Десетте најконтроверзни писатели:  Нивните книги биле забранувани и палени, а тие осудувани

Животот на одредени писатели наликува на романите кои ги пишуваат, полни со непредвидливи, контроверзни, скандалозни, а понекогаш и опасни или дури сосема неверојатни ситуации. Всушност, често животот и настаните кои се случуваат во нивното опкружување се нивната главна инспирација. Како и да е, одредени автори имале навистина бурен живот, а нивните дела предизвикале уште побурни реакции во јавноста

Кристофер Марлоу (1564 – 1593)

Тоа што бил избоден во една уличка во областа Дептфорд, Англија, не е врвот на монструозно- скандалозната кариера на овој англиски драматурт, поет и преведувач, чија драма “Д-р Фаус#, ги излудувала луѓето. За Марлоу во 1953 имало налог за апсење поради ракописот кој содржел “непријатни еретички концепти”. По смртта, неговиот превод на Овидиј бил забранет, а копиите биле јавно спалени како дел од мерките против материјали со навредлива содржина.

Афра Бен (1640-1689)

Откако работела како политички шпион, а поминала извесно време и во затвор за неплаќање на долговите, оваа бунтовничка, најпосле се смирила доволно за да ја започне својата кариера како писател. Заедно со уште две свои колешки писателки, Афра Бен ја скандализираше машката критика со своето пишување за сексуалните желби на жените. Оваа славна тројка била наречена “непослушен триумвират#. Афра Бен е првата писателка која заработувала од своето пишување.

Џон Клеланд (1709 – 1789)

Кога еротската новела на Џон Клеланд “Фани Хил# или “Мемоарите на една девојка за задоволства# првпат била објавена во средината на 18 век, тој, неговиот издавач и печатар, веднаш биле уапсени. На суд, Клеленд се одрекол од книгата и таа официјално била повлечена. Не била публикувана повторно дури и повеќе од еден век.

Волт Витман (1819-1892)

Кога неговата претерано сексуална поетска колекција “Листови трева# првпат била објавена во 1855, Витман веднаш бил отпуштен од работа во Американското министерство за внатрешни работи. Книгата била сметана за профана, евтина и неморална во нејзината егзалтација на задоволства, но лошата критика не го сопрел Витман да го потроши целиот свој живот на пишување и препишување на оваа американска поезија.

Жорис – Карл Уисманс (1848-1907)

Ценејќи дека, за да го заинтересира читателот, романот треба да ја измеша нарацијата на “потврдените документи#, Уисманс во романот “Таму# (1891) го проучува феноменот -сатанизам. Откако го прочитал романот, католичкиот писател Барбе д’Орвили предвидел дека Уисманс еден ден ќе треба да одбере меѓу “пиштолот и крстот”, или поинаку речено: меѓу самоубиството и религиозното преобраќање.

Д.Х. Лоренс (1885-1930)

Кога починал, Лоренс бил третиран како писател на порнографија кој си навлекол многу непријатели на врат, па голем дел од животот го поминал во доброволен егзил. Дури и по смртта Лоренс не бил поштеден од скандалите, особено по излегувањето на книгата “Љубовникот на лејди Четерли, во 1960. Тој станал еден од најконтроверзните писатели на сите времиња, а издавачот книгата ја публикувал под едицијата “Непристојни публикации#.

Вилијам Бароуз (1914-1997)

Полубиографската книга на Бароуз за хероинската зависност, “Гол ручек”, се докажа како екстремно контроверзна како во поглед на нејзината содржина така и во поглед на јазикот кога прв пат била објавена во 1959 година. Била забранета во Бостон и Лос Анџелес и била една од најчестите американски книги која го задржала предзнакот за вулгарност.

Александар Солженицин (1918-2008)

Најконтраверзните писатели знаеле како да не и допуштат на критиката да стигне до нив, но не и Солженицин. Тој немал многу избор. Бил екстрадиран од Советскиот Сојуз во 1974 за неговиот критицизам кон режимот и вознемирувачките описи на животот во камповите за принудна работа. Тој беше еден од многуте дисиденти принудени да ја напуштат земјата, но единствениот кој беше награден со Нобелова награда за литература.

