Завесата се спушти, се изгубив и следниот момент се најдов дома!

И НЕПОКОЛЕБЛИВИТЕ ПОНЕКОГАШ ПОД ПРИНУДА ОТКАЖУВААТ ПРЕТСТАВА

Вака Весна Бејби го објаснува единствениот миг поради кој одложила претстава, во случајов “Госпоѓа министерка!” поради психичко-физичка истоштеност непосредно по разводот со дотогашниот сопруг

Весна Петрушевска – Бејби и меѓу публиката, но и за колегите актери важи за непоколеблива личност, професионалец, кој никогаш не се откажува од зададената задача и цел. Но и на таквите како што е Весна-Бејби, театарско-животната судбина знае за миг да им го попречи патот кон целта и да си поигра со нив…

Така и на Весна Бејби и се случило, не по своја волја, да откаже претстава:

Тоа се случи на една изведба на “Госпоѓа министерка”, на која играв крајно психо-физички истоштена. Во еден миг, непосредно пред паузата, едноставно, завесата се спушти, се изгубив и следниот момент се најдов дома!”, вака Весна Перушевска-Бејби го објаснува единствениот миг поради кој одложила претстава, во случајов “Госпоѓа министерка” и тоа непосредно по разводот со дотогашниот сопруг.

Но, ете токму “Министерка” доживеа 150 изведби , а веруваме дека ќе доживее уште многу, бидејќи како што ни рече Петрушевска ништо не може да ја поколеба и да се откаже од оваа претстава, поточно воопшто од сцената:

На една изведба на “Министерка” го извртев зглобот и само за миг почуствував болка, но продолжив да играм. Дури откога заврши претставата, откога дојдов дома почнав да се справувам и оправам како знаев и умеев, но најважно е дека резултатот беше уште една одиграна претстава, а болката и белјата поминува”.

Како дополна на сето ова таа ни потврдува дека “ситни# болести не поминуваат како оправдание да не се изврши докрај зададената цел:

Тоа е многу чуден феномен. Доаѓате со температура, едвај зборувате, едвај се движите, но стапнувате на сцена и сето тоа го снемува. Дури мене ми се случува да одиграм многу подобро кога сум во таква ситуација, отколку кога сум потполно здрава! Ми се случувало дури и да им помагам на некои од помладите колеги кои упаѓале во претстава, конкретно во “Министерка”. Значи за актерот не смее да има оправдување во болката!” – децидна во својата професионалност е Весна Петрушевска -Бејби. (Б.Г.)

МАЛ ОБРОК ВО ТЕАТАР :)

 

 

Миа Кантарџиева – актерka

Мислев се’ сум видела… се зезнав 🙂 Вечерта се игра “ ЖИВОТ ВО ТЕСНИ ЧЕВЛИ “ , 38ма изведба. Завршува првиот чин. Време е да излезам на сцена. Статирам како камерман во претставата уште од втора година на факултет, и ја обожавам претставата. И така си тече вториот чин, јас внесена во снимањето… кога слушам, нешто ми шушка во публика. Се вртам и гледам во прв ред, веднаш под мојата позиција на сцена, едно младо момче како слатко си јаде пуканки, а до него уште едно пакетче смоки, недај Боже да не му снема… Му се вртам ( нормално, во прикладен момент) и со краток гест го замолувам да престане со активноста… Малиот превртува со очи и почнува полека, уредно да си ја пакува кесата со пуканки (зборувам за онаа поголемата варијанта на кеса со пуканки, па така ја имав таа чест да го слушам како шушка уште цела минута). Тече претставата, јас снимам и си размислувам за “храброста“ на малиот гледач… За неколку минути се вртам, малиот го нема, а мене се’ уште нешто ми шушка… Ми требаше некое време да го лоцирам звукот, бидејќи во исто време, нели, треба и да внимавам на она за што дојдов вечерта…. и ОП! Го здогледувам. Драгото момченце да си се префрлило неколку реда поназад, со цел да не го прекине својот ценет оброк!

