ПО ТРАГАТА НА ЕДНА ТЕАТАРСКА ДИМЕНЗИЈА

Поезијата подзаборавена во театарот

Во последно време речиси и воопшто да не се зборува и размислува на оваа тема, а и не така одамна (пред неполни три децении) имаше обиди и се правеа цели претстави – перформанси на поезијата на нашите современи автори. Така театарски се преточени стиховите на Михаил Ренџов, Ристо Јачев, Ацо Шопов, како и во повеќето случаи кога се создавани цели претстави во рамките на СВП

Интересна, иако малку подзаборавена тема во театарот е (не)постоењето на поетскиот театар како форма. Театарските автори и чинители како да подзаборавија дека токму поетскиот збор уште од антиката е во основата на театарските случувања и збиднувања. Од овој аспект со текот на милениумите и постоењето на театарот се до овие модерни времиња, како да се губи нишката и поентата на поезијата во театарот, односно можноста за нејзино инволвирање на за многумина штиците што навистина живот значат. Во последно време речиси и воопшто да не се зборува и размислува на оваа тема, а и не така одамна (пред неполни три децении) имаше обиди и се правеа цели претстави – перформанси на поезијата на нашите современи автори. Така театарски се преточени стиховите на Михаил Ренџов, Ристо Јачев, Ацо Шопов, како и во повеќето случаи кога се создавани цели претстави во рамките на СВП.

Цел на уметноста беа зборовите и поезијата, а актерите кои го правеа тоа беа Мите Грозданов, Владо Светиев, Сабина Ајрула, Софија Гогова Врчаковска…

Зошто во моментот е таква ситуацијата ги запрашавме Сашо Миленковски, актуелен директор на МНТ и Трајче Кацаров, поет, драматург писател и актуелен уметнички директор на штипскиот театар. Според Кацаров “Театарот отсекогаш бил место каде поетот се стекнувал со правото на јавност… поезијата може без театарот, но театарот не може без неа”.

Како менаџер на една национална куќа Миленковски иако како што вели режисерски не ја поддржува идејата за естетика на поетскиот театар, сепак потенцира дека е еден од оние кои бездруго би поддржале еден ваков проект, бидејќи како што вели, “она што мене ме интересирало во театарот е поврзано со неговата епска димензија и снага и доколку се понуди таков текст или проект во МНТ секако дека ќе го поддржам како што ги поддржувам различните форми на театарски израз”.

НИКОЛА РИСТАНОВСКИ, АКТЕР

 

 

ЗА ТЕАТАРЧЕТО, СО ЉУБОВ…

Освен театарска продукција и освен правење претстави , во Театарот секогаш и сосема- во доволни количини- недостасувало струење и размена на СВЕСТ И ЕЛЕМЕНТАРНА СМИСЛА. За тој свет…И во тој Свет.А.и за оној околу. Или ,како што би рекол Ти-Борче-електрони..
Јас би рекол-фотони..Оти се врзани за светлина.
Тоа обично би требало да се случува и во бифе, и на улица, и пред претстава,и после неа..да се случува меѓу луѓе, меѓу актери-уметници.. сеедно.. значи сето она што значи рефлексија од Театарот,негово доживување, и сето она што може да значи некој негов катализатор на било кој начин.Било да се работи за разговор,слика или пишан збор.Нешто што е живо,импулсивно,креативно а можеби и искрено.Нешто што ќе остане.
Тоа Ваше,- Наше театарче-,може да биде важен дел од сето тоа! Значи, може да се занимава со последиците, а понекогаш да иницира и некои причини.
Тоа нешто- Во таа смисла – секогаш недостасувало, дури и тогаш кога го имало одпојќе.
Во нашево време, со самото тоа што и Театарот во суштина на некој начин е ставен во една чудна позиција, што му дава посебно значење ,- секое нешто- од овој тип е пред се една романтична, многу романтична идеја!.. Но театарот, или – Театарчето не се прави без Љубов.Нели?..Дури и тогаш кога таа станува по малку патетична или не дај Боже -недоволна…
Вашиот порив и иницијатва може само да радува. Многу малку нешта остануваат откако ќе заврши претставата, многу нешта се забораваат, некои дури и ненамерно,..се муабети се помалку, а за полемика не станува збор… а за да можеме во нешто да напредуваме или барем да исправиме по некоја грешка – онака патем,па макар и своја – најпрвин е потребен разговор. Како и на секое место- така и во Театарот.И околу него – се разбира.
И така, завлечени во своите дупки , секој со своите предрасуди и клишеа, победи и порази,секој задоволен од својата бесмртност или просечност,-очекуваме- ете, овде, во Вашето а и Наше театарче преку пишување, анализи,осврти,информации, критики,есеи и пред се – Мислења и Размисли – да дојдеме барем до едно ниво на Самокритика.Елементарна.Ете, за почеток…
За да можеме да тргнеме понатаму.
Нашето Театарче и покрај тоа што е деминутив, навистина ме радува. Не се сомневам дека формирате едно тло, коешто е многу добронамерно,издржано, слоевито и слободоумно!
Во тој случај- ќе бидам секогаш на располагање, се разбира!
За многу години!

11992218_10207744717431137_470657723_n1-629x320

Би било нескромно да кажам дека не сум. Со повеќе од 60 улоги во театар, 20-ина на филм, нема зошто да не бидам задоволен. Проектите ги избирам интуитивно, немам големи планови за себе, а кога ги немам плановите, обично ми е случуваат многу работи. Во 2016 имав шест насловни претстави, мислам дека ќе одморам малку во изборот на нови претстави вгодина, оти треба да здивнам.