Салман Ружди (1947)

Во центарот на она што може да се нарече најпознат литературен скандал во модерната историја, “Сатанските стихови# на Ружди испровоцираа протести, од муслиманите во неколку земји, некои од нив дури и насилни. Кон него имаше упатено и смртни закани. Во Брадфорд, Англија, во 1989 година оваа книга била јавно запалена, а Ружди бил осуден и на смрт од иранскиот духовен лидер. Оттогаш тој е под постојана заштита на службите на Велика Британија.

Питер Парнел (1953) и Џастин Ричардсон (1963)

Кога ова дуо ја објави книгата со наслов “Танго за тројца#, во 2005 година, не можеле ниту да претпоставаат каква мешаница ќе предизвикаат. Детската книга за двајцата пингвини, родители од ист пол, предизвикала огромна врева во Америка заради сликовитото претставување на хомосексуалноста кај животните. Затоа, цели три години по ред, “Танго за тројца” во Америка беше прогласена за една од најконтроверзните книги.

 

“Орестија” едногласно – најдобра!: Пројковски во Сплит создаде театарска магија која не се заборава

“Среќен сум што “Орестија“ испадна токму онаква каква што ја замисливме. За тоа дека направивме добра работа и добра претстава, говорат и реакциите и коментарите на публиката и критиката. Токму “ Јудита “ ја заокружи нашата напорна двомесечна работа и воопшто не ми е жал што во тие два месеци малку спиев”, изјави Пројковски на доделувањето на наградата за најдобра претстава на 64. издание на “Сплитско лето”

 

Претставата “Орестија” на македонскиот режисер Дејан Пројковски, едногласно е прогласена за најдобро уметничко достигнување на 64. “Сплитско лето”. Претставата ја доби престижната награда “Јудита”, а образложението на жири-комисијата за драмска програма на оваа врвна хрватска манифестација, е дека се работи за “дело со висока естетика и актерски остварувања”.

“Авторскиот тим и актерскиот ансамбл под водство на режисерот Дејан Пројковски со оваа силна и впечатлива премиера во продукција на самиот фестивал, на најдобар начин ја врати традицијата на Сплитското лето кое го одбележаа бројни антички драми и откривања на нови амбиентални сцени. Во Ситно Горње, под Мосор, добро се вклопи две и пол илјади години старата Есхилова трагедија, поврзувајќи ги и на содржинско и на мисловно ниво, одамна минатите времиња со денешницата. Преиспитувајќи ја со Есхил човечката природа полна со немири, двоумења, мрачни нагони, но и желба за воспоставување на хармонија, креаторите на претставата создадоа дело со висока естетика и квалитетни актерски остварувања. Со “Орестија” е создадена и нова летна сцена со величествен поглед на градот, морето и островите, а Сплит по долго време доби вистинска амбиентална претстава. Честитаме!”, се вели во образложението за наградата.

За оние пак, кои имаа можност да ја проследат оваа античка драма во изведба на ХНК Сплит, во древниот амбиент под Мосор, претставата е “театарска магија која не се заборава”. Според vecernji.hr, “Орестија” е “неповторливо доживување на амбиентален театар”, “претстава за паметење” и “импресивна претстава која мора да се доживее”.

Позитивни критики за претставата можат да се прочитаат и на сајтот на slobodnadalmacija.hr каде пишува: “сплитска “Орестија” срасна со просторот и навлезе во него: претставата напишана пред две и пол илјади години ја воодушеви публиката во Ситно Горње”, “успешен, впечатлив и силен театарски проект”…

На самото доделување на наградата, пак, како режисерот Пројковски изјавил:

“Среќен сум што “Орестија “ испадна токму онаква каква што ја замисливме, за тоа дека направивме добра работа и добра претстава, говорат и реакциите и коментарите на публиката и критиката. Токму “Јудита“ ја заокружи нашата напорна двомесечна работа и воопшто не ми е жал што во тие два месеци малку спиев. Знав дека сме на вистинското место уште првиот пат кога го здогледав теренот за новата сцена. Отворањето на нова амбиентална театарска сцена е предизвик и нешто најубаво што може да му се случи на еден уметник. Чувството е слично како да сте изградиле црква, или сте посадиле младо стебло – нешто што ќе живее и трае … “

