Ни гипсот ништо не ми може!

ЕДНА ПОВРЕДА КАКО ПОВОД

Гораст Цветковски: Ни гипсот ништо не ми може!

Од десетиците ролји речиси сите впечатливи по својата специфичност Гораст, сепак, одбра да ни раскаже едно негово не скопско, не матично, односно битолско патешествие – како скршил зглоб и како играл повреден. Заклучокот му е – Да е жив и здрав Митката (докторот) и како ли не го послушав… ГЛУП!

 

Насловната реченица е премногу строго определена, но сепак, сублиматно (иако изведена) го исцртува профилот на актерот Гораст Цветковски и неговиот (не само) професионален инает кога се работи за она што на актерите, но и на она што на актерите им е најмило – премиерата!

Од десетиците ролји речиси сите впечатливи по својата специфичност Гораст сепак одбра да ни раскаже едно негово не скопско, не матично, односно битолско патешествие:

Во 2010 година режисерот Јован Ристовски ме покани да гостувам во неговата претстава “Градината„ во Битолски театар. Се беше во ред (нормално, со сите театарски барикади за време на секој процес на правење на претстава) додека на 10 дена пред премиера јас не го скршив левиот скочен зглоб. И нормално, штаки од реквизита, дирекно на лекар, снимање и одма гипсирање. Докторот (Митката од Битола) “со пиштол” ми забрани да се движам еден месец, па да дојдам на контрола, па после ќе видиме… Арно ама, како и што бива за секој актер, нели, театарот е најважната работа на светот и ништо не е поважно од тоа да излезе премиерата… Ма какво здравје, каква повреда,… НЕМА! Премиерата мора да излезе.
И така, додека ми го ставаа гипсот, намерно го мрдав зглобот за кога гипсот ќе се стврдне да можам да се движам… и така бидна. Првите два дена офкање и болки, а после тоа на проби. Згора на се на 3 дена пред премиера, со гипсот ја играв претставата “Суд„ на Охридско лето, па назад во Битола.
Премиерата помина одлично, режисерот беше задоволен, публиката пресреќна, а денеска една од малкуте работи што останаа од тоа лето е константната болка која ме потсетува на – здравјето, пред се! Да е жив и здрав Митката и како ли не го послушав… ГЛУП!

Промашена скала, Ургентен центар, правец на сцена и тоа во лонгета!

 

АКТЕРОТ ЖАРКО ДИМОСКИ ЖРТВА НА ПРЕТЕРАНА РАДОСТ

“Од Ургентен центар дојдов в театар и покрај тоа што имав строга забрана за дижење. Ја изиграв претставата ‘Случајот Хармс’ на штаки, се разбира, со огромна поддршка на колегите и се помина во најдобар ред… Веднаш, следниот ден јас играв во “Вардарски пастуви# и тоа во количка! Ова искуство за мене беше доста стресно бидејќи за првпат се сретнав со такви реквизити, штаки и количка… Фала му на бога, се помина како што треба, и бидејќи поминаа повеќе од десет дена сега сум речиси здрав и спремен за пат!”, вели Димоски

Актерот на Театар Комедија Жарко Димоски е директна “жртва” на она народната премногу арно не е на арно или како што самиот тој сака еда каже ” на радоста и нема крај”, па потоа во секунда на мало невнимание, промашена скала и правец во Ургентен центар!

Резултатот беше лонгета со дијагнозија дисторзија на зглоб и истегнување на лигамент од трет степен!

“Оттаму дојдов в театар и покрај тоа што имав строга забрана за дижење. Ја изиграв претставата ‘Случајот Хармс’ на штаки, се разбира, со огромна поддршка на колегите и се помина во најдобар ред… Веднаш следниот ден јас играв во претставата “Вардарски пастуви# и тоа во количка! Ова искуство за мене беше доста стресно бидејќи за првпат се сретнав со такви реквизити, штаки и количка… Фала му на бога, се помина како што треба, и бидејќи поминаа повеќе од десет дена, сега сум речиси здрав и спремен за пат!, појаснува Димоски.

(Во моментов Жарко е на турнеја со Драмски театар по екс ју просторите).

Жарко Димоски ја покажал и докажал во два наврати и својата колегијалност, заменувајќи колеги во претстави кога било потребно:

“Прва замена ми беше во претставата ‘Владимир и Косара’ на фестивалот ‘Актерот на Европа’ каде Што ја менував колешката Драгана Левенска, која поради повреда не можеше да игра во претставата. Беше доста интересно затоа што се се случи набрзина, (морав да научам цела улога со текст мизасцен и сонгови во рок од неколку часови), беа направени модификации во текстот, бидејќи всушност играв женски лик. Поминавме одлично, а искуството беше незаборавно. Вториот пат го менував колегата Бојан Велевски во претставата “Ах љубов моја” на Коле Ангеловски. Останав во неа и по замената и до денес имам околу 45 изведби! Интересно е што играв и во филмот со ист наслов и со нетрпение ја очекувам неговата премиера”, завршува храбриот Жарко Димоски. (Бo.Г.)

АКТЕРОТ ЈОРДАН СИМОНОВ НЕ Е ИМУН НА “БЕЉИТЕ” НА СЦЕНА

Адреналинот понекогаш носи нагмечен граден кош!