Па уште и ме ѕирка дали го гледам, па кога ќе го видам, запира со џвакање. Како на училиште, кога скришно грицкаш на час, и кога професорката ќе те погледне – сопираш. Си викам во себе: Бреееј, инат детееее,кај инат, па и некултурно! После некое време, шушкањето престана. Претпоставувам дека редарите го забележале и го прекинале. На поклон не го видов, а ми остана прашањето во глава: Дали барем ги понудил луѓето околу него со пуканки и смоки?… Се шегувам, секако! Вака “драг“ спомен е жално да не споделам… Не се знае, можеби со овој краток текст, ќе се покрене свеста на младите гледачи, ќе сфатат конечно што е разликата меѓу кино и театар!

А на малечкиот можам само топло да му препорачам: Оди дома, прашај ги родителите што е тоа театар и како треба да се однесуваш кога гледаш претстава. Ако случајно не знаат да ти објаснат, соберете се групно пред компјутер и укуцајте на Википедија “театар“ – се’ ќе ви се разјасни!

 

Со помош на железничарот го одиграв вториот чин, а подоцна и премиерата!

СО ИНАЕТ И ПРОФЕСИОНАЛНОСТ СЕ СЕ МОЖЕ – БЛАГОЈА ЧОРЕВСКИ

Претставата “Свадба” се играше по сто и некој пат. Во еден момент срипав од молерска скала, бидејќи играв молер, незгодно се дочекав, ја искривив ногата и во моментов ништо не чувствувајќи продолжив да играм. Суфлерката забележала како ногата отекува, па во паузата меѓу двата чина го беа повикале Благоја железничарот, кој ми стави еден бастум од реквизитите меѓу забите за да не се прекасам и речиси за секунда ја намести ногата, раскажува Чоревски

Во својата долга речиси петдецениска кариера актерот Благоја Чорески се соочувал со низа пречки од типот на играње со температура, па дури и дијареја, играње под шок од ненадејни судирања и удирања на сцена, но најкритично било на претставата “Свадба# од Васил Иљовски, изведба која популарниот Чоре засекогаш ќе ја памети:

-Се играше по сто и некој пат оваа претстава. Во еден момент срипав од молерска скала, бидејќи играв молер, незгодно се дочекав, ја искривив ногата и во моментов ништо не почуствувајќи продолжив да играм. Суфлерката приметила како ногата отекува, па во паузата меѓу двата чина го беа повикале Благоја железничарот кој ми стави еден бастум од реквизитите меѓу забите за да не се прекасам и речиси за секунда ја намести ногата. Тој ме советуваше да си одам веднаш дома, на што му одговорив “Чекај јас имам за играње уште втор чин, а за неколку дена имам и премиера#, раскажува Чоревски.

Ја доиграл “Свадбата”…, а за премиерата на “Артуро Уи# играл под лекарства, мачкање со борова вода, колку да ги издржи напорите и ја истерал и таа премиера упорниот Чоре.

Дека упорноста и професионален инает се негова одлика, сведочи и фактот што со ужасен грч во мускулот во ногата и неподносливи болки ја подготвувал и “Далај Мама” во режија и по текст на Љубиша Георгиевски.

-Режисерот ми рече седејќи да глумам, бидејќи не можев многу да се движам. Јас само му одвратив дека тоа не може и не смее да се случи, па покрај сите болки успеав да ги истерам пробите сосе мизасцен – уште една победа на повредениот Чоре.

Третата случка можела да биде опасна дури и по неговата глава:

-Во “Достага на самиот врв”, повторно во режија на Љубиша Георгиевски во една сцена Крум Стојанов забодува на сцена два ножа кои стојат паралелно на многу мало растојание и низ кој јас паѓајки треба да поминам со главата и рацете нанапред. Немаше да има никаков проблем и овојпат да го направам истото доколку едниот нож не беше забоден малку накриво. Поминувајќи низ нив сум ја пресекол раката, но ништо не почувствував. Осветлителот Руше приметил на сцената крв и дури тогаш, кога ме видоа, ме однесоа на шиење. Докторот иако со дебели раце и прсти ме соши мајсторски, а за болката беа виновни старите инструменти. Болеше многу, но се издржа. Потоа морав да подлегнам на петнаесетдневен антитетанус третман – завршува храбриот бард на македонското глумиште Благоја Чоревски. (Б.Г.)

Најгрозно е кога ќе откаже гласот!