Во креаторскиот тим на претставата, покрај Пројковски, од Македонија учествуваа и македонскиот композитор Горан Трајковски и сценографот Валентин Светозарев.

vecer.press

Меѓународно признание за Пројковски

 

Јудита од Сплит за режија и цело купно остварување – “Орестија “

 

Македонскиот режисер Дејан Пројковски се здоби со меѓународното признание “ Јудита “ на престижното Сплитско лето во Хрватска за режија на петставата “Орестија “ ХНК – Сплит.

Амбиенталниот спектакл кој се одвиваше на според режисерот “ на тешкиот ни убав под Мосор “ се здоби исто така и со статуетката за најдобра петстава, што за нашиот Пројковски е извонредно признание.

Тој на самото долевање на наградата изјави:

  • Среќен сум што “Орестија “ испадна токму онаква каква што ја замисливме, за тоа дека направивме добра работа и добра претстава, говаорат и реакциите и коментарите на публиката и критиката, Токму “ Јудита “ ја заокружи нашата напорна двомесечна работа и воопшто не ми е жал што во тие два месеци малку спиев. Знав дека сме на вистинското место уште првиот пат кога го здогледав теренот за новата сцена. Отворањето на нова амбиентална театарска сцена е предизвик и нешто најубаво што може да му се случи на еден уметник. Чувството е слично како да сте изградиле црква, или сте посадиле младо стебло – нешто што ќе живее и трае … “

ИЗВОР СЛОБОДНА ДАЛМАЦИЈА

“ ОРЕСТИЈА “ – од Сплит на нашиот Пројковски се закити со награда

Хрватски национален театар – сплит
премиера 10.08.2018
реприза 11,12,13.08.2018

64 Сплитско лето – “ ОРЕСТИЈА “, во режија на Дејан Пројковски

“ОРЕСТИЈА зборува за серија морални проблеми во врска со модерното општество во која политичка манипулација, ароганција, недостаток на морални должности и елементарно човечко смирение – секој ден. Есхилова на моралните дилеми кои оваа крвава трагедија ги дискутира се сомнежите на денешниот свет, кој, сепак, за разлика од етичкиот систем на античка грција, не учи од своите грешки. страдањето постои, но не води до мудрост како беше случајот во повеќето време, во модерниот свет станува само уште едно средство за манипулација.”

Дејан Пројковски со “Орестија“ на “Сплитско лето“

 

Се пропагираат морални вредности, но секој игра по свое

Македонскиот режисер Дејан Пројковски на падините на планината Мосор, близу Сплит, ќе ја постави “Орестија“ на Есхил, која треба да биде изведена во рамки на 64. издание на фестивалот “Сплитско лето“ (со четири изведби – 10,11,12 и 13 август). Два и пол века старата трилогија (сочинета од три трагедии) на познатиот грчки драматург се занимава со семејното насилство, со семејните гревови и проклетства, каде синот ја убива својата мајка за да го одмазди својот татко

“Злосторството раѓа злосторство, пролеаната крв бара ново крвопролевање. Тоа е една голема тема со која се занимаваме – злосторството треба да се санкционира и да се запре на друг начин – никако со ново злосторство“, ќе истакне македонскиот режисер Дејан Пројковски кој на падините на Мосор, близу Сплит, ќе ја постави “Орестија“ на Есхил, која треба да биде изведена во рамки на 64. издание на фестивалот “Сплитско лето“ (со четири изведби – 10,11,12 и 13 август). Два и пол века старата трилогија (сочинета од три трагедии) на познатиот грчки драматург се занимава со семејното насилство, со семејните гревови и проклетства, каде синот ја убива својата мајка за да го одмазди својот татко. “И денес, во 21 век, се избегнува човекот да се гледа како индивидуа, како поединец. И денес се прашува чиј/а си, на која страна е/била твојата фамилија, што работеле твоите родители… И вака не е само во нашите краишта, ми се чини дека тоа се случува секаде во светот“, ќе рече режисерот.

