Љубишa Самарџиќ ( 1936 – 2017 )

ПОЧИНА ЉУБИША САМАРЏИЌ

Љубиша Самарџиќ (Скопје, 19 ноември 1936 – Белград, 8 септември 2017 година)  беше српски и југословенски актер, режисер и продуцент. Неговиот прекар бил Смоки.
Роден е во Скопје, во семејство на рудари кои работеле во рудникот за јаглен Јелашница кај Нишка Бања. Тој сè уште беше во средно училиште со цел да го поддржи своето семејство. Студирал право, а потоа се преселил во Академијата за театар, филм, радио и телевизија во Белград. Неговиот талент беше откриен многу рано и доби стипендија за студии на режисерот Бојан Ступица. Самарџиќ дипломирал на Академијата во Белград.

На 81 година по тешка и сериозна болест во Белград, почина српската актерска легенда Љубиша Самарџиќ. Тој во декември минатата година итно беше примен во болница, каде што беше извршена тешка операција на мозокот.

Потоа беше на домашно лекување третман, но не успеа да се опорави. Самарџиќ е роден во Скопје вогодина.
Актерска кариера ја започнал во белградскиот театар “Ателје 212”. На почетокот на кариерата снимал претежно партизански филмови. Тој стана познат со серијата “Топол ветер”. Подоцна станува и режисер.

Во 1967 година ја добива наградата “Купа Волпи” за “најдобар актер”, која се доделува на Фестивалот во Венеција. Самарџиќ беше носител на седум награди “Златна Арена”. Во средината на 90-тите години заедно со неговиот син ја формира продуцентска компанија “Синема дизајн”. Во февруари 2014 година тој сите свои награди ги додели на Кинотеката во Белград. Љубиша Самарџиќ беше познат по прекарот Smoky.

 

Во знак на вечна слава и сеќавање на една Ѕвезда. Вистинска. Со неговите филмски и телевизиски улоги израснаа многу генерации. Тој и колегите од неговата генерација беа основата на еден вредносен систем кој за жал повеќе не постои.


(Фотографијата е од премиерата на филмот “Битката на Неретва”)

Во текот на половина век професионална кариера, Љубиша Самарџиќ одиграл 98 улоги на филм и 33 на телевизија. Тој своето деби го направил во 1960 година во филмот “Сплетка и љубав” на Сава Мрмак и Јанез Шенк, а последен пат пред камерите се појавил 2011 година во филмот и ТВ серијата “Мирис кише на Балкану”, кој исто така и ги режирал. Ова се некои од улогите по кои ќе го паметиме:

Микајло – “Прекубројна” (1962)

Бранко Бауер го режираше овој филм за животот на младите луѓе на работните акции. Љубиша го играше момчето заљубено во студентката Нада (Снежана Михајловиќ), иако бил во врска со Малена (Милена Дравиќ) која секогаш го следела на работните акции, иако прекубројна. Ова е и првиот филм во кој глумел со Милена Дравиќ. Тие играа заедно во повеќе од 30 филмови.

Новак 1969

 

Зис – Валтер го  брани Сарајево 1972година и многу многу други, но улога која сите го паметиме е
Боривоје Шурдиловиќ Шурда ‘ Вруќ ветар ‘  1980 година.
Мирјана Самарџиќ

 

Бертолт Брехт

 

Роден 10 февруари 1898 Flag of the German Empire.svg АугсбургГерманско царство
Починал 14 август 1956 Flag of East Germany.svg БерлинИсточна Германија
Занимање поет, драматург, режисер
Жанр епски театар · неаристотелова драма

Почитувани,

Да бидам дел од дебатата посветена на Германската драма и автор, вчера, денес и утре што се игра и ќе се игра во Македонија.

Од овој аспект, сакам да посочам дека трагите кои ги остава Бертолт Брехт и кој се уште ќе ги остава се присутни пет и пол децении на македонските сцени и тоа од постановката на ‘‘ Добриот војник Швејк ‘‘ во Втората светска војна инсцениран во Македонскиот народен театар од режисерот Вукан Диневски, па преку 50-тина постановки и видувања од и за сите речиси релевантни актерски и режисерски имиња кои биле и темели но и трагачи, кои го оживотворувале и оживотворуваат живиот, динамичен, театарот инспириран од и по Брехт.

