Нa Мите Грoздaнoв ( Никoлинa Вaсилевскa )

 

Вo 2006 гoдинa вo Дрaмски Теaтaр зaпoчнaa нaшите чести средби oткoгa ми јa дoвери глaвнaтa улoгa вo “Зaтвoр зa жени”. Дoтoгaш секoгaш беше некoј друг, некoј oд ликoвите кoи ги игрaше нa сценaтa или тaму кaдештo нaјчестo те гледaв- Мaкедoнски нaрoдни прикaзни.
Пред некoлку денa интензивнo мислев нa тебе, ги читaв пoсветите нa книгите oд Д-р Михaил Левенски штo ми ги пoдaри пoсле премиерaтa, се сетив нa сите “oпaшки” кoи oд милoст ми ги стaвaше кaкo имињa.
Секoгaш ми викaше дa oстaвaм нештo пo себе, зaштo ” Еден ден Снешке, мене кАА ќе ме немa, три децa ќе ми зaпaЉaт свеќa- фaНи дечкo, oмaжи се и рoди. Сите ќе oдЕме гoре, aмa и oвде дa oстaвЕме требЕ нешЧo”.
Или: ” Никoлинo, не ми се прaј режисер. Михaил си нaпишaл, јaс режирaм, ти си глумиш. Јaс ќе ти кaжaм кaкo и штo, не ти нa мене!”;
” Ѓурѓo, рaзлетaнa си нa сите стaни, фaни си еден пaт и терaј, живoтo е еден, млaдoстa истo aмa пoкрaткa”.
Димитријo сине Митре”- беше твoјaтa песнa, мaјкинo единче- зoштo Димитријo пoјде кaј мaјкa ти тoлку рaнo, дa oстaреше пoвеќе, бaрем уште еднaш дa се изнaсмеевме зaеднo, дa седневме зa Св. Никoлa, дa се рaспеевме, дa изглумевме уште еднa претстaвa…
Мите нa Бoрче и Бoрче нa Мите… Или Мите нa теткa Мaгде и oбрaтнo… Пoсле сите успеси и oдигрaни претстaви ти си сaмo нивен и нa двете ќерки… Сaмo тие јa нoсaт нaјгoлемaтa тaгa a ние сo нив јa делиме, штo сме делеле сo тебе и дoбрo и лoшo, и дедoвa бoлкa семејнa и рaдoст и тaткoвa среќa и тaгa… А ти oбичен, нa сите нaс, чичкo Мите oд Тaфтaлиџе, бoем желен зa песнa и зa седенкa!
Ќе ги пoмнaм и рaзбирaчките и нерaзбирaчките нaши, зaштo живoтoт нoси сЕ и нaјлoшo е Гoспoд штo ни oстaвил тaгa. Е тaa, кaкo и љубoвтa и сеќaвaњетo е вечнa.
Вечен ќе ти е спoменoт. Светлo и пoлнo дa ти е гoре и сo убaви луѓе и сo убaви песни!
Пoздрaв дo некoј следен пaт…

Никoлинa Вaсилевскa

Васил Зафирчев/ akтер

Васил Зафирчев/ akтер

Мојот театар

Мојот театар не зависи од директори, советници, комисии и министри, а уште помалку од вождови и гуруа, од кланови, здружувања, групации и колективитети. Мојот театар не прифаќа припадност и своина, туку само слобода и вечно трагање. Мојот театар не признава големи и мали, анонимуси и ѕвезди, неважни и важни, подобни и неподобни, наши и ваши, леви и десни. Мојот театар не распознава црни тефтери и бели книги. Мојот театар не познава градови и села, метрополи и паланки, големи и мали сцени, стари и нови театарски згради, ниски плати и високи хонорари, големи буџети и на лажичка дадени пари небаре за преживување лек. Мојот театар признава само одлични, добри и помалку добри претстави и исто такви создавачи на театар. Мојот театар не прави разлика меѓу многу и малку публика, меѓу публика дојдена да гледа театар и публика дојдена да биде видена во театар. Мојот театар почива на вештина, талент, идеја и концепт. Мојот театар се храни само со посвета и љубов. Живее секогаш во мене и патува секаде со мене. Го чувам во внатрешниот, специјалниот, тајниот џеб на душата. Излегува од него при секое мое стапнување на сцената, за на крајот повторно да се врати во него. Јас и мојот театар имаме ритуал, нешто како медитација пред заспивање, како мантра за повикување сонце по дожд или како молитва при палење свеќа. Мојот театар е вечен и исто толку ефемерен. Тој може без мене ако сака. Можам и јас без него ако сакам. Ама не сакам. Не сеуште. Барем додека верувам во безусловната љубов кон мојот театар. Без оглед и наспроти сé! Другите како сакате. Секој со својата љубов кон својот театар. Безусловно! 
Честит 27-ми Март!

