Режисерот Дритеро Касапи, новиот директор на шведскиот Национален театар

.

Македонецот Дритеро Касапи станува нов директор на Рикертејнн шведскиот Национален театар

Дритеро Касапи станува нов театарски директор на Riksteater -Рикертејнн. Дритреро Касапи има 20 години искуство како режисер во Шведска и Европа со неколку водечки улоги како менаџер и уметнички директор.

Дритеро Касапи е образован директор на Факултетот за драмски уметности во Македонија. Работел како режисер од 1997 година и има изведувано околу 40 претстави во градскиот театарски и окружен театар низ целата земја, како и во Националниот театар и други театри низ Европа. Подоцна, Дритеро Касапи доаѓа од Kulturhuset Stadsteatern, каде што работел како заменик театарски и изведувачки уметнички директор. Тој го наследува Måns Lagerlöf како театарски режисер во Народниот театар од 2014 година.

Дритеро Касапи има долгогодишно искуство со класични и современи приказни. Него претходно го запознаа како режисер, а во 2011 година му беше доделена стипендија на Рикстетерн за “уметничка точка и ширина” со настапите на Отело, Луиз и Мечки.

“Riksteatern“ е неверојатно возбудлива институција за изведувачки уметности со талентирани вработени и посветени театарски здруженија кои заедно создаваат одлични можности за изведувачки уметности низ целата земја. Многу сум задоволен што се стекнав доверба да бидам театарски менаџер на Рикстеатерн, организација што ја работев и продолжува со многу години. Со нетрпение очекувам да продолжам да ја развивам уметничката и демократската мисија на Народниот театар за да создадам силни изведувачки уметности, вели Дритеро Касапи.

Дритреро Касапи ќе влезе како театарски директор за Народниот театар во ноември 2018 година.

РАЗГОВОР СО АКТЕРОТ ШОВГИ ХУСЕИНОВ ОД АЗЕРБЕЈЏАН, ДОБИТНИК НА ГРАН ПРИ НА МОНО-ФЕСТ БИОТОЛА 2018

 

КРАЈНАТА ЦЕЛ НА ТЕАТАРОТ Е ДА СЕ ДОПРЕ ДУШАТА!

Во вашиот “ Контрабас“ покрај сета комичност, на пиедестал ја ставате метафизиката на Љубовта. Дали беше и Вашата конечна определба?

Шовги: Тоа не беше само моја желба туку и желба и интенција на режисерката на претставата Ирена Александровна Перлова… инаку народен уметник на Азербејџан, веќе за жал почината, и ние обајцата тргнавме од таа појдовна точка -Љубовта. Нашот херој, покрај тоа што свири, игра и пее, за цело време на дејствието зборува и живее за Љубовта. И покрај тоа што е само навидум еден обичен, мал човек…

Кога сме на оваа тема, кажете ни, каква е судбината на малиот човеке во Азербејџан?

Шовги: Иста како и секаде. Малиот човек, генерално, како секогаш и секаде има големи проблеми. Но тие, за него се нешто без што не се може, без кои не би му бил интересен животот.

Веќе две децении сте сам пред публиката, какво е чувството кога ќе се “соголите“, но и кога ќе ја почувствувате повратната енергија?

Шовги: Нашата професија е жива, и иако се обидувам да не играм директно со публика, возвратната енергија што, сепак, ја чувствувам е секогаш различна. Некогаш те “влече“ да играш со повеќе емоции, некогаш те тера од празнината да правиш дејствие… Затоа, е интересна нашата жива пофресија – никогаш не знаеш во кој правец може да те одвлече. Што се однесува до чистата енергија таа не се објаснува, туку се чувствува. Ете, тоа чувство те тера секогаш и одново да играш како да е прв пат. Целата е да и служиме на Уметноста, а преку неа и на Гледачот, се разбира.

Често пати се вели дека актерот, токму поради тоа што е емотивниот столб на театарската уметност, неретко е роб на режисерската идеа. Какво е Вашето чувство во однос на ова?