Инаку, Пројковски, кој со Есхил се занимава вторпат во кариерата, во интервју за “Слободна Далмација“ ќе посочи дека класичните текстови треба да се третираат/обработуваат со почит, а не да се допишуваат и да се преправаат, бидејќи се случува луѓето да купат билети за одреден наслов, а да видат нешто сосем друго. И иако трилогијата “Орестија“ во поголем дел е скратена, трае три часа. Сепак Пројковски напоменува дека драматургот Јасен Боко крател многу внимателно, како уредник, стих овде, реченица онде, за да се сочува структурата и убавината на делото.

Што е правда, а што разум…

Запрашан кој всушност е во право во “Орестија“, дали жената која го убива мажот, или синот кој ја убива мајката, или, пак, дали се тоа трите Еринии кои повикуваат на одмазда, или божицата Атена која повикува на мир, Пројковски со одговор дека во “Орестија“ факт е дека секој ја бара својата правда и секој се бори за неа. Но, како што ќе истакне тој, тие се осврнале особено на прашањата: што е правда, а што разум и колку ставовите за нив се имаат сменето за два и пол милениуми и што всушност значи на некој да му се одземе живот и дали има некој право тоа да го направи. Македонскиот режисер ќе истакне дека особено се посветиле на ликот на мајката преку прашањата дали е доволно да се носи детето девет месеци и да се роди, за да може жената со полно право да се нарекува мајка или за тоа е потребно многу повеќе, како и дали вистински може да се испере пролеаната крв. “Тоа е тешко, не за џабе Шекспир ни ја претставува сликата на лејди Магбет која во паника пробува да ја исчисти крвта од својата рака“, ќе посочи Пројковски за кого божиците на одмаздата Ериниите го претставуваат гласот на совеста од кој не може да се избега, но и гласот на сите оние кои викаат и денес на улиците барајќи правда.

Како што ќе рече македонскиот режисер, “Орестија“ е некако најслична на Шекспировиот “Хамлет“. “Синот бара одмазда за убиениот татко, а негови мети се новиот маж на мајка му и самата таа. Хамлет го прогонува духот на покојниот татко, исто како што на Орест не му дава мир споменот на Агамемнон“, ќе посочи Пројковски кој за просторот за изведбата на оваа амбиентална претстава (под планината со поглед на море) ќе истакне дека дава вистинска енергија, асоцира на антички театар, но и сам нуди решенија и ја отвора приказната.

Во амбиент за фатална и брутална игра

Прашан зошто теренот требало да се рамни и на него да се гради базен, тој посочува дека потребна била вода, четвртиот елемент. “Имаме запалени борови од ланскиот пожар – кои ја претставуваат младоста на хероите кои изгинале под Троја, потоа ја имаме земјата и воздухот, сè древно, прастаро, кое ги памети проклетите векови на војни и пролеана крв. Да, вистинскиот амбиент за грчката трагедија овде може да се намириса. Овде можеме да играме слободно, и фатално и брутално“, ќе додаде Пројковски.

Коментирајќи го крајот на драмата во која Есхил за Орестовата судбина воведува гласање и со тоа означува некаков почеток на демократија, а сепак на крајот му пресудува гласот на божицата Атена, Пројковски со одговор дека ни тогаш, ни во подоцнежните општества ништо не е едноставно, ништо не е црно, ни бело. “Самиот Сталин кажал дека не е важно кој гласа, туку кој ги брои гласовите. Третиот дел на Есхиловата трилогија со сцената на гласањето можеме лесно да ја замислиме и денес кога постојат недопирливи Олимпи, центри на моќ и гласови на божества кои се повредни од другите. И иако базата/сржта пропагира морални вредности, главните актери сепак си играат по свое“, ќе заврши Пројковски.