Живиот театар на Бертолт Брехт живее и ќе живее токму поради тоа што тој е во непрекинат судир со стварноста и реалноста, која пак, од памтивек, за жал, влече корени од злото, за кое говори и против кое до ден денес се бори Бертолт Брехт и покрај неговото (само физичко) отсуство, веќе шест децении (1956), па затоа тоа е и инспирација и фасцинација на многу сегашни и верувам идни генерации. Доказ за тоа е и режисерот Мартин Кочовски, кој ги постави и и маше огромен успех со ‘‘Тапани во ноќта‘‘,

‘‘Кавкаски круг со креда ‘‘ и ‘‘ Враќањето на војникот Швејк‘‘ во Прилепскиот театар, за во Драмски да се занимава со  ‘‘ Баал ‘‘… Дејан Пројковски ја имаше ‘‘ Малограѓанската свадба‘‘ во Охрид на една голема правоаголна маса и со само 30-тина гости – публика, Струмичкиот театар ја имаше истата пиеса пред речиси деценија, за малку повеќе гости, Брехт и кога не е Брехт по пиеса е присутен и во ‘‘ Ромео и Јулија‘‘ и во ‘‘ Бегалка‘‘ и во многу други пиеси кои Македонија ги постави и имаше можност да ги види денес, во 21. век.

Тоа, најверојатно, се должи на Брехтовото залагање публиката – гледачот да биде активен чинител, кој ќе ја #меси# стварноста дури и на сцена… Еве, денес имаме случај кога наместо разум, еден од основните постулати на Брехтовиот епски театар, имаме безум, па така Брехтовите Тапани се поврзаа со Тапаните  од Тешкото на Конески, па сега ни се на улица, тука и овде во Македонија…

Покрај бесмртноста на Брехт, бесмртно и е прашањето на Гетовиот ‘‘ Фауст‘‘ во однос на тоа каде, кому, кога и за колку ја продаваме сопствената душа, бидејќи, верувајте (иако малку поставуван на нашите сцени), тој мит, тој жив Фаустовскиот мит е двојбено присутен до денес, секаде во светот… Но, нам сепак ни останува можноста наместо да дебатираме и теоретизираме за својата и туѓата душа буквално да му кажеме не на Мефистофел, поддржувајќи го сонот, дека сепак обичниот смртник ќе се надмине себеси дури и во смртта…

Во нашите театри присутен беше и е и ќе биде верувам и еден Бихнер, чиј ‘‘Војцек‘‘ уште многу и за многу ќе ја трпи тиранијата на Капетанот, скудејќи и плачејќи за трошка љубов, како што тоа го прави повеќе од четири децении на македонските сцени… Незаборавна е секако поетиката и естетиката на Леонс и Лена како и жестокоста на Дантоновата смрт, кои (можеби неоправдано) се помалку #популарни# од Војцек, но се исто така сурови и актуелни, иако полнат речиси три века… Како надоврзување на Дантон и неговата смрт доаѓа Мара-Сад од шведско-германскиот автор Петер Вајс кој исто така не потсети дека кафезот и крвта иако се тука, вистински и сегашни, ништо не можат пред доблеста, честа и жарот за Вистината… Тоа го видовме во поново време и на сцените на Струмичкиот театар и во МНТ (првата во постановка на Јани Бојаџи, а втората на Васил Христов-Вуси).

‘‘Тапани во ноќта‘‘ – Прилеп

И за крај нешто лично. За тоа како Брехт е врзан и за интимата на мојата маленкост со љубовта кон мојата сопруга… Играше ‘‘Тапани во ноќта‘‘, таа 2009 година во Драмскиот театар од Скопје, а јас нејзе прилепчанката Кети ја викнав да дојде во главниот ни град да ги гледа нејзините сограѓани. Таа се опираше, бидејќи нормално, ги имаше гледано во Прилеп, но сепак дојде по не толку убедлив наговор за да си ја земам за раче да ја внесам в театар и еве веќе скоро една деценија заедно да не излеземе од него… Верувам, за навек!

Џорџ Орвел ( 1903 – 1950 )

 

Џорџ Орвел (англ. George Orwell) е псевдоним на британскиот писател Ерик Артур Блер (25 јуни 1903 – 21 јануари 1950). Познат како политички и културен коментатор, Орвел е еден од најпочитуваните англиски есеисти од 20. век, иако тој е најпознат по двата романи што ги пишува во доцните 1940-ти, политичката алегорија „Животинска фарма“ и „1984“. Втората книга опишува тоталитаристичка дистопија толку живо, што поимот „орвелизам“ денес често се користи во описот на различните видови контрола на мислата.

