„ Малиот принц“ за деца

 

*Кон премиерата на „ Малиот принц“, во продукција на Детскиот театарски центар од Скопје и „ Скопско лето“.

*Се наметнува прашањето, колку повеќеслојниот и со многу симболи богат драмски јазик на Егзипери, ја прејде рампата и стигна до свеста на децата ?

Сотир Трајков

Првата театарска премиера на годинашново „ Скопско лето“, се одржа на 02.07.2017 и беше посветена на најмладите гледачи. Се работи за премиерната изведба на претставата „ Малиот принц“, која според славната новела на францускиот автор Антоан де Сент Егзипери, од 1943 година, ја постави режисерката Драгана Милошевска Попов. Таа, концептот го гради врз драматизацијата на Тодор Кузманов, од која исто така штриха некои сцени и ликови, со цел алегоричната приказна за возрасни да ја приближи до најмладите и да ја прикаже современо низ мултимедиа и во камерен формат.

Режисерскиот концепт низ кој се афирмираат универзалните вредности, како што се љубовта, пријателството и одговорноста, наспроти бесмислата, бесцелноста и отуѓеноста на современиот човек, се темели на актерската игра и на интеракцијата со видеото што ја прават тие, во текот на изведбата. Дејствието се одвива на малата сцена, во сценски простор што го креира Енес Деари. Покрај макетата со приземјениот авион од левата страна на просцениумот и по некој реквизит, централен сценографски елемент е дводелниот космички брод или отворена школка која сценскиот простор го дели на две димензии. Пустината Сахара, каде што се среќаваат Малиот принц и несудениот сликар кој станал пилот (што е автобиографски момент од животот на Егзипери), е претставена како кружна хоризонтала. А, пак светот на бескрајниот, волшебен космос низ кој патува Малиот принц, од астероид до астероид, е доловен преку видеото на авторот Бетим Зеќири, што се проектира на кружната вертикала, погоре. Актерите и публиката следат дел од дејствието на видеото, а преку ситно исеченото бело платно на вертикалата, тие влегуваат и излегуваат од него, т.е. од приказната.

Средбите на Малиот принц, што го игра 9 годишниот Амар Шапка , со чудните карактери за него , од нашиот и од други светови во космосот, се прикажани низ десетина сцени. Во контекст на камерниот формат, редукцијата на актери ( и ликови) од приказната, е направена така што сите машки улоги, на Пилотот, Владетелот, Бизнисменот и Географот ги толкува Бесфорт Идризи, а женските ликови на Црвената роза, Ѕвездата, Лисицата и Змијата и се доверени на Мона Мустафа.

Малиот Амар Шапка низ играта доловува лик на искрен и зачуден принц, за состојбите и однесувањето на светот. И тоа го прави низ прецизна и физички вешта игра, но и помалку воздржано, во изразот на емоциите. А, трансформацијата од лик во лик, е главна задача за актерите Идризи и Мустафа. Бесфорт Идризи со веселата и сугестивна заиграност, не беше изненадување за авторот на овие редови зашто тој е докажан и како актер и како режисер и знае како да им пристапи на најмладите. Најпријатното изненадување дојде од Мона Мустафа . Таа како млада професионалка, во секој лик вгради по нешто ново, користејќи ги текстот, движењата и пеењето, за да го потенцира алегорично значење на секој од нив. Во комплетната атмосфера на доловување на дел од згодите и незгодите на Малиот принц, учествува и Роза Трајческа Ристовска како костимограф. Таа креира современи, живи, светкави костими , придржувајќи се до белезите на ликовите, но и до совремието. Со еден исклучок, костимот за Ѕвездата што го носи Мона Мустафа. Тој костим, составен од фустан и повеќе додатоци од панделки , иако појавно светкаше со сребрен сјај, со расфрланите панделки од главата преку целиот фустан , не делува адекватно за тој лик, колку и да се сака да се претстави пародично, на тој начин.

Општиот впечаток е дека се работи за една непретенциозна, но топла постановка, која децата ги учи на вистинските вредности.

Но, се наметнува прашањето, колку повеќеслојниот и со многу симболи богат драмски јазик на Егзипери, ја прејде рампата и стигна до свеста на децата ? Зошто ова го прашувам? Затоа што беше непријатно што многу дојдени мали дечиња со родителите на премиерата, не го дочекаа крајот и си заминаа порано. Можеби и поради жештината ? Други одеа и доаѓаа со и без родители во текот на изведбата, до пред самиот крај. Третите , поголемите деца и адолесценти седеа и со внимание следеа, колку што можеа, во тие околности. Тоа ни кажува дека како публика немаме однос кон актерите на сцена или дека не правиме доволно атрактивни претстави за публиката, или дека не се обрнува внимание и не се потенцира целната група, во случајов, млади гледачи за кои е наменета претставата. Како и да е, мораме да работиме на вистинско и квалитетно „ инфицирање“ на младите со театар. Инаку, зошто воопшто да доаѓаат, ако театарот го доживуваат само како забава за на поминување.

 

ТЕМНАТА СТРАНА НА СТВАРНОСТА

 

Кон премиерата на претстатавата „ Експеримент “ , во режија на Јане Спасиќ, а во продукција на невладината организација и театар „ Артопиа“.

Спасиќ преку мултимедијален израз направил жесток политички театар, со кој ја коментира и критикува денешницата , покажувајќи на човекот како на трагично битие, осудено на пропаст.

Сотир Трајков

Месец јуни 2017 , протекува со богата културна понуда во Скопје. Настани организираат институциите, но и независната сцена работи под полна пареа. Токму таков впечаток остава последната премиера во Младинскиот културен центар. Во режија на младиот , според прикажаното, бескомпромисен режисер, Јане Спасиќ, беше изведена претставата „ Експеримент “ , во продукција на невладината организација и театар „ Артопиа “. Претставата е базирана на книгата „ Ефектот Луцифер “, од американскиот социјален психолог Филип Зимбардо. Тој своите 30 годишни истражувања на Универзитетот Стенфорд во Калифорнија, ги сместил во овој труд, докажувајќи дека системот преку различни методи може од нормална, хумана личност да произведе вистински злосторник. За таа цел, вршел повеќе експерименти со доброволци, студенти и други личности, изложувајќи ги организирано и на свирепи страдања, додека да ги запре експериментите. Прочуен е неговиот психолошки експеримент со затворање 12 доброволци и обезбедување од исто толку чувари, за секого од нив. Дехуманизацијата и деиндивидуализацијата на поединецот денес , е тематскиот фокус во научните истражувања на професорот Зимбардо, прикажани низ примери на понижување и страдање на поединецот , групата или масата, заради системски виши цели. Тоа е пренесено во драмската предлошка за претставата и акцентирано низ една од улогите на актерот Ненад Митевски, кога игра нацистички војник- учесник во Холокаустот.

