувањето на Магбет исплашена душа во продукција на Хуи операта и Пекиншкиот оперски театар од провинцијата Анхуи

Претставата е беспрекорно направен ситен вез , што ја спојува древната театарска традиција со сензибилитетот на современите кинески театарски творци.

Сотир Трајков

Ретки биле приликите кога театар од далечниот исток гостувал кај нас. Уште поретко била прикажана некоја традиционална форма од тие краишта. Но, благодарение на организаторите на четвртото издание на интернационалниот театарски фестивал „ МНТ Фест “ , на 5 и на 6 јуни 2017, имавме можност во новиот театарски објект да се засладиме со пекиншката опера „ Магбет исплашена душа “, во продукција на Хуи Операта и Пекиншкиот оперски театар, од провинцијата Анхуи. Оваа древна кинеска театарска форма , позната по должината , но и по храната и пијалоците што им се нудат на гледачите , додека ја следат, зашто едноставно човек огладнува по некој час од изведбата, поради бавното темпо во чиновите , кај нас не беше прикажана во традиционално пакување, туку во инстант- класично, на сцена , без било какви закуски за публиката во салонот, во траење од 80 минути. Би се рекло, кратко и јасно како за западни консументи.

Сепак, ништо не пропуштивме од убавата и раскошна игра, пеења, танци, акробации , прикажани низ до перфекција совладаната и одиграна вибрантна кореографија и стилизирани движења, својствени за кинеската-пекиншка опера. Сето тоа беше спакувано во колоритни, традиционални костими, маски, шапки, мечеви и други симболи и обележја за кинеската војска, низ историјата.

А, токму кинеската историја е земена како појдовен пункт во развојот на адаптацијата на овој „ Магбет “, што ја направи Кенг Сун , според најкусата Шекспирова драма , напишана околу 1603 година, во превод на Бјаогуен Џу. Сун го сместува дејствието пред новата ера , ( 770 и 476 год.) , во кинеската држава Веи, одбранета од генералот Ѕи Јин, во изведба на Јушу Ванг, кој подоцна станува крвав владетел по наговор на сопругата, во што се препознава позајмената матрица од односот меѓу кралот Магбет и неговата жена Леди Магбет. Но, режисерскиот концепт на Кина Су не го следи оригиналниот тек на фабулата како кај Шекспир. Во стилот на кинеската опера, дејствието на речиси голата сцена, со минимални реквизити и симболи, за што беше задолжен Пејсен Ванг , тече без реска граница меѓу чиновите и се фокусира на најважните мигови од трагедијата, најавувајќи ја на самиот почеток, со наравоучението – „ Кој за меч се фаќа ,од меч ќе страда “.

Понатаму, фабулата го следи убиството на Кралот (Данкан кај Шекспир), кого во оваа постановка го толкува Кај Џанг, што претставува пресвртница во крвавиот пир на Ѕи Јин до кралскиот трон и неговиот односот со сопругата Ки Ганг. Јушу Ванг како Генералот и Кралот Ѕи Јин, низ текст, пеење и кореографија, разработена во изразувањето на секој гест , емоција и движење на телото, екстремитетите, лицето и очите, маркантно исцртува карактер на свесен и исплашен за направените злосторства, злосторник. А, свирепа, со амбициозен план за сопругот , што го изразува низ прпелкањата како змија до исполнувањето на намерите, со вонредно убав глас кој пее и поттикнува убиства, што ја носат пак до самоубиство, поради сторените гревови, беше прикажаната заводлива и уверлива креацијата на Гингтинг Ку како Ки Ганг. Во претставата се појавуваат и Принцот, Генералот Су, војската, духот ( на Банко по Шекспир), но повеќе како споредни ликови во масовните, танцово-ритуални сцени и стилизирани акции на убиства, без крв. Но , посебно нагласено е присуството на трите вештерки, во адаптацијата претставени како тројца богови, ( во стилот на чои-машки и женски кловнови од пекиншката опера), кои ги претскажуваат и коментираат настаните. Овие улоги ги толкуваат Хе Јанг, Минг Ду и Лисја Ванг. Последнава, особено пленеше со своите силни нозе, кои секое движење и танц го направија во положба на клечење, визуелно доловувајќи го ликот како малечок, дебел, комичен, ама и моќен.