ЖИВА

Денес  театарската прашина

 твореше  солзи.

На  сцената гласови, трепереа,

на сцената тебе те имаше, таму горе,

во молк обвиена

молчиш,

молкум

ти гледаш,

во очи, те гледам, замислена, 

а не можам да те допрам.

Зошто,

молкот твој послино ечи.

Последната претстава ја одигра денес,

онаа најтешката улога, кога

Актерот молчи.

Но и тоа го направи

актерски, силно, експресивно!

Молкот,

го растрепери силниот  аплауз,

силен, долг,  долг до вечноста

со многу солзи.

Не сакав

да си заминеш од сцената,

 да те снема,

да се запалат светлата,

да се спушти земската завеса…

Сеуште ќе чекам, со надеж дека

завесата ќе се крене,

а ти, да продолжиш…

Жива!

Катерина Грозданова

Кинегонда на Венко замина!

Писателот,поет и есеист Венко Андоновски напиша емотивни стихови со посвета на актерката Билјана Беличанец, која сношти се самоуби во својот дом во Скопје. Во нив, тој вели дека Билјана не умрела, туку само се лизнала. “Камена,а стаклена и дребна, ја нарече Беличанец Андоновски во песната.               

СЕЌАВАЊЕ / МАКЕДОНСКА ПОРАКА ЗА СВЕТСКИОТ ДЕН НА ТЕАТАРОТ, 2009.

ВО ЧЕСТ НА РОДЕНДЕНОТ НА ТЕАТАРОТ. НЕКА НИ Е ЧЕСТИТ ПРАЗНИКОТ

ЃОРЃИ ЈОЛЕВСКИ Светски ден на театарот – 27-ми март

Македонска порака од Ѓорѓи Јолевски, актер, Македонски народен театар

Живееме во многу комплицирано време. Стресно и хаотично. Од нас се бара да се откажеме од својот идентитет и да влеземе во глобалниот систем на вредности каде што нема индивидуалност, сопствен став за светот што не опкружува. Да се вклучиме во систем кој ни нуди „сигурност“ и слепо да веруваме во него.
За да го одбегнеме привидот на сигурност, моќ, пари, сајбер-свет, најдобро е, како што верникот стои пред свештеникот, така и ние да застанеме пред самите себе и да се погледнеме, да влеземе во себе и да ги побараме емоциите кои одамна сме ги заборавиле во трката што ни ја нуди таканаречената стварност. Театарот е идеалната уметничка творба која нуди средба со самиот себе си. Таа и како концепт и како реализација ја потенцира индивидуалноста и ја потврдува тезата еден човек – еден Космос. 
„Велат дека на седмиот ден од создавањето на светот избувнала здодевноста. Луѓето не знаеле што да прават со подареното време – денот на починката – па Господ се почувствувал присилен да го започне последниот обид, се разбира на ниво на своите преходни изуми.

„Нека има светлина! Ох не, тоа веќе го имав….“
И така, по долга самозадлабоченост, значи, по една сосема длабока, длабока, длабока задлабоченост, толку длабоко може да се задлабочи само Господ…..
Идеја! „Нека има театар – Нека има театар! “.
Вака татарскиот маг, Питер Брук, на свој луциден и софистициран јазик ја започнува расправата за суштината на театарот.

Светот се менува во секоја секунда. Врие како во котел. Така живее современиот човек а така живее и театарот. Уметниците се втурнуваат без страв да влезат во битка со непознатото и невозможното. Театарот е магија која е многу конкретна во своето предупредување, коментирање на реалноста но и дијагностицирање на аномалиите на таканаречената реалност. Кога ќе ја најдете дијагнозата, се разбира дека ако ништо повеќе ќе се обидете да предложите лек против болеста на ваш сосема специфичен јазик. И ако не верувате дека тоа е возможно едноставно ќе ја изгубите надежта а тоа секако не е човечка карактеристика. Можеби Бекет во сета своја безнадежност ја потенцира токму желбата човекот да се обиде, и покрај невозможните околности, да остане жив па макар и правејќи си друштво самиот на себе си.