Монокл

 

 

 

hris-petr

Христо Петрески

КРАТКАТА ПРОЛЕТ И НАСОЛЗЕНАТА ЗАВЕСА

 
Кон книгите Кратката пролет на некои театри во внатрешноста на СРМ од Ристо Стефановски и Насолзена завеса од Благој Г. Кичеец

Книгата Кратката пролет на некои театри во внатрешноста на СРМ од Ристо Стефановски е вкоричено издание на авторот од 1977-1978 година, во кое се поместени вкупно четири негови текстови – публикувани во списанието Современост од Скопје и тоа во броевите: 9-10/1977; 1-2/1978; 4/1978 и 5/1978 година.
Уште на самиот почетокот од првиот текст Стефановски вели: Сознанијата за театарската уметност во Македонија би останале непотполни ако не се даде барем еден бегол осврт врз дејноста на театарските куќи што се веќе расформирани од разни причини.
Понатаму, Стефановски додава дека треба да се доосветлат некои аспекти од театарскиот живот во нашата Република, па додава дека тоа е долг, меѓу другото, и кон плејадата артисти и други театарски работници, кои веќе одамна се занимаваат со друга дејност, меѓутоа без оглед на тоа – во нивната интима периодот додека работеа како театарски луѓе длабоко е врежан и никогаш нема да избледнее.
Стефановски укажува дека поголемиот дел од споменатите театри изникнале како резултат на повоениот револуционерен подем и разбрануван ентузијазам, кој не секогаш водел сметка за реалните можности (пред сé, за кадар и за простор), но…
1.
Во 1951/52 година, долгогодишните аматери во Гевгелија добиле статус на професионалци, односно формиран е Околискиот народен театар – Гевгелија, кој за жал, ќе постои и работи само една година, кога и ќе гостуваат познатите Петре Прличко и Добрила Чабриќ како Митке и Коштана во истоимената претстава.
Од пазувите на Гевгелискиот ансамбл произлегуваат и неколкумина истакнати драмски уметници (Стојка Цекова, Ружа Икономова, Олга Ринчева, Марица Вркиќ и други, кои својот пат го продолжиле во театрите во Скопје, Штип, Битола и Прилеп.
Од 1952/53 година повторно се враќа драмскиот аматеризам во овој град, каде во текот на 1954 година населението на Гевгелија врз доброволна основа ја изградило зградата на својот театар, која во тоа време, ако се изземе зградата на Македонскиот народен театар, била речиси единствена што ги задоволувала барањата за нормално работење.
2.
И во Тетово, како впрочем и во другите наши градови, носители на драмскиот аматеризам биле просветните работници. Таму, во 1950 година бил формиран Градскиот народен театар – Тетово, како професионална драмска куќа. Во текот на своето постоење, овој театар прикажувал просечно по седум премиери во сезона и по 140 изведби, кои годишно ги посетувале околу 40.000 лица. Коштана била прикажана 40, а Чорбаџи Теодос – 28 пати. Тетовскиот театар организирал гостувања и турнеи во Охрид, Лесковац, Вучје, Грделица, Радуша, Гостивар, Кичево и некои други населени места. Во состав на Театарот, дури била основана и куклена сцена. Во Театарот, покрај професионалните артисти (Панта Николиќ, Ацо Цветковски, Рада Стојановска, Панче Васовски – Камџик и други), работеле и околу дваесетина аматери. Во Театарот сите работеле сé, па и артистите често сами го правеле декорот и другите неопходни нешта. Се работело и повеќе од 18 часа на ден, а премиерата на Народен пратеник артистите ја подготвиле точно за една седмица.
3.
Во Кочани пак, во 1929 година е формирана драмска секција, а по ослободувањето е основан и Аматерскиот театар. Во периодот 1944-1949 година, до основањето на професионалниот театар,  меѓу другите, биле прикажани и: Покојник, Сомнително лице, Печалбари, Македонска крвава свадба и други. Кон крајот на 1949 година бил основан Народниот театар – Кочани. Се работело сериозно и студиозно, што го оправдувало постоењето. Но, по деветгодишното постоење, по 56 премиери и 571 изведба,  престанува да постои. Иако имало повеќе од шест премиери годишно, со повеќе од 65 изведби и просечно над 200 посетители на претстава, односно над 2.000 посетители по премиера или вкупно околу 13.000 гледачи годишно. Секоја седмица во Кочани се изведувале по 2 претстави, а месечно вкупно 8. Најмногу на сцената се појавувале следниве актери: Митко Тодоров, Стојче Стојанов, Ружа Арсова, Лидија Ефремова Пешева и други. Директорот на театарот Борис Стојчев бил режисер, преведувач, сценограф, но и актер.
Новинарот Илхами Емин во весникот Нова Македонија во написот Пет години плодна работа на Кочанскиот театар, меѓу другото, ќе констатира: Кога станува збор за театар од помал град, веднаш мораше да се употреби и зборот провинциски или почетнички, со што од една страна се вршеше неправда над скромните но видливи успеси на некои театри, а од друга страна се кочеше – свесно или несвесно – нивното заслужено афирмирање. Збор не е за кочанскиот театар, зашто квалитетот на претставите ги надраснал своите претходници.
4.
Ретко кој друг град во Македонија има толку богата театарска традиција како Велес. Аматерските групи во градот биле помагани одвреме-навреме од Тодор Николовски, Димче Трајковски и Петре Прличко, но драмскиот аматеризам во периодот 1941-1944 година, сосема оправдано и сфатливо, поради војната речиси загаснува. Но, по ослободувањето, драмскиот аматеризам во Велес доживува вистински подем и експанзија.
Професионалниот Градски народен театар во Велес е основан во јуни 1948 година. Директор, режисер и актер бил Борис Бегинов. Овој театар постоел 18 години и бил еден од најактивните во Републиката.
Велешкито театар просечно прикажувал повеќе од 7 премиери во сезона, односно околу 96 претстави годишно, што ги гледале над 21.000 посетители во текот на годината, односно во просек по 220 гледачи на секоја претстава.
Режисери биле: Ацо Алексов, Благоја Андреев, Сотир Гулески, Ристо Мајсторов, Саша Маркус и други, а актери пак: Ѓорѓи Бисерков – Димпе, Никола Димитров, Јосиф Јосифовски, Љубиша Трајковски, Лилјана Ракиџиева и т.н.
Театарот прикажувал претстави и во селата на Велешката околија, но неколку пати гостувал и во Скопје – со квалитетни изведби и одбран репертоар.
5.
Културно-уметничката активност и, во тие рамки, драмскиот аматеризам во Охрид главно започнал и се развивал во и преку дејноста на: Пливачко-веслачкото спорстко друштво Југ, Противпожарното друштво, Културно-уметничкото друштво Билјана, Културно-уметничкото друштво Вал (Бран), како и Драмската група на Гимназијата.
Градскиот народен театар – Охрид бил основан на 1 јануари 1949 година. Започнал професионално да работи со шестмина, а на крајот од годината веќе имал вкупно единаесет вработени лица. Негова прва премиера била Кир Јања во режија на директорот Ѓоре Боче, кој ја играл и главната улога. Во претставите играле: Лазо Арсовски, Сотир Димитровски, Радмила Златковиќ, Правда Илиќ, Благоја Кичеец и други. Во Охрид, пак, гостувале: Димитар Ќостаров, Петре Прличко и Тодор Николовски.