Режисерскиот концепт на Јане Спасиќ се базира на гротескно- фантазмагоричниот приказ на светот. Се разбира, овдека не е изоставено нашето актуелно место како социо- политички контекст , во општиот хаос, безнадежност , уништување и распад. Тргнувајќи од глобалната кон локалната слика на стварноста, Спасиќ преку мултимедијален израз, направил жесток политички театар, со кој ја коментира и критикува денешницата , покажувајќи на човекот како на трагично битие, осудено да ги повторува грешките низ историјата. Во тој контекст, низ фабулата се поставува прашањето, дали такво какво што е, катастрофично, човештвото има право на нова шанса, за да опстане и почне од почеток ? И се разбира, во име на хуманоста добива „ зелено светло“, иницирано од ликот на Мартин Јорданоски.

Во претставата настапува млада актерска екипа , чија главнина повеќе години работи и на сцената на Театарот за деца и младинци во Скопје. Погоре споменатите Митевски и Јорданоски, Бојан Кирковски , Симона Спировска Костовска, засилени со свежо дипломираната , но веќе забележана , Матеја Јанковска. Оваа екипа социјално освестени актери, низ досегашните проекти , но и преку овој „ Експеримент“, не запираат да ги преиспитуваат деликатните прашања од стварноста и на уметнички , ангажиран начин да го пласираат својот став за нив . Тоа го прават провокативно, без пардон, жестоко до бруталност, преку јазикот што го користат во претставата и преку дејствието, на кое му се предаваат со целиот психо-физички апарат.

Некого можеби ќе го шокира, што паралелно со насилните сцени меѓу повозрасните актери, сосема мирно и концентрирано на сцената играат две деца. Марија Јанчевска (12) и Михаел Стојановски (9) години. Тие се идните актерски ѕвезди, ако решат да му се посветат на театарот или на филмот. Тие се моето откритие од оваа претстава. Зошто? Затоа што понесоа товар на вистински професионалци и покажаа дека улогите ги владеат до детал. Нивната игра беше показ за предвременото созревање, да не речам стареење, на младите денес, под налетот на суровата реалност. Симпатична беше приказната за жапчето, како алегорија за доскорашниот лидер на нацијата, раскажана многу сугестивно од Михаел Стојановски. Тој половина претстава уверливо играше и глувонемо дете и го користеше знаковниот јазик. А, на висина на секоја актерска трансформација , со усет за преживување на состојбите на ликовите што ги толкува, беше и Марија Јанчевска. Сите заедно, и повозрасните и помалдите, колку беа фантазмагорични креатури, толку можеше да се читаат и како гласови на колективната меморија или на совеста на човештвото, која полека се буди. Во тоа е најголемата вредност на „ Експеримент “ како театарски чин, зашто зборува за свесноста на иднината на овој свет, која не се помирува со таа и таква бесперспективност.

За обликувањето на сценографија, со назнаки и реквизити кои асоцираат на морничав, обезличен, клаустрофобичен простор, беше задолжен Кирил Василев. А, костимите изработени во футуристички стил, се авторство на Бранкица Јордановска. Монтажата на документирани видео секвенци од светската и домашната историја, политика, активизам, уметност и култура, ја направи Горјан Атанасов, а светлото го дизајнираше Дарио Секуловски.

Дали верувате во Бога, во политика, во наука? Сеуште одѕвонуваат овие прашања од претставата, во моите уши. Прашања на кои секој од Вас ќе си одбере, во што верува или не верува и ќе си одговори. Но, дали верувате во себе, во човекот на новото време, во љубовта, хуманоста и емпатијата? Конечно, дали верувате во иднината на овој свет и имате ли верба и сила да придонесете во тоа? Каде што завршува добрата претстава, започнуваат многу прашања за по дома, за себе си…

 

Капки пот, солзи вода… Прекрасна приказна!

 

Во малиот простор, полн капки пот, солзи, вода … љубомора, завист… љубов и се она што го “краси” еден човек и оној еден “не”човек, сето ова го имаме во претставата ” Отело ” на Турски театар.

Ниедна изгубена војна, ниеден куршум во војната, не го здоболува мажот колку што може да го погоди изневерувањето на љубената жена… Да го стави на колена дури и пред камшикот да не потклекне, да не може да ги сoпре бурите мисловни, дури и смртта на својата Дездемона и ја подарува со бакнеж. Сето ова ни го прикажа Џенап Самет во главната улога на Отело.

Жената воин, која чекајќи ја љубовта, војува во себе длабоко, со неправдата која и е нанесена, но не изостанува физичката борба, на кревката Сузан Акбелге. Таа стамено ќе стои зад своето достоинство, а преку тоа и на својот Отело. Незината силна емоција која до последениот здив ни откри дел од својата голема транформација, созите во чашата полна со зборови, кои долго, долго ги собира една жена, ете, тоа точно ни го подари хероината Дездемона.

Интересен и секако со најголмата заслуга за сплетките кои му легнаа комотно, и целосно го зграбија неговиот талент, и како мигот да застана во врзаните јазли во игра на јажето, каде ни ја наговести смрта, која тој ќе ја заговара мудро, префинето, со многу шарм својата раскошна трансформација, ете тоа е актерот Селпин Керим, со луцидноста која му припага само на еден, на “не”човекот Јаго.

Верниот и најдобар војник, добар пријател на семејството, тој е секогаш првата мета, за да се разниша тоа, и лукавиот најбргу пристигнува преку него, така и овде актерот Осман Али, успева да потпадне под власта на лажните зборови, кои направија тој да е жртвеното јагне, но, силината на војникот повторно се бореше до крај иако војната е завршена, јасно си ја зема во свои раце одбраната на правдата, верниот Касио.

Лукавиот секогаш има прислужници, така и овде успешно ја имаше обземно со целосна страст, со која си поигра токму колку што му треба, актерката Зубејде Али,која ни го покажа контролирано играње на слугинката Емилија.

Во целата претстава си имаше и место улогата на Неат Али, со неговите епизодни појави како Родриго.

Водата- може ли да ги измие телата, тешкиот шинел, војна, бремето со себе војувајќи. Се тоа тешко дека таа ќе го измие, и донесе нешто убаво. Вечната борба со нечовекот и љубовта, каде ја има да биде уништена. Со многу вода, вода која казнува, зборува, убива и не залечува рани, никогаш од било која војна – клевета. Се си имаше своја функција, целосно искористена сцена, за режисерот Пројковски ни дари една убава водена приказна со многу ефекти, ни подари поинаков Отело.