АКТЕРОТ РОБЕРТ РИСТОВ НА ПРОБА И СЦЕНА СЕ БОРЕЛ СО ЛАРИНГИТИС

“Она што на сцена ме направило немоќен е тоа да сум нечуен во вистинска смисла на зборот. За сето тоа заслужен е ларингитисот, а докторите велат, “ако добиеш ларингитис еднаш во животот стануваш добар компанитис на ларингитис”, вели за своето болно искуство на сцена Ристов

Актерот Роберт Ристов е еден од оние кои не може “да се пофали” со физичка повреда на сцена како пукната аркада, удрена глава во парно па шиење, несвестица на сцена… како што им се случувало на некои негови колеги, но затоа имал еден голем, речиси несовладлив непријател – ларингитис.

“Она што на сцена ме направило немоќен е тоа да сум нечуен во вистинска смисла на зборот. За сето тоа заслужен е ларингитисот, а докторите велат, ” ако добиеш ларингитис еднаш во животот стануваш добар компанитис на ларингитис#, вели за своето болно искуство на сцена Ристов и продолжува: “Одвратно е! Првпат ми се случи пред една премиера во Велешки театар. Бевме во фаза на маратонски проби, а конкретниот ден бевме на сцена од 10 наутро до 4 по полноќ, само со една пауза за ручек и две кратки за вечера и тогаш се огласи режисерот; “Не е добро… Нов почеток!# Истата вечер беше закажана претпремиерата, а следната премиерата. Не стануваше збор дали ќе се прави нова проба без прекин, туку дали ќе се игра премиерата.

Се работеше за претстава од фрагментарна драматургија. Бидејќи јас го имав проблемот со ларингитисот, од уморот и дерењето го снемав гласот и пробата беше прекината. До претпремиерата вечерта ги примав сите совети: гаргара со чај од жалфија (ладен), АД-капки, трахизан (госпоѓата од велешката аптека ми кажа дека така една певаљка од кафана редовно си го оправа гласот), имаше и совети од типот мавни едно пиво, сладолед, штеди го гласот…

Мислам дека се што ќе ми кажеа ќе пробав, ме боцкаа со дексаметазонче, инхалирав… Речиси се отрув, а претставата ми значеше. Многу труд беше вложен и не сакав да биде упропастена поради мене.

Кога дојде моментот на вистината на сцена пуштив некаков глас кој ни оддалеку не звучеше како нормалниот, ниту пак, личеше на моето Јас. Но и за да го произведам тој глас употребив двојно повеќе напор и енергија од вообичаено. Тој напор се одрази и на лежерноста на останатиот мој актерски апарат. Се потев, имав болка во грло и од петни жили се трудев да ја издржам претставата и најдобро што можам да ги донесам ликовите во изведбата.

Што се однесува до режисерот, иако за време на процесот имавме жестока караница, до ден денес се почитуваме и напати се потсетуваме на таа ситуација. Тој е успешен режисер и голем уметник кој го почитувам и сакам како добар пријател и соработник, ама не му ја сакам фазата – маратонски проби#, ја завршува својата исповед Роберт Ристо опишувајќи ги за нашата рубрика сизифовските маки со својот глас. (Б.Г.)

МАЈА ЉУТКОВ – Дури откако се спушти завесата, видов дека сум во крв!

 

 

АКТЕРКАТА МАЈА ЉУТКОВ НЕ Е ИМУНА НА СЦЕНСКИ ПОВРЕДИ

3 јануари 2016

“Во една од сцените требаше брзо и во темница да излезам од еден, а да влезам од друг влез на сосема другата страна од сцената. Иако беше затемнето, јас како и секоја изведба на оваа претстава бев подготвена за маратонот кој го трчав за најкратко можно време… Почуствував дека се сопнав од нешто, ама не обратив внимание за да излезам навреме на сцената за мојата следна појава и продолжив со претставата…, се присетува Маја

Сценскиот живот и перипетии буквално се случуваат без да сакате, бидејќи понекогаш ниту сценските рефлктори ниту магијата што ја носи театарот, не помагаат да се извлечете од непријатноста што ве снашла на сцена.