Јужно од БИТЕФ

 

МЕЃУНАРОДЕН НИШВИЛ ЏЕЗ ТЕАТАРСКИ ФЕСТ

Интернациноналниот Нишвил џез и театрски фестивал, кој започнува овој петок, и е во склоп на истоимениот џез фестивал, во себе ќе содржи 16 претстави од четири континенти Европа, Азија, Африка и Северна Америка. Театарскиот фестивал годинава с ереализира под слоганот “ Сонувај сино “ односно Сонувај сини (блуе) тонови. Тие тонови се по малку тажни, но во себе содржат копнеж и длабочина, неопходна за уметничка креација, и поглед на современието во кое живееме.

Селекцијата на преставите е раководена од џезот, во секој негов сегмент и сите припаѓаат, на изразот на соврмнеиот театара, чие настанување датира од крајот од деветнаесетиот и почетокот на дваесетиот век, речиси во исто време кога и настана џезот.

За мотивите по кој се раковиди ово фестивал, уметничката директорка Маја Митиќ ќе рече:

“ Сакам да верувам дека со театарскиот чин, кој својот зародиш, најпрвин го наоѓа во уметничкиот сон – да се роди една претстава, да се случи, да се изведува долго да живее, декаа тоа е всушност денес потреба, не само како естетска категорија, туку и првенствено етичка. Верувам дека токму таквите претстави можат да влијаат на времето и опшеството во кое денес живеме… “

Moнографија за Милена Дравиќ: Ајде да си одиме, што ќе ни се кифли, тоа е за живите

“По ваква страшна ноќ со бомбардирање, уште и земјотрес, помислив. Ја затворив вратата од пекарницата и и велам на комшивката: Ајде, што ќе ни се нам кифли, тоа е за живи луѓе“, е дел од анегдотата на познатата српска актерка Милена Дравиќ, која таа ја раскажа на промоцијата на својата монографија, која неодамна се одржа во рамки на 65. Пулски фестивал

“За време на НАТО бомбардирањето во Србија имаше еден настан кој подоцна многупати го прераскажувавме. Всушност, ние од зградите често ноќите ги поминувавме во скривница, а наутро одевме дома малку да се средиме, да се закрепнеме… А тоа беше една навистина страшна ноќ. Тогаш беше погоден, односно срушен Генералштабот. И осамна некако утрото, а ние дали поради психозата или од нешто друго, одеднаш бевме премногу гладни. И тргнавме јас и комшивката преку патот во блиската пекарница да купиме некое печиво. И баш кога ја фатив кваката за да влезам внатре, одеднаш почнувам да се тресам и лулам, а од соседната зграда истрчуваат луѓе и викаат: земјотрес, земјотрес… По ваква ноќ, уште и земјотрес, помислив. Ја затворив вратата од пекарницата и и велам на комшивката: Ајде, што ќе ни се нам кифли, тоа е за живи луѓе“, раскажа познатата српска актерка Милена Дравиќ на неодамнешната промоција на својата монографија која се одржа во пресрет на 65. Пулски фестивал, на чие отворање, пак, филмската дива беше пречекана со громогласен аплауз и стоечки овации од публиката во преполната Арена. “Не очекував… Кога влеговме помислив – толку пати како актерка стоев на оваа сцена… А сега, какво возбудување… Величенствено“, додала таа тивко подоцна за ваквиот пречек во Пулската арена.

А на промоцијата на монографијата во киното “Вали“, како што пренесе српски “Блиц“, Дравиќ зборувала и за своите почетоци, за неколку маркантни улоги и моменти во нејзината кариера, за книгата, за улогата во филмот “Сутјеска“ ,за која од нејзиниот сопруг Драган Николиќ пред неколку години го добила комплиментот “најдрага и најголема во животот“, што претставува нејзин Оскар, за Пула…

Со “Прекубројна“ станав актерка

“За Пула и Пулскиот фестивал сум посебно врзана. Со филмот “Прекубројна“ (1962) на одличниот Бранко Бауер тука станав, а можеби и останав, најмлад добитник на “Златна арена“. Тоа беше мојот седми филм, но јас со него, со “Арената“, станав актерка, односно го освестив тоа во мене“, истакнала Дравиќ, потсетувајќи дека таа многу рано зачекорила во светот на филмот.