Шовги: Јас не би се сложил со Вашата констстација, бидејќи, во моето тридеценско искуство секогаш, јас па и моите колеги сме ја имале слободата од нашите учители и режисери, со кои сме работеле. Секогаш сме имале простор да ја почувствуваме својата органика и да бидеме свои во размислата на сцена. Секогаш сме имале креативен креативен процес на работа…

Дали поради ова ја љубите пробата исто толку колку и Анатолиј Ефрос?

Шовги: Претставата како чин е интересна поради пробата. Како што веќе напоменав погоре, токму низ креативниот процес, имаме и ние како актери, но и сите чинители, повеќе простор за игра. Откако на сцена ќе се одигра премиерата, тоа е веќе нешто дадено, понудено, од кое има живот, но нема многу отстапки, тоа не е целосно наше…

Какво е чувството кога некои нешта по 100 изведби морате да ги изиграте и 101-ви пат ?

Шовги: Секогаш се обидувам да играм како да ми е прв пат, целам дека пред мене е гледач кој ја гледа претставата за прв пат. Иако имам дистанца од публиката, сепак во првите петнаесет минути, знам и можам да почувствувам како ќе се одвиваат работите понатаму. Едноставно, мене ме научија дека Одност кон гледачот е еден вид мала војна, во која нема нерешено – или вие ќе го побените него, или тој ве победува вас…

Што станува кога ќе ја изгубите биткита?

Шовги: Најпрвин сакам да си потпишам оставка, за потоа да следува непроспиена ноќ па, најпосле да си речам: – Денес е нов ден…И барам нови предизвици!

Што мислите за светскиот тренд, да се пренебрегне класичната школа на театарот, како што е на пример онаа на еден Станиславски?

Шовги: Тоа не може да се случи, бедејќи токму тој , Станиславски, како и неговите современици и следбеници се темелот на театрот. Знаете, куќа не се гради без темел, или да ја започнете градбата од кровот, на пример. Сите овие обиди за кои вие говорите, се јалови, па колку и тие да изгледаат “модерно“…

Па и темелите на модерниот театар ( Брехт, Јонеско, Арто, Бекет… ) се стари по пет и повеќе децении…

Шовги: Токму и за тоа говорев.

Кога веќе проговоривме за руските темели, дали се тие, истите се присутни во Азербејџан?

Шовги: Се разбира, од тоа нема бегање! Впрочем, речиси сите релевантни книги и учебници за театарот влечат корени од тоа поранешно (Советско) Руско време. Како пример, ќе го земам тоа дека јас, “Контрабсот“ надвор од Азербејџан го играм на Руски. Како што тоа го сторив тука, во Битола. Се разбира, дома го играм на мајчин јазик, но суштината не е во тоа, туку во универзалната порака, и во тоа да успеете да допрете до Душата на човекот, будејќи тој не доаѓа да ги гледа декорот или костимите во театар, туку живото битие на сцена, кое исто како и тој, носи душа…

Вашето лично потфолио е полно со габаритност, и тоа не по бројкатаами по тоа што како специфицна го ностие преку ликовите на сцена…

Токму така, еве, на пример, со Кнтрабасот се дружиме повеќе од дваесет години, а во нашиот Театар на младиот гледач во Азербејџан, секоја сабота и недела, од четирисет репертоарни претстави играм во триесет, и тоа во пиеси од Чехов, Шекспир, Бекет ( “ Чекајќи го Годо“ – Владимир, во “ Отело“ сум Јаго… ) но покрај Руската и Светската класика, играме и дела од нашата азербејџанска класична драма, но и не ги одбегнуваме, релевантните драми од т.н. модерен репертоар… Најубав дел се претставите за деца, и речиси редовно, претпладне или напладне играме за нив, а вечерта претстави од т.н. Сериозен репертоар.

” Грдото пајче ” Х. К. Андерсен

 

Илустрација на сказната од Вилхелм Педерсен— првиот илустратор на Андерсен

Грдото пајче (данскиDen grimme ælling) — позната сказна од данскиот баснописец Ханс Кристијан Андерсен, која важи за мошне оригинален вид на биографска сказна.[1] Првпат е објавена во 1843 година.

Својот трнлив пат низ животот и творештвото најдобро го оцртал со помош на сказната „Грдото пајче“, во 1843 година. Во оваа приказна симпатично запишува:

Не е лошо да се родиш покрај бара заедно со патките, ако си се извел од јајце на лебед.