Браво!

Kатерина Грозданова

ВНИМАВАЈТЕ ТИЕ ДОАЃААТ

 

 

*Кон премиерата на претставата „ Белградска трилогија“, во режија на Нина Николиќ, а во продукција на „ Перипетија “ од Скопје

*Она што најмногу плени во претставата „ Белградска трилогија“, е актерската игра . Особено, ако се земе предвид фактот дека учесниците не се сеуште дипломирани актери, туку студенти од ФДУ, на трета година.

Сотир Трајков

По 13 години од првата постановка во Универзална сала, на текстот „ Белградска трилогија“, од современата српска драматичарка Биљана Србљановиќ, во режија на Деан Дамјановски, на 5 јуни 2017, во Кино Култура се одржа нова премиера на истиот текст. Во продукција на „ Перипетија “ од Скопје, текстот на Србљановиќ овој пат го постави режисерката Нина Николиќ.

Во овие мачни години, кога масовно се напушта родната земја од младите и се оди во странство, во потрага по работа, подобар живот, или едноставно за себереализирање, постановката на Николиќ се чини исклучително актуелна за нашиот општествен контекст , за разлика од таа на Дамјановки која беше повеќе показ за миграциите од Балканот, како последица на граѓанската војна во поранешната заедница и евентуална антиципација за тоа што не чека нас. Но, национализмот, партизирањето на системот, немањето можности за вработување и бесперспективноста на младите, што Србљановиќ ги пушта да паѓаат како ситно дозирани , но многу важни мотиви за егзилот на ликовите во претставата, се исто така наша транзициска реалност. Во тие рамки , Нина Николиќ не можеше да избере подобро време за навраќање на овој драмски материјал. Согласно насловот, тој е заснован на три различни сцени, со исто толку приказни кои говорат за животот на нашите мигранти во Чешка, Австралија и во САД, со фокус на борбата за егзистенција, невозвратената љубов од родниот крај, баналноста и тегобноста во новата средина, брачните неверства и врската со корените која често е поле за себедокажување и малтрерирање на останатите, попатно сретнати земјаци.

Режијата се потпира врз мултимедијалниот израз. Тој вклучува исповеди во аудио формат, реалистична актерска игра, музика и песни со гитара во живо и видео, чии крупни кадри ги доотсликуваат психолошките состојби на ликовите. Лајт – мотив за сите сцени е потрагата по девојката Ана, која е силна метафора за копнежот по љубов, сигурност и себереализирање на одлеаните мозоци, во новиот свет. Дејствието се одвива во коцка, централно поставена на сцената, што е сценографско решение на Вишња Вујовиќ од Србија . Актерите, облечени во современи костими на Ивана Каранфиловска Угуровска , дејствуваат во, околу, и зад коцката, доловувајќи ја на тој начин клаустрофобијата на секојдневието од која избегале, но во која повторно се враќаат, немајќи каде да одат.

Она што најмногу плени во претставата „ Белградска трилогија“, е актерската игра . Особено, ако се земе предвид фактот дека учесниците не се сеуште дипломирани актери, туку студенти од ФДУ-Скопје, на трета година, во класата за актерска игра што ја води Зоја Бузалковска. Млади, убави, згодни, се атрибути кои доаѓаат до израз уште при нивната појава на сцена, а понатаму следи пријатното изненадување. Играат точно, полнокрвно , но со мерка за секоја емоција, во говорот на текстот и во гестот. Дека се квалитетни и идна надеж на македонскиот театар докажаа и преку трансформациите, зашто тројца од нив играат по две или три улоги. Тоа се Григор Јовановски, кого го видовме во ликовите на Кичо, Дуле и Дачо и Душица Настова, која настапи како проститутката Алена и во ликот на поранешната пијанистка Мара. Не помалку сугестивен и моќен беше настапот на Исидор Јованоски, во улогата на изневерениот Мичо и на Сара Анастасовска како неверната сопруга Кача, а на крајот од претставата го игра и метафоричниот лик на Ана , по која се трага. Уверливи креации прикажаа и Петар Стојанов во ликот на сопругот на Кача- Милош, Сергеј Димовски кој го толкува нереализираниот актер Јован и Душица Тренева, во улогата на Сања, сопруга на Дуле.

Општиот впечаток кој претставата го остави кај авторот на овие редови, е најавата за една нова и силна генерација актери кои доаѓаат од ФДУ. Тие докажаа дека можат да се носат со професионалните предизвици што допрва ги очекуваат. Тоа е голема предност за нив, но и предупредување за повозрасните колеги, дека доаѓа нов бран актери, што лесно може да ги збрише од сцената. Секоја чест, само така продолжете , сцената ќе биде ваша!

 

Радоста и леснотијата на театарската игра

 

*Кон гостувањето на претставата „ Иванов“ , во продукција на Народно позориште од Белград

*Посакувам таков пристап да имаат и нашите театри кога го поставуваат Чехов, зашто ова беше современо изработен сценски филигран, а не здодевна класична театарска постановка.

Сотир Трајков

И тоа се случи. Затворањето на четвртото издание на „ МНТ Фест“, помина во грандиозен стил, со гостувањето на претставата „ Иванов“, од Антон Павлович Чехов, во режија на Татјана Мандиќ- Ригонат, а во продукција на Народно позориште од Белград. Ќе прашате што било толку грандиозно? Епа беше, зашто видовме голема претстава, не само поради габаритниот ансамбл, со учество на повеќе актерски ѕвезди од соседна Србија , туку поради квалитетот што беше прикажан, на ниво на режисерски концепт и на ниво на актерски креации, без било какво додворување од наша страна, поради носителот на насловната улога во претставата, а тоа е првенецот на МНТ и од поодамна регоинално докажан актер , Никола Ристановски. Но, да започнеме со ред.