Градскиот театар во Охрид постоел шест години и повремено организирал гостувања и турнеи во: Струга, Дебар, Кичево и Ресен, како и селата од охридската околина.
Во овој театар се подготвени и прикажани домашните текстови – пиесите Милка од Борис Бојаџиски и Продадена од Радослав Петковски.
Инаку, во заклучокот на својот мал серијал текстови посветен на затворените театри во Социјалистичка Република Македонија, авторот Ристо Стефановски посебно подвлекува дека напоредно со напорите во обновата и изградбата на разурнатите градови и села, патишта и железнички линии, мостови и стопански капацитети, започнало основањето на низа нови институции. Меѓу нив посебно внимание им се посветувало на оние од областа на образованието, културата и уметноста. Ваквата ориентација придонела кон театарската дејност да се гледа со посебен интерес. Впрочем, нејзе ñ беше доделена историската задача да го афирмира живиот литературен македонски јазик, кој со децении и векови бил оспоруван, омаловажуван, негиран. И така на полето на театарската уметност во секој град, во кој живееле и дејствувале дури и по неколкумина вљубеници на драмската уметност, дошло до обновување на драмските групи и секции, до нивното пообмислено конституирање и организирање. Во исто време градовите што имале подолготрајна традиција во одгледувањето на драмскиот аматеризам, пристапиле и кон формирање професионални театри. Притоа, тука свој придонес имала и недокрај диференцираната културна политика во однос на театарот, која често била обременета со нереални и субјективни сфаќања, а кои им оделе на рака на ваквите тенденции – нагласува Стефановски.
Во низата причини, што подоцна придонеле вака основаните театри да започнат да се рушат како кули од карти при првиот посериозен налет на тешкотиите, во прв ред спаѓале кадровските, материјалните и просторните. Така, речиси ништо посериозно не било направено ниту преземено во стручното оспособување на ангажираните кадри, и покрај тоа што добро било познато дека мнозинството од нив биле не само без соодветно, туку и без какво и да е друго поголемо образование. Многумина покрај актерската работа се занимавале не само со режија, сценографија, костимографија, музичко опремување и т.н., туку и со мануелната ангажираност.
Поради овие и други причини – сî позабележливо слабеел изворот на репертоарот, нагласува Стерфановски, но и квалитетот на претставите, но свој рефлекс има и појавата на радиото и телевизијата кои постапно навлегуваат во сите домови и театрите во помалите населени места престануваат да бидат единствени носители на драмската уметност, како и организатори на културно-забавниот и културно-уметничкиот живот.
Но, процесот на расформирањето на театрите бил забрзан и со присутните, често тенденциозни тврдења дека театрите во внатрешноста не се дораснати да се занимаваат со вистинска театарска дејност(!?).
За Охридскиот професионаслен театар, кој постоел и работел од 1949-1954 година, подетално и поопширно пишува во книгата Насолзена завеса од Благој Г. Кичеец, кој за чинот на затворањето на Театарот и неговото укинување во поглавјето Почеток на крајот ќе забележи: Првите месеци од 1954 година проструи вест дека театрите во внатрешноста на Македонија ќе се укинуваат. Ставот на Републичкото собрание бил театрите да постојат на аматерска основа, па по решението на Народниот одбор во Охрид е одлучено во иднина во театарот да останат само две платени лица, кои ќе се грижат за развивање на дилетантството во градот.
Градските татковци го сакаа театарот, но грешката се подгреваше од оние кои во театрите во внатрешноста гледаа некаква нивна конкуренција. Карванот кој тргна во доволно непромислена акција на 28 мај 1954 година прво почна во Велес, за потоа да продолжи низ другите градови во Републиката каде постоеја професионални театри. Во меѓувремње, во печатот се појавуваа написи кои ñ одеа на рака на идејата – укинување. За тоа на 23 мај 1953 година во Нова Македонија беше објавена изјавата на писателот Владо Малески, а во истиот весник во првите месеци од 1954 година се појави напис и на Илија Милчин.
Малески констатира, но и се прашува: Денеска веќе многу наши градски театри пречекориле барем со една нога отаде границата на дилетантизмот. Уште во почетокот при формирањето на градските театри кај нас се тргна во еден наопачки процес: без колку-толку образован кадар се отворија театри во речиси  сите наши поголеми градови, а артисти?
Додека пак, Милчин изнесува мислење дека во Македонија треба да постојат само два театра и тоа само во Скопје и Битола. Тие театри би биле доволни да ја покријат целата територија на Републиката преку повремени гостувања (?!). Милчин бил претставник на Здружението на драмските уметници на Македонија.
При расформирањрето на поголемиот дел од градските театри имало најразлични идеи и ветувања, анекои од нив биле и следните: Македонскиот народен театар да прерасне во куќа што како матична ќе го помага развојот на драмскиот аматеризам и ќе ја покрие потребата за театарски претстави во СРМ наместо постојните професионални театри; понатаму, да се основа постојан подвижен патувачки театар што ќе ја обиколува Македонија и слични други предлози, табуа и небулози.
Притоа, како да се заборавило на основната вистина и премиса: дека полесно е да се руши отколку да се гради, па театарската елита сакајќи да биде спокојна, единствена и мериторна, всушност, самата си ја пресекла сопствената гранка, го прекинала и уништила подмладувањето и творечката и креативна обнова, за сега (неколку децении подоцна), за среќа, повторно да се обновува она што претходно брзоплето, не докрај промислено и аргументирано, експресно и безпоговорно било забрането, односно укинато и затворено.
Новите драмски и театарски ветришта веќе дојдоа од Охрид, сега започнуваат да дуваат и од кај Гевгелија, па да се надеваме дека и во Тетово повторно ќе проработи македонската театарска сцена, но и во Кочани каде има солидна база и услови, бидејќи со години по ред таму се одржува Драмскиот аматерски фестивал на Македонија.
Од канџите и списокот на понижените и обесправените, веќе одамна се ослободи Театарот во Велес, па сега остануваат уште Гевгелија, Кочани и Тетово, но зошто да не и другите поголеми градови во Македонија – повторно да основаат и имаат свои театарски куќи, активен и вистински театарски живот и атрактивни современи театарски претстави…
Сонот ќе заврши и ќе се обвистини, тогаш кога пролетта на македонските театри во внатрешноста повторно ќе стане долга и вечна, но и кога завесата нема да биде насолзена, туку ведра, насмеана и среќна, а работата на театрите со богат, содржаен и квалитетен  репертоар – спокојна, обмислена и независна, односно самостојна, плодоносна и бериќетна!
Публиката, како неизоставен и интерактивен чинител, тоа го очекува и заслужува…
Христо Петрески
Монокл