Ваквото творештво на Андерсен одекнало низ целиот свет. Оваа сказна-биографија се смета и за сказна-манифест, па дури и за упатство за секој млад човек, без непотребно морализирање, дека секогаш патот на успехот е полн со непредвидливости, искушенија и неизвесност, но само работата е таа што ги решава сите дилеми на една животната и творечката егзистенција.

Содржина

Беше едно топло и убаво лето. Од едно гнездо близу една стара пропадната куќа една патка лежеше во своето гнездо над јајцата. Во гнездото имаше 6 јајца. Секој дена по сто пати патката ги гледаше се додека еден ден на едно од јајцата не забележа пукнатина. И набргу потоа од петте јајца се видеа жолти глави. Од сите пет јајца излегоа пет убави пајчиња, но само едно јајце не беше пукнато. Во тоа јајце беше грдото пајче. Едно утро додека спиела наеднаш нешто што мрдало под неа ја разбудило. Таа била многу изненадена и веднаш се тргна од под пајчето. Кога го видела била изненадена. Тоа пајче било многу грдо. Следниот ден времето беше многу убаво. Сонцето блескаше на зелените лисја и мајката патка ги зела малку патчињата надолу кон водата и скокна во неа. Едно по едно патчињата скокнаа внатре во водата со очите затворени. Тие пливаа многу убаво со своите нозе, а со нив беше и грдото пајче. Мајката ги зела пајчињата и се вратиле во нивниот дом. Утредента повторно отишле да пливаат. Подоцна мајката патка ги зела патчињата и ги однела со старите дворови на фармата за да ги запознае со една стара патка која била позната мегу сите птици. Кога стигнаа таму, нивната мајка им рече: „Мора да одите таму и да се поклоните пред старата патка“. Патките го направиле тоа и старата патка била многу задоволна од нив. Другите патки си се погледнале меѓу себе и забележале дека го нема грдото пајче. Тој избегал претходната вечер кога не можел веќе да го поднесе тоа што му го правеле пајчињата. Додека сите пајки и пајчиња спиеле тој се искрал и тргнал по патот. Но наеднаш застанал. Пред него било едно четириножно суштество од кое грдото пајче било многу исплажено. Тоа четириножно суштество било куче. Патчето било премногу исплашено и се обидувало да си ја сокрие главата со крилјата. Патчето сакало да се спаси и му рекло на кучето: „Јас сум премногу грдо па дури и куче да ме јаде.“ Кучето побегнало. Пајчето во себе си рекло: „ Па тоа е голема милост“ И пајчето легнало малку да одмори. Кога се веќе било тивко подолго време тој станал и тргнал по патот. По некое време стигнал до една куќа. Пајчето се доближило до куќата и забележало еден стол и легнал под столот. Тој мислеше дека никој нема да го види па затоа остана таму и спиеше цела ноќ. Во таа куќа живеела една стара жена заедно со нејзината мачка и една кокошка. Тоа пајчето го дознало следното утро кога се разденило и кога тие го забележале нивниот посетител. Тие не знаеле како да му пријдат па затоа на секој начил се обидувале да го направат тоа. „Можеш ли да носиш јајца?“- го прашала кокошата. Пајчето спокојно одговорило: „Не јас незнам како“. Кокошката била навредена и му го свртела грбот на пајчето. На ред дошла мачката и таа го прашала: „ Можеш ли да ја набчкаш кожата кога си лут и да предеш кога си задоволен. И повторно пајчето морало да признае дека не може да ги направи тоа. Призна дека може само да плива. Но затоа пајчето останало таму три недели и делело хранат со мачката и кокошката. Но кога сонцето излезе, а воздухот стана потопол пајчето сакако да плива, па затоа ја напуштило вилата. Тој беше многу среќен и возбуден бидејќи повторно е во водата. Некое време тој беше многу среќен но наскоро дојде зима и снегот почна да паѓа и студот да стега. Секое утро било постудено и постудено, а патчето никогаш не било на топло. Најпосле една горчлива нок нозете не ги чувствуваше и студот го обвзема. Но за среќа по патот низ кој одело грдото пајче поминувал еден ловец кој ја преминувл реката и видел што се случило со грдото пајче. Целата зима грдото пајче било во куќата на тој ловец. Утредента кога грдото пајче станало се чувствувало некако поинаку. Тој се чувствувал многу поинаку, неговите крилја биле многу посилни и се чувствувал дека може да лета. Наеднаш тој се вивна во облаците и беше во близина со едно јато птици. Во себе си рекол: „Јас ке ги следам иако сум грд. Сите ги пречекале со пријатно добредојде. Грдото пајче застанало да зборува со една патка и и рекло: „Ако треба да умрам би сакал ти да ме убиеш. Јас сум премногу грд за да живеам. И како што зборуваше се погледна надолу во водата. Видел бел отсјај во водата и се изненадил. Не им верувал на своите очи. Во водата видел бел убав лебед. Тој си продолжил со својот живот како бел лебед и бил многу среќен.

