Филиз Ахмет: Hаше вредно но, во Турција!

 

Турската телевиска станица „Tek Rumeli“ годинава за првпат ја организираше манифестацијата „ Најдоброто од Румелија“. По тој повод имаа испратено анкетни прашалници до 570 Балкански асоцијации за тоа кои се нај добрите Балкански турци. На гала вечерта во Истанбул организирана од Tek Rumeli tv присуствуваа најпознатите лица од естрадата на Турција и воедно беа прогласени нај добрите балкански турци:

Најдобра пеач/ка Сузан Кардес
Најдобар актер/ка Филиз Ахмет
Најдобра песна „ Derylar“ Ариф Сентурк

 

Николаj Кимчев / 1952 – 2018 /

 

Роден 14 декември 1952 г. Ораново, Народна Република Бугарија

Починал 3 февруари 2018 г. (65 г.) Софиja Bугарија

Активни години 1979 г.

Значајни роли Буланов „Лес“, Тезата во “Сон на летната ноќ“, Осип во „Ревизор“

Николај Кимчев е бугарски театарски и филмски уметник од Благоевградска театар, познат е од десетици улоги во театарот, учествувал во некои бугарски филмови, и пејач на авторски македонски песни.

Биографија

Роден е во декември 1952 година во штала на куќата на неговиот татко во Ораново, подоцна се спои со Симитли. Како млад, тој покажа љубов за глума на сцената. Тој сака да ги рецитира песните, да пее и забавува пријатели и роднини. Во 1979 година дипломирал Витиз Крустјо Сарафов. Таму го усовршил и го развил својот талент во актерската класа на професорот Димитрина Гурова. Од 1 јули 1979 година до неговата смрт Николај Кимчев е во трупата на Благоевградска театар “Никола Вапцаров”, како за кратко е и негов директор.

Има многу улоги што ги игра на сцената на Драмскиот театар Никола Вапцаров.

Забележан е како талентиран актер од режисер како Иванка Грбчева, Људмил Стаиков, Борислав Пунчев, Веселин Бранев, Сергеј Комитски, Дочо Боджаков и други кои му доверат улоги во своите филмови.

Почина на 3 февруари 2018 година во Софија во болница Пирогов по едномесечна кома како резултат на тешка мозочно крварење.

Николај Кимчев беше и остана осведочен пријател на Македонија и на македонскиот театар, за што сведочат многуте професионални и приватни посети на нашата земја, а најчест гостин беше на ФКТ “Ристо Шишков“, во Струмица, каде една година беше и член на стручното жири.

Театарски улоги

• Манчо Вагарджиев во “Верахелец”

• Буланов во Лес

• Тезата во “Сон во летната ноќ”

• Алексеј во “Оптимистичка трагедија”

• Миша Земцов во “Суровите игри”

• Јусуф во “Чудо”

• Животот во “мајстори”

• Драгоданоглу во “Облека Витоша”

• Стамболов во “Големината и падот на Стефан Стамболов”

• Димитар Генерал на “Последна вечера на Ѓаволски ѓакон”

• Лазар Лазарица, Иследникот во “Судот на правдата”

• Спилберг во “Каролина Небер”

• Претседателот во “Храброст и љубов”

• Еди во “Разделен со љубов”

• Авел во “Играта на животот и смртта во пепелта”

• Орган во Тарту, Доктор Ран во Нора

• Кошница во “Инспектор”

• Станчо Квашников во “Слабобогинџи” и многу други.

Учество на филмот

• Мртвите – 1981 година

• Плима на нежност – 1983

• Големата игра (1983), 6 серија (Большая игра) (СССР / Бугарија) – Ернесто, телохранител на Грацио и жена му фрау фон Валецки

• На патеката на капетанот Грант – ( “Во побарав мајсторот Грант”) (1985), 7 серии – СССР / Бугарија

• Време поделено – 1988

• Градоначалник, градоначалник – 1990 – Марин

• Бронзена лисица – 1991 година

• Материјални докази – 1991 – Трет ловец

• Нацртање – 1993 (серија 7) – кралот Фердинанд

• Војвода – 2016 година

IN MEMORIAM Небојша Глоговац – актер

 

Бесмртна песна – писмо од мртвиот глумец

” Ако ти јават дека сум умрел, тогаш, во тебе нешто ќе посиви. На трепките магла, на усните ќе долета сива прашина.

