Лав Толстој (1828-1910)

 

Хероината на мојата приказна, која ја љубам со сета моќ на душава, која сум се обидел да ја претставам со сета нејзина убавина, која била, е и ќе биде прекрасна, вистината е.

Лав Толстој
L.N.Tolstoy Prokudin-Gorsky.jpg

Лав Толстој
Фотографија на Сергеј Михајлович Прокудин-Горски.
Занимање Романописец
Период 1852–1910
Жанр Роман, новела, есеј
Значајни дела Војна и мир
Ана Каренина
Воскресение

Потпис

Лав Николаевич Толстој (9 септември, 1828 година – 20 ноември, 1910), е роден во Јасна Полјана. Потекнува од аристократско руско семејство, поврзано со некои од најмоќните руски фамилии. Всушност, Толстој бил четврти братучед на Александар Пушкин.

Во раните години од неговиот живот, се борел со своите студии и летал низ животот, завршувајќи во огромни коцкарски долгови. Заситен од својот бесцелен и бесмислен живот, волонтира во руската армија, но ова ново искуство како војник, го доведува до моментот да стане пацифист во подоцнежниот живот. Забелешките собрани од бојното поле, можеме да ги најдеме во „Севастополските раскази“, кои го издигнале како еден од водечките руски писатели, привлекувајќи го вниманието дури и на актуелниот цар. Навраќајќи се на овие години, подоцна во Исповедите од 1882 година, тој горко жали за изарчените години во армијата.

tolstojcitat

Толстој имал длабок интерес во потрагата по поголемо разбирање и оправдување во животот. Патувал широко низ Европа, но се повеќе го разочарувала материјалистичката страна на европската буржоазија. Полемизирал и со оние со кои не се согласувал како Иван Сергеевич Тургенев (нашироко сметан за најдобар руски писател од неговата генерација), а развива и благонаклонетост кон селаните, сиромашните и оние кои биле угнетени од општеството. Наоѓал начин како да им помогне и служи.

Во 1862 година, се оженил со Софиjа Андреевна Берс, помлада од него цели 16 години. Овој брак, обезбедил степен на стабилност од каде Толстој ги создал неговите најголеми дела  Војна и Мир и романот Ана Каренина.20TOLSTOЈ

Војна и Мир е едно од најголемите литературни достигнувања и е неверојатено во својот домен, реализам и чувство на историја. Некои од ликовите биле вистински историски луѓе, а некои измислени. Во него опишани се во најпрецизни детали настаните кои довеле до француската инвазија на Русија, како и влијанието на Наполеон врз царистичкото општество, кое го гледаме преку судбините на петте руски аристократски семејства. За Толстој, делото никогаш не било роман: „Не не роман, а уште помалку дека е поема, туку е еден вид историска хроника“.

Војна и Мир

1238179515

По епските Ана Каренина и Војна и Мир, Толстој се подложува на промена на религиски и филозофски став. Под влијание на будизмот и Беседата на гората на Исус Христос, тој развива пацифистчко-анархистичка филозофија и ја поддржува граѓанската непослушност со цел подобрување на благосостојбата на угнетените. Неговата филозофија и христијанскиот анархизам, почнале да привлекуваат приврзаници кои создавале идеалистични Толстој комуни – на овој начин е создадено Толстојското општествено движење. Сепак, Толстој иако воодушевен од идејата за ова движење, никогаш не ги охрабрувал луѓето да се приклучат на истото, сметајќи дека секој треба да има своја свест. Православната црква го екскомуницирала, но неговото наследство како писател, морален мислител и реформатор останало длабоко вкоренето во светската литература и филозофија.posledna-tolstoj

 

 

Театар „Мастерскаја П. Фоменко”, Москва

 

Театарот Мастерскаја П. Фоменко” е формиран во 1993 година, а неговото име дојде оттаму што секоја класа на студенти при Државниот институт за театарска уметност (ГИТИС) во Москва се нарекува ‘мастерскаја’ (во буквален превод ‘работилница’), па бидејќи студентите на професорот Пјотр Фоменко останаа заедно и по дипломирањето, ова име  стана – и име на театарот. Денеска, „Мастерскаја П. Фоменко” е еден од омилените театри на московската публика, а претставите во продукција на театарот во многу наврати освојуваа престижни театарски награди во Русија меѓу кои, покрај Златната маска, и наградите: Станиславски, Кристалниот Турандот,  Чаика, Хит на Сезоната, Златен витез и други, како и низа награди и признанија на многубројни меѓународни фестивали.