„ Иванов“, е првиот драмски текст на Чехов, напишан како комедија и со успех праизведен во театарот „ Корша“, 1887 година. Потоа , незадоволниот Чехов го променил жанрот во драма, допишувајќи го текстот и создаваjќи неколку верзии, за постановката во Александрискиот театар. Од тој драмски материјал Татјана Мандиќ- Ригонат направила адаптација , прилагодена на денешницата, во која третманот на културното наследство за жал, не еднаш е ставен под знак прашање. Затоа режисерскиот концепт е базиран на камерно обликуваниот сценски простор како музејска поставка, со слика на ѕид, невестински фустан во витрина и преграден дел во партерот за вредните, ретки артефакти, за што беше задолжен сценографот Бранко Хојник, од Словенија . Од тука се чита благородната идеја , претставата да биде посвета на вонвременскиот карактер на драмско наследство кое Чехов му го остави на човештвото, за да се преиспитува постојано. Во таа музејска поставка, од семејниот портрет на ѕидот излегуваат ликовите на Чехов од драмата „Иванов“, се симнуваат ( или се враќаат од и) во омеѓениот простор, подолу. А, секој од нив при првото влегување, симнува по еден дел од оградата , направена од дебело црвено јаже и златни столпчиња. Така ликовите се поистоветуваат со експонатите од дамнина, за кои е потребен специјален усет и третман. Тој простор со повеќе реквизити, како што се маса за билијард, софа, дрвено коњче –клацкалка за деца, два пара стилски масички и столчиња, го доловува домот на Иванов , но и на богатото семејство Лебедеви, околу кои се врти дејствието. А, тоа е фокусирано на конфликтот на Иванов со себе си и со околината. Тој страда зашто сметките не му излегле како што очекувал. Имено , се омажил за Еврејката Сара Абрам, со надеж дека ќе добие многу сретства од нејзиното богато семејство , но со промената на верата, името и презимето во Ана Петровна, таа и тој остануваат без било каква помош . При тоа ,работниците на имотот треба да бидат исплатени, Лебедеви очекуваат Иванов да ја плати месечната рата на долгот кон нив, а Ана Петровна боледува од туберкулоза и потребно е да се лекува далеку од дома.

Иванов е трагичен лик од сегашноста, исто како што бил и кога е пишуван. Распнат меѓу егзистенцијата и моралот. Вака накратко може да се опише, од изведбата на Никола Ристановски. Тој игра сигурно и уверливо на српски јазик, прикажувајќи повеќеслојно карактер на човек, излажан во сопствената животна проценка. Ристановски го прави тоа вешто и флуидно, преминувајќи лесно , од една во друга спротивставена, психолошка состојба на ликот. Неговите дилеми, преку кои се покажува потиштеноста, се трагикомични , но не и возвишени. Затоа не за бадијала, Иванов како лик се смета за Хамлет на руската драматургија. Никола го доловува тоа низ реалистичната игра, а како автореференцијална постапка неколку пати го кажува и преку текстот, обидувајќи се да се дистанцира од Шекспировиот јунак. Нада Шаргин ја толкува сопругата на Иванов- Сара или Ана. И покрај тоа што таа е болна од туберкулоза, акцентот низ играта е ставен повеќе на нејзиниот трагизам и страдања поради изневерената љубов од сопругот. Шаргин тие чувства ги пласира мошне прецизно и сугестивно. А, љубовта која од никаде му се нуди на Иванов, како спас во ситуацијата во која се наоѓа, доаѓа од Саша, ќерка на Лебедеви , во изведба на Хана Селимовиќ. Нејзината игра е органски совладана и со современ сензибилитет изведена, па на гледачот му се чини дека на големата сцена на МНТ, каде во камерно поставената претстава, на минимално растојание меѓу актерите и публиката, се одвива вистинска човечка и љубовна драма. Родителите на Саша, Павле Кирилович Лебедев и неговата сопруга Зинаида, ги толкуваат актерите Бранко Видаковиќ и Даниела Угреновиќ. Нивните ликови се контрастно поставени, и самите за себе и еден кон друг. Кирилович Лебедев на Видаковиќ, е жизнерадосна личност, која сака да помогне пријателски и татковски, но тој е папучар, врзан за одлуките на неговата строга и алчна за пари сопруга, која се покажува и како грижлива мајка. Авторот на овие редови кај Видаковиќ ја препозна т.н. радост и леснотија на играта , што е своевиден актерски идеал. Таа особено беше силна во креацијата на ликот на осиромашениот гроф Матвеј Семјонович Шабељски- вујко на Иванов, кого го толкува Предраг Ејдус. Тој на свои 67 години, со преживеан сериозен оперативен зафат пред некој месец, покажа што значи да се биде вистински посветеник на театарот. Од начинот како се движеше и потскокнуваше по сцената, преку интерпретацијата на текстот со креиран фелер на буквата ш, до маската на лицето, (со брада и мустаќи, за кои беше задолжен Драгољуб Јеремиќ) , сето тоа упатува дека кај Ејдус нема детал од ликот на кој не е посветено доволно внимание. Тој го прикажа Шабељски како човек кој не сака да се лаже, ниту себе си, ниту околината, туку стамено и рационално , црпејќи од сопствените искуства во животот , настапува со секој искажан збор и намера, колку и да звучи тоа сурово. Радоста на играта ја дополни и Никола Вујовиќ, низ креацијата на ликот Боркин, роднина на Иванов и управник на неговиот имот. Со силен дух, во обид да ја амортизира мачната атмосфера во домот на Иванов, но и да му помогне финансиски преку бракот што го договара меѓу Шабељски и богатата вдовица Марфа Јегоровна Бабакина, Боркин на Вујовиќ е забавно направена улога, зад која се крие остроумноста и пресметаноста на поединецот. Во галеријата забележителни креации влегува и младиот лекар Лавов, во изведба на Ненад Стојменовиќ. Зад неговите чесни намери и загриженост за здравјето на сопругата на Иванов, Лавов ја крие симпатијата кон Ана Петровна , прикажана на најнепримерен начин преку душегрижништво. Кичот и сексапилот на новата елита, го долови Вања Милачиќ, низ улогата на вдовицата Марфа Јегоровна. Таа покажа дека знае да игра, но и добро да пее. Старицата Авдотја Назаровна, во концептот на режисерката Мандиќ- Ригонат, е старец , наводаџија, облечен во традиционален источен костим. Го толкува славната српска актерка , веќе во поодминати години , Бранка Петриќ, а финансискиот чиновник Косих му е доверен на Бојан Кривокапиќ. Исто така, во претставата настапува младата Јелена Живковиќ, во улогата на слугинката Гаврила, Предраг Васиќ, прославен по ликот на Станое , од филмот и серијата „ Монтевидео бог те видел“, го игра џаболебарот Јегорушка, што се чини направен избор заради комерцијален ефект кај публиката, а мајсторски обмислениот кастинг, со цел да се приближи животот на сцена , со сите негови контрасти, завршува со Немања Константиновиќ, организатор во НПБ и Јелена Халупа, суфлерка во истиот театар, кои ги толкуваат споредните улоги на гостите во домот на Лебедеви. Музиката и песните, во традиционален руски стил, од композиторката Ирена Поповиќ, во живо на сцената , т.е. качени во сликата со семејниот портрет, ја изведуваат Никола Драговиќ, Иван Мирковиќ и Немања Бубало. А, за костимите, кои ја помируваат сегашноста со крајот на 19 век во Русија, беше задолжена светски познатата , а српска костимографка, Бојана Никитовиќ.