Накратко кажано, како публика уживавме во прецизната актерска игра на целиот ансамбл, во покажаните акробатски вештини и акции, направени од Минг Ду, во кореографијата, осмислена од Леј Љу, во стилизираните движења и пеење стихови, на музика од Џејуен Су и Јинху Џао, во што помага секој гест на актерите при произведувањето глас и мелодии, на кои работеа Јифенг Ву и Ај Сјанг. Тоа зборува за високите критериуми, дисциплина и посветеност кои традициналниот кинески театар ги поставува пред секој учесник, но и за задоволството што му го нуди на гледачот , низ виртуозно стокмените изведби. А, „ Магбет исплашена душа“, не ќе беше квалитетна пекиншка опера што ја освои 13. фестивалска награда за кинеска драма и не ќе беше дел од „ Единбург фестивал Фринџ“, минатата година, доколку не беше беспрекорно направен ситен вез , што ја спојува древната театарска традиција со сензибилитетот на современите кинески театарски творци.

Една мала , но не и неважна забелешка на крајот, за оваа , а и за повеќето странски или изведби на домашни театри од етничките заедници, е отсуството на синхронизација при емитувањето на титлуваниот превод . На почетокот тој се појавува суверено, кон средината на претставата исчезнува, или како во „ Магбет исплашена душа“, е прилично осветлен од рефлекторите па не се чита, за да при крајот на изведбата повторно се појави во целост. Тоа не смее да ни се случува, па колку и да е кратко времето за да се подготви титлот и да се пушта. Тој е неопходен за следење на дејствието од домашната публика, која најчесто нема предзнаење , а и не треба да има ако не е стручна, за тоа што се случува по текстот и што ја очекува низ дејствието. А театар се прави за публиката, нели?

 

 Од класика – до наш збор – од физички театар до мелодија на театарот…

 

СЕ ОТВОРИ ТЕАТАРСКАТА ЛЕПЕЗА НА 52. МТФ ВОЈДАН ЧЕРНОДРИНСКИ

Борче ГРОЗДАНОВ

Ако се суди по првите четири дена од 52. издание на МТФ #Војдан Чернодрински# во Прилеп, тогаш најкратко и најпрецизно може да кажеме дека македонскиот театар и натаму продолжува да го оправдува своето постоење… Пред се, и над се за тоа сведочи публиката која ги полни сцените на НУЦК #Марко Цепенков# и НТ #Војдан Чернодрински# во Прилеп. Можеби, за тоа #виновен е шареноликиот репертоар во кој преку лепеза од 12 компетитивни претстави се отвора простор за класиката (Шекспир, Ибзен, Достоевски…), до современата македонска драматургија (Стефановски, Чинго, Секуловска…)

Досега публиката можеше да види еден раскошно колоритен, разигран, Венецијански трговец од Шекспир на Драмски, еден зачуден но перфектно точен и лишен од одвишности #Злочин и казна# на Достоевски во согледби на Наташа Поплавска и Диего Дебреа, гостинот кој го режираше Достоевски во Битола, па преку домаќините со Фигурае Венерис Хисторица (љубовни пози на историјата), од Горан Стефановски повторно по режисерско писмо на Поплавска, во која видовме уште една изгубеност и апсурдност од воените профитерства до #Плавиот кучето# на Албанскиот театар и #Хај фај# на НТ Куманово од Стефановски, така што публиката може да биде и е задоволена и по жанр и по вкус. Тука беше и Театарот Комедија со неговата #Трудна приказна# од Билјана Секуловска, во која #во ново

руво# ги видовме Спасе, Цвета, Бошко, Осман и останатите, овојпат како своевидна пародија – светоглед од кој нема бегање во овие нови и уште понови времиња…

Во овој контекст бардот на македонската литература и драмско писмо, лауреат за животно дело за годинава, Митко Маџунков, во својата Благодарност (веќе интегрално објавен текст на нашата веб страница), меѓу другото и ќе забележи:

– Сакам да го споменам јазикот, зашто нашите театри не се доволно подготвени за негување на нашиот класичен репертоар, меѓу другото и затоа што на нашите академии не се студираат сите нужни видови говор, од оние најархаичните, преку говорот на одделни епохи, па се до дијалектите. Облиците на искривоколчениот турско-македонски јазик, што се среќаваат во #Македонска крвава свадба# на пример, даваат подобар увид во стварноста што се опишува дури и од самото дејство на драмата. Во нашите театри денес се употреба нестандардниот градски говор – кој може да биде опасен за иднината на книжевниот јазик на секој мал народ – а е запоставен базичниот народен јазик сосе архаизмите и дијалектите…

Овој став на Маџунков, може да биде отворање на една нова тема за дилема, каква што треба и мора да трпи македонскиот театар, за да, како што вели народот, #туркаме за напред#.

Во овој контекст го држиме за збор и новопечениот министер за култура, Роберт Алаѓозовски, кој отворајќи го фестивалот меѓу другото вети:

#Ќе инсистираме да се афирмира, уште понагласено улогата и статусот на творецот и на уметникот во македонското општество. Културните дејци и уметниците ќе добијат во нас искрен сојузник. Нема да ја задушуваме и

да ја инструментализираме уметничката слобода, туку ќе ја негуваме и силно ќе ја поддржиме…

Неизбежна е, се разбира и театарската литература, како и придружната програма со осум претстави во кои публиката и гостите ќе можат да се запознаат и со тоа до каде се студентите на ЕСРА и ФДУ…

Денес на МТФ ” Војдан Чернодрински” 

На сцена Театар “Војдан Чернодрински” (19.30 ч.)

НУЦК” Ацо Шопов” театар НТ Штип

“Лазаревото писмо”

Сцена НУЦК #Марко Цепенков# (22 ч.)

НУ Турски театар Скопје

“Отело”

Сцена: Театар Војдан Чернодрински (24 ч), продукција Ултра и НУЦК Трајко Прокопиев Куманово

” Шмекерот со капа”

Драган Гајиќ ТЕАТАРСКА ФОТОГРАФИЈА: СЕЗОНА 2017

 

Отворање на МНТ – ФЕСТ

Сезона 017 Е01 – Изложба на фотографот Драган Гајиќ

 

Драган Гајиќ (1967) дипломира на Факултетот за драмски уметности на отсек камера, а постдипломски студии завршува на New school for social research, Њујорк, САД, на отсек фотографија и маркетинг. Започувајќи од 2000 година, работи на голем број на филмови и ко-продукциски проекти како асистент на камера, во Македонија и странство. Директор е на фотографија на повеќе македонски серии, документарни филмови, ТВ филмови, реклами и музички спотови. Работи и фотографи на рекламни кампањи, едиторијали, каталози и слично.
Со фотографија се бави од своја шестгодишна возраст кога татко му Душан Гајиќ, директор на фотографија на многу филмови во тогашната СФРЈ, ќе му го подари првиот апарат од марката Зенит.
Досега има учествувано на повеќе самостојни и групни изложби на фотографија како дипломска изложба на New school for social research, Њујорк, САД, самостојна изложба во SUBWAY New York, и групната изложби National Geographic- Македонија (Мала Станица).

Моќта на театарот е во способноста својата публика да ја извлече од реалноста и да ја пренесе во светот на магијата и фантазијата. Но представата трае кратко, а впечатоците и возбудата која таа ги редизвикува кај гледачите полека изчезнува. Единствен траг кој останува и буди сеќавања на тоа е фотогафијата и филмот/видеото/.. Фотографот со своето око,рефлекс,култура, се втурнува во дејствието и создава слики кои ке зборуваат за представата и во време кога таа одамна престанала да се игра.Таа станува визуелна меморија за настанот. Гледајки ги фотографиите на Драган Гаиќ,ја гледаме неговат заљубеност во Театарот,неговата возбуда од дејствието , сето тоа преточено во слика која плени со својата визуелност и магија на уметноста. Сликата останува како траен запис на авторот за представата,за луѓето во неа и духот кој таа го зрачи.

Добрата фотографија е во нивна чест.

Александар Кондев

Исклучителна фотографија со посебна експресија на профилите.. Чекаме уште убави емоции од сцената, да ни ги донесеш преку фотографијата. Раскажини уште многу претстави. Намамине да ги видиме. Претставите во живо.

К.Г.