Театарот „Мастерскаја П. Фоменко” е креиран со  mayoral decree под водство на Пјотр Фоменко во 1993, но историјата на Фоменковците започнува во Јули 1988, кога Пјотр Фоменко ја избра неговата втора класа на студенти по театарска режија на Руската театарска академија (ГИТИС).

Претставите во продукција на театарот беа поставувани не само од уметничкиот директор, туку и од многу други режисери како Сергеј Женовач, Евгениј Каменкович, Иван Поповски и Николај Дручек. Театарот редовно прима нови студенти: во моментов театарот вклучува три генерации на „Фоменковци”. Во 2007г. Театарот регрутираше група актери и режисери кои сакаа да  ја продолжат својата професионална обука со Пјотр Фоменко. По овој тригодишен дипломски курс многу учесници се приклучија во театарот. Тие учествуваат во претставите на тековниот репертоар и се вклучени во создавањето на нови претстави.

Во голем дел од своите рани години, на театарот му недостигаше дом. Во 2000 година тој конечно се пресели во реновираниот простор кој претходно му припаѓаше на Киното Киев. Неколку години подоцна, московското градско собрание изгради нова зграда за театарот „Мастерскаја П. Фоменко” која располагаше со сите модерни технички можности. Новиот простор беше отворен во јануари 2008 со премиерата на Фоменковата режија на „Мома без мираз” од Александар Островски.

Пет продукции му претходеа на официјалното формирање на театарот. Тоа беа: Дванаесеттата ноќ од Шекспир, во режија на Евгениј Каменкович; Редот на Свети Владимир, Третиот клас од Николај Гогољ, во режија на Сергеј Женовач; Авантура од Марина Цветаева, во режија на Иван Поповски, Волци и овци од  Александар Островски, во режија на Пјотр Фоменко; и Врева и бес од Вилијам Фокнер во режија на Сергеј Женовач.

Со овие студентски продукции порасна театарот „Мастерскаја П. Фоменко”. Само една од овие претстави е сé уште на репертоарот (Волци и овци) и е сé уште омилена кај публиката. По премиерата во Мај 1992, таа до сега е 20 години на сцената.

Актуелниот репертоар на театарот е составен главно од претстави кои беа поставени во последните години.

Пјотр Наумович Фоменко

Fomenko.png
Роден Пјотр Наумович Фоменко

13 Јули 1932 во Моска

Починал Август 9, 2012 (на 80)
Москава, Русија.
Дејност  Театарски режисер, филмски режисер, театраски профрсор
Активни години 1958—2012

Пјотр Наумович Фоменко (руски: Пeтр Наумович Фоменко, 13 јули 1932, Москва – 9 август 2012 година, Москва) беше советски и руски режисер, држел работилници во московски театар ‘Петр Фоменко‘ .

Создадени се 60 продукции во театри во Москва, Санкт Петербург, Тбилиси, Вроцлав, Салцбург и Париз.Карактеристичен начин на режисерот Фоменко е имагинативно и парадоксално размислување, градење на перформанси базирани на принципот на иронично споредување на спротивставени епизоди; неговите дела се живописно театарски и музички се различни, брилијантни, со богат актерски ансамбли.

Во голем број на продукции од доцните 1970-ти – раните 1980-ти, Фоменко експериментирал во жанрот на трагична гротеска.

Телевизиските продукции кој тој ги работел се необични допираат во длабочината на психологијата, со строго придржување кон идејата која е авторск и има својствен стилот

Во 2000 година предава на Парискиот конзерваториум, а потоа настапи на Комеди Француза (2003).