Ете, така изгледаше вечерта за паметење во МНТ, на 13.06.2017. Темпото и динамиката на претставата , што се игра без паузи скоро 3 часа, во ниту еден миг не паднаа, што е заслуга и на режисерката Мандиќ- Ригонат и на актерската екипа. Посакувам таков пристап да имаат и нашите театри кога го поставуваат Чехов, зашто ова беше современо изработен сценски филигран, а не здодевна класична театарска постановка.

 

Актерски извонреден Ричард III

 

ПРЕМИЕРА

Кон премиерата на претставата “Ричард III” во режија на Пламен Марков, гостин од Бугарија, продукција НТ Штип
Борче ГРОЗДАНОВ

Познатата приказна како преку море од крв се стигнува до власта, раскажана од големиот Шекспир, со Ричард III на чело, е за жал вечно актуелна, грозоморна и тешка, но вистинита и неизмерно повторлива приказна… Оттука, да се види тоа на дело преку сцената, но овојпат како исправено огледало, со чувство за сета негова искривеност имавме можност да ја почувствуваме, кско и тоа дека навистина сме присутни на низа од злосторства, кои како актерски приказ ни го прикажа монструмот од човек, онака, својски, верно, преку  еден млад но јасно и одлично профилиран актерски лик, каков што е Иван Калошев, наш човек кој својот професионален уметнички леб го заработува во соседна Бугарија… Кај него, односно кај Ричард III ја видовме сета злобност, бескрупулозност, бесчуствителност, жед за крв, но и премореност од вечната потрага по власт, премореност од газењето по трупови, премореност од самосебе својствената чудовишност, а притоа направено актерски толку верно достапно и зачудувачки енергично, што напросто не остави без здив. Овие се само дел од комплиментите за актерската беспрекорна уметност на Калошев, безрезервно поддржан од Бакингам на Ефтим Трајчов Ѓаурски, кој како сопатник во злодејствијата ни прикажа еден лик, претворен во интригант, полн со  себељубие, измама, завист, но и по малку човечност, пред се во однос на убивањето… Ефтим тоа го донесе со многу интелигентно својствен актерски нерв, со многу чувство за партнерска игра, но и сценско дејствие. Освен овие два млади столба приказната многу верно и точно, некои како жртви, некои како содејственици ја плетат уште и Владимир Тулиев (Кларенс), Милорад Ангелов (Лорд Хастингс), Миле Вратеовски (Лорд Стенли), Пеце Ристевски (Лорд Риверс), Виктор Арев (Тирол), Стојан Арев (Брекенбери), Марија Минчева Андонов (Маргарита), Кристина Атанасова Арсова (Елизабета), Валентина Георгиева (војвотката од Јорк – Мајката), Ангелка Нашкова (Лајди Ана), Елена Шорова Дербов (Џејн Шор), Раде Рогожаров (Едвард ИВ), Миланчо Ѓеоргиев Роне (Хенри ВИ) и младите надежни ентузијасти Лазарчо Ѓоргиев (Едвард Кларенс), Петар Јанев (Хенри Ричмонд) и Емилија Ристевска (Маргарита).

… Сите тие со својот габарит и енергичност, но и преку целите и задачите пред се во актерско уметничка смисла, создадоа една лепеза на ликови кои како #поткрепа# на двоецот Ричард Глостер III и Бакингам се дел од идејата убаво срочена и склопена од режисерската рака на Пламен Марков, режисер-гостин од Бугарија, кој Ричардовата борба за власт ја претвора во една голема гробница на суетата и злобата и во тоа успева преку приказна срочена во нецели два часа, но одлично дозирана во есенцијална смисла и раскажана без излишна нарација, со прецизен концепт и повеќе од солидно раздвижен мизансцен и што е најважно, без нарушена Шекспирова метрика.

Се на се, Народниот театар Штип при НУЦК “Ацо Шопов” од градот под Исарот, има театарски продукт со кој може да се гордее.

Магичниот Дон Жуан суверено не “згази” со магија!

 

САГА ЗА ЕДНО ФАНТАСТИЧНО И ЕУФОРИЧНО ТЕАТАРСКО ИСКУСТВО

Кон гостувањето на НТ “ИВАН Вазов” во Бугарија на МНТ Фест 2017

Борче ГРОЗДАНОВ

Прекрасно и неодминливо е чувството кога ќе ви биде овозможено макар, сал и за миг да присуствувате на една вистинска театарска магија. И кога во таа магија, неусетно, а сеопфатно обземен, поминувате повеќе од два ипол часа неминовно е резултатот да биде катарзичен…убаво е кога излегувате од театарскиот салон исполнети со докази дека театарот е навистина место каде што животот станува поубав…
Со вакво чувство бев исполнет по присуството (па можам да се пофалам) и комплетното себе учество во претставата “Дон Жуан” што нашиот добар познаник, еминентниот бугарски и европски режисер Александар Морфов, ни ја приушти на МНТ Фест, на сцената на новиот Македонски народен театар.
Посебно е убаво чувството, кога ќе видите како со леснотија се создава слика од зборови, на која не можете да останете имун, па колку и таа да раскажува за сладострастието, отровот, па и бескрупулозноста на #освојувачот на целата земјина топка, небаре Александар Македонски, иако без оружје, односно само како завојувач на женските срца… Тоа е Дон Жуан со незаборавниот актерски имплус на Дејан Донков, сесрдно потпомогнат и потпрен на слугинскиот интелект и импулс на Велислав Павлов, алијас Зганарел! Двајца актери кои создаваат една компактна, жива материја, која растура, но и владее со сцената. Религиозната (не)дилема, што ја носи Дон Жуан и само навидум стамениот неприкосновен атеризам, а во име на љубовта, односно страста е основата која ја носи во себе приказната, митот за љубовникот стар(а) речиси четири века, е сепак, во својата длабочина и приказна за Човекот и човештината, макар и како антипод на вистината дека Бог е Љубов… Покрај споменатите два лика/актери тука беше и една поголема актерска екипа, која со чудесна моќ и енергија го пренесува и хумористично-гротескното, но и сериозноста на смртното, ни покажа дека една претстава живее заедно со театарот, не само додека таа трае… Можеби затоа моќниот Дон Жуан на Морфов, Донков, Павлов, Пападопулу, Духовникова, Врангова, Николова, Ганев, Јорданов, Вергов, Пеев, Цанев, Аврамови, Ангелови, Бистрев, Данаилова и Николова газат суверено повеќе од една деценија на сцената на НТ Вазов од Република Бугарија.
За комплетната магија да се вообличи, заслужни се и костимите на Марина Рајчинова, сценографијата на Александар Орлов и режисерот Морфов, и кореографијата на Мила Искренова, кои со светлата мрачност и мрачноста на светлината, успеаја дилемата и верноста на дуализмот и борбата меѓу доброто и злото да ја сведат, едноставно# само на магија!Браво!

