„Глумците пеат“ – Марин Бабиќ

Стариот Пјер ја отвори „Глумците пеат“

(Прво продолжение)

Скопје налик Бродвеј, Универзална сала налик магична бајка, со миг на блескавило, и со „хемија“ која струеше во воздухот, во пресрет на светскиот ден на театарот, 27 март.

Причина за сето тоа, некогаш, но не така одамна, беше познатата манифестација “Глумците пеат“, гламурозно и културно музичко шоу, низ кое зад микрофонот дефилираа глумците кои така добро умеат да пеат.

Време изминаа, желбата и потребата да се врати пак е голема, а идејниот творец, актерот Марин Бабиќ, низ неколку продолженија за „Наше театарче“, ќе се потсети на досега нераскажани интересни доживувања, случки и анегдоти кои манифестацијата ја правеа интересна и неоддолива за љубителите на сценската уметност.

А, се почна од критиката на соседот

-Години не патам, ама со сигурност знам дека соседите во Капиштец се „виновни“ што кај мене се разбуди инаетот прилепски. Една вечер пред да тргнам за на претстава, еден сосед гледал српска емисија, тоа е онаа новогодишна емисија во која глумците од Атеље 212 служат како келнери цел ден и ги забавуваат гостите пеејќи. И, соседот ми вели: „Глеј ги бе Марин српскиве глумци пеат растураат, а вие ништо“. Блиску ми беше Драмски театар, тргнав пеш и по пат се роди идеата да се собереме на сцена и да пееме, и прв на памет ми падна Димче Мешковски, вака почнува „приказната“ за нешто што подоцна ќе прерасне во еден голем настан, и голем актерско музички бренд.

-Кога дојдов во театар, продолжува Марин, со Драган Спасов Дац бидејќи сме во иста гримиорна му ја раскажав приказката, а тој се воодушеви и само рече : Супер ги правиме „Глумците пеат“. Ете накратко така наивно почна. За релативно кусо време, се врзуваат сите фактори за да бидне големото шоу, од јануари до март се подготвува целата екипа. Се собравме јас, Дац, Сабина Ајрула, Анастас Таше Тановски, Зоран Јовановиќ -Лима и тргнавме во реализација, додуша наивна ама ентузијастичка. Бевме сигурни дека ќе успееме. Работевме ден и ноќ, никој пари не спомнуваше. Сите беа воодушевени, се првите „слики“, кои на Марин му се враќаат пред очи од некогашната нивна организација.

-Дојде 26.03 ден воочи Светскиот ден на Театарот, завесата се крена, ависото на Чаплин Чаплин „Светлата на велеградот“ на сцената. Силви и јас се појавивме, кажавме што кажавме и го најавивме Владимит Дади Ангеловски, со „Стариот Пјер“ („Стари Пјер“ од Ивица Перцл). Дади пееше, ние зад сцена се тресевме, кога Дади заврши и кога пукна експлозијата на аплауз со солзи го дочекавме. Таа вечер е незаборавна бидејќи имаше и транспаренти во сала и вриеше од позитивна енергија, ни раскажува идејниот творец.

И по некоја голтка алкохол е дозволена на вакви манифестации, за опуштање. За да ја разбијат тремата зад сцена имале задолжен човек за тоа

-Јас имав еден другар кој за жал сега е починат, Мицко, тој шеташе зад сцена и во едниот џеб имаше ракија, во другиот виски, и ни поддаваше, вели Марин. Инаку околу случката со Дади, кога заврши со пеење сите потрчавме накај него и сите прашувавме „Како беше?“. За беља праша и Диме Илиев познат тремаџија и Дади му одговори: „Димо ти ќе се усереш“.

Излезе Диме, ја пееше “Che sara sara“ и почна фалш. Трема. Веднаш стрчаа на сцена Бедија и покојната Перихан да му бидат придружни вокали, ама пак не ја биваше. Тогаш и реков на

Силви : “Силви трк на сцена, бутни му ги своите гради в грб “и така го вративме Димо на вистинскиот пат, ха ха. А Влатко Плевнеш (сопругот на Силви) беше зад синтисајзер немаше кај да оди, ја раскажува низ смеа оваа анегдота Бабиќ.

Малку пари, многу повеќе музика

Она познатотот “Колку пати, толку музика“, не важело за оваа манифестација. Љубовта и ентузијазмот биле главната есенција. Се сеќава Бабиќ и дека првиот пат немало тематски избор на песни (како во годините потоа), секој што сакал тоа испеал, а најпрво се одржувало под името „Поклони се и почни“.

Немало ни Тв пренос ни Тв снимка, тоа следувало дури по петтото издание. Сакале да се сигурни дека тоа го прават е мошне професионално, а и морале да се надградат. Дури потоа имало снимки на Македонска телевизија, кои се емитувале една седмица по одржувањето на манифестацијата.