 

Нобеловецот Орхан Памук

 

Еве како ја “разоткрива“ суштината на актерството.

– Добар актер е оној што го претставува седиментот, неистражените и необјаснети сили што се таложеле со векови. Лекциите што ги научил ги крие длабоко во себе. Неговата самоконтрола е восхитувачка – никогаш не го соголува своето срце. Сиот свој живот патува по непознати патишта, глуми во зафрлени театри, во градови заборавени од Бога, и секаде кај што оди го бара гласот што ќе му даде вистинска слобода. Ако има среќа да го најде тој глас, мора без страв да го прифати и да го следи до крај. (“Снег“)

Филиз Ахмет: Hаше вредно но, во Турција!

 

Турската телевиска станица „Tek Rumeli“ годинава за првпат ја организираше манифестацијата „ Најдоброто од Румелија“. По тој повод имаа испратено анкетни прашалници до 570 Балкански асоцијации за тоа кои се нај добрите Балкански турци. На гала вечерта во Истанбул организирана од Tek Rumeli tv присуствуваа најпознатите лица од естрадата на Турција и воедно беа прогласени нај добрите балкански турци:

Најдобра пеач/ка Сузан Кардес
Најдобар актер/ка Филиз Ахмет
Најдобра песна „ Derylar“ Ариф Сентурк

 

Николаj Кимчев / 1952 – 2018 /

 

Роден 14 декември 1952 г. Ораново, Народна Република Бугарија

Починал 3 февруари 2018 г. (65 г.) Софиja Bугарија

Активни години 1979 г.

Значајни роли Буланов „Лес“, Тезата во “Сон на летната ноќ“, Осип во „Ревизор“

Николај Кимчев е бугарски театарски и филмски уметник од Благоевградска театар, познат е од десетици улоги во театарот, учествувал во некои бугарски филмови, и пејач на авторски македонски песни.

Биографија

Роден е во декември 1952 година во штала на куќата на неговиот татко во Ораново, подоцна се спои со Симитли. Како млад, тој покажа љубов за глума на сцената. Тој сака да ги рецитира песните, да пее и забавува пријатели и роднини. Во 1979 година дипломирал Витиз Крустјо Сарафов. Таму го усовршил и го развил својот талент во актерската класа на професорот Димитрина Гурова. Од 1 јули 1979 година до неговата смрт Николај Кимчев е во трупата на Благоевградска театар “Никола Вапцаров”, како за кратко е и негов директор.

Има многу улоги што ги игра на сцената на Драмскиот театар Никола Вапцаров.

Забележан е како талентиран актер од режисер како Иванка Грбчева, Људмил Стаиков, Борислав Пунчев, Веселин Бранев, Сергеј Комитски, Дочо Боджаков и други кои му доверат улоги во своите филмови.

Почина на 3 февруари 2018 година во Софија во болница Пирогов по едномесечна кома како резултат на тешка мозочно крварење.

Николај Кимчев беше и остана осведочен пријател на Македонија и на македонскиот театар, за што сведочат многуте професионални и приватни посети на нашата земја, а најчест гостин беше на ФКТ “Ристо Шишков“, во Струмица, каде една година беше и член на стручното жири.