ЗАДОЦНЕТА ТЕАТАРСКА РЕАКЦИЈА

 

Кон премиерата на претставата „ Ничија земја“, во продукција на МНТ, а во режија на Александар Морфов

Претставата не е никаков творечко- естетки исчекор во однос на тоа што до сега е поставено во МНТ. Напротив, се е познато и извесно, од почеток до крај, како да се одело свесно на постигнување комерицијален успех кај публиката.

Македонскиот народен театар го отвори четвртото издание на интернационалниот театарски фестивал „ МНТ ФЕСТ“, со премиерната изведба на претставата „ Ничија земја“, на 03.06.2017 година. Претставата работена според сценариото на истоимениот, со Оскар награден за најдобар странски филм, на босанскиот сценарист и режисер Данис Тановиќ, ја постави истакнатиот бугарски режисер Александар Морфов. Тој воедно ја потпишува и адаптацијата на текстот.

Дејствието во филмот, а и во претставата, се врти околу тројца војници, Чики, Цера и Нино, двајца од босанската армија и еден од српската-ЈНА, кои по сплет на несакани околности ќе се најдат заедно во еден ров на ничија земја, опколени од босанските и српските војски. Според прикажаното, Морфов направил измени во течението на оригиналното сценарио, разработувајќи ја приказната на ликовите за театарска сцена, но ја задржал основната фабула и жанрот на драма со елементи на црна комедија, присутен во филмот. На тој начин, низ режијата тој го портретира светот на бесмисла и апсурд во кој се наоѓаат довчерашните соседи, роднини и пријатели, раскарани и поделени по национална и верска основа, свесно тргнати или втурнати во виорот на граѓанската војна, без одговори на многу прашања. Концептот на Морфов е како лектира. Има јасен вовед, заплет, кулминација и расплет , што овозможува непречено следење на фабулата од страна на публиката, без да

го гледала филмот на Тановиќ. Или што би се рекло , руска театарска школа, подредена на психолошкиот реализам.

Сашко Коцев го толкува ликот на Чики, припадник на босанската армија кој со своите соборци преживува напад од српска страна во една маглива ноќ и така завршува во ровот. Чики е лојален војник на својата армија. На моменти е хуман кон младиот Нино , кој и припаѓа на српската војска, но знае да биде и безмилосен кон него кога треба да се спасува Цера, другиот војник од босанските трупи. Во тој контекст, креацијата на Коцев е чиста, уверлива и трагикомична и во функција на доловувањето на карактер кој се наоѓа и делува „ во тесно“. Коцев е докажан актер и стендап комичар, така што ништо помалку и не се очекуваше од него. На оваа линија се движи и направената улога на Никола Ацески како Цера. Трагизмот на состојбата во која се наоѓа, како повреден војник што лежи врз мина, тој се обидува да го надмине рационално , но и со кажување вицеви, истакнувајќи ја така силата на духот во безизлезот во кој се наоѓа. Сепак, најголем впечаток на авторот на овие редови му остави улогата на безмалку 19 годишниот Нино, што го толкува Александар Михајловски. Тој прикажа повеќеслоен карактер на млад , културен и исплашен човек кој бегајќи од лудилото на војната, на сила е однесен на фронтот. Нино на Михајловски низ дејствието расте во цврста личност која знае да му се спротивстави на Чики и по цена да заработи куршум во ногата од него, при обидот за евакуација на несреќниот Цера од војниците на УНПРОФОР.

Но, „ Ничија земја“ не е камерен театарски чин со тројца ликови. Тоа е ансамблова претстава во која доминира енергијата на подмладокот и на средната генерација актери на МНТ. Тие играат епизодни рољи, а некои од нив и по уште една споредна улога. Овдека треба да се истакне креацијата на Гораст Цветковски како Рамбо, српски командос кој ја поставува нагазната мина под повреденото тело на Цера. Морфов направил одличен избор, доверувајќи му улога на Цветковски во склад со неговиот психо-физички хабитус , која актерот целосно ја оправда. До крајот на претставата , Цветковски го игра и Смит, генерал во војската на унпрофорците, но таа креација е повеќе сведена на гестови, отколку на внатрешно преживување .

Во лепезата забележителни остварувања од редот на војската на УНПРОФОР, партиципираат и Оливер Митковски како Капетанот Дибоаи Калауза и Григор Јовановски како војникот Сержант Маршанд. Нивните улоги се во функција на демистификација на позицијата на меѓународниот фактор во граѓанската војна во Босна и Херцеговина, кој повеќе се занимавал со сопствените секојдневни потреби и задоволства, отколку реално да придонесе во амортизирање на кризата и да го згасне оганот на братоубиствената војна. А, нејзиниот профитерски аспект, особено дојде до израз низ црнохуморните остварувања на Александар Микиќ, Славиша Кајевски, Александар Ѓорѓиески и Борче Начев. Тие ги играат улогите на Наредникот Бошко и на Офицерот Миле Прлиќ од српскиот камп и на Офицерот Чело и на војникот Мирза од босанска страна, кои меѓусебе повеќе тргуваат со оружјето за да добијат кокаин, отколку што војуваат. Кајевски игра и фотограф , а Начев , снимател на СИ ЕН ЕН. Но, улогата на медиумите во конфликот на ничија земја , суверено на англиски јазик го прикажа Камка Тоциновски, во епизодната роља на новинарката на СИ ЕН ЕН, Џејн Ливингстон. Во претставата настапуваат и Ненад Анѓелковиќ и Томе Станковски како деминери од трупите на УНПРОФОР, Стефан Спасов во ликот на унпрофорецот Пјер, Кристина Гиева и Марија Кондовска како секретарки во кампот на УНПРОФОР, како и Филип Миленкоски и Александар Иваноски кои толкуваат босански, српски и војници на УНПРОФОР.

Сценографијата е на Никола Тороманов и на Валентин Светозарев. Таа распослана на големата сцена на МНТ, го доловува ровот во кој се случува дејствието и просторот околу него. Завојуваните страни се подигнати на осматрачници од дрвени греди, една спроти друга, означени со знамиња на Југославија и на БИХ , а наоколу се маскирните платна и мрежи поставени високо над сцената и спуштени дури долу во салонот на театарот, како и најразлични реквизити: буриња, парчиња од гранати , ранци, сандаци со оружје и друга борбена опрема. Централно е поставена слика на Јосип Броз Тито, која сведочи за немилите настани во кои тоне југословенската нација по смртта на нејзиниот татко. Тороманов и Светозарев се и автори на костимите кои ги прикажуваат униформите на завојуваните страни и на

унпрофорците, но и отсуството на тие униформи на почетокот на војната. Тоа можеше да се види во слоевитоста на костимот на Сашко Коцев, како босански војник. Дизајнот на светлото е на Крис Јегер, а музичкиот избор го направи режисерот Александар Морфов, јасно разграничувајќи ги интелектуалните светови на Србите-Југословените, кои слушаат рок евергрини и Босанците кои уживаат во турбо фолк музика.