-Се одржаа 13 регуларни, и две „партизански“ изданија (импровизирани, со скромни финансии), банкротиравме и толку. Од самиот почеток работевме со голем ентузијазам. Пробите се правеа речиси 24 часа. Нешто во Драмски, нешто во М2 во МРТВ

речиси секој ден. За пари никој не праша, имаше нешто „ситно“, повеќе трошарина бидејќи глуците си купуваа гардероба и на некој начин тоа им беше компензација!

Кога се завршила првата манифестација, Марин Бабиќ вели не знаеле како се викаат, од среќа. И продолжиле на коктел во Клубот на пратеници, каде покровител бил тогашниот Премиер Бранко Црвенковски. Бранко потоа, долги години бил и најредовниот гостин, а неговата тогашна влада првите 5 години ги подржувале глумците и финансиски. И други политичари и бизнисмени беа дел од проектот „Глумците пеат“ во следните години, а неоткриените анегдоти со нив, ќе ги дознаеме од „прва рака“, од актерот и творец, Марин Бабиќ.

(продолжува)

Валентина Ѓоргиевска Парго

ТРАЈАНКА ИЛИЕВА ТАЦИ ЕДНА ОД НАЈМАЛЕРОЗНИТЕ АКТЕРКИ

НА МАКЕДОНСКИТЕ СЦЕНИ

Пандора од Солунски – со дупната глава!

– Одеднаш, почувствував топлина и видов дека ми тече крв. Сфатив дека ми е дупната главата, но во моментот се загубив, па не знаев ниту каде сум, ниту што правам. Истрчав кај испициентот кој кусо ми рече: “Брзо на сцена!” Немав време да му објаснувам дека не знам ни што правам, ни што треба да играм, но кога стапнав на сцена и ја видов Марија Спиркоска ми стана јасно дека јас сум Пандора, а претставата е “Солунски патрдии”… го опишува својот последен малер нашата Таци

Актерката Трајанка Илиева Таци е една од “најмалерозните” актерки во Македонија. Таа во период од неполни пет години се повредува три пати, и тоа на сцена! Тоа е потврда на интенцијата на нашите приказни дека актерите се сепак само луѓе од крв и месо, но ќе се сложите дури три пати да ви се случи малер на сцена е навистина премногу!

Најинтересната случка, воедно и “најпресна рана” е онаа кога во “Солунски патрдии” Трајанка играла со дупната глава! Во една од паузите, кога не била на сцена, отишла до тоалет, но при станување ја “набодела” главата на остриот ќош од отворениот прозорец на тоалетот.
– Одеднаш, почувствував топлина и видов дека ми тече крв. Сфатив дека ми е дупната главата, но во моментот се загубив, па не знаев ниту каде сум, ниту што правам. Истрчав кај испициентот кој кусо ми рече: “Брзо на сцена!” Немав време да му објаснувам дека не знам ни што правам, ни што треба да играм, но кога стапнав на сцена и ја видов Марија Џумерко (Спиркоска-н.з.) ми стана јасно дека јас сум Пандора, а претставата е “Солунски патрдии”. За цело време играв со тупфери на глава, кои ја сплескаа мојата џбун-фризура, што ја имам во “Солунски”. Тупферите ги менував на секое мое излегување и влегување на сцена…

На една проба за претставата “Баал” во Драмски, и тоа само три недели пред премиерата по четири и полчасовно клечење, работејќи една сцена, Таци го повредила веќе оперираното колено… “Кога си дојдов дома по само два-три часа коленото ми отече три до четири пати повеќе од нормалното. Кога отидов да го снимам, ми рекоа дека во веќе еднаш повреденото и оперирано колено се создало туморче кое мора под итно да се отстрани. И така јас отидов пак “под нож” и не ја дочекав премиерата на “Баал”… Ме замени колешката Ева Скендеровска”, раскажува за уште еден свој малер нашата хероина.

Но, за жал, една белја никогаш не оди сама! Така, работејќи на претставата “Архелаос…” со сега веќе покојниот режисер Владо Цветановски, нашата актерка го повредува скочниот зглоб!
“Во една сцена требаше да држиме ритам и такт тропајќи со нозете. Режисерот Цветановски ме одбра токму мене, јас да ја водам работата. Тоа подразбираше дека треба посилно да тропам со ногата за да можат другите да ме чујат и да го следат тактот по мене. Одеднаш осетив силно печкање во зглобот и од тогаш до денеска не сум се опоравила од таа повреда. Иако засега не ми пречи во работата и играњето на сцена, сепак, одвреме-навреме се уште чувствувам болка која не е ни малку пријатна”, зборува за чувството од последиците на сцена, Таци.
Со желба за што помалку малери во професионалното искуство, но и во животот и посакуваме отсега па натаму многу повеќе среќа на нашата Тацика.