Учествуваше во Шпанската граѓанска војна во редовите на ПОУМ (Работничка партија за марксистичко единство). Гледајќи ја во практика дволичната политика на комунистите, Орвел се враќа од Шпанија како убеден антисталинист и антикомунист, но и покрај тоа остана левичар, или поконкретно, демократски социјалист. Како резултат на своето искуство во Шпанската граѓанска војна, Орвел го напиша својот мемоарски спис – „Во знак на почит на Каталонија“

Литературно творештво

Романи

Есеи

Поезија

‘‘ Животинска фарма ‘‘ TДМ Скопје ( работена 2015 )

 режија Александра Кардалевск

Претставата е работена според истоимениот роман на Џорџ Орвел, а по драматизацијата на Гај Мастерсон.Оваа претстава зборува за вечната тема, како се распаѓаат системите кои што се изградени и зачнати со чисти идеи, за моќта и опиеноста од истата, за манипилациите и измамите и за тоа како револуциите на крајот ги јадат сопствените деца. Орвел на  саркастичен начин дава совршено прецизна слика за системите кои што цилкично се менуваат низ историјата и секогаш го имаат истиот тек и секогаш завршуваат на истиот начин, дали очигледно или скриено под илуизиите за среќно општество во кое што сите се среќни и задоволни со она малку кое што системот им дозволува да го имаат. Самата идеја да се прикаже трулежот во човечкото општество низ призмата на животните од една фарма кои што решаваат да се ослободат од човечкото ропство, изобилува со драмски потенцјал и ветува дека на еден суптилен начин ќе ја соочи публиката со она кое што всушност преставува дел од нејзиното секојдневие, без разлика на тоа каде и во кое време тоа се случува.

Кардалевска низ суптилни знаци, во една модерна и современа атмосфера, ѝ покажува на публиката дека сите ние живееме во една глобална фарма и колку и да веруваме во тоа дека можеме да ги согледаме манипулациите со кои што системот се обидува да не замајува, многу често потпаѓаме под влианието на она кое што е наше секојдневие и запаѓаме во општата летаргија на ништо не правеењето и стравот од тоа дека можеби би можело да биде и полошо, нејчесто заборавајќи дека сепак ако нешто направиме, исто толку би можело да биде и подобро.

Оваа претстава е наменета за онаа публика која во својата најрана фаза, за прв пат во животот се судира со системот.  Во она време кога општата бунтовност се буди во младите карактери, кои што во тој момент се формираат и се гладни за знаење и информации, неопходно е потоењето на една ваква претстава која што обработува едно од најважните дела ва историјата на литературата  и истовремено зборува за еден општ проблем кој веќе почнува да ги засега.

 

ТЕАТАР ГАВЕЛА

 

· Драмски театар Загреб до 1970 година, а потоа – Гавела

НА 29 мај 1953 година во Загреб е основан Драмски театар Загреб (ZDК). Сегашното име му е познатиот Драмски театар “Гавела” од 1970 година, а подоцна се додава “градски”.

Основањето на театарот е иницирана на 29 мај 1953 година група млади актери, а за прв директор на новоформираниот театар е назначен Перо Будак, хрватскиот драматург, поет и раскажувач. Поради обновување на просторот и реновирање на зграда во Франкопанска (според дизајнот Божидар Рашич ) првото шоу (Во кампот и Голгота на М. Крлежа) се настапило на турнејата во Суботица, додека театарот за гледачите ги отвори своите врати на 30 октомври, 1954 година, со перформанс ‘‘ Голгота ‘‘ на Мирослав Крлежа , во режија на Бранко Гавела. 

Основната интенција на основачите е да се воспостави нов театар кој, со, можноста за поинаков театар, па репертоар и стил, во опозиција, од традиционализмот на народниот театар, (ХНК) ќе го утврдат директорите Бранко Гавела, Младен Шкиљан, Коста Спасиќ, Дино Радојевиќ, Георгиј Паро, Божидар Виолич, Паоло Маџели, Желимир Месариќ, Мирослав Meѓиморец, Петар Вечек како и плејада позати актери на хрватското глумиште.

Бранко Гавела во пролетта 1959 година ја напушта ЗДК за завршувањето на последните две претстави, “Затворени простории” од Греам Грин и Држиќевата ” Тирена”. Три години по напуштањето на својот театар, Гавела го напушта овој свет.