Дали некогаш мислите што значи да се умре?

Каде тоа исчезнува човекот?

Што е тоа, што секогаш го брка од тука?

Ве молам. Немојте да одите на гробишта, гробиштата се најцрниот панаѓур. Грд театар, а ти не си за таков театар. Каде нема срце и оган, каде владее млитав ред, каде нема ни врисок, ни песна, ни аплауз. А крајот секогаш се знае.

А еве, што ќе биде?

Илјадници шарени риби ќе ми пливаат, во окото. Коработ ќе ме покрие, земјата исто така. А јас за тоа време ќе летам. Високо. Високо….

Знаеш нели дека, сум за театари, полни со срце и оган. Театри каде што никогаш не владее ред. Каде има и песни и врискање и аплауз. И крајот не се знае однапред!

За тој момет целосно живеев, тоа најдобро знаев да го правам.

Ако ти се јават дека сум умрел?

Не верувај им, јас тоа не го можам.

На оваа земја, само на кратко наминав, да ти намигнам. После мене да остане трепетлива трага. И затоа не биди тажна, многу ми е важно за тебе да останам онај истиот будалест, а чудесно драг.

Ноќе кога ќе го погледнеш небото, и ти намигни ми мене. Тоа ќе биде тајна, за инает на сите изминати дни. Кога ќе видиш на небото комета да зацрвени, Запамети! Тоа сум јас сеуште оној истиот, шашав.

Летам и живеам!!! ”

Актерот Небојша Глоговац / 1969 – 2018 / е еден од најпознатите театарски и филмски ликови од Србија, почина вчера, по кратка и тешка болест во Белград. На матичната сцена во ЈДП – Београд, опстојуваше повеќе од две децении играјќи улоги од сиот светски и домашен репертуар. Почнувајќи од “ Големиот грабеж “ од Џо Ортон во режија на Дејан Мијач. Па, се до последната претстава одиграна на 13 Декември одигран минатата година, а се работеше за “ Хамлет “ од Шекспир.

Соработувал со најзначајните режисери од овие простори, меѓу кои се и македонските Слободан Унковски и Александар Поповски,

На филмското платно се појавува во фимот “ Вуковар, една приказна на Бора Драшкович“, а првата главна улога ја има во “Убиство со предумисла“ на  Горчин Цветановиќ.  Следуваат улогите во култните “ До коска “  “ Небесна јадица “, “  Буре барут“ , “ Кога ќе пораснам ќе бида Кенгур “, “  Утре наутро “,  “ Кругови “, и десетици други. Соработувајќи ос режисерите. Рајко Грлиќ, Горан Паскајљевиќ, Љубиша Самарџиќ и многу други.

Глоговац се смеат, не само за еден од водечките на својата генерација, тука и за еден од највлијателните актери во историјта на српоскот глумиште. За што сведочат и најголемите театарски и филмски награди во Србија.

е трагичен момент не само за уметноста во Србија, туку и пошироко во регионот, бидејќи и кај нас во Македонија како и на поширокиот балкански простор, Глоговац беше присутен не само на филмското платно и тв екраните, така и со своите претсстави, како кај нас и пошиоко.

Голем поклону до тебе голем Актеру!

Наше Театарче

“ Амадеус “ роденден

 

Волфганг Амадеус Моцарт е роден во Салзбург на 27 јануари 1756 година, во музичко семејство во кое пред да научи да чита почнал да употребува ноти. На 4- годишна возраст веќе почнал да компонира, а на 9 години ја напишал и првата опера – Бастиен и Бастиена. Кога имал само шест години свирел пред царицата Марија Терезија. Во текот на својот кус живот од првото дело, Манует, кој го напишал на само шест години до последното напишано пред смртта, Реквием, Моцарт создал околу 630 разлини дела меѓу кои и околу 50 симфонии и 20-тина опери.