„ Ничија земја“ е мајсторски направена и одиграна претстава со пацифистичка порака, со одлично темпо и динамика, која гледачите ги води на црнохуморно пативање во траење од скоро два часа, кое никого не го остава рамнодушен. Па, неспорно е дека трагичното и апсурдно дејствие, пласирано низ хумор, често изнудува громогласни насмевки кај гледачите во текот на изведбата. Но, клучниот проблем е што претставата не е никаков творечко- естетки исчекор во однос на тоа што до сега е поставено во МНТ. Напротив, се е познато и извесно, од почеток до крај, како да се одело свесно на постигнување комерицијален успех кај публиката преку изборот на текстот и постановката, која ќе ги освои гледачите без многу ментално напрегање. Важно прашање е и зошто сценариото на Тановиќ се поставува дури 16 години по светската премиера на филмот. Како МНТ дури сега да чул за него, а се оглушил во тие години кога за филмот се бараше билет повеќе во кино салите низ регионот. Затоа ваква, каква што е, претставата делува како задоцнета театарска реакција на времето. Јасно е дека војните се вечен проблем на нашата несреќна и во континуирани политички превирања цивилизација , но за тоа постојат и треба да се бараат актуелни текстови кои ќе говорат за денешнината , сега, овде и во светот.

Сотир Трајков

Лица со посебни потреби беа „ Бакнати од сонцето“

 

 

Кон премиерата на претставата „ Бакнати од сонцето“, во продукција на театарот „ Пи“ и Дневниот центар за лица со интелектуална попреченост „ Порака“ од Скопје.

Лица со посебни потреби играат како професионални актери

Театарската игра и музиката се дел од изразните сретства во оваа мултимедијална претстава, кои учесниците ги совладаа, за да го прикажат својот поглед на светот и тоа што  го чувствуваат.

„ Сакам да глумам, да снимам филм, да ме гледаат на телевизија “. Наизглед, ова е желба на секоја личност  која сака да се реализира  на уметнички план и да стекне публицитет. Но кога желбата е искажана од млад човек како Никола Огненовски, штитеник на Дневниот центар за лица со интелектуална попреченост „ Порака“, тогаш  тоа не е обична, но не е и неостварлива желба . Во претставата со слики и приказни од секојдневниот живот, „ Бакнати од сонцето“, во една романтична  сцена Никола Огненовски игра танго со, Катерина Ѓуроска, која исто така го посетува Дневниот центар „ Порака“. Таа вели дека го сака танцот.

– Сакам да танцувам и затоа сум дел од оваа група, вели малечката Ѓуроска.

А, во  групата се 15-тина, во најголем број помлади учесници во претставата „ Бакнати од сонцето “. Таа е трет по ред заеднички проект на независниот театар „ Пи“ и Дневниот центар за лица со интелектуална попреченост. Целта е велат од театарот „ Пи“, формиран од актерите и брачен пар, Златко Митрески и Македонка Илиевска, на лицата со посебни потреби да им се даде можност да се изразат на уметнички план, по примерот на специјализираните театри во Скандинавија.

– Во Македонија , воопшто не се работи ангажиран театар од ваков тип, дали било со социјални случаи или со лица со интелектуална попреченост, какви што се овие деца, овде. Тоа е нешто што не е давање шанса, туку нешто што е нормално за секоја индивидуа која што сака да се ирази на некаков начин во уметноста, без разлика дали е театар или музика, вели актерот  Златко Митревски.

Театарската игра и музиката се само дел од изразните сретства  во оваа мултимедијална претстава , кои учесниците ги совладаа  , за да го прикажат својот поглед на светот и тоа што  го чувствуваат.  Даваа идеи и ја користеа сопствената имагинација за драмскиот  материјал што го собираа и заеднички со менторите, Митрески и Илиевска, го склопија. Штитениците од „ Порака“ , со менторите работеа на повеќе  актерски техники. Меѓу нив, оние од Мејерхољд, Станиславски и од други театарски иноватори и режисери. Техниките беа прилагодени на нивната психо-физичка состојба . На сцената во Мала станица,  сознанијата од работилниците ги преточија низ говорење текст , поезија, нивни лични доживувања  за светот, но настапија и со кореографирани од Валентино Апостоловски и  други одиграни дејствија пред камера, прикажани на видео. Велат дека им е убаво да бидат актери и да ги покажат своите уметнички склоности.

– Говорот на текстот ми е најубав. Кога го читам текстот , тоа ми  е најдобро, вели Лара Бошковиќ, штитеничка на Дневниот центар

„ Порака“. Јулија Павлова ,  која исто така учествува во претставата,  а главна е во сцената со дрвото, вели :

– Најпривлечно  ми е танцувањето , играта и рецитирањето.

„ Бакнати од сонцето “ е направена како колаж. Низ сцените актерите го истражуваат меѓусебниот однос , односот со просторот и со публиката. Од првата сцена со заедничко читање текст, преку таа во автобус со видео, па сцените во кои се доловени убавината на природата и злото кое владее во ветот, до секојдневните активности во Дневниот центар „ Порака“, заедничкото продавање на улица на списанието што го издава центарот и последната сцена која ја слави љубовта како космички подарок за човештвото, овие актери покажаа ентузијазам и воља во доближувањето до професионалните театарски стандарди и кретериуми за работа и докажаа дека имаат концентрација и меморија за секоја поставена задача.  Но, она што најмногу восхитува е топлината и меѓусебната подршка што ја манифестираат меѓу себе во текот на изведбата. Се разбира , за поздравување е и влогот на Златко Митрески и на Македонка Илиевска од  театарот „ Пи“, кои од 2012 работат  како фацилитатори во Дневниот центар за лица со интелектуална попреченост „ Порака“.  Без нивниот ангажман „ Бакнати од сонцето“ немаше да биде направена, како и двете претходни претстави, „ Малиот принц“,  во 2013 и „ Сонце во мојата уста“, во 2014, реализирани со лицата со интелектуална попреченост.

Исто така, мора да се нагласи дека со овој вид социјален ангажман, независниот театар „ Пи“, отвора нова страница во нашиот театарски простор, промовирајќи специјализиран театар за лица со посебни потреби.