Во ова кратко време што Бог ни го дал да престојуваме во овој простор треба постојано да сме во движење правејќи го она што најдобро го знаеме. Актер сум и светот го гледам преку призмата на театарот. Тоа е местото каде што се чувствувам жив. Местото каде што можам слободно да дишам. И да верувам дека мојот партнер – гледачот, после добиената доза волшебство, ќе се врати во својот свет променет.

Горан Стефановски рекол за театарот

 Секогаш беше хируршки прецизен …во негова чест и за нашата најголема љубов…

“Кога ништо не е в ред, а не се крева ниту малиот прст ситуацијата за се подобри… и во тоа се бара дури и некакво задоволство. Ужас. И на овој Балкан никогаш ништо не одело како што треба. Дваесет илјади години наназад. И кога во сиот тој метеж некој се заложи да помогне, таа помош не се прима добронамерно. Напротив. Сомничаво се одбива. И состојбата продолжува. Вие сте осудени да живеете во состојба на пропаѓање. Не, не на пропаст, да се разбереме. Пропаста е дефинирана состојба. Ни на благосостојба од која сте далеку. Туку на постојано и постојано пропаѓање. Во истите дупки, на ист начин. Повторно и повторно, упорно и тврдоглаво. Никогаш не извлекувате никакво искуство. Тоа станува смешно.”

Фастен

Сакам да речам: “Фастен” треба да се погледне. Претстава која зборува за едно семејство, среќно, какви што ги има насекаде по “белиов” ни свет, а дома завиткани, молкум седат потајно, во црнина. Видливи, компактни, среќни, големи, гламурозни, многудетни, добро ситуирани, а зад сето тоа трулежот на секоја личност засебно жива , но “мртва”.

Со многу болести, посесивност, татковска непочит кон децата, деца кои сам тој ги злоставувал, кои станале алхохоличари, депресивни, и мајка која сетоа тоа го живее и гледа пред своите очи и молкум се преправа, во сите години години живот во тој брак.

Современа тема тогаш и сега во Данска, а и кај нас. До и во нашата соба, на другата врата, кај соседот и сѐ тоа блиску до нас.

Направени се добри сценски решенија, минимализам, а гламурозен, во гардеробата пред сѐ…Актерската екипа на врв на својата задача.Се радувам што овој пат нема да речам како гледач, дека беше здодевно, зошто и молкот на сцената, во очите на актерите, говореше. Со малите, назнаки, понекогаш и силни, полни гнев и омраза, актерите низ движењата нѐ убедија во сѐ она што беше речено и сторено на сцената. “Стегната“ претстава од страна на режисерката Зоја Бузалковска.

Ви Благодарам како гледач, на целата екипа, што публиката ја оставивте мирна и будна, а зборовите кои нѐ оставаа во молк, ни тежеа и нам.

Се заврши со среќен крај, кога мајката која молчи сите години во тој брак, конечно застанува на страна на своите чеда….

Убаво е да се види ова претстава во Драмски театар – Скопје.

Гледачот !!!

Бубамара не лета надвор од Скопје!

Cакам да кажам: Дека вреќе кога давале збм на Театар за деца и младинци – Скопје. Искрено мислам дека повеќе имаше причина да добие “ Убавицата и Ѕверот“ во чест на 350 изведби и скоро 20 години од смртта на Игор Маџиров. Како и да е, не треба да се заборави. Љупка Џундева / Љубиша Георѓиевски и Салаетин Билал. Бубамарава никако да одлета, на подобри места, вредни и силни раце… Тие па тие!!! Има и друи млади актери кои многу повеќе се докажале 😞. Поради тоа мислaм дека треба убаво да се размисли кога се даваат наградите.
А да не говорам за театрите надвор од Скопје кои исто така макотрпно работата и не се за потценивање! Само МНТ ли работи во оваа земја, не ми е јасно. Алоооо!!!

Кој ли тоа им суди на сите тие актери…

Гледачот