TЕАТАРОТ КАКО МАСОВНА И ЕЛИТНА КУЛТУРА

 

Тихомир Стојановски

Понатаму авторот ги посочува музичките инструменти во антиката: “сиринкс, кој го споредува со кавал, магдида (со десет жици), барбит, навла, самбика, гајда, флејта, тапани…” 77

И спомнувајќи ги “… празненствата со песни, музика и ора… мимички танци во кои главна е ролјата на владетелот (Дионис)… учесниците пијат и играат со царот во тактот на гајдата и магдидата…” 78

Попов ја спомнува и култноста на лебот, каде домаќинот пред почетокот ја кршел погачата и им ја давал на гостите. Објаснувајќи дека суштината на славите, обредите, религиските дејства, светиот театар е да се дојде до Бога.

Дека “… Дионис и Орфеј се пат од мистерии и слави во кој учесникот го воведува Бога во себеси… или патека како да се стигне до Бога… подвлекувајќи ја улогата на

Големата мајка Божица – земјата и нејзиниот син Сонцето (Дионис)… или учење за создавање на човековата душа… или одигран во свети ора – ритмизиран космос…” 79

Секако се работи за верба и начин на живеење во единство со светот околу нас.

Мислам дека Попов дава доволно податоци за системот на славењето преку таинства, песни и ора, леб и вино до она што денес го нарекуваме филозофија на религија или религиски култен театар.

 

Митко Маџунков: СЛОВО ЗА МИТЕ ГРОЗДАНОВ

Драг Мите,
Во овој проштален момент, ти си тој што нѐ собра пак заедно на сцената,
Бранко Ставрев присутниот и Митко Маџунков отсутниот заедно со себе кој
си и отсутен и присутен, да ја одиграме нашата последна заедничка претстава
и да си кажеме што имаме да си кажеме, па да се простиме машки како што
доликува, зашто во спротивно нема да сакаш да се чукнеш со нас. Почина во
света недела, ден за воскресение – тоа не може да биде случајно. Нашата
последна средба исто беше на ден кога го славеше својот втор живот и
воскресение, а беа дошле гледачите во ѕвезди, пастирите и мудреците од
Исток, на последно збогување, а ти седеше дуздиран во костум, на лицето ти
една милна насмевка, а се радуваш на здравјето на другиот како сопствената
болест да не е ништо. Ден пред да починеш му се јавив на твој Борче – „Мите
не може да зборува, јас не слушам ништо“, многу арно ќе се разбереме. Но ние
се разбиравме многу добро и така и вака, за добар збор добра е и немоста, а да
слушнеш нешто важно не се потребни уши. Жал ми е што во моментот не сум
физички присутен. Бранко Ставрев пред неколку дена ме праша кога ќе се
вратам. Му реков: „Чекам да заврне снег“. Тоа беше парафраза на една твоја
реплика, кога сиот завеан на плоштадот не знаеш на каде да фатиш, па на
прашањето што правиш, одговараш: „Чекам да се стопе снего!“ Така што,
патиштата – завеани или не – постојано ни се вкрствуваат: и да чекаме да падне
и да чекаме да се истопи, исто ни се фаќа.
Но токму од таа тврдокорност на зборот, од таа вера во силата на зборовите и
тогаш кога знаеме дека се само прелага, зависи и опстанокот наш. „Светот ќе
помине, моите зборови нема да поминат“, стои во Писмото. Кога ѕидарот му се
подбива дека му избегал синот, Мите како Иљо М. ќе му рече: „Јас му кажáх да
оде!“ – тоа не е лага, туку преобразба на стварноста. Кога Иљо М. во улогата на
Мите Грозданов ќе речеше грездаво: „Ќе ја попарам болеста со вар“, тој не се
залажуваше, туку го искажуваше својот презир кон стварноста. И така, низ
зборови, како секој бестрашен актер, тој преживуваше на сцената како и во
животот. Актерот на сцена нема за што друго да се фати, нема со што друго да ја
воспостави стварноста на зборот освен со вера и креација. Иљо М. на Мите
Грозданов во Сенката ѝ се противставува дури и на смртта со зборови, „со
празни зборови“, како што вели таа, но најнакрај тој е оној што ќе триумфира, за