Борче ГРОЗДАНОВ

ПЕХОВИ НА АЛЕКСАНДАР МИКИЌ – АКТЕРОТ

ПО СЕРИЈАТА ПЕХОВИ НА МИКИЌ

Количката и бастунот главен реквизит!

Актерот Александар Микиќ е буквално најмалерозниот тип на театарската сцена кај нас. Неодамна, симнувајќи се по скалите по кои одел “милијарда” пати, тој се слизнал и се дочекал на ножниот зглоб, па следните пет претстави морал да ги игра во количка и со бастун! Тој уште како дипломец имал крваво крштевање, каде што се заковал за еден “невин” клинец, па повторно превртен зглоб, повторно играње во гипс… Неговата приказна потврдува дека актерскиот леб знае да биде и тоа како крвав!

Ако за актерката Трајанка Илиева Таци помисливме дека е една од најмалерозните актерки на која сцената и буквално и значи живот, во смисла на тоа дека може да “изгине” на неа, тогаш нејзиниот колега Александар Микиќ сигурно е најмалерозниот!

Непосредно пред претставата “Ах, љубов моја”, на која Микиќ гостува во Театар Комедија, слегувајќи од својата гримиорна по скалите надолу кон сцената, подлизнувајќи се, тој се дочекал на нозе, но на зглобот од левата нога! За трагикомедијата да биде поголема, тие скали Микиќ, според сопствените зборови, ги има поминато “милијарда” пати. Потоа отишол директно во болница, го загипсирале и тој со сиот ум сакал да се врати да игра во претставата, бидејќи неговата појава е во вториот дел… Сепак, таа претстава е одложена, но потоа следните пет Микиќ ги игра најпрвин во количка, а потоа со бастун. Гостувањето со Театар Комедија, па и репертоарните претстави во МНТ, “Подемот и падот на кабарето” (сосе проба пред обнова), “Не се клади на Енглези” и “Вечната куќа” ги игра најпрвин во количка, а потоа со бастун. Единствената претстава што морал да ја одложи е “Сомнително лице”, бидејќи на таа претстава отстојува и буквално два и пол часа!

Храброст или лудост, просудете сами!
Но, ова не се единствените малери кои го снашле Микиќ на театарската сцена.
“Имав крваво крштевање уште на дипломската претстава, каде што во жарот на играта имаше една тесна врата која требаше да ја отворам и да поминам низ неа, но кога се обидов да застанам зад неа, сфатив дека нема каде да стојам. Се фатив за гредата што ја држеше вратата од кулисите, но таму се најде еден “невин” клинец, кој висеше едно 5-6 сантиметри од гредата, па така, и буквално се заковав за гредата. По неколку секунди, се откачив и паднав. Бидејќи не беше завршена претставата и морав да доиграм, само успеав набрзина да ја замотам раката со нешто што се најде таму и да се вратам на сцена”, раскажува за своето крваво” крштевање, Микиќ.

Уште еден пех е поврзан со него, и тоа на времето кога буквално не се симнуваше од сцената на МНТ.

“Имав гостување во Белград. Таму пред крајот на претставата зад кулисите во темницата не видов една шипка која стоеше меѓу реквизитите, згазнав на неа лошо и кога се дочекав на ногата, успеав да го превртам зглобот. Некако, додека уште беше загреано местото, успеав да се вратам на поклон, за потоа колегите и организаторите од Белград да ме носат директно во болница! Откако ме средија таму, се качив на автобус, си отпатував колку што беше потребно од Белград до Скопје (минимум шест часа н.з.), се вратив и играв во “Народен пратеник” со гипс, менувајќи го Кили, кој, пак, си го повредил прстот!

Со надеж дека ова ќе биде крајна незгода за хиперактивниот Микиќ на сцена, уште еднаш со нашава приказна ви потврдуваме дека актерскиот леб знае да биде и тоа како крвав!

Борче ГРОЗДАНОВ

ИГОР СТОЈЧЕВСКИ – ГОСТУВАЊЕ КОЕ ЌЕ СЕ ПАМЕТИ

 –

Го кренав рамото и видов болна светлина!

Вака може да се парафразира и опише моментот кога Игор морал со својата повреден рака да им даде знак на своите колеги да го спуштат од висините…

Актерот Игор Стојчевски бездруго, како и секој што е активен на штиците што живот значат, има свои приказни и сеќавања за тоа дека актерскиот леб не се заработува нималку нежно.