За тоа им симнувам капа и им посакувам уште многу заеднички успешни проекти !

Сотир Трајков

 

Имаме право на надеж и љубов

 

Кон праизведбата на “Атена со пенис” во режија на Синиша Евтимов,а во продукција на Драмски театар Скопје

Претставата е жестока и издржана политичка сатира со која се исмева и критикува нашата стварност на изгубени вредности и правда.

Театарот на ул. „ Шекспирова“ бр.15 , на 19 мај ја изведе праизведбата на текстот „ Атена со пенис“. Станува збор за претстава работена според сценската адаптација на истоимениот роман на Александар Русјаков, што ја направи Синиша Евтимов, кој воедно е и потписник на режијата .

Од романесканата граѓа на Русјаков, Ефтимов штрихал и допишувал делови во текстот, создавајќи заедно со драматургот Сашка Бошковска, актуелно и повеќеслојно четиво кое се темели на драмска структура низ фрагменти, кое раскажува за комплетното деградирање на семејните, културните и општествените вредности кај нас, денес, низ „кавкијанска “ приказна за животот и премрежјата на еден човек, во еден ден. Резултатот е жестока и издржана политичка сатира со која се исмева и критикува нашата исполитизирана стварност, извулгаризираното со турбо фолк, ни секојдневие , кое е целосно кримилинализирано, обесправено и подредено на сензационалистички медиуми и на трката по пари , за кои поединецот е спремен да се одрече од секоја цивилизациска вредност.

Режијата се базира на мешавината од трагикомичен, фарсичен и гротескен израз. Тоа е постигнато низ умешно прелевање на стиловите, како во актерската игра, така и преку сведено креираната сценска позадина, само со колоритни реквизити и светло , што е дело на Милан Несторов и Александар Ношпал, кој во исто време е автор и на костимите, креирани во современ манир. На сцената доминира слика со сонцето од нашето знаме, кое овдека изгрева над планините. Сликата е изработена во поп арт стил, со точки, по примерот на творештвото на големиот Рој Лихтенштајн. Така е нагласен урбано-фолклорниот контекст во кој делуваат ликовите и нивната ментална матрица.

Фабулата го следи Виктор Велков . Тој е ситуиран „ шалабајзер“, добро позициониран на турбо фолк сцената, кој ја губи контролата над сопствениот живот , откако ќе биде прочитан тестаментот на неговиот починат татко, во кој од големото наследство што се разделува низ членовите на семејството , Виктор ја добива само скулптурата на грчката божица Атена, која на челото има пенис. Се разбира, ова е уметничка интерпретација на скулптурата, ( понатаму во претставата дообјаснета како римска божица Јунона, со пенис).

Таа е симбол за големото ништо што го добива Виктор од наследството, како што тој си мисли. Оваа шах-мат позиција главниот лик го носи до сплет од комични и трагични до апсурд случувања, кои ја одразуваат нашата стварност, во која „ малите риби го јадат стапот “, а „ крупните“ никогаш не се санкционирани и делуваат двојно, дури тројно, како налогодавачи, изнудувачи и како спасители на туѓи животи.

Главната улога ја толкува Рубенс Муратовски. Тој, емотивниот габарит на Виктор го предава со точна мерка и усет за неговите мотиви, низ уверливо одиграни нијанси, доволни гледачите да ги препознаат неговите јанѕи, да го разберат и да сочувствуваат со него. Мајката на Виктор, разведена од неговиот татко, е хистерична жена која љуби да пие алкохол и има млад љубовник, со двоен идентитет. Оваа улога и е доверена на Катерина Коцевска , која покажа што значи да се совлада задачата и да се игра органски, исцело . Филип Трајковиќ, позитивно изненади во улогата на нејзиниот љубовник , нежен и префинет како маж и воедно амбициозна жена во битка за себепромоција на естрадата. Трансформациите кои тој ги прикажа на ниво на идентитети беа добри, но недостасуваше само уште малку силина во гласот. Или можеби авторот на овие редови, од 13 ред во салонот не дослушува добро ? Многу суптилни трансформации понуди и Лазе Манасковски како „ десна рака“ на Виктор, но и како човек од подземјето. Изненадувачка , во функција на драмскиот пресврт, беше креацијата на Диме Илиев, на глава на криминалното подземје, која управува со човечките судбини и која знае да делува дури и како деус екс макина. Гордана Ендровска , како разведена жена од Виктор и Калина Наумовска како една од двете полицајки, низ гротескната игра потсетија на незаборавното драмско наследство на овој театар, од претставите „ Кандит во земјата на чудата“ и „ Кинегонда во Карлаленд “. Двоецот Гоце Тодоровски и Ванчо Петрушевски, маестрално ја дополни сликата за денешното невреме , во кое децата немаат време на детство, туку се зрели во просудбите како возрасни, знаат да се спротивстават, но и да ги заштитат родителите кога тоа е потребно. А, во оваа слика за светот на изгубени души, кои сакаат по секоја цена да успеат во големиот град , влегуваат и креациите на Емилија Мицевска како девојка на Виктор и турбо фолк пејачка , почетничка и Благица Димитровска како девојка на покојниот татко на Виктор, која постојано е дрогирана. Двете играат различни карактери , прецизно и уверливо до детал. Комични епизоди за почит имаат и Јана Стојановска и Александар Степанулески, а во лепезата на превртливи ликови од нашето милје, влегува и интригантниот стар сосед на Виктор, колекционер на антиквитети што сака да ја купи вредната скулптура на Атена со пенис. Оваа улога под маска, за што беше задолжен Ѓорѓи Ѓорѓиевски, ја толкува Зоран Љутков, со особен усет за хабитусот на старецот. Љутков настапува и како полициски инспектор кој влијае во еден миг врз судбината на Виктор.

Севкупната комична атмосфера во претставата , со отфрлени од средината, маргинални, етаблирани и криминални ликови, актерите ја предаваат со жар и полетност, што гарантира лесно и забавно голтање на горчливите пилули, што преку дејствието се сервираат до гледачите.

Тоа е доказ дека „ Атена со пенис“, е уште една хит претстава на Драмски театар што ќе се игра долго на репертоарот, по примерот на „ Болва во уво“ , „ Солунски патридии“, „ Викенд на мртовци“ и погоре споменатите претстави на авторско-режисерското дуо, Венко Андоновски и Сашо Миленковски. Нејзиниот мелодраматичен, среќен крај, е уште еден прилог кон дијалектиката на животот, која театарот ја исцртува, а е сместена во изреката „ После дожд доаѓа сонце“. Сосема оправдано, зашто сите имаме право на надеж и љубов .

Сотир Трајков