“Бев млада, а улогите се нижеа, но секако, човек никогаш не знае дали ќе остане во оваа работа, дали ќе го бараат, ќе може ли, ќе знае ли… А и тогаш, како и низ целата кариера, секоја задача ја работев со полна сила, и давајќи се од себе“, посочила српската актерка.

На прашање од публиката, колку е процентуално таа-самата, а колку во неа се сите оние други ликови кои ги глумела, Дравиќ со одговор дека никогаш за себе не размислувала во проценти, ниту пак, знае да мери на тој начин. “Едноставно, во секоја улога се давав целосно, а кога ќе ја завршам работата, тогаш бев Милена-ќерката, Милена – сопругата, сестрата, тетката, пријателката… Се ослободувам од улогата и од се останато што оди со тоа, кога ќе заврши филмот. Не би било добро ако е обратно, тогаш ќе требаат некои консултации, ситуации во која е потребна стручна помош за да се се врати на свое место“, со насмевка истакнала Дравиќ за која тешко е да каже кој и е најомилен филм.

“Едно што можам да кажам е дека, сите ние актери имаме по некоја улога или филм, кој е печат на нашата кариера. За мене тоа е “Прекубројна“. Иако подоцна имаше големи, и поважни улоги, награди, сепак, оваа улога, како се вели, ме исфрли во орбитата, и со неа, како што веќе кажав, всушност станав актерка“.

Инаку, монографијата на Милена Дравиќ има пет дела со текстови на релевантни автори за нејзиниот театарски, филмски и ТВ-опус, приказни од нејзиниот живот, текстови на автори од регионот… А низ тие сегменти се претопуваат три слоја: првиот е за нејзината работа на улогите, вториот го отсликува нејзиниот однос кон настаните, луѓето, феномените, додека третиот се сцените од животот. Севкупно, книгата е портрет на еден брилијантен уметник – актерката Милена Дравиќ.

Хуморот и сатирата се преплетуваат во барањето на среќната балканска жена!

 

Монодрамата  „Таа“ го прикажува статусот на жените во општеството.

Кој е моделот на балканската жена? Задоволна ли е од животот и дали го има зачувано чувството за хумор или напротив? Монодрамата „Таа“ ја допира севкупната слика за жената на Балканот.

“Засега „Таа“ на Балканот не е променета. Некои жени имаат подобри работни места и состојбата им се подобрува, но повеќето се принудени да бидат само домаќинќи кои готват. Нема разлика помеѓу македонската и бугарската жена. Во тој смисол и црногорките, туркините… си личат едни на други.“ – објасни актерката Оливера Аризанова, која игра во претставата.

Таа потенцираше дека балканските жени треба да се сакаат повеќе, затоа што тоа е единствениот начин за и другите да ги сакаат повеќе. Жените треба да имаат поголема улога во општеството – дополни Аризанова во „Бугарија наутро“.

„Чувството за хумор блика од ликот кој таа го создава. Посебно сум благодарна дека сум дел од фестивалот „СофијаМоно 2018“, како и на Градската Општина која го поддржува овој настан. Претставата е направена така што секоја жена од публиката да се почувствува дека е претставена на сцената.“ – истакна, авторката на текстот за претставата, Даниела Колева за Bulgaria ON AIR.

Паоло Маџели по 30 години со нова премиера во МНТ

  •  “Eден месец на село“

    Славниот италијански режисер Паоло Маџели, во МНТ започна да ја работи комичната претстава „Еден месец на село“, дело од врвниот книжевен опус на рускиот автор Иван Сергеевич Тургењев. За Македонскиот народен театар, оваа соработка е од исклучителна важност и еден од најзначајните проекти – не само за МНТ, но и за македонскиот театар воопшто.

    Претставата „Еден месец на село“ е втора соработка на МНТ и Маџели. Тој по 30 години повторно се враќа на голема сцена. На 10 февруари 1988 г. бешепремиерата на претставата „Црна дупка“ од авторот Горан Стефановски.