Театарски улоги

• Манчо Вагарджиев во “Верахелец”

• Буланов во Лес

• Тезата во “Сон во летната ноќ”

• Алексеј во “Оптимистичка трагедија”

• Миша Земцов во “Суровите игри”

• Јусуф во “Чудо”

• Животот во “мајстори”

• Драгоданоглу во “Облека Витоша”

• Стамболов во “Големината и падот на Стефан Стамболов”

• Димитар Генерал на “Последна вечера на Ѓаволски ѓакон”

• Лазар Лазарица, Иследникот во “Судот на правдата”

• Спилберг во “Каролина Небер”

• Претседателот во “Храброст и љубов”

• Еди во “Разделен со љубов”

• Авел во “Играта на животот и смртта во пепелта”

• Орган во Тарту, Доктор Ран во Нора

• Кошница во “Инспектор”

• Станчо Квашников во “Слабобогинџи” и многу други.

Учество на филмот

• Мртвите – 1981 година

• Плима на нежност – 1983

• Големата игра (1983), 6 серија (Большая игра) (СССР / Бугарија) – Ернесто, телохранител на Грацио и жена му фрау фон Валецки

• На патеката на капетанот Грант – ( “Во побарав мајсторот Грант”) (1985), 7 серии – СССР / Бугарија

• Време поделено – 1988

• Градоначалник, градоначалник – 1990 – Марин

• Бронзена лисица – 1991 година

• Материјални докази – 1991 – Трет ловец

• Нацртање – 1993 (серија 7) – кралот Фердинанд

• Војвода – 2016 година

IN MEMORIAM Небојша Глоговац – актер

 

Бесмртна песна – писмо од мртвиот глумец

” Ако ти јават дека сум умрел, тогаш, во тебе нешто ќе посиви. На трепките магла, на усните ќе долета сива прашина.

Дали некогаш мислите што значи да се умре?

Каде тоа исчезнува човекот?

Што е тоа, што секогаш го брка од тука?

Ве молам. Немојте да одите на гробишта, гробиштата се најцрниот панаѓур. Грд театар, а ти не си за таков театар. Каде нема срце и оган, каде владее млитав ред, каде нема ни врисок, ни песна, ни аплауз. А крајот секогаш се знае.

А еве, што ќе биде?

Илјадници шарени риби ќе ми пливаат, во окото. Коработ ќе ме покрие, земјата исто така. А јас за тоа време ќе летам. Високо. Високо….

Знаеш нели дека, сум за театари, полни со срце и оган. Театри каде што никогаш не владее ред. Каде има и песни и врискање и аплауз. И крајот не се знае однапред!

За тој момет целосно живеев, тоа најдобро знаев да го правам.

Ако ти се јават дека сум умрел?

Не верувај им, јас тоа не го можам.

На оваа земја, само на кратко наминав, да ти намигнам. После мене да остане трепетлива трага. И затоа не биди тажна, многу ми е важно за тебе да останам онај истиот будалест, а чудесно драг.

Ноќе кога ќе го погледнеш небото, и ти намигни ми мене. Тоа ќе биде тајна, за инает на сите изминати дни. Кога ќе видиш на небото комета да зацрвени, Запамети! Тоа сум јас сеуште оној истиот, шашав.

Летам и живеам!!! ”

Актерот Небојша Глоговац / 1969 – 2018 / е еден од најпознатите театарски и филмски ликови од Србија, почина вчера, по кратка и тешка болест во Белград. На матичната сцена во ЈДП – Београд, опстојуваше повеќе од две децении играјќи улоги од сиот светски и домашен репертуар. Почнувајќи од “ Големиот грабеж “ од Џо Ортон во режија на Дејан Мијач. Па, се до последната претстава одиграна на 13 Декември одигран минатата година, а се работеше за “ Хамлет “ од Шекспир.

Соработувал со најзначајните режисери од овие простори, меѓу кои се и македонските Слободан Унковски и Александар Поповски,

На филмското платно се појавува во фимот “ Вуковар, една приказна на Бора Драшкович“, а првата главна улога ја има во “Убиство со предумисла“ на  Горчин Цветановиќ.  Следуваат улогите во култните “ До коска “  “ Небесна јадица “, “  Буре барут“ , “ Кога ќе пораснам ќе бида Кенгур “, “  Утре наутро “,  “ Кругови “, и десетици други. Соработувајќи ос режисерите. Рајко Грлиќ, Горан Паскајљевиќ, Љубиша Самарџиќ и многу други.