Како и многумина наши соговорници и сопатници од оваа рубрика, така и актерката Маја Љутков, почуствувала дека сценскиот живот може и знае да биде и тоа како крвав.
Нејзиниот инцидент се случил на претставата “Баханалии” во режија на Наташа Поплавска во Велешкиот театар:

“Во една од сцените требаше брзо и во темница да излезам од еден, а да влезам од друг влез на сосема другата страна од сцената. Иако беше затемнето, јас како и секоја изведба на оваа претстава бев подготвена за маратонот кој го трчав за најкратко можно време… Почуствував дека се сопнав од нешто, ама не обратив внимание за да излезам навреме на сцената за мојата следна појава и продолжив со претставата…

Но, работите не се така едноставни и безболни како што мислиме:

“…Продолжив со претставата, а колегите почнаа чудно да ме загледуваат . Отпрвин помислив дека нешто не е во ред со мојот текст, костим, шминка… На крајот од сцената се спушташе завесата и сите колеги наеднаш се собраа околу мене и почнаа да ме прашуваат како сум, дали се чувствувам добро, а јас сеуште немав поим што всушност ми се случува. Тогаш еден од нив ми рече да си ја погледнам ногата и дури тогаш видов дека целата нога и дел од костимот ми беа крвави… Откако погледнав почнав да чувствувам болка, а дури потоа приметив дека она од што сум се сопнала во темницатра е дрвен сандак со оружје што со сета сила сум го шутнала…Резултатот беше отворена рана поради која во наредните 10 дена не можев да си ги облечам чевлите!” …”, се присетува Маја.

Кој работи и греши, кој трча и паѓа, се удира, а и крваво си го заработува лебот, но ние искрено се надеваме дека на Маја Љутков ова никогаш повторно нема да и се случи! (Б.Г.)

Сашко Коцев: Фудбал играм така-така, а јавам како Индијанец

 

И ПОПУЛАРНИОТ АКТЕР НЕ Е ИМУН НА СЦЕНСКО-ФИЛМСКИТЕ ПОВРЕДИ, АМА…

Ова е констатацијата на актерот по повредите здобиени на филмот “Трето полувреме” и “До балчак” по напорните фудбалски тренинзи и јавањето, од кои има заработено трајна повреда на десниот квадрицепс, поради што не може да ја свитка ногата до крај…
Сашко Коцев е првиот актер од нашата “херојска” рубрика кој своите повреди ги сумира и ги сублимира и од филмското платно, но и од “даските што живот значат…”

Сашко е потврда дека ни малку не е лесно да се стане филмска ѕвезда, барем не овде кај нас и во овие наши услови! Шегата настрана, тој своите повреди ги заработил тренирајќи фудбал за потребите на “Трето полувреме” на Дарко Митревски, но и по стрмните комитски патеки и терени на “До балчак” на Столе Попов.

Од фудбалот заработив трајна повреда на десниот квадрицепс и до ден-денес не можам да ја свиткам ногата до крај, а уште поголема повреда имам заработено од тренинг-јавање, кога го истегнав левиот вкрстен лигамент на коленото. Но, не се жалам, затоа што колку подолго траат повредите, толку подолго ќе се сеќавам и на филмовите. Затоа, воопшто не жалам. Впрочем, научив да играм фудбал (така-така), а јавам како Индијанец”, се фали Коцев.

Што се однесува до сцената, тој нема директна повреда од неа, но затоа, пак, играл под температура и со набиени ребра.
– Се погоди на репертоарот на МНТ зимава во една недела да имам три претстави и сите три да ги одиграм со температура од околу 40 степени. Издржав машки, јуначки. Потоа паднав од мотор и бидејќи работата не прашува и не смее да трпи, така, “дефектен” морав да играм две претстави со набиени ребра. И овојпат издржав, ама мора да признаам, едвај”, завршува Коцев.

Со желба ваквите јуначки дела, ако не престанат, барем да му се поднамалат, му пожелуваме на Сашко уште многу улоги, но да ги одигра здрав, прав, ведар и подготвен “за борба”!

Борче ГРОЗДАНОВ

Лилиќ од “шиење” се вратил да ја доигра претставата

 АКТЕРИТЕ СЕ ЖИВИ ЛУЃЕ ОД КРВ И МЕСО

2 февруари 2014

Се што е потребно е добра мисла и големо срце – вака со една реченица може да се опише храброста на Дејан Лилиќ, кој во име на публиката играше и со пресечена рака и обилно крварење, а откако в болница го “средија”, ја доигра претставата! Тоа не е се, бидејќи тој со температура во една ноќ има играно две претстави! Затоа, токму со него ја започнуваме сагата за храброста која напати се граничи со лудост на најголемите експоненти на сцената – актерите…