Во 2001 година ги објави последните ученици. Во 2003 година го напушти одделот за режија на РАТИ (ГИТИС), а официјалната ја напушти театарската педагогија, во која има дадено повеќе од 20 години живот. Меѓу учениците, режисерите Фоменко Сергеј Женовач, Иван Поповски, Олег Рябкин, Елена Невежина, Владимир Епифанцев, Миндаугас Карбаускис, Сергеј Пускпелис, Алексеј Бураго, Николај Дручек, актерите Игор Уголников, Галина Тјунина, сестрите Полина и Ксенија Кутепова, Мадлен Джабраилова, Полина Агуреева, Андреј Казаков, Кирил Пирогов, Илија Любимов, Евгениј Цыганов.

Тој починал во Москва. На 9 август 2012 година. Погребан на 13 август, Ваганковски гробишта.

Претстава за Гинис

 

Стилски вежби “ со Перо Квргиќ и Лела Маргитиќ

Претставата „Стилски вежби“ од Рејмонд Квини, во која игра актерското легендарно дуо Перо Квргиќ и Лела Маргитиќ, влезе во својата 50-та сезона, што оваа претстава ја класифицираше за место во печатеното, скратено издание на Гинисовата книга на рекорди.

Приказната за 11-тката во која ” … Освен вообичаениот застоен воздух, се чувствува и мирис на праз, јајца, гулаби, секири, гробови, злочини, лук, прдеж…”, започнала од 19 јануари 1968 година, во театарот ИТД, но тогаш партнерка на Квргиќ му била Миа Оремовиќ, за по две години, неа да ја замени Лела Маргитиќ, со која Кѐвргиќ непрекинато игра до ден – денес (следната нивна претстава е на 29 овој месец), во театарот Планет Арт во Загреб, Хрватска.

Режисер на претставата е веќе починатиот Томислав Радиќ, кој, пак, истиот текст на Квини го ставил и на филмското платно, додека Перо Квргиќ, својата книга колумни ја нарекол со истиот наслов “Стилски вежби„.

Уште еден куриозитет е тоа што актерот Перо Квргиќ, се уште активно ја игра претставата и покрај неговата 90-годишна возраст.

Гран при за “ Три сестри “ во Русија

 

На 33. Меѓународен Театарски Фестивал во Липецк, Русија, претставата   “ Три Сестри “, во режија на Трајче Ѓорѓиев, а во изведба на Народниот Театар “Бора Станковиќ” од Врање, Србија, ја освои наградата за најдобра претстава на фестивалот.

Претставата ” Три сестри ” се играше во октомври 2015 година на “Денови на театарот на Борин” во Врање. На минатогодишниот фестивал на професионални театри, актерката од театарот во Врање, Жоаким Вујиќ, Жетица Дејановиќ, ја освои наградата за најдобра актерска претстава во оваа претстава ” Три сестри “.

Македонскиот актер и режисер Трајче Ѓорѓиев во Врање направи пет драми.

МАКЕДОНСКО ТЕТАРСКО ПИСМО ОД БЕЛГРАД

 

Наташа Поплавска

 

 

 

 

 

ВЕБ страна на претставата       https://zojkinstan.wixsite.com/bdp2017

Зошто “Зојкин стан“ и зошто Булгаков и пак кабаре?

Имав процес кој веројатно ќе го помнам цел живот. Не само заради тоа што работев со актери кои ми ја отвораа инспирацијата, туку заради тоа што целиот тим на Београдско Драмско Позориште даваше голем напор за претставата да се реализира онака како сме ја замислиле, ние, авторите.