%d0%b8%d0%b3%d0%be%d1%80_%d1%81%d1%82%d0%be%d1%98%d1%87%d0%b5%d0%b2%d1%81%d0%ba%d0%b8_igor_stojchevski

Во својата кариера овој актер имал неколку пехови на сцената, но никогаш, како што вели самиот, нема да го заборави гостувањето на Драмскиот театар во Подгорица:

“Со претставата “Падот на невиноста” гостувавме во главниот град на Црна Гора. Таму, за разлика од сцената во Драмски која е поширока и пониска, оваа беше потесна но повисока и токму поради ова некои од мизансцените требаше да се прилагодат. Во претпоследната сцена од претставата, мене односно мојот лик го тепаат двајца насилници. Требаше да паднам, но, во падот не успеав да го погодам новото место каде што требаше да се спуштам, токму поради поинаквите димензии на сцената. За жал, многу лошо паднав, па и покрај гласната музика слушнав како рамото ми крцна, а левата рака не можев да ја помрднам. Некои од колегите забележаа дека нешто се случи, но ја продолживме сцената…”

Тука не е крајот на приказната и неволјите на Игор:

“Се можеше да се заврши со ова, но имав уште една сцена последната, всушност и најбитна, во која мојот лик кажува монолог висејќи од зграда, пред дефинитивно да падне долу. За таа цел требаше да ме врзат со сајли, а на себе имав падобрански појас на кој, закачен ме дигаа надвор од сцената за на посебен знак повторно да ме спуштат. Во мешаницата настаната од претходната сцена, кога всушност се повредив, додека ме закачуваа за сајлите не успеавме да договориме нов знак, што значеше дека требаше да ги подигнам двете раце како знак, а јас воопшто не можев да ја мрдам левата. Успеав некако да ја придржувам со десната, па кога дојде моментот за спуштање си реков – што ќе биде нека биде и почувствував силна болка и силна светлина во очите. Поради неверојатната болка не помнам како го кажав монологот. Се свестив дури кога слушнав громогласен аплауз. Ја видов само завесата како се спушта. Крај! Но, за мене не беше крај бидејќи сите брзаа на коктелот, организиран од домаќините, ме оставија сам да се пресоблекувам и да се снаоѓам со повредената рака…”

Но, колегијалноста како и секогаш доаѓа неочекувано и во последен момент: “Се појави мојот ценет колега Никола Ристановски на кого никогаш нема да му ја заборавам помошта и целата организација од одењето во болница, снимањето и преврските па се до човекот, негов пријател кого тој го замолил да ме сочека во болницата и да ме врати назад на коктелот. А некој од колегите и управата, се уште и не знаеја што се случи…

Сум имал и други случки но, оваа ќе ја паметам засекогаш поради нејзината драматичност и болката поради која ми блесна се пред очите”, го завршува своето патешествие Игор Стојчевски. (Б.Г.)

АКТЕРОТ ПРЕДРАГ ПАВЛОВСКИ НА СЦЕНА СИ ЈА МИНИРАЛ СОПРУГАТА

По моја вина декоратерот го извлече подебелиот крај

“Јас се заплеткувам со реквизитот, доцнам на промена, но на повик од Ангел дотрчувам не гледајќи каде е Тања. Ја креваме шипката и во тој момент Тања тргнува и се спрепнува. Таа паѓа и сето тоа се случува во мрак. Лута, бесна почнува со микрофонот да го удира Ангел бидејќи и е поблиску. Кутриот тивко се бранеше: Не сум јас! Маж ти задоцни”…, раскажува Павловски како на работно место се обидел да ја “минира” својата сопруга

Актерот Предраг Павловски во матичниот Театар за деца и младинци, како што вели, секојдневно се соочува со интензивни случки на и зад сцената.

Најинтересно и најдинамично е на претставите што ги режира Боњо Лунгов. Тој повеќе од 20 години работи со нашиот театар и никако не се откажува од брзиот театарски ритам со многу костими, реквизити и разновидни кукли кои актерите ги разменуваат меѓу себе за време на претставата. Сето тоа наликува на еден строго организиран и договорен хаос. Од овој аспект мислам дека би било интересно и за публиката да може да го види тоа. Токму на една негова претстава се случи еден пех кој мислам дека публиката не го примети, но зад сцена беше доста остро. Во едно кабаре, некаде на средина на претставата мојата сопруга Тања Кочовска, требаше влегувајќи од една нумера во друга да се пресоблече за многу кратко време и да истрча на сцена со микрофон за да продолжи со следната точка. Јас за тоа време требаше да сменам некои реквизити и да кренам една долга шипка на која беше закачена завеса. Од едната страна на шипката бев јас, а од другата нашиот декоратер Ангел. Во рок од 5-6 секунди ние ја креваме шипката и Тања треба да излезе на сцена. Сето тоа се одигрува во темница. Се случува следното: Јас се заплеткувам со реквизитот, доцнам на промена, но на повик од Ангел дотрчувам, не гледајќи каде е Тања. Ја креваме шипката и во тој момент Тања тргнува и се спрепнува. Таа паѓа и сето тоа се случува во мрак И лута, бесна почнува со микрофонот да го удира Ангел бидејќи и е поблиску. Кутриот тивко се бранеше: Не сум јас! Маж ти задоцни”… Во исто време мајсторот на светло чувствува дека нешто не е во ред, сцената останува во мрак а во салата се слушаат само тапи звуци од ударите на микрофонот врз невиниот Ангел. Публиката помисли дека тоа се почетните тактови од нумерата што следи и почна да држи ритам со ударите на Тања… Нормално, за некоја секунда се пали светлото и Тања почнува со нумерате како ништо да не се случило”, раскажува Предраг Павловски како на работно место се обидел да ја “минира” својата сопруга.