ДВОВЕКОВИЕТО НА ЈОРДАН ХАЏИ КОНСТАНТИНОВ – ЏИНОТ
Или: за генезата на неговото стамено име и џиновскиот книжевен, културен и образовен придонес

Сестрана, несекојдневна, самопрегорна личност

Сто и деведесет години од неговото раѓање, тоа се речиси два века од постоењето и дејствувањето на Јордан Хаџи Константинов – Џинот, една несекојдневна личност, индивидуалец, книжевник, драматург и учител од Велес.
Толку многу нешта иницирал и реализирал Џинот, што со право може да се наречат неговиот лик и дело џиновски. Тој, заедно со Кирил Пејчиновиќ и Јоаким Крчовски, е еден од нашите први и најзначајни преродбеници и просветители, иако до денешни дни сî уште не е адекватно вреднуван во македонската историја и култура.
Јордан Хаџи Константинов – Џинов припаѓа на група македонски просветители и преродбеници од ЏИЏ век. Со својата просветителска дејност придонел за создавање граѓанска култура и литература во Македонија.
Со својот труд длабоко ја задолжил Македонија, а бил пионер во многу области, поради што бил во немилост на грчките владици, па бил прогонуван, затворан и негиран. Прв извел метеоролошки мерења во Македонија; тој ги поставил основите на образовниот световен систем, бидејќи духовниот веќе постоел во црквите; вовел нови предмети: мајчин јазик и географија, кои дотогаш не биле познати; имал посебен режим на учење и на настава, спроведувајќи го новиот учителски метод.
Некои од неговите драмски текстови ја изразуваат идејата за ослободување од долговековното турско ропство и од духовното туторство на грчката црква и за македонското национално единство и за соработката со словенските земји и народи. Пишувал драмски текстови и заедно ги изведувал со своите ученици.
Џинот четири децении работел на воведување на просветата на народен мајчин јазик, како писател и сестран творец од областа на културата. Џинот, исто така, се занимавал и со преведувачка дејност, со собирање народни умотворби, со пишување афоризми, правел преписи, собирал стари ракописи, имал огромна библиотека со повеќе од 1.500 книги…