Еден цитат најдобро го опишува значењето на Бранко Гавела за хрватскиот театар, а е запишана многу подоцна, по неговата смрт: “Со неговото раѓање на 28 јули 1885 година, светот доби необично дете, а неговата смрт на 8 април, 1962 година донесе непоправлива загуба на гениј.”

Во чест и спомен на театарот Гавела од 1973 година, се одржуваат “Гавелини вечери” ( до 1991 година се одржаа 19 пати, по што згаснаа, а во голема мера тоа се должи на војната во Хрватска). По четиринаесет години пауза, во октомври 2005 година се одржаа ревитализирани, јубилејни 20. “Гавелини вечери”, како почеток на нов живот на овој фестивал. Од 2013 година и 28 нивното издание на “Гавелини вечери” станаа национален фестивал, па така, гледачите се во можност да ги видат најдобрите изведби на јавните национални и градски театри во Хрватска. Селекторите на “Гавелини вечери” се сменуваа секоја година, а Наградата,секско е именувана по основачот на театарот на Франкопанскa, д-р. Бранко Гавела.

Театарот Франкопанска улица во Загреб, со преку 330 премиер прерасна во една од најпознатите и ценети театарски институции во Загреб и Хрватска. Театарот го негува принципот на “колективно дело”, оставено наследство од Бранко Гавела.

Како и секоја институција, особено во театарот Гавела во чиј рамки се случува толку многу театар, многу настани го одбележаа патот развојот -пристигнувања и заминувања на актери, сеќавања на “подобро минатото ” и вознемиреност од ” неизвесна иднина “, одлика на вистинска заедница со големи остварувања, но и конфликти и кризи.

Но, Гавела секако ги оправда годините на своето постоење нема отстапување од основниот принцип театарот, ” уметничкиот оптимизам ‘‘.

Пиесата ” Тврдина ” и на англиски!

 

Пиесата “Тврдина” од Сашо Огненовски неодамна е издадена и на англиски јазик во Америка. Книгата е издадена од страна на издавачката кука “Лулу” од Северна Каролина.

Во пиесата „Тврдина“ Сашо Огненовски се занимава со универзалната тема на човечкиот идентитет, со неговото поништување и истребување чии предупредувања се почесто чукаат на вратата на човештвото. Одамна глорифицираните идеи за нова човечка раса, убивањето во име на мирот и истребувањето на луѓето заради некаква нивна припадност или одлика се големо петно на човековата историја. Стравот и паниката се повеќе земаат замав , а просторот во кој живееме, сакале или не, не прави се повеќе клаустрфобични. Оваа пиеса носи горчлив вкус во секоја реплика (иако репликите се многу живи и говорливи), а ситуациите ескалираат до катастрофа.

Конгломератот од ликови кои се собираат во еден новоизграден хотел високо во една планина во најголемата зима која ја паметеле досега е сосема доволен да ни расплете една приказна на очајно и панично трагање по последниот атом на егзистенција, на самоодржување.

Приказната е футуристичка. Но, дали треба да го имаме комодитетот на читатели или гледачи кои после прочитот ќе помислат дека тоа е многу далеку од нас и дека скоро никогаш нема ни да се случи? Тоа е круцијалното прашање во пиесата „Твдрина“ која има цврста драматургија и исклучително брза динамика. Таа е пиеса која скоро и да не се сретнала во македонската дрмаатургија и дотолку повеќе ова дело може да го заврти вниманието на тетарските уметници, особено на режисерите.

   Владимир Костов

Книгата која излезе на македонски јазик во декември 2016година. На македонскиот актер, писател Сашо Огненовски од Битола. Во издание на Македоника литера.

Пиесата ” Тврдина ”

 

Преводи: прв превод на Шекспир во Македонија

Првата драма објавена на македонски била „Како што милувате“, една година по поставувањето на истата во МНТ, односно 1949 година. Преводот е дело на Васил Иљоски, кој ги препеал стиховите, и Илија Милчин, кој ја превел прозата. Следуваат преводи од Блаже Конески („Отело“, 1953), Ацо Шопов („Хамлет“, 1960) и Георги Сталев („Венецијанскиот трговец“, 1971). Овие први преводи се индиректни—односно, преведувачите се служеле со преводи на руски, бугарски или српско-хрватски јазик. По овие следуваат и преводи на 60 сонети (1968), како и на трагедијата „Ромео и Јулија“ (1971). Овие два преводи се плод на соработка—од англиски во буквален превод се пренесени од Таска Дубровска, а за препевот се должни Ацо Шопов и Георги Сталев, по наведениот редослед.