Павловски се присети на уште еден настан кој не го нарекува пех, туку доказ дека театарот има недопирлива магија, нешто што не може да се објасни со зборови.

Пред дваесетина година бев член на КПГТ Суботица театар кој тогаш, а и сега, го води Љубиша Ристиќ. Ја игравме претставата “Ричард Трети” на нишката тврдина. Претставата беше поставена така што публиката за сето време се движи по актерите и ги следи одејќи паралелно со нив од страните. Во еден момент, од некаде се појави чопор од кучиња кои многу лаеја и ‘ржеа… Сите ги приметивме и чекавме што ќе се случи… Тука настапи магијата на театарот, бидејќи кучињата кога ја видоа претставата, застанаа како пред некој господар или како да влегуваат во некој храм, за заедно со публиката мирно да ја изгледаат целата претстава”, ја раскажува Предраг метафизичката димензија на театарот.

Огнено крштевање со Магбет – ПEТАР ГОРКО

 

ЗА АКТЕРОТ НЕМА НЕВОЗМОЖНИ СИТУАЦИИ –

На генералната проба за оваа претстава сплавот на кој Горко бил сам се запалил, а тој заедно со неговиот спасител завршил во водата на изворите на Св. Наум чија температура е само 10 степени

Дека актерите се чудна сорта, дека за нив нема и не смее да има болест, повреда, температура, а и смртна опасност, веќе е апсолвирана во оваа наша рубрика.

Ниту актерот Петар Горко во случајов не е исклучок. Од многуте пехови и “клинч” случки тој за нас, за читателите на Вечер издвои само три.

Првата е кога со температура од 40 степени дошол на претстава со велосипед бидејќи во моментов службеното возило на театарот било зафатено, па така нашиот јунак од велосипедот директно на сцена со температура го одиграл “Силјан” до крај и покрај стравувањата на колегите дека главниот лик може “да им припадне на сцена”…

Но, неволјите за Горко не застануваат тука:

-Втора ситуација имав на “генералката# на “Магбет# на изворите на Свети Наум. Играв сам на еден сплав каде имаше трон направен од стиропор и тринаесет конзерви наредени да светат.

Требаше да има парафин внатре, но реквизитерот наместо тоа ставил нафта. Додека течеше пробата почнав да вдишувам чуден вкус во устата што се зголемуваше до гадење. Одеднаш како што се движеше сплавот една од конзервите падна и дрвената конструкција почна да гори. Од најблискиот чамец сопругот на една колешка се фрли во водата, најбрзо можно стигна до мене и ме спаси. А водата на изворите е десет степени. Нормално, генералката се прекина затоа што згора на се добив и труење. Чуството беше ужасно. Сепак, утредента премиерата ја одиграв маестрално. Освен колегите-пријатели и никој не се интересиораше за случајот…

И последно, третата незаборавна ситуација Петар Горко ја доживеал кога како на татко му соопштиле дека неговиот седумгодишен син сериозно е болен и под итно треба да се носи во Скопје…

-Беше страшна ситуација. Опасноста да се влоши ситуацијата беше огромна, а јас вечерта морав да играм претстава. Ја одиграв “Спилиони” бидејќи како што ми рече директорот “детето има мајка до себе”, а како ја одиграв претставата не знам ни самиот, бидејќи во себе имав измешани емоции, болка и стравови. Ужас! Не спиев цела ноќ чекајќи да се раздени и со првиот воз да отидам во Скопје. Сепак среќата и Господ беа на наша страна и целата таа ситуација испадна во ред. И повторно никој не дозна, ниту пак, некому му растрепери душата. Ако прашувате како ги црпиме и градиме ликовите, едноставно ваквите ситуации нека ви бидат репер. Но, човечки ваквите стресни ситуации оставаат лузни во срцето, ја заавршува својата приказна нашиот актерски јунак Петар Горко. (Б.Г.)

Премиерата на “Суд” наместо на сцена ја следев во публика, со патериците до мене!