Пресреќна сум што во ова мое дело соработував со бескрајно талентираната и сестрана актерка и џез пејачка Ана Софреновиќ, која ја толкува улогата на Зоја Денисовна Пелц, потоа исклучителниот Андрија Кузмановиќ, кој ја толкува улогата на Церемонијал мајсторот – Аметистов како и еден од столбовите на театарот, актерот Милан Чучиловиќ, кој ја токлува улогата на грофот Обољанинов. Актерскиот тим сплотува повеќе генерации на актери од самиот театар како Милорад Дамјановиќ, Милица Милша, Јадранка Селец, Саво Радовиќ , Сандра Бугарски како и 10 – ина млади актери кои ги избрав на аудиција. Голема поддршка имав и од менаџерскиот тим на театарот Слободан Чустиќ и Бојана Карајовиќ, кои ми ја дадоа комплетната доверба. Зошто “Зојкин стан“ и зошто Булгаков и зошто пак кабаре? Булгаков како и мојот дедо Вјачеслав Поплавски (Белоградеец) се од Украина, неговите браќа како и дедо ми заедно заминуваат од Украина во Париз, па потоа во Загреб и Белград, само Михаил останува во Русија и твори. Во неговото антологиско дело “ Мајсторот и Маргарита ” нашето семејство го овековечува преку ликот на Максимилијан Андреевич Поплавски. “ Зојкиниот стан ”, пак е текст кој покрај тоа што има реалистична приказна, Булгаков ја крши структурата со внесување на многу музика и се приближува до кабаретската форма.

Впрочем, и самиот тој ја сакал музиката, таа често била негова инспирација за работа, како што е и моја. И двајцата сме родени на 15-ти мај, па веројатно затоа музиката ни е инспирација ☺ Но и покрај моето руско потекло, јас прв пат во мојата кариера работам руско дело и тоа токму Булгаковиот “Зојкин стан” и тоа токму во Белград, каде што се родила љубовта помеѓу мојот дедо русин и баба ми, македонка. Токму затоа оваа претстава ја посветив на моето семејство и на сите бивши, сегашни и идни генерации Поплавски. Освен тоа, периодот помеѓу двете големи војни е еден од најпродуктивните уметнички периоди на 20-тиот век , почнувајќи од музика, преку сликарство, литература, танцот…Оосбено се привлечни на светската уметничка сцена – руските артисти од почетокот на 20-от век, а многу од нив беа протерани, уништени, забранети…

Затоа ме инспирираше паралелата на историјата со моментот во кој живееме. “

Што прави во Словенија нашата Андријана Бошкоска Батиќ – актерка

 

УЛОГА ВО БЕРАШКА ОПЕРА  или ОПЕРА ЗА ТРИ ГРОША

По мотиви Јохн Гаѕ, Георг Њилхелм Пабст, Бертолт Брехт ин Вáцлав Хавл

Музичка комедија. Прво словенско поставуванје на представата. Режисер Вито Тауфер

Во оваа претстава го играа ликот на куртизаната Доллѕ, и благодарам на младата колешка што забремени  ( хахаха ),  па јас ја менувам !

Режисерот, е реномиран словенски режисер! Талентиран! Активен по словенските театари и театарите во Европа. Голема чест што ме избра за замена !

Интересен е податокот, музиката е од Александер Пешут- Схатзи, братот и тапанарот на Роберт Пешут- Магнифицо , Сонговите се едноставно прекрасни, предобри. Костимите, ах….лудница. Тоа би било тоа за претставата.

Неколку збора за Најстариот фестивал Театарскиот Фестивал Борштниково Среќавање . , оваа година се одрžува по 52 пат. Се одржува во Марибор од  20 до 29 октомври. Што зборува за една долга традиција и реноме на овој фестивал.

Ќе се одиграат 12 претстави, се во трка за награди, 6 во  додатната програма без награди. Фестивалот има секоја година, меѓународна програма, гостуваат театри од цела Европа и програма од академијата за театар , тв , филм и радио АГРФТ. Студентите од сите генерации ги играат своите испитни претстави.

Андријана ја имала таа чест, да настапувам т.с. да игра на овој фестивал лани, со претставата ‘ ОНДИНА’ во продукција на Словенскиот народен театар Нова Горица, во режија на брилијантниот полски режисер Јанусз Кица, режисер кој нема каде нема режирано во Европа, и сеуште режира. Режирал, бил помошник на директорот и покасно самиот станува директор на тетарот  Њупперталлер Бухнен, театарот за кој светот слушна од незаменливата Пина Баусш!

Прекрасно искуство!! Искуство што секој актер би сакал да го доживее!! – вели Андријана.