Смртта да му стане помошник, зашто ќе сфати дека таму каде што ќе згаснат
зборовите и спомените, ќе исчезне дури и таа.
Низ такви високи сфери на духот шеташе на сцена Мите Грозданов, но во оваа
тажна средина тоа остана речиси незабележано.
Во ваквите моменти, секогаш кога заминуваат добри уметници се поставуваат
истите прашање: дали тие го одолжиле својот долг кон уметноста и дали
нивната средина им се одолжила ним. Секој може да има мислење за тоа, но
она што е видливо и од небото и од земјата е дека Мите Грозданов ја
презадолжи сценската уметност во Македонија, а Македонија му се одолжи
сите знаеме како. Кај нас, колку што си подобар, ќе јадеш подебел стап.
Доскоро најмоќниот човек во Македонија има изјавено дека негов најомилен
актер бил Мите Грозданов, и во секоја средина тоа би донела „нешто“, но на
Мите Грозданов не му донело ништо, зашто тој не побарал, а другите
заборавиле што рекле. Можел да ја добие главната награда за машка улога
што се доделува во Југославија само што завршил Академија во Белград, но се
засрамил да каже дека нешто му треба.
Во тоа и самиот се уверив кога беше меѓу кандидатите на наградата за
животно дело „11 октомври“, а јас бев претседател на Одборот. Не ми се јави
ниту еднаш, иако другарувавме уште од детството. Повеќе од тоа не треба да
се каже за да се види кој беше Мите Грозданов. На мое вчудовидување, видов
дека Комисијата воопшто не го вброила во својот избор, меѓу десетина
кандидати. Тогаш сфатив дека тој човек и актер е страшно поценет во својата
земја. Го предложив дополнително, но беше доцна и наградата не ја доби за
два гласа. Ми стана јасно дека е тој, не само потценет туку и недоволно познат.
Како е тоа можно? „40 години го држеше репертоарот на Драмски“, рече
еднаш Ставрев, а јас немам зошто да не му верувам.
Простете што во овој момент зборувам за Мите речиси исклучително низ
призмата на неговата креација на ликот на Иљо М, зашто неговите тукашни
резултати се многу попознати. Но Иљо М. на Мите Грозданов, одигран во три
пиеси помеѓу 1986 и 1989 требаше да биде заштитен знак на Македонија.
Никој никогаш не изговорил такви реплики, за кои денес и режисерот и
авторот и главниот актер, иако не е повеќе со нас, би завриле во апс.
Внимавајте, тоа се случува во Југославија, во „ненародниот режим“, а државата
плива врз „биволско лајно“ во морето, Смокот лапа што ќе стигне, а Иљо М. во