ВЛАДИМИР ТУЛИЕВ ОД ТЕАТАР ШТИП, ЕДЕН ОД НАЈМАЛЕРОЗНИТЕ АКТЕРИ

На една од пробите нашиот јунак Владимир ја повредил петицата и пробал да се “самолекува” и “фудбалски” да се истегне, но завршил во болница, а на премиерата бил само гледач

За актерот Владимир Тулиев член на штипскиот Народен театар расекувањата, набиениците, гребаниците и модриците, како и забоболката, грипот и високата температура се ситни нешта кои и не ги брои како повреди. Причина за ова е што во текот на неговата кариера се соочувал со многу повреди, а некои од нив биле навистина сериозни.

“На премиерата на ‘Животот е убав’, работена по Чехов, играв куче кое се провлекува низ сите раскази-сцени. Малерот да биде поголем уште на почетокот во еден скок наместо да се дочекам како што требаше на колено, лошо ми се подмести ногата и почуствував како во палецот да ме прободе игла. За време на претставата не почуствував болка, туку само топлина и влажност во пределот на прстите. По завршувањето на претставата отрчав во гримиорната, ја собув патиката и имав што да видам. Чорапот беше целиот крвав, а кога го соблеков видов дека сум го превртел и скршил ноктот. Дури тогаш почна да ме боли!

За време на една изведбна на “Шинел” од Гогољ правевме модна ревија и се движевме по многу тесна патека која се протегаше до вториот ред во публиката. Одеднаш светлото се изгасна порано, за момент заслепев, ја промашив патеката и паднав во дупката меѓу седиштата и сцената, го извртев зглобот и ги набив прстите. За чудо веднаш скокнав на сцена и излегов од неа. Бидејќи ми беше многу отечена раката утредента не ми ја ставија во гипс, пиев само лекарства за болки и со масажи и кремови ги смирив и болката и отокот. Интересно е што на истата патека на една од пробите падна и колешката Елица Арева со костим преку глава и ограничена видливост, па се здоби со потрес и неколку денови одмораше од пробите. Потоа се шегувавме на своја сметка, дека е добро што не паднавме на некој од публиката на глава.

Но, малерите за Тулиев не застануваат тука.

“Последната а и најтешка повреда ми се случи годинава и тоа на почетокот на театарската сезона. Почнавме со подготовски на “Суд” од Коле Чашуле во режија на Дамјан Читкушев. Уште при читачките проби режисерот ни најави дека од нас ќе бара поголема физичка подготвеност што подразбираше претходно загревање пред секоја проба. На една од пробите само што завршив со загревањето тргнав да се договорам со режисерот што ќе работиме, но одеднаш паднав и осетив тап удар на задниот дел од петицата. Помислив дека го изместив зглобот на ногата, па го замолив колегата Пеце Ристевски да ја измасира малку и онака “фудбалски” да ја оптегне, но притоа толку ме заболе што почуствував како струја да ми минува од ногата дури до половината. Се обидов и со ладно шише вода од фрижидер да ја намалам болката, но ни тоа не помогна. Кога замолив еден колега од техниката да ме однесе во болница другите помислија декоа тоа е уште една од моите шеги. Кога во болница ми кажаа дека тоа мора дури и да се оперира се вџашив и се побунив: “Ама, докторке, јас имам премиера за подготвување…”. Откога увидовме дека сето тоа е крајно сериозно, на мое место “влета” колегата Миле Вратеовски, а јас премиерата ја гледав од публика, со патериците до мене. (Б.Г.)

Џумерко и ќерка му !

mojotzivot1

Со локум за добредојде, Џумерко и ќерка му Марија, двајцата актери, споделија со нас интересни случки од животот на глумците. И таткото и ќерката со подеднаква возбуда ни го раскажаа денот кога Итар Пејо по цели 25 години доби подеднакво добар наследник…

8f9981bb34a481458b54a53f84889c51

Некои велат Прилеп е град на тутунот, за други градот под Марковите кули е град пивото, заради фестивалот кој веќе стана препознатлив во целиот регион… Ама Прилеп е и град на мајмуните, оти нели така ги нарекуваат неговите жители…, иако во Прилеп мајмун не игра, оти нема кој да му го држи стапо!

Набој на спомени од едно друго време, носталгија за штиците што живот значат, сеќавања за секоја негова улога… Бардот во македонското глумиште, најпознатиот мајтапчија Благоја Спиркоски – Џумерко, денес е пензионер, кој секојдневието го поминува со семејството и со внуците, горд што во театарот остави достоен наследник – ќерка му Марија.

Во домот на Спиркоски не пречека малиот Петар, синот на Марија, кој беше збунет од изгледот на мајка си, облечена во костимот на Итар Пејо. Со препознатливата отвореност и несебичност топло добредојде ни посака и домаќинот Џумерко. Со локум за добредојде, двајцата актери споделија со нас интересни случки од животот на глумците. И таткото и ќерката со подеднаква возбуда ни го раскажаа денот кога Итар Пејо по цели 25 години доби подеднакво добар наследник.