Глоговац се смеат, не само за еден од водечките на својата генерација, тука и за еден од највлијателните актери во историјта на српоскот глумиште. За што сведочат и најголемите театарски и филмски награди во Србија.

е трагичен момент не само за уметноста во Србија, туку и пошироко во регионот, бидејќи и кај нас во Македонија како и на поширокиот балкански простор, Глоговац беше присутен не само на филмското платно и тв екраните, така и со своите претсстави, како кај нас и пошиоко.

Голем поклону до тебе голем Актеру!

Наше Театарче

“ Амадеус “ роденден

 

Волфганг Амадеус Моцарт е роден во Салзбург на 27 јануари 1756 година, во музичко семејство во кое пред да научи да чита почнал да употребува ноти. На 4- годишна возраст веќе почнал да компонира, а на 9 години ја напишал и првата опера – Бастиен и Бастиена. Кога имал само шест години свирел пред царицата Марија Терезија. Во текот на својот кус живот од првото дело, Манует, кој го напишал на само шест години до последното напишано пред смртта, Реквием, Моцарт создал околу 630 разлини дела меѓу кои и околу 50 симфонии и 20-тина опери.

Во Македонија е играна претставата далечната 1996 година во

Драмски Театар Скопје
„ АМАДЕУС “ / Автор: Питер Шефер / Режисер: Златко Славенски / Превод: Рајна Кошка-Хот / Сценограф: Владимир Георгиевски, Наташа Милованчева и Светозар Ристевски / Костимограф: Ѓорѓи Здравев и Наташа Андонова / Премиера: 18.7.1996 Фестивал Охридско Лето – Охрид

Играат: Сенко Велинов, Драган Сапсов -Дац, Јелена Жугиќ, Благој Чоревски, Ристо Гоговски, Бранко Ѓорчев, Марин Бабиќ, Ацо Јовановски, Илија Џувалековски, Александра Бошковска, Славица Галиќ-Петровска, Ѓорѓи Ѓорѓиевски, Војкан Јовановиќ, Елена Поцевска, Драган Кочовски, Стефан Кочевски и Милица Максимов

Награди:

Драган Спасов – „Златна маска“ од весникот „Вечер“ за улогата на Моцарт во „Амадеус“ на фестивалот „Охридско лето“ /

Сенко Велинов -„Златна маска“ од весникот „Вечер“ за улогата на Салиери во „Амадеус“ на фестивалот „Охридско лето“ /

Драган Спасов – Награда „13 Ноември“ за улогите на Моцарт во „Амадеус“ / „Амадеус“ (Најдобра претстава прогласена од списанието „Екран“ /

Сенко Велинов – Најдобро актерско остварување во театарот според ревијата „Екран“ за улогата на Салиери во „Амадеус“ /

Јелена Жугиќ – Награда за најдобар млад актер според ревијата „Екран“ за улогата на Констанца во „Амадеус“

Во 2018 е најавена работа на „ Амадеус “  Театар “ Ацо Шопов “  Штип

Театарската претстава „Ромео и Јулија“,најдобра претстава за 2017 година во Турција

 

Театарската претстава „Ромео и Јулија“ во продукција на Националниот театар од Истанбул, а во режија на Дејан Пројковски, е прогласена за најдобра претстава за 2017 година во Турција. Наградата ја доделува најголемото и најпрестижно списание за театарска уметност „Тијатро“ во Турција. Списанието „Тијатро“ секоја година организира доделување анадолиски театарски награди, а на синоќешното доделување во „Гранд Пера“ во Истанбул присуствуваа голем број личности од јавниот живот.

Премиерата на претставата „Ромео и Јулија“ во режија на Дејан Пројковски се одржа на 17 октомври минатата година, а до крајот на годината имаше 30 изведби. Гала-премиерата се одржа на 21 декември.  Во уметничката екипа заедно со режисерот Пројковски работеа и костимографката Олга Панго, а композитор на музиката за претставата е македонскиот музичар Горан Трајковски. Асистент на режија е Атила Клинче, сценографијата е на Нурула Тунџер, костимографијата на Медина Алмаџ и дизајн на светло од Серхан Акн.