Во Македонија е играна претставата далечната 1996 година во

Драмски Театар Скопје
„ АМАДЕУС “ / Автор: Питер Шефер / Режисер: Златко Славенски / Превод: Рајна Кошка-Хот / Сценограф: Владимир Георгиевски, Наташа Милованчева и Светозар Ристевски / Костимограф: Ѓорѓи Здравев и Наташа Андонова / Премиера: 18.7.1996 Фестивал Охридско Лето – Охрид

Играат: Сенко Велинов, Драган Сапсов -Дац, Јелена Жугиќ, Благој Чоревски, Ристо Гоговски, Бранко Ѓорчев, Марин Бабиќ, Ацо Јовановски, Илија Џувалековски, Александра Бошковска, Славица Галиќ-Петровска, Ѓорѓи Ѓорѓиевски, Војкан Јовановиќ, Елена Поцевска, Драган Кочовски, Стефан Кочевски и Милица Максимов

Награди:

Драган Спасов – „Златна маска“ од весникот „Вечер“ за улогата на Моцарт во „Амадеус“ на фестивалот „Охридско лето“ /

Сенко Велинов -„Златна маска“ од весникот „Вечер“ за улогата на Салиери во „Амадеус“ на фестивалот „Охридско лето“ /

Драган Спасов – Награда „13 Ноември“ за улогите на Моцарт во „Амадеус“ / „Амадеус“ (Најдобра претстава прогласена од списанието „Екран“ /

Сенко Велинов – Најдобро актерско остварување во театарот според ревијата „Екран“ за улогата на Салиери во „Амадеус“ /

Јелена Жугиќ – Награда за најдобар млад актер според ревијата „Екран“ за улогата на Констанца во „Амадеус“

Во 2018 е најавена работа на „ Амадеус “  Театар “ Ацо Шопов “  Штип

Театарската претстава „Ромео и Јулија“,најдобра претстава за 2017 година во Турција

 

Театарската претстава „Ромео и Јулија“ во продукција на Националниот театар од Истанбул, а во режија на Дејан Пројковски, е прогласена за најдобра претстава за 2017 година во Турција. Наградата ја доделува најголемото и најпрестижно списание за театарска уметност „Тијатро“ во Турција. Списанието „Тијатро“ секоја година организира доделување анадолиски театарски награди, а на синоќешното доделување во „Гранд Пера“ во Истанбул присуствуваа голем број личности од јавниот живот.

Премиерата на претставата „Ромео и Јулија“ во режија на Дејан Пројковски се одржа на 17 октомври минатата година, а до крајот на годината имаше 30 изведби. Гала-премиерата се одржа на 21 декември.  Во уметничката екипа заедно со режисерот Пројковски работеа и костимографката Олга Панго, а композитор на музиката за претставата е македонскиот музичар Горан Трајковски. Асистент на режија е Атила Клинче, сценографијата е на Нурула Тунџер, костимографијата на Медина Алмаџ и дизајн на светло од Серхан Акн.

Театарската критика во Турција даде највиски оценки за претставата „Ромео и Јулија“ во режија на Пројковски.

„Претставата што произлегува од кинематографската перцепција на режисерот треба да се разгледа во две фази – првата е длабочината на сцените што нè водат во магијата на љубовта, а втората е извонредниот спој на музиката и играта во водата. Приказната што е ставена во еден чин, а трае повеќе од 2 часа, не остава простор за потреба од пауза бидејќи секако ќе ја гледате во еден здив“, напиша во својата рецензија Јашам Каја, еден од најреномираните театарски критичари во Турција. „За да ја опишам оваа претстава, нема да згрешам доколку го искористам зборот совршена“, додава Каја.

За јануари годинава се закажани 12 изведби на „Ромео и Јулија“ во Истанбул и сите се веќе распродадени.

Семјуел Бекет ( 1906 – 1989 )

Семјуел Бекет
Samuel Beckett, Pic, 1.jpg

Бекет во 1977 год.
Псевдоним Ендрју Белис (Скорешна ирска поезија)
Занимање новелист, раскажувач, драматург, поет, есеист
Јазик англискифранцуски
Националност Ирец
Жанр драмапрозапоезијафилм
Книжевно движење Висок модернизам
Значајни награди Нобелова награда за литература (1969)

Семјуел Бекет (анг.Samuel Beckett13 април1906 — 22 декември1989) — ирскиписателдраматург и поет и претставник на т.н. „театар на апсурдот“. Добитник е на Нобеловата награда за литература во 1969 година[2]. Творештвото на Бекет претставува поглед врз човековата култура на формален и филозофско минималистички начин. Како ученик, асистент и пријател на Џемс Џојс, Бекет се смета за еден од доцните модернисти; како инспирација за многу подоцнежни писатели, тој понекогаш се смета и за еден од првите постмодернисти. Негово најпознато дело е трагикомедијата во два чина „Чекајќи го Годо“ (1952).