нов костум чека со бабичката да дојдат „гостите“, Смртта со својата свита да
му ја жртвуваат внуката, а потоа да ги потераат во Пуста земја да се борат за
нов живот, за јазик, за идентитет – и сето тоа уште пред создавањето на оваа
држава.
Ова не е момент да се зборува за судбината на драмите, но е момент да се каже
дека овдешната скопска публика, вклучувајќи ги и колегите, главно не е
запознаена со тоа врвно остварување на Мите, од кое само некои бледи отсјаи
можат да се наѕрат од ТВ-снимката на единствена снимена претстава,
Големиот Смок. Овде сме се собрале да се поклониме пред делото на Мите
Грозданов. Но секој нека го наслушне своето срце и нека си признае колку
знае за тоа остварување. Како сериозни професионалци, вие знаете што значи
кога една комплесна улога, различна од пиеса во пиеса, ќе се одигра 200 пати,
а токму таков е случајот со Иљо М. на Мите Грозданов. Кој не го видел во
трите претстави плус во завршната Вечна игра барем 20 пати не може ни да
знае за што станува збор. Тоа е грандиозно остварен лик и Мите Грозданов
треба вечно да биде запомнат по таа ролја. Неговите главни реплики треба да
ги знае секој актер во Македонија, а онаа што ги содржи зборовите „Плацот не
е за продавање. Таму на синовите ќе им правам куќа“ треба да ја знае секое дете. Да
научеа дека плацевите не се за продавање туку на нив татковците и синовите
заедно да прават куќи, можеби нашата судбина денес ќе беше поинаква.
Драг Мите, сакам да се простам со тебе така што ќе те замолам за прочка. Не
само поради недобиената награда, туку што еднаш јавно те укорив. На еден
фестивал на Ристо Шишков, ме замолија твои добронамерни колешки да ти
укажам да не си го расипуваш талентот на ова и на она, а јас ги послушав и те
укорив јавно. Ти рече само: „Фала, бате, заслужувам“, но маж како тебе не се
укорува јавно. Прости.
Сакам да ти се заблагодарам што ликот на Иљо М. го извади од сцената и со
него го насели светот. Веќе ја споменав моќта на зборот. Во јазичните форми
духот на народот живее подолго и поуспешно одошто во стварноста. Кога на
сцена се спомена нечија смрт, ти рече: „Ангелите слаби са му биле!“ Тоа не е
непочитување на смртта, тоа е пркос и презир кон смртта. Како што на истата
таа Смрт ќе ѝ речеш во Сенката на древниот говор на својот град: „Ут кал сме
напраани, кал ќе станаме. Ама… еден ден па ќе стигн’ме у к’штта на нашјо татко и
при нашта мајка. И да ги нема – па они! И да не се нигде – пак при них! Сите ојдéле,
и нии ќе си од’ме. А ти, црна какарáско? Дек ти ќе од’ш?“

Така ти со таа реплика всушност ја победи смртта. Сите заминаа, а ти остана
дома, еднаш засекогаш седнат на просцениумот.
Нека Ти е вечна слава, а Господ и твоите силни ангели нека го чуваат твоето
семејство!

TЕАТАРОТ КАКО МАСОВНА И ЕЛИТНА КУЛТУРА

 

Тихомир Стојановски

Фол ги споредува игрите на нестинарите (анастенарите) на свети Атанас и свети Константин и Елена во обредно оро, во кое се влегува во оган. И нели како крштение со вода, оган и накрај со Светиот Дух и посветени ора на Диониса (Исуса). Велми, споредувајќи ја Елена како мајката, а Константин како новородениот син, за да се оправда денот кога играат нестинарите, христијанскиот свет ден Свети Константин и Елена. И денес, за жртва се подготвува тригодишен бик или црно машко, нескопено јагне како крвна жртва, дар на Бога. Фол ја споменува и Дионисовата кошница за дарување која содржела:

“… баници напоени со вино, кравајчиња и пити од мед, Деметрини обредни лебови… мажите се обложувале со венци од растенија, кожи од елен (Артемида) и играле ора пиејќи вино од кратери…” 75

 

Велми е и секому е јасно дека и денешните слави на нашиве простори имаат допирни точки на Дионисиство. Една свадба, крштевка, именден или која било прослава почнува со крвни жртви на трпезата (месо) и бескрвни (леб ), канење на Бога и славење со песни и ора, како остаток од Дионисовите слави кои длабоко се влезени во македонската култура и театарот на тлото во Македонија. Традицијата на играње ора е присутна и денес, како едно од македонските народни обичаи. Секако и ако се споредат литургиите во православните цркви со театарските дејства во антиката ќе видиме дека имаме допирни коти како: сцена и олтар, обраќање кон Бога, пролог, главен актер и свештеникот кој ја води литургијата со тајфата, хор, поучно слово или приказна, дијалог, и на крајот поентата или зошто се создаваат славата и драмата. Тоа ни дава право да зборуваме за единство на театарот и храмот во антиката на македонско тло. И оваа тема е долга и широка и за неа може да се пишува многу. На крајот на оваа глава за театарот и црквата ќе посочиме уште една книга која ја поткрепува нашава теза.