Актерите, покрај својата моќ да произведуваат магија од сцената и внесувајќи се во ликовите да направат магнет од театарската сцена, привлечност од која тешко се “одлепувате”, се засмејувате, се радувате, плачете… Тие, актерите, неретко во име на публиката го жртвуваат својот физикус, само и само гледачот како консумент да не почувствува празнина… Во овој контекст, многумина од нив прават мали бравурии од херојски дела, играјќи повредени, со температура, понекогаш и нерасположени да се смеат, а мораат да го прават тоа, понекогаш радосни, а треба да плачат и тоа се во служба на неговото величество, Гледачот… Затоа, Редакцијата ВЕЧЕР реши да ви понуди четива преку кои ќе ги спознаете актерите, хероите кои, сепак, се од крв и месо… Оваа серија четива ја започнуваме со Дејан Лилиќ, кој на неколку пати, и покрај животните пехови, буквално се жртвуваше за Талија и нејзините посестрими… Лилиќ во претставата “Танцот на пеперутките во ориент експресот”, приватен проект кој го играше со Васил Зафирчев и Катерина Коцевска во вагонот на Старата железничка станица, ја повреди раката, но и покрај тоа, продолжи да игра… Потписникот на овие редови, како сведок во мракот, слушна силен тресок и кршење на стакло, сцената продолжи да тече, се додека не го забележаа Декса дека е повреден и дека обилно крвари. Претставата беше прекината, а актерот принудно приморан да замине в болница. Откако го “средија”, тој, замислете, се врати и ја доигра претставата!

Ова не е единствен случај кога Лилиќ се обидел и успеал да го направи невозможното, бидејќи тој има играно во иста вечер со температура две претстави за да не се откаже фестивалска селекција! Најпрвин ја одигра “Маседуан 2001” од 19 часот, за потоа веднаш да се “прешалта” во ликот на Стево од “Диво месо” само два и пол часа подоцна! Вечерта по претставите тој завршува на инфузија, за веќе следниот ден да продолжи со обврсктие кон тековниот репертоар на Драмскиот театар, чиј член беше тогаш. За тоа што, всушност, ги тера актерите и кој е поривот понекогаш и да се жртвуваат за сцената, Лилиќ накратко ни изјави: Тука нема голема филозофија. Тоа не може да се дефинира како лудост, бидејќи како и се во животот поврзано со талентот и желбата, или го имаш или го немаш! Потребна е само свесност за ситуацијата и големо срце, а сето тоа за публиката да остане задоволена! Значи, не е никаков проблем да се стори понекогаш дури и невозможното доколку мислата и срцето ве водат кон целта. А таа е да се изигра претставата… Покрај овие две случки, малку е познато за јавноста дека јас имам и астма и дека секој вид прав, па дури и онаа сценската, понекогаш знае да ми попречи. Но, повторно, тука е мозокот и срцето за тоа да го покријам со игра, а публиката да не почувствува дека нешто и недостасува…”

Секоја чест на театарските херои, а Дејан Лилиќ е првиот со кој ги започнуваме (не)возможните патешествија на Скомрасите…

Борче ГРОЗДАНОВ

АКТЕРОТ ЕРДОАН МАКСУТ ОД ПРЕТСТАВА ДИРЕКТНО НА ШИЕЊЕ

Од ефектот темно-светло ќе останев без око!

“Во претставата “Хамлет во пикантен сос# во режија на Александра Кардалевска го играв ликот Гунтер. Јас -Гунтер сигурен во себе набрзина се завртив за да избегам и да си прилегнам, но на таа изведба суфитата не беше на своето место, беше малку поместена и поради ефектот светло-темно, а тоа значи влез од силно осветлена сцена во мрак, јас не приметувајќи, се сопнав од невидливиот тег завиткан со црната суфита, буквално летнав и со сета сила со главата налетав на радијаторот во тој темен и мрачен дел од страничниот дел од сцената…#, раскажува Максут

Актерот на Театар комедија, Ердоан Максут, како што вели самиот, не сака често да зборува и да се присетува за ситуациите и лошите моменти што ги доживеал и преживеал на сцена, бидејќи и актерит,е како и фудбалерите не сакаат да се присетуваат на своите повреди, но сепак за ВЕЧЕР тој си ја “отвори душата” и сепак не “почести”, раскажувајќи ни една така немила случка.