Животот на Бекет

Семјуел Бекет е претставник на театарот на апсурдот, односно антидрамата. Апсурдноста која започнува со егзистенцијализмот во антидрамата е уште понагласена. Таа се постигнува со повторување на исти бесмислици како средство за комуникација и отфрлајќи ги класичните драмски белези.
Бекет е раскажувач, критичар и драмски писател кој својата слава ќе ја здобие со драмата Чекајќи го Годо “. Таа ќе ги подели мислењата на критичарите, но и ќе го одбележи столетието.
Роден е 1906 година во Фоксрок, во близина на Даблин, Ирска. Студирал француски и италијански јазик на Тринити – колеџот во Даблин, а по дипломирањето заминал во Париз каде работел како лектор по англиски јазик. Во тоа време се запознал со Џемс Џојс, тогаш веќе познат писател со романот Улис“. Бекет напишал есеј за неговиот роман Финеган бдее“, и тогаш почнува поактивно да се занимава со пишување. Во текот на Втората светска војна се приклучува во движењето на отпорот, а по војната своите дела ги издава на француски јазик, а потоа ги преведува на англиски јазик.
 Негови најзначајни дела се романите: Марфи“, Молоа“, Малон умира“, Неименливото“; драмите: Чекајќи го Годо “, Крај на игра“, Среќни денови“, Игра“; и апстрактни, многу кратки драмски акти: Појди – дојди“ (со 121 збор) и Чин без зборови“ (нема зборови).
 Добитник е на Нобеловата награда за литература во 1969 година.

Чекајќи го Годо

Чекајќи го Годо“ е антидрама (театар на апсурдот), која претставува празнина, чекање како празно дејство. Во неа има низа дејствија и низа дијалози кои не претставуваат ништо – само празно губење на времето додека се чека нешто што нема да дојде.
Ако животот на Мерсо од „Странецот“ на Ками е бесмислен и апсурден, тогаш животот и ликовите во оваа драма се супербесмислени и суперапсурдни.
Темата на драмата е содржана во насловот, чекањето на двата главни лика (Естрагон и Владимир) на Годо, кој им ветува работа и подобар живот.
Идејата е во бесмислата на животот која сепак е поткрепена со надеж за подобра иднина и пронаоѓање на смислата. Надеж, дека утре ќе биде подобро, дека утре можеби ќе дојде Годо.
Во оваа драма сè е релативно. Времето, местото, па и ликовите. Времето е денес, утре и вчера, а можеби и не е. Самите ликови не знаат дали чекале вчера или некогаш порано, а и утре можеби ќе чекаат, ако стигнат на време. Местото е покрај некое дрво, кое можеби е грмушка. Апсурдот на релативизирањето оди до таму што не е сигурно дали е тоа вистинското место каде што се договориле да се чекаат и дали и вчера биле тука или првпат доаѓаат.
Драмата е трагикомедија во два чина, во кои дејството речиси се повторува
Ликови
 Карактеристично за драмското творештво на Бекет е што ликовите се јавуваат во двојки. Едната двојка се Естрагон и Владимир, скитници и неразделни другари, а втората Поцо и Среќко кои се во однос надреден и потчинет.
Ликовите се надополнуваат еден со друг и во своите карактери не се сосема издифиренцирани. Тие се тажни кловнови, чиј живот е сосема бесмислен, бесцелен, исполнет само со празнина и чекање. Чекање на излезот и на спасот.
Естрагон и Владимир речиси не се разликуваат. Естрагон е малку поемотивен, а Владимир поразумен и порационален, Естрагон повеќе заборава, а Владимир малку помалку, на Владимир му смрди здивот, на Естрагон нозете. Тие не можат еден без друг, си помагаат, се чуваат. Неразделни се, иако за време на ноќта се разделуваат, но веќе следниот ден тие повторно се наоѓаат привлекувајќи се како магнет. Кога Естрагон ќе го слушне Владимир дека пее додека е сам, тој љубоморно ќе заклучи дека е среќен без него. Всушност, двајцата биле задоволни што ноќта ја минале сами, но потоа некоја сила ги влече повторно да се доближат. Тие иако се двајца, се чувствуваат како еден и се чувствуваат осамено. Затоа кога ќе се појават Поцо и Среќко, Владимир е среќен што побрзо ќе им помине времето и вели:

 Владимир:      Сега повеќе не сме сами, чекајќи ја ноќта, чекајќи го Годо, чекајќи …чекајќи. Цела вечер се боревме, без ничија помош. Сега со тоа е готово. Веќе е утре.(…) Времето веќе истекува. Сонцето ќе зајде, месечината ќе изгрее, а ние ќе заминеме … оттука.