Оваа година на овој фестивал ќе се игра и претставата на режисерот Томаж Пандур, добро познат на нашата македонска публика. На фестивалот ќе се одигра –  Драма СНГ Марибор ‘‘ Brezmadežna / Immaculata ‘‘. Станува збор за Богородица….!

Оваа претстава започнал да ја работи, самиот Пандур заедно со неговата сестра, после тоа замина на гостуванње во Колумбија со претставата Фауст, потоа дојде Македонија и почина. Ливија, сестрата не се откажа од претставата .Ја дорежира, доработи и сега е на репертоарот на театарот од Марибор .

Ете , тоа би било тоа.  Ми бега македонскиот, фаќа кривини ( хахахах ). Позз голем.

Андријана Бошкоска Батиќ актерка од Македонија која веќе долги години живее и работи во Словенија.

 

Љубишa Самарџиќ ( 1936 – 2017 )

ПОЧИНА ЉУБИША САМАРЏИЌ

Љубиша Самарџиќ (Скопје, 19 ноември 1936 – Белград, 8 септември 2017 година)  беше српски и југословенски актер, режисер и продуцент. Неговиот прекар бил Смоки.
Роден е во Скопје, во семејство на рудари кои работеле во рудникот за јаглен Јелашница кај Нишка Бања. Тој сè уште беше во средно училиште со цел да го поддржи своето семејство. Студирал право, а потоа се преселил во Академијата за театар, филм, радио и телевизија во Белград. Неговиот талент беше откриен многу рано и доби стипендија за студии на режисерот Бојан Ступица. Самарџиќ дипломирал на Академијата во Белград.

На 81 година по тешка и сериозна болест во Белград, почина српската актерска легенда Љубиша Самарџиќ. Тој во декември минатата година итно беше примен во болница, каде што беше извршена тешка операција на мозокот.

Потоа беше на домашно лекување третман, но не успеа да се опорави. Самарџиќ е роден во Скопје вогодина.
Актерска кариера ја започнал во белградскиот театар “Ателје 212”. На почетокот на кариерата снимал претежно партизански филмови. Тој стана познат со серијата “Топол ветер”. Подоцна станува и режисер.

Во 1967 година ја добива наградата “Купа Волпи” за “најдобар актер”, која се доделува на Фестивалот во Венеција. Самарџиќ беше носител на седум награди “Златна Арена”. Во средината на 90-тите години заедно со неговиот син ја формира продуцентска компанија “Синема дизајн”. Во февруари 2014 година тој сите свои награди ги додели на Кинотеката во Белград. Љубиша Самарџиќ беше познат по прекарот Smoky.

 

Во знак на вечна слава и сеќавање на една Ѕвезда. Вистинска. Со неговите филмски и телевизиски улоги израснаа многу генерации. Тој и колегите од неговата генерација беа основата на еден вредносен систем кој за жал повеќе не постои.


(Фотографијата е од премиерата на филмот “Битката на Неретва”)

Во текот на половина век професионална кариера, Љубиша Самарџиќ одиграл 98 улоги на филм и 33 на телевизија. Тој своето деби го направил во 1960 година во филмот “Сплетка и љубав” на Сава Мрмак и Јанез Шенк, а последен пат пред камерите се појавил 2011 година во филмот и ТВ серијата “Мирис кише на Балкану”, кој исто така и ги режирал. Ова се некои од улогите по кои ќе го паметиме:

Микајло – “Прекубројна” (1962)

Бранко Бауер го режираше овој филм за животот на младите луѓе на работните акции. Љубиша го играше момчето заљубено во студентката Нада (Снежана Михајловиќ), иако бил во врска со Малена (Милена Дравиќ) која секогаш го следела на работните акции, иако прекубројна. Ова е и првиот филм во кој глумел со Милена Дравиќ. Тие играа заедно во повеќе од 30 филмови.

Новак 1969

 

Зис – Валтер го  брани Сарајево 1972година и многу многу други, но улога која сите го паметиме е
Боривоје Шурдиловиќ Шурда ‘ Вруќ ветар ‘  1980 година.
Мирјана Самарџиќ

 

Бертолт Брехт

 

Роден 10 февруари 1898 Flag of the German Empire.svg АугсбургГерманско царство
Починал 14 август 1956 Flag of East Germany.svg БерлинИсточна Германија
Занимање поет, драматург, режисер
Жанр епски театар · неаристотелова драма

Почитувани,

Да бидам дел од дебатата посветена на Германската драма и автор, вчера, денес и утре што се игра и ќе се игра во Македонија.