Монокл – Христо Петрески

 

ТЕАТАРОТ КАКО ПУСТ ОСТРОВ

 

 
Театарот (од) секогаш бил пуст остров. Всушност, сцената е пуст остров кој го населува, еден, двајца или многу повеќе лица. Сите гледаат и очите се вперени кон пустиот остров. Па, дури и кога се затворени очите на гледачите – тие гледаат, односно чувствуваат. И кога не е вклучен ни еден рефлектор на, кон или од зад сцената – таму се гледа, се претпоставува, се слуша дишењето на актерот или актерите.
А, насловот на оваа моја нова книга за театарот како да започна и се роди неодамна, во  една раноесенска  приквечерина во Куманово, кога на масата за гости кај директорот на Домот на културата, Роберт Павлевски, по повод Деновите на комедијата, со драгиот и почитуван доаен и жива театарска енциклопедија Ристо Стефановски разврзавме разговор за театрите кои ги нема, кои одамна исчезнале, а некои богами неодамна или дури сега воскреснуваат и повторно се враќаат во (театарскиот) живот.
Господинот Стефановски го спомна Тетово како град каде имало добар, вистински театар, но го затвориле и уништиле некои театарски личности, односно еден познат и во тоа време привилегиран актер, кој подоцна и самиот се правел (глумел) дека е жртва…
И од тука тргна оваа наша мала приказна, сторијата за театарот како пуст остров, за театрите кои како со гума за миг биле избришани, како претходно воопштго и да не постоеле, и сето тоа (замислете) за да се одбрани и сочува публиката од лоши и странични (декадентни) влијанија, да не се расипува вкусот, т.е. да се зачува монополот и да постои само еден и единствен (театарски) центар…
Очигледно, некој сакал да биде единствен меѓу ретките (читајте: малубројните), неприкосновен чаламџија и арбитер, или како што рече мојот соговорник на оваа тема – “прва жаба во барата“. Па, така, на избрзан, неуверлив и заткулисен начин, речиси преку ноќ, во сега веќе далечните педесетти години од минатиот век, по 1950 година и годините што следат, култ-трегерите лесно и брзо се откажуваат и ослободуваат од “провинциските“ театри, каде артистите, според нивните зборови, се неталентирани и ја расипуваат театарската публика. Но, не и само поради тоа, туку и (најверојатно) најмногу за да не се одметнат, да се зауздаат, да не избегаат од контролата на далечинскиот управувач…
Да не заборавиме, во тој период немало ни образовани актери, но далеку од тоа дека немало и талентирани и дека сите тие (приучените, самоуките, волонтерите и ентузијастите) не знаеле што е тоа театар, не го сакале театарот и не се жртвувале за театарот. Но, не биле само тие колатерална штета и саможртва во новото пресвртно, турбулентно и сé уште по малку нејасно, мистериозно и матно време, зашто се затвориле објектите, се распуштиле управите, а актерите завршувале како портири, учители, административци или слободни и независни шетачи по парковите и клупите. И, сето тоа, само поради тоа што некој сакал и можел (и на овој начин – успеал во тоа) да биде прв и единствен, и крал, и цар, и патријарх…
Но, затоа пак, барем македонскиот театар останал чист, здрав и нерасипан, благодарение на невидената и несекојдневната грижа на полит-театарџиите (во улога на главни судии и арбитри) од Скопје поддржани од култ-политичарите на главниот град и Републиката. А, денес пак, повторно како да се буди немирниот дух во внатрешноста и читаме, слушаме, па и сведоци сме на возобновувањето на театарските куќи (од минатото не останале речиси никакви видливи материјални траги, освен старите и руинирани објекти во кои брзо-брзо се сместил некој друг кутар културен субјект, или долго потоа зјаеле празни, а не пак да вирееле и живуркале барем театарските куќи…
Како рецидив од минатото, но и како опомена и спомен, оваа тема ретко, или речиси воопшто не е отворана, односно повеќе од половина век е замолчувана и премолчувана, па еве дури сега повторно излегува духот од шишето, ѓаволот од пандорината кутија, можеби по малку и застоениот гнев и бес, кој треба да послужи како показ и доказ дека не треба и не смее да се донесуваат избрзани, лични и погубни одлуки и решенија… Не, барем на културен план и на некултурен и нецивилизациски начин, зашто последиците се бездруго огромни и тешко докрај согледливи…
Па, ќе почнеме од Тетово кое паднало курбан можеби и поради близината со Скопје, но зошто исчезнале и ги снемало сосема од мапата и театрите (по азбучен ред): во Гевгелија, Кочани, Охрид, па дури и Титов Велес…
Да не биле душегрижинците, младите во овие градови, но и возрасната публика, одамна ќе тргнеа по погрешен пат, зашто ќе беа изложени на безброј деструктивни и штетни влијанија, кои не ќе се искоренеа од корен до ден денес, освен со затворање и на малкуте театри кои останале И, за жал, некои од нив сî уште постојат…
Не, се шегуваме, последиците тешко ќе се отстранат, но барем има зрак на надеж дека грешките никогаш повеќе нема да се повторат, или така ни се чини само нам – жителите на полупустиот остров, за кои театарот станал потреба и страст, бегство и спас, па немилосрдно и неповратно се претворил во живот…
Сега на островот има некои други и нови пустиножители, кои одново сакаат и се обидуваат да го населат, па ние сакаме со оваа наша мала и скромна публицистичка сторија само да ги охрабриме и поддржиме, но зошто да не – и да им аплаудираме…
Во овој наш нов мал труд главно користевме материјали од авторите Ристо Стефановски и Благој Г. Кичеец, за што бескрајно сме им благодарни. Другите текстови за театарот се, исто така, необјавени, а се напишани по различни поводи, за што им должам посебна благодарност на иницијаторите и организаторите на тие манифестации, како и на рецензентката на оваа книга проф.д-р Ана Стојаноска од Факултетот за драмски уметности од Скопје.
Ајде, бегајте од пустиот остров… Дојдете на пустиот остров… Збогум, пуст остров!