Кај другите два лика имаме сосема различна варијанта. Тие се спротивни. Нивниот однос е однос на надреден и подреден; на господар и роб, па според тоа, тие би требале да се одбиваат. Но, и тие се во неразделна врска. Господарот Поцо и покрај сето изживување врз Среќко не може да го оттурне од себе. Среќко прави сè за да му се допадне на господарот и да остане во негова служба. Не го испушта багажот (во кој има песок за да тежи), игра, пее, мисли, врзан е со јаже за вратот на кој му се направиле рани, го трпи камшикот. Нивната спротивност се зголемува кога Поцо ослепува, а Среќко онемува, но тие пак се заедно.

Во современото општество во кое е карактеристично отуѓувањето на луѓето, ликовите насликани во драмата се типични. Неразделните врски се такви поради навиката и неиницијативноста. Често се дружиме со истите луѓе, ги чуваме старите пријатели, зашто ни е тешко да наоѓаме нови, одново да ги запознаваме и да се зближуваме. Тешко е да се направи чекор напред. Посигурно ни е да седиме и да чекаме, отколку да го направиме чекорот кон неизвесното и новото. Дали навистина не постои излез? Изборот што го правиме е слободен, никој не нè ограничува, освен самите ние – заради стравот од непознатото.

Во вториот случај, иако изборот на претпоставените не го правиме, не значи дека мора безусловно да го трпиме јаремот што ни го наметнуваат, а со тоа целосно да го изгубиме нашето достоинство. Во модерното општество сите ние сме на некој начин Среќко, а малкумина се Поцо.

Лав Толстој (1828-1910)

 

Хероината на мојата приказна, која ја љубам со сета моќ на душава, која сум се обидел да ја претставам со сета нејзина убавина, која била, е и ќе биде прекрасна, вистината е.

Лав Толстој
L.N.Tolstoy Prokudin-Gorsky.jpg

Лав Толстој
Фотографија на Сергеј Михајлович Прокудин-Горски.
Занимање Романописец
Период 1852–1910
Жанр Роман, новела, есеј
Значајни дела Војна и мир
Ана Каренина
Воскресение

Потпис

Лав Николаевич Толстој (9 септември, 1828 година – 20 ноември, 1910), е роден во Јасна Полјана. Потекнува од аристократско руско семејство, поврзано со некои од најмоќните руски фамилии. Всушност, Толстој бил четврти братучед на Александар Пушкин.

Во раните години од неговиот живот, се борел со своите студии и летал низ животот, завршувајќи во огромни коцкарски долгови. Заситен од својот бесцелен и бесмислен живот, волонтира во руската армија, но ова ново искуство како војник, го доведува до моментот да стане пацифист во подоцнежниот живот. Забелешките собрани од бојното поле, можеме да ги најдеме во „Севастополските раскази“, кои го издигнале како еден од водечките руски писатели, привлекувајќи го вниманието дури и на актуелниот цар. Навраќајќи се на овие години, подоцна во Исповедите од 1882 година, тој горко жали за изарчените години во армијата.

tolstojcitat

Толстој имал длабок интерес во потрагата по поголемо разбирање и оправдување во животот. Патувал широко низ Европа, но се повеќе го разочарувала материјалистичката страна на европската буржоазија. Полемизирал и со оние со кои не се согласувал како Иван Сергеевич Тургенев (нашироко сметан за најдобар руски писател од неговата генерација), а развива и благонаклонетост кон селаните, сиромашните и оние кои биле угнетени од општеството. Наоѓал начин како да им помогне и служи.