Од овој аспект, сакам да посочам дека трагите кои ги остава Бертолт Брехт и кој се уште ќе ги остава се присутни пет и пол децении на македонските сцени и тоа од постановката на ‘‘ Добриот војник Швејк ‘‘ во Втората светска војна инсцениран во Македонскиот народен театар од режисерот Вукан Диневски, па преку 50-тина постановки и видувања од и за сите речиси релевантни актерски и режисерски имиња кои биле и темели но и трагачи, кои го оживотворувале и оживотворуваат живиот, динамичен, театарот инспириран од и по Брехт.

Живиот театар на Бертолт Брехт живее и ќе живее токму поради тоа што тој е во непрекинат судир со стварноста и реалноста, која пак, од памтивек, за жал, влече корени од злото, за кое говори и против кое до ден денес се бори Бертолт Брехт и покрај неговото (само физичко) отсуство, веќе шест децении (1956), па затоа тоа е и инспирација и фасцинација на многу сегашни и верувам идни генерации. Доказ за тоа е и режисерот Мартин Кочовски, кој ги постави и и маше огромен успех со ‘‘Тапани во ноќта‘‘,

‘‘Кавкаски круг со креда ‘‘ и ‘‘ Враќањето на војникот Швејк‘‘ во Прилепскиот театар, за во Драмски да се занимава со  ‘‘ Баал ‘‘… Дејан Пројковски ја имаше ‘‘ Малограѓанската свадба‘‘ во Охрид на една голема правоаголна маса и со само 30-тина гости – публика, Струмичкиот театар ја имаше истата пиеса пред речиси деценија, за малку повеќе гости, Брехт и кога не е Брехт по пиеса е присутен и во ‘‘ Ромео и Јулија‘‘ и во ‘‘ Бегалка‘‘ и во многу други пиеси кои Македонија ги постави и имаше можност да ги види денес, во 21. век.

Тоа, најверојатно, се должи на Брехтовото залагање публиката – гледачот да биде активен чинител, кој ќе ја #меси# стварноста дури и на сцена… Еве, денес имаме случај кога наместо разум, еден од основните постулати на Брехтовиот епски театар, имаме безум, па така Брехтовите Тапани се поврзаа со Тапаните  од Тешкото на Конески, па сега ни се на улица, тука и овде во Македонија…

Покрај бесмртноста на Брехт, бесмртно и е прашањето на Гетовиот ‘‘ Фауст‘‘ во однос на тоа каде, кому, кога и за колку ја продаваме сопствената душа, бидејќи, верувајте (иако малку поставуван на нашите сцени), тој мит, тој жив Фаустовскиот мит е двојбено присутен до денес, секаде во светот… Но, нам сепак ни останува можноста наместо да дебатираме и теоретизираме за својата и туѓата душа буквално да му кажеме не на Мефистофел, поддржувајќи го сонот, дека сепак обичниот смртник ќе се надмине себеси дури и во смртта…

Во нашите театри присутен беше и е и ќе биде верувам и еден Бихнер, чиј ‘‘Војцек‘‘ уште многу и за многу ќе ја трпи тиранијата на Капетанот, скудејќи и плачејќи за трошка љубов, како што тоа го прави повеќе од четири децении на македонските сцени… Незаборавна е секако поетиката и естетиката на Леонс и Лена како и жестокоста на Дантоновата смрт, кои (можеби неоправдано) се помалку #популарни# од Војцек, но се исто така сурови и актуелни, иако полнат речиси три века… Како надоврзување на Дантон и неговата смрт доаѓа Мара-Сад од шведско-германскиот автор Петер Вајс кој исто така не потсети дека кафезот и крвта иако се тука, вистински и сегашни, ништо не можат пред доблеста, честа и жарот за Вистината… Тоа го видовме во поново време и на сцените на Струмичкиот театар и во МНТ (првата во постановка на Јани Бојаџи, а втората на Васил Христов-Вуси).