Петар Горко

ДО ВИСТИНСКИТЕ ПРИЈАТЕЛИ НА ТЕАТАРОТ

Најпрво големо БЛАГОДАРАМ што постоите.

Театарот со својата ефемерност ја има судбината да останат во сеќавања впечатоцитеkои ги има публиката што ја следела претставата, а Вие сте тие кои тие впечатоци знаете, умеете и разбирате како да ги срочите во реченици кои ќе останат напишани за сегашните и идните генерации. Да не се заборават прекрасните моменти, вложениот труд, големите улоги, претстави, турнеи…Се радувам неизмерно на Вашето постоење, бидејќи ја знам Вашата непристрасноsт, Вашата огромна желба за следење на секоја секунда помината на сцената, за Вашата огромна љубов кон театарот. Веќе 25 години професионално се занимавам со оваа уметност,со одиграни околу стотина улогиво Народниот театар Битола и во неколку други театри, со околу 2500 одиграни претстави, со награди и голем број на турнеи по светот. Се чувствував kako вистински амбасадор на културатана Република Македонија, горд македонец-актер, кој никогаш не се посрамотил пред нашата и странската публика, актер кој е повеќе сакан од публиката – отколку од жиријата на фестивалите (или е склоп на околности). Актер кој својата душа без калкулации ја фрла на сцената. До сега за тоа говореле многу критики кои ги имаше во првите години (деведесеттите од минатиот век) , странските критики и по некоја до ден денес, каде спаѓате Вие. Жално беше што до сега немаше широк обем на критичари кои ги следат буквално сите збиднувања на сцената и за тоа да пишуваат, жално е сеуште што не можеме театрите меѓу себе да ги гледаме сите претстави во нашата земја, дури ни на фестивалите, зашто немаме можност да се дружиме и бидеме дел од истите за целото време,веројатно поради финансии…Но, убеден сум дека полека работите се средуваат. Вие го започнавте она што се вика историја на нашето битисување и сугурен сум дека ќе razбудите иницијација и за другите да ги razбудитенивните сетила и идеи како да ја приближат големата уметност ТЕАТАРОТ до нејзините вљубеници.
Ве поздравувам од срце и Ве сакам.

Наше театарче во битка против ѕидовите во мислата

casstsa

Со денешната промоција во Културниот центар „Јавна соба“ и официјално својата мисија да информира, оценува и едуцира ја започна Наше театарче, веб-страницата која во фокусот го има театарот и засебно македонскиот театар, а зад која со својот творечки габарит исправени се писателката Катерина Грозданова и нејзиниот сопруг, новинарот и театарски критичар Борче Грозданов – Пандур.
Информации за нови проекти и зафати, рецензии и осврти за претставите од тековниот репертоар, интервјуа со актери, режисери, драмски автори, историјати на професионалните театри во Македонија… згора на тоа и содржини за познати театарски куќи од светот, како и други информации од сценската уметност ќе се најдат на веб-страницата Наше театарче, којашто со промоцијата во Културниот центар „Јавна соба“ во Скопје, и официјално ја започна својата информативна, едукативна и културна мисија.

Зад проектот, со сопствениот творечки габарит, застанаа писателката Катерина Грозданова и нејзиниот сопруг, новинарот и театарски критичар Борче Грозданов – Пандур. Тие сметаа дека со овој потег го започнуваат отсонувањето и не само на нивниот сон.

„Во денешно време, па и во сите минати и идни времиња, додека е светов и веков, е една голема тежина. Таа тежина полека ја отфрламе и почнува да ни олеснува бидејќи Наше тетарче е наше, ваше, нечие, сечие и верувам дека во име и со нив, со театарските сладокусци, ќе оставиме трага, како патникот Теспис и како Талија и нејзините друшки, за да оствариме една цел која исклучиво ќе го третира и ќе го малтретира во позитивна смисла на зборот македонскиот театар“, вели Борче Грозданов – Пандур.

Тој дополнува дека нивната идеја е стара три-четири години и дека обајцата го сонуваат истиот сон. Впрочем, како што вели, Кети и тој своевремено се запознале во театар, таму се вљубиле еден во друг и сега продолжуваат по таа патека радосни што сонувајќи ќе го продолжат животот позитивно.

Катерина Грозданова, пак, на белината од воведната страна на Наше тетарче, во посланието до публиката, насловено како „Ѕидовите вековно биле граница“, пишува дека нејзе најстрашни и најнеприфатливи и се „ѕидовите во мислата, зборот, идејата“. Оние кои шетаат насекаде околу нас. Затоа, како што пишува, „сакала да земе мал чекан и прво да почне од својата мисла – прво нејзе да ја руши“. Но, се кренала завесата, почнал театарот, се разиграле маските и костимите, започнале да се тркалаат зборовите и станала дел од армијата искрени вљубеници кои сакаат да туркаат ѕидови. Така започнала приказната за Наше тетарче како борба во сивилото за белина и малку повеќе сонце.