    Комично-тажната руска приказна на Тургењев Еден месец на село првпат е поставена во 1872 г. и зборува за Наталија, жена на богат земјопоседник, и младата Верочка, кои се вљубуваат во учителот на синот на Наталија. Низ драмата се провејува темата за љубовта и нејзините идеали, стремежот за среќа и возбудувања, но и прашањето на кое човекот понекогаш бара одговор – зошто човековата природа е таква што не може вљубеноста и среќата, кое тоа чувство ја носи, да ги задржи долго во себе.

    Во овој исклучителен проект ќе бидат вклучени соработници и уметници, меѓу кои  Катерина Коцевска, која го направи преводот и адаптацијата на текстот, Жељка Удовичиќ – драматург,Лоренцо Банчи – сценограф и Мануела Паладин – костимограф. Музиката ќе ја работи композиторот и автор на филмска и театарска музика Љупчо Константинов, а инспициент е Вукица Александрова.
    Улоги
    те ги играат: Ѓорѓи Јолевски, Сашка Димитровска, Дарја Ризова, Катерина Коцевска, Тина Трпкоска, Александар Микиќ, Никола Ристановски, Стефан Спасов, Нино Леви, Сашко Коцев, Дамјан Цветановски и Ана Стојановска.

    Паоло Маџели е роден во Прато, Тоскана, а веќе 30 години живее и работи во Загреб. Реализирал повеќе од 150 претстави во различни земји меѓу кои: Германија, Швајцарија, Италија, Израел, Унгарија, Венецуела, Мексико, Колумбија, Хрватска, Белгија, Словенија, Србија и Црна Гора. Од 80-тите години неговите бројни режии оставаат длабок печат на балканските простори, а неговото влијание е присутно и на европската и латиноамериканска сцена. Во Прато бил асистент на Џорџо Стрелери заедно со Роберто Бенињи, Памела Вилорези, Саверио Маркони, Франческо Нути и Марчело Бартоли го основаат „Teatro studio de Teatro Metastasio“, каде што ја започнува својата кариера.

    Во средината на 70-тите години почнува да работи на сцените во поранешните ју-простори (Белград, Сараево, Загреб, Љубљана, Сплит, Скопје и Дубровник), каде што се прославува и добива бројни награди за своите режии. Соучествува на меѓународниот театарски фестивал БИТЕФ со тогашната уметничка авангарда, меѓу кои: Роберт Вилсон, Лучано Пинтилие, Петер Задек и Бен Бесон.

    Срдечно,
    НУ МАКЕДОНСКИ НАРОДЕН ТЕАТАР

Режисерот Дритеро Касапи, новиот директор на шведскиот Национален театар

.

Македонецот Дритеро Касапи станува нов директор на Рикертејнн шведскиот Национален театар

Дритеро Касапи станува нов театарски директор на Riksteater -Рикертејнн. Дритреро Касапи има 20 години искуство како режисер во Шведска и Европа со неколку водечки улоги како менаџер и уметнички директор.

Дритеро Касапи е образован директор на Факултетот за драмски уметности во Македонија. Работел како режисер од 1997 година и има изведувано околу 40 претстави во градскиот театарски и окружен театар низ целата земја, како и во Националниот театар и други театри низ Европа. Подоцна, Дритеро Касапи доаѓа од Kulturhuset Stadsteatern, каде што работел како заменик театарски и изведувачки уметнички директор. Тој го наследува Måns Lagerlöf како театарски режисер во Народниот театар од 2014 година.

Дритеро Касапи има долгогодишно искуство со класични и современи приказни. Него претходно го запознаа како режисер, а во 2011 година му беше доделена стипендија на Рикстетерн за “уметничка точка и ширина” со настапите на Отело, Луиз и Мечки.

“Riksteatern“ е неверојатно возбудлива институција за изведувачки уметности со талентирани вработени и посветени театарски здруженија кои заедно создаваат одлични можности за изведувачки уметности низ целата земја. Многу сум задоволен што се стекнав доверба да бидам театарски менаџер на Рикстеатерн, организација што ја работев и продолжува со многу години. Со нетрпение очекувам да продолжам да ја развивам уметничката и демократската мисија на Народниот театар за да создадам силни изведувачки уметности, вели Дритеро Касапи.

Дритреро Касапи ќе влезе како театарски директор за Народниот театар во ноември 2018 година.