Во моментот кога никој не помислуваше дека некој ќе го замени ненадминливиот Џумерко во улогата на Итар Пејо, неговата ќерка, актерката Марија Спиркоска – Илијеска, го претстави комплетно новиот Пејо, и кај публиката го врати воодушевувањето од пред 25 години. Ниту режисерот Коле Ангеловски не се надеваше на таков успех, нова изведба на една стара приказна, со една неверојатна жена во главната улога. Со нов сензибилитет во танго стил, Марија во улога на познатиот мариовски итрец ја освои публиката во Драмски.

Весела и скромна по природа, Марија и по неколку месеци од премиерата со возбуда се сеќава на моментот кога ја добила улогата на Итар Пејо.
– Нозете ми се пресекоа кога Коле ми предложи да бидам новиот Итар Пејо, најпозната улога на татко ми, репликите со кои пораснав, раскажува Марија.
– Кога Коле ме праша дали сакам да играм во претставата и да бидам женскиот Итар Пејо, ми се стресоа колената и седнав… Не се сеќавам многу на разговорот, ама кога го погледнав татко ми, тој како да знаеше за што ме побарал Коле, немав сила ни да изустам, не знаев како да почнам.
– Гледајќи го суратот на Марија додека разговараше на телефон, веднаш знаев за што се работи, дополнува Џумерко.
– Се јави Коле Ангелоски на мојот телефон, Мара, ми вика, дома е – само јас и тој ја викаме Марија така, од милост. И го дадов телефонот на Марија, оти Коле не ми кажа за што ја бара. Ја гледам ќерка ми – и се смени ликот, на сите прашања од Коле одговараше со ДА, прво стоеше, после седна на креветот до мене. Кога ја видов дека седна, си мислам сигурно Николчо ја бара за Солунски патрдии… седна пилето, не може да стои од возбуда.

Со голема обврска кон татка си и кон публиката, со реплики научени уште од дете, Марија внесе нов, модерен дух во Пејо од Мариово. Со жар во очите раскажува за премиерата во Драмски и за денот кога татко и од Прилеп допатувал да ја гледа во Солунски патрдии”.
– Никогаш не знам кога е татко ми во публика, ако се видиме, имам трема од него, чувствувам голема обврска. Кога ми се јавија дека стигнуваат во Скопје, со такси веднаш заминав во Драмски, да не се сретнеме пред претставата. Не сакав да знам во кој ред седи, кога знам дека е тука, душава ме тера да ми шараат очите, да го барам низ публиката.

Кога ќерка ми ја помина првата сцена без проблем, знаев дека до крај ќе биде одлична, се навалив на жена ми Кица, и така останав до крајот на претставата.
– Само еднаш ни се сретнаа погледите со Марија, после до крајот не гледав, само ја слушав претставата и се држевме со Кица за раце. Кога видов дека првата сцена помина беспрекорно, ние глумците викаме ја плукна првата”, оти по првата сцена цела претстава се познава, ми се смири душава”, раскажува Џумерко.

Марија признава дека не и било лесно, но дека предизвик е да се одигра улога за која синоним е татко и.
– Кога почнаа пробите во Драмски, му викав на татко ми дека не можам да избегам од неговиот Итар Пејо, од неговата интонација, од неговиот начин на кажување на репликите, и на Коле му реков, не можам да побегнам – татко ми ми иде пред очи, а тој ми вика продолжи само така, и нема да згрешиш, раскажува Спиркоска – Илијеска.

Како прекрасно Марија ќе го памети искуството со колегите од Драмски, првата соработка надвор од матичниот, Прилепски театар. Иако млада, Марија е успешна актерка, но и подеднакво посветена сопруга и мајка. Пишува домашно со првачето Матеја, си игра и со малиот Петар, а во исто време во нејзини раце завршија највисоките награди и признанија за главни и споредни улоги.

Џумерко ни откри што ја посоветувал кога сфатил дека ќе ги следи неговите стапки.
– Марија е многу скромна, се консултира со мене, а јас и дадов совет: “Никогаш немој да се фалиш дека ти си ќерка на Џумерко, остави свој печат и прави си твој имиџ.”.

d7873f32c16fc542ba602bf9599a299f

3 награди за животно дело – 200 евра пензија
Добитник на највисоките актерски признанија, плакети, награди за животно дело, низа успешни и безвременски серијали, улоги во македонски филмови… За неговиот придонес во македонската уметност, вели Џумерко, државата му дава пензија од 200 евра.
– Во пензија сум речиси 8 години, имам награди за животно дело, награда Петре Прличкоо, награди за главни улоги, на театарски игри, пензијата ми е 12.800 денари, со никаква шанса да добијам национална пензија.

Изедов цела чаша без последици, но дното ми ја расече раката!