„Во ова време на зовриени политички кампањи, ние денес водиме кампања за театарот. За културата. Така се поклопија работите. Ние сега биеме битка за да се растури сивилото и да не огрее сончевина“, истакнува Грозданова, која во случајов правно-формално ќе ја извршува функцијата на директорка на Наше театарче.

Инаку, нивната заложба како веб-страница исклучиво за театар, и над сè за македонскиот театар, е не да бидат, како што велат, „голем сајт“ туку да понудат четиво за насладување на публиката и на театарџиите.

„Битна ни е сцената, онаа наша македонска. Буквално од – до. Од Гевгелија па сè до Куманово. Мислам дека ќе ја „шпартаме“ Македонија, тоа ни е целта, и дека ќе нудиме информации, ако не за сè, тогаш барем за многу голем дел од она што се случува во Македонија и во театрите – истакнува“, Грозданов.

Тој не ја крие радоста од позитивните реакции на македонските уметници за идејата за Наше театарче и најавува дека покрај нив двајца на сајтот ќе може да се читаат и текстовите на автори и театарски проследувачи како Лилјана Мазова, Сотир Трајков, Тони Димков, а писателот и професор на ЕФТА – Христо Петревски веќе го започна и испишувањето на својата колумна насловена како „Монокл“.

Љупчо Јолевски

ЗА И ОКОЛУ “ШТИЦИТЕ ШТО ЖИВОТ ЗНАЧАТ”…

Наше театарче – страница за театарските сладокусци

22 ноември 2016
Театарските сладокусци на оваа страница ќе имаат можност да прочитаат рецензии и податоци за претстави, интервјуа со актери, режисери, драмски автори, историјати на театрите во Македонија, но и содржини за познати светски театарски куќи, како и други информации од театарската уметност

dsc_2708 dsc_2732
“Наше театарче” е новата интернетска страница за љубителите на театарската уметност во Македонија, која завчеравечер и официјално беше промовирана во културниот центар “Јавна соба# во Скопје.

Театарските сладокусци на оваа страница ќе имаат можност да се информираат за сите актуелни случувања на “штиците што живот значат”. Ќе можат да прочитаат рецензии и податоци за претстави, интервјуа со актери, режисери, драмски автори, историјати на театрите во Македонија, но и содржини за познати светски театарски куќи, како и други информации од театарската уметност.

“Наше тетарче е наше, ваше, нечие, сечие и верувам дека заедно со театарските сладокусци кои ќе можат да дадат и свое мислење и критика ќе оставиме трага, како патникот Теспис и како Талија и нејзините друшки, за да оствариме една цел која исклучиво ќе го третира и ќе го малтретира, во позитивна смисла на зборот, македонскиот театар”, изјави Борче Грозданов, главниот уредник на страницата.

“Наше Театарче” ќе се занимава само и исклучиво со театар, односно во 90 проценти, па и повеќе со македонскиот театар.

„Битна ни е сцената, онаа наша македонска. Ќе ја „шпартаме” Македонија, и ќе нудиме информации, за многу голем дел од она што се случува во Македонија и во театрите низ Македонија”, додава Грозданов.

И актерите Жарко Димоски, Арна Шијак и Владо Дојчиноски го истакнаа своето задоволство од постоењето на новата страница.

“Ова е страница за тоа како живее и твори театарот, но и за тоа каков ние би сакале тој да биде. А и ние актерите имаме што да кажеме…”, рече Димоски.

Валентина Ѓоргиевска Парго, новинар

Театарот е сон!

По првата театарска претстава на која јас се сеќавам дека ме однесоа како дете, и запаметив реплика од неа, јас станав глумица . Но, репликата која најмногу ми влезе во детското главче не беше многу „пожелна“ и гласеше „Долу Влада!“. За дете, кое не беше тргнало ни на училиште, најпривлечно за изговарање е она за кое родителите го караат да не го изустува. Не ја кажав запаметената реченица дома пред моите, ами како да побарав „неутрална“ публика, излегов на балконот на семејниот стан кој се наоѓаше најгоре на зградата, во центарот во Ресен, и на сиот глас викнав силно. „Долу влада“, без да знам што тоа значи. И, наместо со аплауз,мојата прва сцена заврши со укор од родителите, а соседите им префрлија на мајка ми и на татко ми, како тогашен носител на опоштинска функција дека не смеам тоа да го кажувам. -Ама, чекајте, јас само го повторував тоа што возрасните го кажале, во театар, и нив никој не ги искара! Зошто тогаш мене ме карате? Нејасно му беше тоа на дете, кое потскокнува од детските радости кога Бабецот од Битола, ќе го погали по коса, кое подзинато го гледа Петре Прличко, се смее на смешните чичковци кога на сцена кажуваат некоја смешка, сака да личи на најубавата глумица кога ќе порасне, а сака и да дотерана убаво, како неа. И важна. Многу. Кога ќе порасне, тоа. Претставите изгледани во театар ми беа некој друг свет. Магичен, а реален Секоја театарска престава за мене и ден денес е „Некој друг свет“. Тетарот најинтензивно го посетував во студентските денови, токму во оние денови кога се подготвуваш за влез во „Некој друг свет“. Кога ти треба желба, импулс, мотив, магија, сила, визија. „Животот е сон“ е претставата која ме увери дека треба да верувам во маѓијата на животот. Дека – само силната волја може да направи чуда и магија! Исто како и на сцена, се се пресликува и во животот. Се сеќавам дека за тогашната премиера во Драмски театар , како студентка која собира пари , од Охрид допатував специјално во Скопје. Станот на брат ми беше непосредно до Драмски театар. Поитав да купам билет за премиерата, билетите беа распродадени, а јас горев од желба да го гледам Ненад Стојановски на сцена. Хит актер! Го сакавме, во тоа време. Упорно здодевав со истото прашање цел ден и упорно луѓето од билетарата превртуваа со очи. Јас, вечерта се подготвив како да треба да влезам, застанав до црвената патека и гледав задоволни луѓе како чекорат и влегуваат,онаму каде јас вечерва (можеби) нема да влезам. Откако сите влегоа, и вратата полека ја затвораа на половина, се појави двојка која пред да влезе замоли дали може да го врати едниот билет, личноста која требало да ги дружи таа вечер не може, ќе дојде некоја друга. Го грабнав и го платив. Влегов последна, седнав прва. Единствено место кое беше празно, откако сите беа седнале на своите седишта, беше едно седиште на средина во првиот ред, веднаш под сцената. Радоста и возбудата ми ја засенија перцепцијата, не се сеќавам на преставата, се сеќавам на моменти од ликот и глумата на Ненад, од возвишеното чувство кое ме натера да верувам дека театарот- ги исполнува желбите. Создава магија. Театарот ја создава магија на животот.