Нашиот јунак од оваа приказна на генералната проба на Мара Сад фрлајќи се од скеле високо 4,5 метри успеал да го “распука” ќебето по шавови со кое требало да биде дочекан и “заработил” нагмечен граден кош, а единствената мисла му била: “Леле, се прекина претставата!”

Актерот Јордан Симонов е еден од оние професионалци кои својата професија ја подразбира и прифаќа со сите нејзини ризици, впрочем како што самиот вели “тоа е професија како и секоја друга”.

Во неговата долгогодишна актерска кариера во МНТ имал разни ситуации на помали незгоди и повреди во текот на пробите, па дури и во самите претстави, но само една била “фатална” поради која е прекината претстава.

“Тоа се случи на генералата проба на “Мара Сад” во мојата матична куќа во режија на Васил Христов во 2008 година. Ја играв главната улога односно тоа беа два лика Маркизот де Сад и еден од водачите на француската револуција Мара. Во една сцена, како Мара, требаше да се качам на едно од скелињата високи по 4,5 метри и на крајот од една музичка нумера- песна, требаше да се фрлам од скелето долу во масата луѓе кои го скандираа моето име. Требаше да ме дочекаат во едно оптегнато војничко ќебе. Во текот на пробите немаше никаков проблем, се фрлав, а тие спремно ме дочекуваа. Генералната проба беше со публика составена од наши пријатели и некои новинари. Веројатно поради адреналинот и возбудата од првото соочување со публиката колегите кои ме дочекуваа, по првпат го отворија ќебето со шавот во средина. Кога се фрлив од скелето, шавовите не ја издржаа мојата тежина се распукаа па завршив на даските. Имав среќа ќебето малку го ублажи падот, а јас паднав странично. Изгубив воздух, почуствував јака болка во градите, но за среќа не изгубив свест. Нормално, генералката се прекина, а мене прва мисла ми беше: “Леле се прекина претставата!”, раскажува актерот за своите неволји.

Но, тоа не е крај…

“Поради болките во градниот кош следниот ден морав во болница за да се направи снимка и да бидеме сигурни дека не е скршено некое ребро. Тоа беше денот на премиерата. Резултатот беше јасен-лекарите препорачаа строго мирување во следните денови, така што премиерата мораше да се одложи за десетина дена”, го завршува своето актерско неволно патешествие Симонов.

Сепак, тој е задоволен бидејќи премиерата поминала успешно (тоа беше одбележано и во Вечер, н.з.) и претставата нормално си го продолжила својот живот на репертоарот на МНТ. Така е тоа во театарот, понекогаш несреќите се случуваат, но како што вели нашиот јунак од приказната “животот е составен од солзи и смеа исто како и Театарот”. (Б.Г.)

ДРАГАН СПАСОВ ДАЦ -ПЕХОВИТЕ НЕ СЕ СЛУЧУВААТ САМО НА СЦЕНА

Од сообраќајката со Беличанец настрада само фарот и мојата рака!

Само еднаш во мојата кариера морав да одложам претстава и тоа поради мала сообраќајка, која ја направивме на улиците на Кисела Вода со Билјана Беличанец. Едноставно не ја видов, таа удри во моето тркало и ништо немаше да се случи доколку серво воланот не се вратеше и ми ја повредеше раката. Билјана не беше повредена, настрада само нејзиниот фар, кој нормално јас го платив

Кога сте експониран актер и речиси катадневно сте на сцена, пеховите, играњето болен, посветеноста без пардон, туркањето само напред е составен дел…

Таков е случајот и со Драган Спасов Дац, кој во изминатите две-три децении е речиси константно присутен на матичната сцена во Драмски и кој исто така не познава ниту болест, ниту граници, кога е на сцена:

Кога сте на сцена не постои ниту забоболка, ниту температура, иако имам играно и со едното и со другото. Едноставно кога претставата ќе почне, болката може да ја има само Дац, но не и ликот кој е во претставата бидејќи по правило ништо не треба да го боли. Се разбира, ако тоа не е во текстот и во дејствието на претставата. Така, и мене како и на секој друг колега ми се има случено да играм и под температура и под телесна болка, но сето тоа било занемарливо, барем додека не заврши претставата.

 

Но, и други нешта, освен болестите, се испречуваат на патот до реализацијата и креативноста на сцена:

Само еднаш во мојата кариера морав да одложам претстава и тоа поради мала сообраќајка, која ја направивме на улиците на Кисела Вода со Билјана Беличанец. Едноставно не ја видов, таа удри во моето тркало и ништо немаше да се случи доколку серво воланот не се вратеше и ми ја повредеше раката. Билјана не беше повредена, настрада само нејзиниот фар, кој нормално јас го платив”. На претставата “Поручникот од Инишмор” една вечер многу врнеше, па така прокиснуваше и на сцена и буквално и нас не врнеше. Затоа, моравме да ја прекинеме претставата после втората сцена. Кога се случи тоа јас се повлеков во гримиорната и силно и гласно плачев. Најверојатно тоа беше единствениот начин да ја избијам акумулираната енергија, која ја носеше мојот лик од таа претстава”.

Со ова Дац уште еднаш ни потврдува дека сепак постои конекција помеѓу живиот чинител, актерот и ликовите кои се “во игра”, односно дека актерот и ликот на сцена (не само) во еден момент се едно. (Б.Г