Театарската критика во Турција даде највиски оценки за претставата „Ромео и Јулија“ во режија на Пројковски.

„Претставата што произлегува од кинематографската перцепција на режисерот треба да се разгледа во две фази – првата е длабочината на сцените што нè водат во магијата на љубовта, а втората е извонредниот спој на музиката и играта во водата. Приказната што е ставена во еден чин, а трае повеќе од 2 часа, не остава простор за потреба од пауза бидејќи секако ќе ја гледате во еден здив“, напиша во својата рецензија Јашам Каја, еден од најреномираните театарски критичари во Турција. „За да ја опишам оваа претстава, нема да згрешам доколку го искористам зборот совршена“, додава Каја.

За јануари годинава се закажани 12 изведби на „Ромео и Јулија“ во Истанбул и сите се веќе распродадени.

Семјуел Бекет ( 1906 – 1989 )

Семјуел Бекет
Samuel Beckett, Pic, 1.jpg

Бекет во 1977 год.
Псевдоним Ендрју Белис (Скорешна ирска поезија)
Занимање новелист, раскажувач, драматург, поет, есеист
Јазик англискифранцуски
Националност Ирец
Жанр драмапрозапоезијафилм
Книжевно движење Висок модернизам
Значајни награди Нобелова награда за литература (1969)

Семјуел Бекет (анг.Samuel Beckett13 април1906 — 22 декември1989) — ирскиписателдраматург и поет и претставник на т.н. „театар на апсурдот“. Добитник е на Нобеловата награда за литература во 1969 година[2]. Творештвото на Бекет претставува поглед врз човековата култура на формален и филозофско минималистички начин. Како ученик, асистент и пријател на Џемс Џојс, Бекет се смета за еден од доцните модернисти; како инспирација за многу подоцнежни писатели, тој понекогаш се смета и за еден од првите постмодернисти. Негово најпознато дело е трагикомедијата во два чина „Чекајќи го Годо“ (1952).

Животот на Бекет

Семјуел Бекет е претставник на театарот на апсурдот, односно антидрамата. Апсурдноста која започнува со егзистенцијализмот во антидрамата е уште понагласена. Таа се постигнува со повторување на исти бесмислици како средство за комуникација и отфрлајќи ги класичните драмски белези.
Бекет е раскажувач, критичар и драмски писател кој својата слава ќе ја здобие со драмата Чекајќи го Годо “. Таа ќе ги подели мислењата на критичарите, но и ќе го одбележи столетието.
Роден е 1906 година во Фоксрок, во близина на Даблин, Ирска. Студирал француски и италијански јазик на Тринити – колеџот во Даблин, а по дипломирањето заминал во Париз каде работел како лектор по англиски јазик. Во тоа време се запознал со Џемс Џојс, тогаш веќе познат писател со романот Улис“. Бекет напишал есеј за неговиот роман Финеган бдее“, и тогаш почнува поактивно да се занимава со пишување. Во текот на Втората светска војна се приклучува во движењето на отпорот, а по војната своите дела ги издава на француски јазик, а потоа ги преведува на англиски јазик.
 Негови најзначајни дела се романите: Марфи“, Молоа“, Малон умира“, Неименливото“; драмите: Чекајќи го Годо “, Крај на игра“, Среќни денови“, Игра“; и апстрактни, многу кратки драмски акти: Појди – дојди“ (со 121 збор) и Чин без зборови“ (нема зборови).
 Добитник е на Нобеловата награда за литература во 1969 година.