“… Музиката од Траки и Македонци е на особена почит…”76

TЕАТАРОТ КАКО МАСОВНА И ЕЛИТНА КУЛТУРА

 

Тихомир Стојановски

 

“… младиот Бог (мисли на Дионис) се појавува облечен во седум овчи кожи… носи тирс борова шишарка (симбол на вечност од атиката) и со тајфата на средсело денес (некогаш во агората) ја игра сцената на оплодувањето на Големата мајка Божица и раѓањето на волкот ( Загреј, Дионис), неговата смрт и вдахнување на новиот живот (имитативен театар)… секако и отпретување на три волнени нишки над вода што тече (култ кон вода)… кукли на жени со фалус (куклен театар)… жртвување на бик (присутно во антиката) на денот на Свети Константин и Елена, тригодишен бик, како што посочуваат химни од Орфеј и Дионис се дели обвиткан во дабови лисја како сирово месо… Кукеровиот ден се случува помеѓу 5 и 15 сечко (февруари, кога малата Дионисија во антиката била на македонско тло). 74

„Мојата ти“ на 30 Јануари Премера во Куманово

„Мојата ти“ од Олга Димитријевиќ, режија: Драгана Милошевски Попова.
Времето и сеќавањата секогаш одат во спротивен правец. А сеќавањата некако најмногу се множат кога времето станува сѐ побрзо, а нозете сѐ побавни. Четирите „катил“ баби од драмата „Мојата ти“ од Олга Димитријевиќ, а во режија на Драгана Милошевски не се типични стари жени кои само се сеќаваат на нешто. Не, тие и делуваат, и се борат, и си помагаат една на друга, и бараат смисла во бесмисленото секојдневие, ѝ се потсмеваат дури и на смртта… Во ваквата нивна мисија, институциите, нормите, модернизмот, новите „времиња“ и „вредности“, па дури и мажите можат само да им пречат. Сѐ што сега е ново, не е ново, а сѐ што сега е модерно, одамна е познато. Затоа, вреди да се видат и слушнат, по што ќе нѐ потсетат, меѓу останатото, дека животот всушност е како и возењето велосипед – за да останеме во рамнотежа, мора да се движиме.
Сашо Костовски (драматург)

Играат: Александра Пешевска, Кети Дончевска Илиќ, Сања Русеска, Марко Трајковиќ и Владанка Димковска, к. г.

НУ Народен театар – Битола/ Премиера ” Детето сонува “

 
Премиера „Детето сонува“ од Ханох Левин, во режија на Итаи ДоронНУ Народен Театар Битола 

Детето сонува

Првата верзија на текстот беше со наслов „Бродот Св. Луис – Песни за смртта“ и како што и 
самото име кажува, Левин првично напишал текст по вистинска приказна за бродот Св. Луис,
бродот кој запловил од Хамбург кон Куба на 13 мај 1939 година со 937 бегалци, германски Евреи, кои сакале да побегнат по една од најкрвавите ноќи за Евреите – Кристалната ноќ. На бегалците не им е дозволен влез во Хавана, па се обидуваат да најдат прибежиште на други пристаништа во САД и Канада, но и таму им е забранет влезот. Се враќаат повторно во Европа, каде се прифатени од повеќе земји, но сепак многу од бегалците на крај завршуваат во нацистичките концентрациони логори. На крај, Левин се откажува од обидот да напише историска драма и крајниот резултат е драмски текст, во атмосфера на сон, необременет со историски факти – универзален, поетски и безвремен.

Драмата ни открива приказна за едно патување на една мајка и едно дете кои бараат прибежиште по напуштањето на својот дом, откако војници го убиваат таткото и ги протеруваат мајката и синот. 
Тие запловуваат во пространиот океан на непознатото, молат за засолниште на еден сиромашен остров и желни се да се откажат од сѐ освен од животот, чекајќи каков и да е спас.

За соништата и детството

Во реалноста што сега ја живееме на глобално ниво мошне е лесно да се пронајдеме во политичката слика и моралниот код кои се претставени во текстот. Кризата со бегалците насекаде низ светот ни овозможи да видиме потресни слики и да се соочиме со морални дилеми не само на ниво на континенти и држави, туку и како личности – каква треба да биде нашата реакција на оваа реалност? Кој е вистинскиот мотив да се помогне и по која цена?