‘‘Тапани во ноќта‘‘ – Прилеп

И за крај нешто лично. За тоа како Брехт е врзан и за интимата на мојата маленкост со љубовта кон мојата сопруга… Играше ‘‘Тапани во ноќта‘‘, таа 2009 година во Драмскиот театар од Скопје, а јас нејзе прилепчанката Кети ја викнав да дојде во главниот ни град да ги гледа нејзините сограѓани. Таа се опираше, бидејќи нормално, ги имаше гледано во Прилеп, но сепак дојде по не толку убедлив наговор за да си ја земам за раче да ја внесам в театар и еве веќе скоро една деценија заедно да не излеземе од него… Верувам, за навек!

Џорџ Орвел ( 1903 – 1950 )

 

Џорџ Орвел (англ. George Orwell) е псевдоним на британскиот писател Ерик Артур Блер (25 јуни 1903 – 21 јануари 1950). Познат како политички и културен коментатор, Орвел е еден од најпочитуваните англиски есеисти од 20. век, иако тој е најпознат по двата романи што ги пишува во доцните 1940-ти, политичката алегорија „Животинска фарма“ и „1984“. Втората книга опишува тоталитаристичка дистопија толку живо, што поимот „орвелизам“ денес често се користи во описот на различните видови контрола на мислата.

Учествуваше во Шпанската граѓанска војна во редовите на ПОУМ (Работничка партија за марксистичко единство). Гледајќи ја во практика дволичната политика на комунистите, Орвел се враќа од Шпанија како убеден антисталинист и антикомунист, но и покрај тоа остана левичар, или поконкретно, демократски социјалист. Како резултат на своето искуство во Шпанската граѓанска војна, Орвел го напиша својот мемоарски спис – „Во знак на почит на Каталонија“

Литературно творештво

Романи

Есеи

Поезија

‘‘ Животинска фарма ‘‘ TДМ Скопје ( работена 2015 )

 режија Александра Кардалевск

Претставата е работена според истоимениот роман на Џорџ Орвел, а по драматизацијата на Гај Мастерсон.Оваа претстава зборува за вечната тема, како се распаѓаат системите кои што се изградени и зачнати со чисти идеи, за моќта и опиеноста од истата, за манипилациите и измамите и за тоа како револуциите на крајот ги јадат сопствените деца. Орвел на  саркастичен начин дава совршено прецизна слика за системите кои што цилкично се менуваат низ историјата и секогаш го имаат истиот тек и секогаш завршуваат на истиот начин, дали очигледно или скриено под илуизиите за среќно општество во кое што сите се среќни и задоволни со она малку кое што системот им дозволува да го имаат. Самата идеја да се прикаже трулежот во човечкото општество низ призмата на животните од една фарма кои што решаваат да се ослободат од човечкото ропство, изобилува со драмски потенцјал и ветува дека на еден суптилен начин ќе ја соочи публиката со она кое што всушност преставува дел од нејзиното секојдневие, без разлика на тоа каде и во кое време тоа се случува.

Кардалевска низ суптилни знаци, во една модерна и современа атмосфера, ѝ покажува на публиката дека сите ние живееме во една глобална фарма и колку и да веруваме во тоа дека можеме да ги согледаме манипулациите со кои што системот се обидува да не замајува, многу често потпаѓаме под влианието на она кое што е наше секојдневие и запаѓаме во општата летаргија на ништо не правеењето и стравот од тоа дека можеби би можело да биде и полошо, нејчесто заборавајќи дека сепак ако нешто направиме, исто толку би можело да биде и подобро.

Оваа претстава е наменета за онаа публика која во својата најрана фаза, за прв пат во животот се судира со системот.  Во она време кога општата бунтовност се буди во младите карактери, кои што во тој момент се формираат и се гладни за знаење и информации, неопходно е потоењето на една ваква претстава која што обработува едно од најважните дела ва историјата на литературата  и истовремено зборува за еден општ проблем кој веќе почнува да ги засега.