Валентина Ѓоргиевска Парго, новинар

Рубрика: МОНОКЛ – Проф.д-р Христо Петрески, Универзитет ЕФТА

hris-petr   НЕСЛОЖНИ СЛОГАНИ ЗА ТЕАТАРОТ

Теaтар не е зградата на која пишува дека е театар! Театар не се зградите на кои пишува дека се театри, ниту тоа што се случува во нив, па и на нивните сцени, туку тоа е воздухот и флуидот кој или го има или го нема… Дали е театар денес и кај нас – само зградата на која пишува дека е театар!? Не популистички и комичен театар за сите, наспроти сите трагедии на сите… Театарот не е комедија или трагедија, туку ни е и едното и другото! Публиката на сцена, а актерите – публика! Рече: театар и (си) направи филм! Секогаш кога размислуваше за нов театар – влегуваше во нов филм! Па, зарем е тоа театар, кога ништо не се случува ни на сцената – ни во публиката?! Театарот е: Траење, Елеганција, Авантура, Тренд, Авангарда, Радост, но и обратното од тоа… Театарот ни самиот не може да се види и препознае ваков каков што е… Не театар за сите потреби и вкусови, зашто публиката одамна е прегладнета, но и не чувствува веќе потреба за истата духовна храна… Одењето во театар полека но сигурно станува некое идно време… Оди во театар, ако сакаш да се пронајдеш, препознаеш и вратиш таму каде што некогаш си бил, или посакуваш некогаш да бидеш… Театарот е огледало во кое сите други се подобри и поубави!

Борче Грозданов

За сонот кој стана јаве…

Од самиот почеток кога Театарот за мене беше сведен на ходниците по кои ме водеше татко ми и прашината од која, иако тогаш немав поим дека ќе влезе во секоја пора и внатрешност во моето тело и дух, па до денес, токму благодарение на неа, која никогаш не слегнува, непрестано сонувам… Кога сум во салонот, сонувам дека некогаш ќе го допрам злото за да го уништам, ќе ја дофатам среќата за да ја надополнам својата насмевка, ќе ја дочитам театарската магија (а таа е недопирлива) за да можам да имам спокој… Сонувајќи го спокојот, живеам немирно, турбулентно, тажно, весело, понекогаш мелодраматично, па дури и патетично…

Се вљубив драматично – за првпат ја фатив за рака в театар, преку Тапаните кои одекнаа не само за една ноќ… Така, си го решив еднаш засекогаш и ергенскиот живот… Неизмерната среќа се надополни и со нејзината желба и сакање да чита од недочитливата магија, чувствувајќи ја правдата и неправдата на многу сличен начин со мене! Тргнувајќи од тоа дека и таа, мојата Кети, е сонувач и од нејзината првична идеја дека можеме да го искористиме просторот (макар и само електронски) за да сонуваме на јаве, тргна и Наше Театарче. Се вика наше, а всушност е и

ваше, нечие и сечие. Но, овојпат универзалното го менуваме со наше, македонско, со наша, македонска сцена, со светлата кои пловат по неа, со очите кои ја гледаат и учат од неа.

Значи, како што е сцената наша, така и Наше Театарче ќе биде само наше! Но, бидејќи не сме себични, ќе му го пружиме и доловиме секому кој сака да биде дел од него, а и од нашиот македонски театар, се разбира… Се додека можеме, се додека знаеме, се додека сме љубопитни да ги проверуваме видливите и невидливи ходници низ кои Талија и нејзините сестри, како и Теспис талкаат од дамнини, сега, и во иднина, за навек… Затоа, сите вие кои сакате да сонувате сте добредојдени на овој ваш, наш, сечиј, нечиј, а понекогаш и ничиј простор, за да полемизирате понекогаш и да се карате, да се сакате, љубите, одљубите, заљубите… Но секогаш со ваш и само ваш став. Добредојдовте од денес, па за навек! Театарските лавиринти добија уште една точка од која може да појдеме заедно… Каде?! Којзнае?! Не е важно! Дојдете, ќе патуваме, бидејќи во минливоста само Патувањето и Патникот оставаат трага…