Сите овие прашања нѐ поттикнаа за да ја избереме токму оваа драма, токму сега и во овој град. Колку подлабоко тонете во зборовите на Левин толку повеќе се дистанцирате од овие прашања. Колку многу е лесно да заборавите дека оваа претстава е за сон. И за едно дете кое го сонува тој сон. Кое е тоа дете? И зошто го сонува тој сон?

Сликата што ја прикажува овој текст на Левин – суровата реалност која се открива за време на патувањето, добива еден бесконечен облик низ призмата на сонот.

Реалноста на поединецот и реалноста на надворешниот свет се спојуваат
– се мешаат сонот и јавето.

САБ., 26 ЈАН. ВО 21:00· Bitola


ДОНИ ДАРК – најнаградуваната претстава на Театар Комедија во 2018

Претставата Дони Дарк е магистерски труд на актерот и режисер Роберт Ристов. Премиерата на претставата се случи во Септември 2017-тата година, кога на иницијатива на режисерот (предвидена како посебен сегмент во магистерскиот труд), беа направени неколку чекори кои се однесуваа на подобрување на пристапот и условите за лицата со посебни потреби. Дирекцијата на театарот ја препозна потребата од реализција на дадените предлози и за краток рок ги спроведе истите, со што Театарот освен со претстава се здоби и со нова пристапна рампа, беа отстранети 8 фиксни седишта во првите редови на гледалиштето и на тие места беа поставени мобилни столици ( кои секогаш кога во публика е најавено лице со количка се отстрануваат), со што се обележа и предодреди простор предвиден за публиката со инвалидски колички и се направи корекција на шалтерите на билетарницата и гардеробата, со цел за полесен пристап на овие лица.

Претствата е единствена во Македонија која има титл на сите изведби, на кои има присутно барем едно лице со оштетен слух, беше донесена одлука и за доделување на гратис влезници за лицата од ранливите категории и за нивната придружба.

Тематски претставата опфаќа еден ден од животот на едно слепо момче, кое се обидува да отпочне самостоен живот. Истиот тој ден ја запознава младата промискуитетна актерка во која се вљубува. Но, се појавува и неговата мајка со намера да го врати дома и да го заштити…

Настаните во тоа едно  деноноќие, ќе променат многу во погледите и ставовите на карактерите, но и ќе им ги доближат на публиката проблемите и потребите кои ги имаат не само слепите луѓе, туку и сите други лица припадници на било која ранлива категорија на луѓе.

Претставта кај  публиката предизвикува бура од спротивставени емоции и реакции, од смеење без престан до солзи и силна емпатија.

За претставата излегоа неколку театраски осврти и критики кои се линкувани на веб- страницата на Театар Комедија https://teatarkomedija.mk/.

Претставата беше селектирана и гостуваше на неколку фестивали на кои се здоби и со  неколку награди. Ова се признанијата и наградите со официјалните образложенија од жирито :

Меѓународен фестивал „АКТЕРОТ НА ЕВРОПА“,

Актерот Даријан Петров ја доби наградата „Наум Манивилов Преспански“ за улогота Дони, од претставата „ДОНИ ДАРК“.

Меѓународен фестивал на камерен театар „Ристо Шишков“ –  Струмица,

Меѓународната театарска асоцијација НЕТА ѝ ја додели наградата за женска улога на актерката Мирјана Поповска Ристов за нестандардно карактерно и живо толкување на современа хероина за ликот на Џил во претставата „Дони Дарк“ на Театар Комедија од Скопје.  

Меѓународен театарски фестивал „Заплет 10Бања Лука. Театар Комедија од овој фестивал се врати со две главни награди:

Наградата за најдобар млад актер со едногласна одлука му се додели на Даријан Петров за улогата Дони Дарк.

Образложение на жирито: „На еден многу искрен и емотивен начин, Петров реалистично го долови ликот на слепото момче што си ги брани своите емоции и ставови. Слепите лица и лицата со инвалидитет често остануваат „исклучени“ од секојдневните норми што ни се достапни сите нам. Со својата веродостојна игра, Петров успеа да оствари комуникација со публиката, доловувајќи ја слоевитоста на проблемот на созревањето, потребата од себепронаоѓање и осамостојување, како и потребата од целосна социјална интеграција кај оваа група луѓе. Неговата искрена игра нè вовлече во еден нов свет, кој не може да го остави гледачот рамнодушен“.