Во 1862 година, се оженил со Софиjа Андреевна Берс, помлада од него цели 16 години. Овој брак, обезбедил степен на стабилност од каде Толстој ги создал неговите најголеми дела  Војна и Мир и романот Ана Каренина.20TOLSTOЈ

Војна и Мир е едно од најголемите литературни достигнувања и е неверојатено во својот домен, реализам и чувство на историја. Некои од ликовите биле вистински историски луѓе, а некои измислени. Во него опишани се во најпрецизни детали настаните кои довеле до француската инвазија на Русија, како и влијанието на Наполеон врз царистичкото општество, кое го гледаме преку судбините на петте руски аристократски семејства. За Толстој, делото никогаш не било роман: „Не не роман, а уште помалку дека е поема, туку е еден вид историска хроника“.

Војна и Мир

1238179515

По епските Ана Каренина и Војна и Мир, Толстој се подложува на промена на религиски и филозофски став. Под влијание на будизмот и Беседата на гората на Исус Христос, тој развива пацифистчко-анархистичка филозофија и ја поддржува граѓанската непослушност со цел подобрување на благосостојбата на угнетените. Неговата филозофија и христијанскиот анархизам, почнале да привлекуваат приврзаници кои создавале идеалистични Толстој комуни – на овој начин е создадено Толстојското општествено движење. Сепак, Толстој иако воодушевен од идејата за ова движење, никогаш не ги охрабрувал луѓето да се приклучат на истото, сметајќи дека секој треба да има своја свест. Православната црква го екскомуницирала, но неговото наследство како писател, морален мислител и реформатор останало длабоко вкоренето во светската литература и филозофија.posledna-tolstoj

 

 

Театар „Мастерскаја П. Фоменко”, Москва

 

Театарот Мастерскаја П. Фоменко” е формиран во 1993 година, а неговото име дојде оттаму што секоја класа на студенти при Државниот институт за театарска уметност (ГИТИС) во Москва се нарекува ‘мастерскаја’ (во буквален превод ‘работилница’), па бидејќи студентите на професорот Пјотр Фоменко останаа заедно и по дипломирањето, ова име  стана – и име на театарот. Денеска, „Мастерскаја П. Фоменко” е еден од омилените театри на московската публика, а претставите во продукција на театарот во многу наврати освојуваа престижни театарски награди во Русија меѓу кои, покрај Златната маска, и наградите: Станиславски, Кристалниот Турандот,  Чаика, Хит на Сезоната, Златен витез и други, како и низа награди и признанија на многубројни меѓународни фестивали.

Театарот „Мастерскаја П. Фоменко” е креиран со  mayoral decree под водство на Пјотр Фоменко во 1993, но историјата на Фоменковците започнува во Јули 1988, кога Пјотр Фоменко ја избра неговата втора класа на студенти по театарска режија на Руската театарска академија (ГИТИС).

Претставите во продукција на театарот беа поставувани не само од уметничкиот директор, туку и од многу други режисери како Сергеј Женовач, Евгениј Каменкович, Иван Поповски и Николај Дручек. Театарот редовно прима нови студенти: во моментов театарот вклучува три генерации на „Фоменковци”. Во 2007г. Театарот регрутираше група актери и режисери кои сакаа да  ја продолжат својата професионална обука со Пјотр Фоменко. По овој тригодишен дипломски курс многу учесници се приклучија во театарот. Тие учествуваат во претставите на тековниот репертоар и се вклучени во создавањето на нови претстави.

Во голем дел од своите рани години, на театарот му недостигаше дом. Во 2000 година тој конечно се пресели во реновираниот простор кој претходно му припаѓаше на Киното Киев. Неколку години подоцна, московското градско собрание изгради нова зграда за театарот „Мастерскаја П. Фоменко” која располагаше со сите модерни технички можности. Новиот простор беше отворен во јануари 2008 со премиерата на Фоменковата режија на „Мома без мираз” од Александар Островски.

Пет продукции му претходеа на официјалното формирање на театарот. Тоа беа: Дванаесеттата ноќ од Шекспир, во режија на Евгениј Каменкович; Редот на Свети Владимир, Третиот клас од Николај Гогољ, во режија на Сергеј Женовач; Авантура од Марина Цветаева, во режија на Иван Поповски, Волци и овци од  Александар Островски, во режија на Пјотр Фоменко; и Врева и бес од Вилијам Фокнер во режија на Сергеј Женовач.

Со овие студентски продукции порасна театарот „Мастерскаја П. Фоменко”. Само една од овие претстави е сé уште на репертоарот (Волци и овци) и е сé уште омилена кај публиката. По премиерата во Мај 1992, таа до сега е 20 години на сцената.