Чекајќи го Годо

Чекајќи го Годо“ е антидрама (театар на апсурдот), која претставува празнина, чекање како празно дејство. Во неа има низа дејствија и низа дијалози кои не претставуваат ништо – само празно губење на времето додека се чека нешто што нема да дојде.
Ако животот на Мерсо од „Странецот“ на Ками е бесмислен и апсурден, тогаш животот и ликовите во оваа драма се супербесмислени и суперапсурдни.
Темата на драмата е содржана во насловот, чекањето на двата главни лика (Естрагон и Владимир) на Годо, кој им ветува работа и подобар живот.
Идејата е во бесмислата на животот која сепак е поткрепена со надеж за подобра иднина и пронаоѓање на смислата. Надеж, дека утре ќе биде подобро, дека утре можеби ќе дојде Годо.
Во оваа драма сè е релативно. Времето, местото, па и ликовите. Времето е денес, утре и вчера, а можеби и не е. Самите ликови не знаат дали чекале вчера или некогаш порано, а и утре можеби ќе чекаат, ако стигнат на време. Местото е покрај некое дрво, кое можеби е грмушка. Апсурдот на релативизирањето оди до таму што не е сигурно дали е тоа вистинското место каде што се договориле да се чекаат и дали и вчера биле тука или првпат доаѓаат.
Драмата е трагикомедија во два чина, во кои дејството речиси се повторува
Ликови
 Карактеристично за драмското творештво на Бекет е што ликовите се јавуваат во двојки. Едната двојка се Естрагон и Владимир, скитници и неразделни другари, а втората Поцо и Среќко кои се во однос надреден и потчинет.
Ликовите се надополнуваат еден со друг и во своите карактери не се сосема издифиренцирани. Тие се тажни кловнови, чиј живот е сосема бесмислен, бесцелен, исполнет само со празнина и чекање. Чекање на излезот и на спасот.
Естрагон и Владимир речиси не се разликуваат. Естрагон е малку поемотивен, а Владимир поразумен и порационален, Естрагон повеќе заборава, а Владимир малку помалку, на Владимир му смрди здивот, на Естрагон нозете. Тие не можат еден без друг, си помагаат, се чуваат. Неразделни се, иако за време на ноќта се разделуваат, но веќе следниот ден тие повторно се наоѓаат привлекувајќи се како магнет. Кога Естрагон ќе го слушне Владимир дека пее додека е сам, тој љубоморно ќе заклучи дека е среќен без него. Всушност, двајцата биле задоволни што ноќта ја минале сами, но потоа некоја сила ги влече повторно да се доближат. Тие иако се двајца, се чувствуваат како еден и се чувствуваат осамено. Затоа кога ќе се појават Поцо и Среќко, Владимир е среќен што побрзо ќе им помине времето и вели:

 Владимир:      Сега повеќе не сме сами, чекајќи ја ноќта, чекајќи го Годо, чекајќи …чекајќи. Цела вечер се боревме, без ничија помош. Сега со тоа е готово. Веќе е утре.(…) Времето веќе истекува. Сонцето ќе зајде, месечината ќе изгрее, а ние ќе заминеме … оттука.

Кај другите два лика имаме сосема различна варијанта. Тие се спротивни. Нивниот однос е однос на надреден и подреден; на господар и роб, па според тоа, тие би требале да се одбиваат. Но, и тие се во неразделна врска. Господарот Поцо и покрај сето изживување врз Среќко не може да го оттурне од себе. Среќко прави сè за да му се допадне на господарот и да остане во негова служба. Не го испушта багажот (во кој има песок за да тежи), игра, пее, мисли, врзан е со јаже за вратот на кој му се направиле рани, го трпи камшикот. Нивната спротивност се зголемува кога Поцо ослепува, а Среќко онемува, но тие пак се заедно.

Во современото општество во кое е карактеристично отуѓувањето на луѓето, ликовите насликани во драмата се типични. Неразделните врски се такви поради навиката и неиницијативноста. Често се дружиме со истите луѓе, ги чуваме старите пријатели, зашто ни е тешко да наоѓаме нови, одново да ги запознаваме и да се зближуваме. Тешко е да се направи чекор напред. Посигурно ни е да седиме и да чекаме, отколку да го направиме чекорот кон неизвесното и новото. Дали навистина не постои излез? Изборот што го правиме е слободен, никој не нè ограничува, освен самите ние – заради стравот од непознатото.

Во вториот случај, иако изборот на претпоставените не го правиме, не значи дека мора безусловно да го трпиме јаремот што ни го наметнуваат, а со тоа целосно да го изгубиме нашето достоинство. Во модерното општество сите ние сме на некој начин Среќко, а малкумина се Поцо.