Наградата за најдобра актерка со едногласна одлука ѝ припадна на Мирјана Поповска Ристов за улогата Џил .

Образложение на жирито: „Поповска Ристов шармантно, пластично и заводливо ги игра сите проблеми и ситуации со кои се соочува ведрата и енергична, но осамена Џил. Таа нè тера во исто време да ги преиспитуваме нејзините постапки  и да ја осудуваме, но и да ја сакаме и да ја браниме, откривајќи ни една искрена емоција која безрезервно ја споделува на сцената“.

Мирјана Поповска Ристов беше наградена и со наградата актер на вечерта според гласањето од страна на публиката.

Признанија од Lions Club NEW CENTURY- Македонија

Благодарница за Театар Комедија, за посветеноста кон целосната инклузија на лицата со попречености и прекрасната можност за подигнување на јавната свест за слепите лица кои се дел од нашето општество.

Благодарница за режисерот на претствата Роберт Ристов, за одличната режија на ДОНИ ДАРК и личниот придонес кон подигнувањето на јавната свест за слепите лица кои се дел од нашето општество.

Еве и неколку коментари на гледачи кои своите мислења објавени на цоцијалните мрежи.


Што правел Васил Зафирчев на штиците во2018 годин

 

РЕЗИМЕ за 2018 година

Во 2018 година имав 7 премиерни изведби во театар. Во јануари, на мојата матична сцена во Театарот „Јордан Х.К-Џинот“, Велес ја имав премирата на трагикомедијата „Тоалет за дами“ на венецуелскиот автор „Родолфо Сантана“, во режија на Деан Дамјановски, во која ја играм улогата на Алекс/Ла Џана.

  Алекс/Ла Џана во Тоалет за дами

Во февруари пак, на Малата сцена во Македонскиот Народен Театар беше праизведбата на „Госпоѓиците од Авињон“ на Сашо Димоски, во режија на Ненад Витанов, каде што ја играв улогата на Мувата.

  Мувата во Госпоѓиците од Авињон

На 27-ми Март, по повод Светскиот ден на театарот, во матичниот Велешки театар премиерно ја изведовме претставата „Кралските копилиња“, театар на телото во епски слики, инаку авторски проект на Сашо Димоски, во која настапувам во улогата на Агамемнон.

   Агамемнон во Кралските копилиња

Во април беше премиерата на претставата за деца „Заспаниот супер-херој“ во адаптација и режија на Младен Крстевски, во која го играв Вештерот. Во јули, со премиерната изведба на претставата „Лисистрата“ од Аристофан во адаптација на ерменскиот режисер Хакоб Газанчјан, настапивме и во Античкиот театар во Стоби на свеченото отворање на Интернационалниот фестивал на античка драма „Стоби“.

   Пратеникот во Лисистрата

Во декември пак, повторно во продукција на матичниот театар, премиерно ја изведовме и комедијата „Сомнително лице“ од Бранислав Нушиќ во режија на Венцислав Ристов, во која ја играм улогата на Виќа.

  Виќа во Сомнително лице

Покрај театарските премиери, годинава беше и телевизиската премиера на третата сезона на ТВ-серијата „Преспав“, во која го толкувам ликот на Марио, и која во текот на декември и јануари се емитуваше на првиот канал на Македонската Телевизија.

Покрај новата сезона на „Преспав“

    Марио во Преспав

и премиерите во театар, на репертоар во Велешкиот театар ги играв и улогите на Смирноф во комедијата „Вдовицата се мажи“, адпатација на „Мечка“ од Чехов, Лимениот човек во претставата за деца „Волшебникот од Оз“, како и перформансот „Шумата на моето дрво“.

Во театар одиграв вкупно 97 претстави на репертоар, од кои најмногу изведувана е претставата „Тоалет за дами“ која сме ја одиграле вкупно 27 пати.