Актуелниот репертоар на театарот е составен главно од претстави кои беа поставени во последните години.

Пјотр Наумович Фоменко

Fomenko.png
Роден Пјотр Наумович Фоменко

13 Јули 1932 во Моска

Починал Август 9, 2012 (на 80)
Москава, Русија.
Дејност  Театарски режисер, филмски режисер, театраски профрсор
Активни години 1958—2012

Пјотр Наумович Фоменко (руски: Пeтр Наумович Фоменко, 13 јули 1932, Москва – 9 август 2012 година, Москва) беше советски и руски режисер, држел работилници во московски театар ‘Петр Фоменко‘ .

Создадени се 60 продукции во театри во Москва, Санкт Петербург, Тбилиси, Вроцлав, Салцбург и Париз.Карактеристичен начин на режисерот Фоменко е имагинативно и парадоксално размислување, градење на перформанси базирани на принципот на иронично споредување на спротивставени епизоди; неговите дела се живописно театарски и музички се различни, брилијантни, со богат актерски ансамбли.

Во голем број на продукции од доцните 1970-ти – раните 1980-ти, Фоменко експериментирал во жанрот на трагична гротеска.

Телевизиските продукции кој тој ги работел се необични допираат во длабочината на психологијата, со строго придржување кон идејата која е авторск и има својствен стилот

Во 2000 година предава на Парискиот конзерваториум, а потоа настапи на Комеди Француза (2003).

Во 2001 година ги објави последните ученици. Во 2003 година го напушти одделот за режија на РАТИ (ГИТИС), а официјалната ја напушти театарската педагогија, во која има дадено повеќе од 20 години живот. Меѓу учениците, режисерите Фоменко Сергеј Женовач, Иван Поповски, Олег Рябкин, Елена Невежина, Владимир Епифанцев, Миндаугас Карбаускис, Сергеј Пускпелис, Алексеј Бураго, Николај Дручек, актерите Игор Уголников, Галина Тјунина, сестрите Полина и Ксенија Кутепова, Мадлен Джабраилова, Полина Агуреева, Андреј Казаков, Кирил Пирогов, Илија Любимов, Евгениј Цыганов.

Тој починал во Москва. На 9 август 2012 година. Погребан на 13 август, Ваганковски гробишта.

Претстава за Гинис

 

Стилски вежби “ со Перо Квргиќ и Лела Маргитиќ

Претставата „Стилски вежби“ од Рејмонд Квини, во која игра актерското легендарно дуо Перо Квргиќ и Лела Маргитиќ, влезе во својата 50-та сезона, што оваа претстава ја класифицираше за место во печатеното, скратено издание на Гинисовата книга на рекорди.

Приказната за 11-тката во која ” … Освен вообичаениот застоен воздух, се чувствува и мирис на праз, јајца, гулаби, секири, гробови, злочини, лук, прдеж…”, започнала од 19 јануари 1968 година, во театарот ИТД, но тогаш партнерка на Квргиќ му била Миа Оремовиќ, за по две години, неа да ја замени Лела Маргитиќ, со која Кѐвргиќ непрекинато игра до ден – денес (следната нивна претстава е на 29 овој месец), во театарот Планет Арт во Загреб, Хрватска.

Режисер на претставата е веќе починатиот Томислав Радиќ, кој, пак, истиот текст на Квини го ставил и на филмското платно, додека Перо Квргиќ, својата книга колумни ја нарекол со истиот наслов “Стилски вежби„.

Уште еден куриозитет е тоа што актерот Перо Квргиќ, се уште активно ја игра претставата и покрај неговата 90-годишна возраст.

Гран при за “ Три сестри “ во Русија

 

На 33. Меѓународен Театарски Фестивал во Липецк, Русија, претставата   “ Три Сестри “, во режија на Трајче Ѓорѓиев, а во изведба на Народниот Театар “Бора Станковиќ” од Врање, Србија, ја освои наградата за најдобра претстава на фестивалот.

Претставата ” Три сестри ” се играше во октомври 2015 година на “Денови на театарот на Борин” во Врање. На минатогодишниот фестивал на професионални театри, актерката од театарот во Врање, Жоаким Вујиќ, Жетица Дејановиќ, ја освои наградата за најдобра актерска претстава во оваа претстава ” Три сестри “.

Македонскиот актер и режисер Трајче Ѓорѓиев во Врање направи пет драми.