Од 1971 година, Шекспир почнува да се пренесува на македонски во директен превод од англиски. Првите вакви преводи ги прави Богомил Ѓузел: „Магбет“ и „Крал Лир“. Ѓузел ќе ги преведе и „Хамлет“ (1980); „Јулиј Цезар“ (1982); „Сон на летната ноќ“ (1984); „Ноќ спроти Водици“ (1985); „Троил и Кресида“ и „Бура“ (1992); „Тит Андроник“ (2002), „Зимска сказна“ и „Антониј и Клеопатра“ (2006), „Како што милувате“ (2007), „Симбелин“ (2008) и „Хенри Шести, дел 2“ (2011), во соработка со Иванка Ковилоска-Поповска, која, пак, во 1985 и 1988 ги преведува двата дела од „Хенри Четврти“, „Хенри Петти“ (2004), „Ричард Втори“ (2005) и „Многу врева за ништо“ (2006).

Драги Михајловски, од своја страна, почнувајќи од 1980-те, досега има преведено 33 од 37-те драми на Шекспир, 23 од кои се објавени, а останатите чекаат објавување.[158] Неговата „11 драми“, објавена во 2003 година, ги опфаќа драмите „Веселите жени од Виндзор“, „Комедија на забуни“, „Кротењето на опаката“, „Со сила убавина не бидува“, „Од влакно ортома“, „Секое зло за арно“, „Танте за кукуригу“, „Ромео и Јулија“, „Ричард Трети“, „Кориолан“ и „Тимон од Атина“. Драмите бесплатно може да се симнат на македонскиот Криејтив комонс (http://cc.org.mk/index.php?option=com_docman&task=doc_download&gid=87&&Itemid=32). Во 2004 следи објавувањето на сите 154 сонети на Шекспир; потоа четирите големи трагедии „Кралот Лир“, „Хамлет“, „Отело“ и „Магбет“ во 2008; „Луњата“, „Сон во ноќта спроти Иванден“, „Зимска прикаска“ и „Како ви е арно така“ во 2011; и „Спроти Водици“, „Венецијанскиот трговец“, „Антоние и Клеопатра“ и „Јулие Цезар“ во 2012.

Антоан де Сент-Егзипери ( 29 јуни 1900 – 31 јули 1944 )

 

Антоан де Сент-Егзипери
Antoine de Saint Exupéry
11exupery-inline1-500.jpg 
Роден 29 јуни 1900
Лион, Франција
Починал веројатно 31 јули 1944(воз. 44 г.)
Во морето јужно од МарсејФранција
Занимање Авијатичар, писател
Националност Французин
Период 1929-1948 (постхумно)
Жанр Автобиографија, детска и уметничка литература
Значајни дела Јужна пошта
Ноќен лет
Малиот принц
Сопружник Конзуела де Сент-Егзипери (од 1931.)

Антоан де Сент-Егзипери (францускиAntoine de Saint Exupéry) — роден на 29 јуни 1900 во Лион, Франција, а починал на 31 јули 1944 летајќи над Медитеранот, е француски писател, поетавијатичар и репортер.

Роден во француска благородничка фамилија, Антоан де Сент-Егзипери поминува среќно детство покрај прераната смрт на неговиот татко. Како сјаен ученик матурира во 1917, но не успева да се запише на школата за воена морнарица, па затоа се посветува на убавите уметности и архитектурата. По воената служба во 1921 во Стразбур станува пилот. Во 1926 почнува да пренесува пошта од Тулуз до Сенегал, а во 1929 и до Јужна Америка. Во меѓувреме почнува да ги објавува своите дела, инспирирани од неговите искуства како авијатичар: Јужна пошта во 1929, но пред сè Ноќен лет во 1931, дело со голем успех.

Почнувајќи од 1932 неговите работодавци наидуваат на финансиски проблеми, па така Сент-Егзипери се посветува на пишувањето и новинарството. Тој се посветува на поголеми репортажи, како случувањата во Виетнам во 1934, во Москва во 1935 и во Шпанија во 1936, кои ги засилуваат неговите хуманистички вредности прикажани во Земја на мажи, дело од 1939. Истата година, тој служи во воздухо-пловната војска како возач на воздушна ескадрила. По примирјето, ја напушта Франција за Њујорк, но на пролет во 1944 се враќа како дел од француската армија. Сент-Егзипери, за време на воена мисија, исчезнува на море во својот авион на 31 јули1944. Дури во 2000, остатоците од неговиот авион се најдени во близина на Марсеј.