Во текот на 2018 година имав и повеќе гостувања и фестивалски настапи, како во земјава, така и во странство. Со претставата за деца „Волшебникот од Оз“ настапивме на Меѓународниот фестивал на детски претстави „Волшебната завеса“ во Трговиште-Бугарија. Со комедијата „Вдовицата се мажи“ гостувавме во Радовиш, Виница, Македонска каменица, Гевгелија и Трговиште-Бугарија. Со неа настапивме и на фестивалот „Скопско лето“, на Македонското културно лето во Мала Преспа-Албанија, на фестивалот „Денови на комедијата“ во Куманово, на Меѓународниот фестивал „Св.Јоаким Осоговски“ во Крива Паланка, додека пак на Меѓународниот фестивал „Руска класика“-Лобња, во Москва, Русија ги освоивме наградите за најдобра странска претстава и најдобар актерски ансамбл. Со претставата „Тоалет за дами“ гостувавме на сцената на Драмскиот Театар во Скопје, во Центарот за култура во Радовиш, а настапивме и на Македонскиот театарски фестивал „Војдан Чернодрински“ во Прилеп. Со претставата за деца „Заспаниот супер херој“ имавме три последователни изведби во Центарот за култура во Радовиш. Со „Кралските коплиња“ настапивме и на Интернационалниот фестивал на античка драма „Стоби“ и ја добивме специјалната награда од стручното жири за современ сценски израз конципиран врз лабораториски истражувања. После минатогодишното успешно претставување во Јужна Кореја, со перформансот „Шумата на моето дрво“ настапивме и на Меѓународниот фестивал „Тара-ра-бумбиа“ во Благоевград-Бугарија и на Меѓународниот фестивал „Тома Караџиу“ во Плоешти-Романија.

Годинава сезоната на македонските театри започна со „ Крал Иби “ – Премиера Драмски Театар Скопје

По мотив од „Крал Иби“ на Алфред Жари

Адаптација на текст и режисер: Васил Христов
Сценограф: Тодор Даевски и Васил Христов
Костимограф: Розе Трајчевска Ристовска
Дизајн на светло: Ѕвездан Миљковиќ
Изработка на видео материјал и фотограф: Душан Кардалевски
Дизајн на плакат: Денко Матевски

Игор Ангелов -Тато Иби
Биљана Драгиќевиќ Пројковска – Мама Иби
Зоран Љутков – Бордир
Сања Арсовска – Бугрелав
Филип Трајковиќ – Офелија
Софија Куновска – Кралицата
Предраг Павловски – Кралот
Јана Стојановска – Болеслав
Долорес Поповиќ – Ладислав
Катерина Шехтанска Лаковски – Вештерка I
Маја Вељковиќ Пановска – Вештерка II
Емилија Мицевска – Вештерка III
Тамара Ристовска – Народот
Игор Георгиев – Наратор

Инспициент: Жарко Намичев
Суфлер: Даница Илиева
Премиера: 30.12.2018 година

Резиме на 2018 год Театар Куманово

Колку драми беа изиграни во кумановскиот театар?

Македонската драма со се гостување има реализирано 87 претстави. Во 2018 година се реализирани 4 премиери, со вкупно 83 репризи. Министерството за култура финансираше две премиери / „ Физика на тагата „ и „ Мојата ти „ . Со соппствени средства се реализирани премиерите на “ Јованче и Марика “ “ Мани, мани, мани “.Претставите ги посетија вкпно 17 333 гледачи.

Македонската драма при НТ Куманово минатата година гостуваше во Прилеп на мТФ „ Војдан Чернодриски „, Бела ноќ „ во Скопје, а оставрени се гостувања и во Виница, Радовиш, Гевгелија и Затворот Кшање.

Во кумановскиот театар остварени се три гостувања на театари од Македонија, како и две гостувања на косовски претстави.

Реализирани се и 16 копрдукциски изведби во училиштата во Куманово, а во рамките на фестивалот “ Денови на комедија „ остварени се 13 гостувања, со вкупно изведени 14 претстави. Фестивало го посетија 7 694 гледачи