НИТУ ВАНЧО ПЕТРУШЕВСКИ НЕ Е ИМУН НА АКТЕРСКИТЕ И СЦЕНСКИ ПЕХОВИ

    На дел од снимањето на серијата “Трст виа Скопје” успеав да изедам цела стаклена чаша без последици, но бидејќи само дното од неа ми остана во рака, кога на крајот од сцената паднав од столчето, при падот “успеав” да се набијам на нејзиното дно и да си ја расечам раката!”, објаснува за својата “среќна” околност Ванчо Петрушевски

Легендата на Драмски и на македонското глумиште воопшто Ванчо Петрушевски, својот уметнички и актерски леб и тоа како знаел крваво и жешко да си го заработи.

Оваа воведна реченица, пред се, се однесува на тоа што Петрушевски ни се “пофали” дека речиси и да нема година, а тој да не одигра барем една, а често и повеќе претстави со висока температура.

“Најсвеж пример е една од последните претстави “Сомнително лице” во Македонскиот народен театар. Цела среќа е во тоа што во таа претстава речиси и да немам движење и успеав тоа да го исконтролирам. Од друга страна, во “Солунски патрдии”, една исклучително динамична претстава каде речиси цело време сум на сцена, ми се има случено да играм под голема температура јуначки стоејќи на нозе.

Еднаш дури поради мојата астма моравме да викнеме брза помош пред претставата, за да ми стават инјекција, за да можам да играм”, додава популарниот Сотка од Солунски патрдии.
Некој особен сценски пех не му се случил, но успеал да му помогне на колегата Димче Мешковски и да му извади парче метал со клешта и тоа користејќи ја кусата пауза при промена на сцена.

Најбизарниот настан што му се случил е на снимањето на серијата “Трст виа Скопје” каде успеал да изеде цела стаклена чаша без последици, но сепак и да си ја расече раката:

“На дел од снимањето на серијата “Трст виа Скопје” успеав да изедам цела стаклена чаша безпоследици, но бидејќи само дното од неа ми остана во рака, кога на крајот од сцената паднав од столчето при падот “успеав” да се набијам на нејзиното дно и да си ја расечам раката!”- објаснува за својата “среќна” околност Ванчо Петрушевски.

На Петрушевски му се случиле уште десетици немили настани при креирањето на ликовите од неговата богата актерска кариера, на кои не можеше да се сети во детали, но во шега додаде: “Се надевам дека ќе продолжите со опишувањето на интересните сценски случувања за да можам да се присетам на уште некоја случка и повторно ќе се видиме во оваа интересна рубрика”

Пијанистот ми ја оттргна болеста како со рака!

НИ ТЕМПЕРАТУРАТА НИШТО НЕ МУ МОЖЕ – ВАСИЛ ЗАФИРЧЕВ

На моноперформансот “Пијанистот” на фестивалот на монодрама во Ереван, Ерменија, Зафирчев играл со екстремно висока температура, но неговата професионална етика не дозволувала откажување на фестивалскиот настап, па затоа на крајот бил “награден” со оттргнување на настинката и високата температура кои биле однесени како со рака

Актерот Васил Зафирчев е познат по својата професионалност и посветеност во се што работи, а најмногу, се разбира, во она што му е примарна цел и вокација – актерството. Од многуте негови искуства, како што самиот вели, “најстрашни и најнепријатни се изведбите кога сум бил болен или, пак, сум имал некоја физичка повреда”. Според него, актерот е вистински актер само е физички здрав.

Но, актерите се живи луѓе па така, ниту денешен херој Васил, не е имун од пехови во вид на настинки и температури.

Случајот сакал првото такво искуство да му се случи токму на еден престижен меѓународен фестивал.

На моноперформансот “Пијанистот” на фестивалот на монодрама во Ереван, Ерменија, Зафирчев играл со екстремно висока температура, но неговата професионална етика не дозволувала откажување на фестивалскиот настап, па затоа на крајот бил “награден” со оттргнување на настинката и високата температура кои биле однесени како со рака.

Токму вложениот напор и труд и потрошената енергија во една физички напорна танцова претстава имала лековито дејство за мене”, додава инаку секогаш скромниот Зафирчев кога се фалбите во прашање.

Но, не секогаш пеховите мора да значат болест или лош впечаток.

Од непредвидливите ситуации со комичен ефект би ја издвоил изведбата на хит комедијата “Стрип Шекспир” што со велешкиот театар ја игравме на сцената на стариот МНТ или Театар Центар. Претставата беше во рамките на Скопско лето, а поради големата жештина, сценската магла која се користеше во една од сцените, кондензираше по подот на сцената. Така, со само еден чекор и мало слизнување во една од сцените, во еден замав ја прелетав сцената од едниот до другиот крај. Попатно собрав и по некоја суфита и удрив во звучникот. За среќа, немав никаква повреда, па заедно со колегите по кратка хистерична смеа до солзи и аплауз од публиката, продолживме со изведбата на претставата која за среќа до крајот немаше жртви”,