Малиот принц, напишан во Њујорк за време на војната, е објавен, заедно со неговите лични цртежи, во Њујорк во 1943. а во 1946 и во Франција. Оваа книга напишана за „возрасните кои заборавиле дека некогаш биле деца“ набргу постигнува светски успех.

Дела 

Можеби делата на Сент-Егзипери не може да се наречат автобиографски, но сепак најголем дел од нив се инспирирани од неговиот живот како поштески пилот, земајќи го предвид Малиот принц (1943) — несомнено најпродавната книга (продена е во повеќе од 134 милиони примероци низ целиот свет[37], и е втората најпродавна книга во светот после Библијата[38]) — книга која е повеќе поетска и филозофска отколку биографска.

Тој има напишано и други книги, меѓу кои: Јужна пошта (1929), Ноќен лет (1931), Земја на мажи (1939), Воен пилот (1942), Писмо до еден заложник (1944), Белешки од војната (собрани во 1982), и Citadelle (постхумно, 1948). Сите овие романи раскажуваат приказни за некакви патувања во фиктивна, некогаш фантастична форма. Покрај делата наведени подолу, низ годините се објавени и најразлични писма, белешки и дописи на писателот.

  • Авијатичар (француски: L’Aviateur)  Објавен во 1926. Првиот текст на Сент-Егзипери, кој наликува на фрагмент од некакво поголемо дело, кој ќе му послужи како материјал за Јужна пошта.
  • Ноќен лет    Објавен во декември, 1931. Овој роман напишан како трагедија, носи предговор од Андре Жид, а му носи и награди на Сент-Егзипери кои го запечатуваат неговиот статус како писател. Овој роман доживува неколку преводи, а правата за филмска адаптација се продадени во Холивуд.
  • Земја на мажи   Издадена во декември, 1939, книгата се здобива со главната награда на Француската академија. Станува збор за збирка раскази, сведоштва и размисли за чувствата, сеќавањата и случувањата од патувањата на Сент-Егзипери. Станува збор, истовремено, и за омаж на двајца пријатели на Сент-Езгипери, Море и Гијом. Делото е проткаено со една романтичарска визија за добрината на човештвото.
  • Воен пилот  Објавен во 1942.
  • Малиот принц   Напишан во САД, а издаден во 1943 во Њујорк во две верзии (англиска и француска). Во Франција е објавен дури во 1946, две години по неговата смрт. Приказна за еден пилот чиј авион се урнува во некоја пустина, каде запознава таинствено, нежно момченце. Поради технички причини, „цртежите на авторот“ кои се репродуцирани во француските верзии се бледа копија на американските оригинали. Некои од деталите се дури променети. Изданието од 1999[39] е првото издание кое е веродостојно на оригиналот, со подобар уметнички и технички квалитет иако во помал формат.
  • Писмо до еден заложник  Издадено во 1944.
  • Citadelle   Издаден во 1948. Во 1936 Сент-Егзипери почнува со пишување, но никогаш не го завршува. Првото издание е скратена верзија од планираниот оригинал. Целиот ракопис е достапен дури во 1958 и повеќе ја доловува целоста на првичната идеја на Сент-Егзипери.
  • Писма од младоста (1923-1931)  Објавени во 1953. Ново издание во 1976 под насловот Писма од младоста до измислен пријател.

Главна статија: „Комедиите на Шекспир“.

Комедии

” Животот е прекрасен ” за МНТ – Гран при, Никола Ристановски, Николина Кујача

 

 

МАКЕДОНСКИОТ НАРОДЕН ТЕАТАР ПОБЕДНИК НА ФЕСТИВАЛОТ ДЕНОВИ НА САТИРА ВО ЗАГРЕБ, ХРВАТСКА

Вечерва во Театарот Керемпух во Загреб беа доделени наградите на 41-то издание на фестивалот на сатирата на кој учествуваа 15 претстави од Италија,Германја,Хрватска,Словенија,Црна Гора,Македонија и Србија.
Македонскиот народен театар беше прогласен за апсолутен победник на фестивалот со претставата “Животот е прекрасен” во режија на Александар Морфов.
Македонскиот народен театар ги освои главните награди на фестивалот :

– Гран при – голема награда за најдобра претстава

– Никола Ристановски – награда за најдобра машка улога

– Николина Кујача – награда за најдобра женска улога

Од жири комисијата беше потенцирана маестралната актерска игра на целокупниот ансамбал во претставата.