“Во претставата ‘Хамлет во пикантен сос’ во режија на Александра Кардалевска го играм ликот Гунтер. Тој, мојот лик, обожава да спие и секоја можност ја користи да си легне. Па така, слушајќи го него во една сцена кога Гунтер и Дрик, исто така, прислужник во дворот, ја привршуваат својата работа, и мојот партнер почнува да му раскажува на ‘шефот-готвач’ Фроги до најситни детали што се зготвило, јас, односно Гунтер, гледам да побегнам и да си легнам. Во еден згоден миг треба да побегнам десно од сцената надвор за да си заспијам.

Но овој пат на патот до сонот ми се испречи страничната црна суфита фиксирана со тег за да не се подместува, но ово пат завиткан со суфитата за да не се гледа, а бидејќи таа е долга тоа може да се направи. Јас -Гунтер сигурен во себе набрзина се завртив за да избегам и да си прилегнам, но на таа изведба суфитата не беше на своето место, беше малку поместена и поради ефектот светло-темно, а тоа значи влез од силно осветлена сцена во мрак, јас не приметувајќи се сопнав од невидливиот тег завиткан со црната суфита, буквално летнав и со сета сила со главата налетав на радијаторот во тој темен и мрачен дел од страничниот дел од сцената…”, вели Максут.
Се разбира, Максут не ни помислувал да не ја одигра претставата, но…

“Воопшто не бев свесен што се случи тој миг. За многу кратко време дотрча инспициентот, ме стана на нозе, ме однесе до најблиска гримиорна и ми рече дека не ќе можам да ја продолжам претставата”. На ова јас слатко се изнасмеав и реков:

“Не ми е ништо, доволно ми е едно фластерче и ќе излезам на сцена да си ја доиграм улогата#. Но, тој ми рече дека не само што ми тече крв од аркадата, туку и од под десното око и дека сум имал голем среќа што не сум го повредил, бидејќи недостасувал само некој сантиметар да го уништам… Дури кога се погледнав во огледалата во гримиорната се шокирав! Половина лице ми беше облеано со крв која течеше како од чешма. Подливот под окото беше огромен и чувствував буквално како расте како квасец…

Еден од моите колеги-соработници ми помогна да се соземам, ме однесе во болница каде што ми ги сошија раните, а моите колеги мораа да ја завршат претставата без мене и да ја решаваат ситуацијата измислувајќи текстови и состојби зашто во моментов останале без Гунтер#, ја завршува својата непријатна сторија Максут, секако, заблагодарувајќи се на сите оние кои му помогнале, но и на колегите актери кои успеале да ја завршат претстават без да се почувствува неговото отсуство.

Сигурно за слична ситуација и Ердоган би постапил солидарно покривајќи некој свој колега… Ете ова е уште еден доказ дека театарот и буквално е живот!

„Глумците пеат“ – Марин Бабиќ

Стариот Пјер ја отвори „Глумците пеат“

(Прво продолжение)

Скопје налик Бродвеј, Универзална сала налик магична бајка, со миг на блескавило, и со „хемија“ која струеше во воздухот, во пресрет на светскиот ден на театарот, 27 март.

Причина за сето тоа, некогаш, но не така одамна, беше познатата манифестација “Глумците пеат“, гламурозно и културно музичко шоу, низ кое зад микрофонот дефилираа глумците кои така добро умеат да пеат.

Време изминаа, желбата и потребата да се врати пак е голема, а идејниот творец, актерот Марин Бабиќ, низ неколку продолженија за „Наше театарче“, ќе се потсети на досега нераскажани интересни доживувања, случки и анегдоти кои манифестацијата ја правеа интересна и неоддолива за љубителите на сценската уметност.

А, се почна од критиката на соседот

-Години не патам, ама со сигурност знам дека соседите во Капиштец се „виновни“ што кај мене се разбуди инаетот прилепски. Една вечер пред да тргнам за на претстава, еден сосед гледал српска емисија, тоа е онаа новогодишна емисија во која глумците од Атеље 212 служат како келнери цел ден и ги забавуваат гостите пеејќи. И, соседот ми вели: „Глеј ги бе Марин српскиве глумци пеат растураат, а вие ништо“. Блиску ми беше Драмски театар, тргнав пеш и по пат се роди идеата да се собереме на сцена и да пееме, и прв на памет ми падна Димче Мешковски, вака почнува „приказната“ за нешто што подоцна ќе прерасне во еден голем настан, и голем актерско музички бренд.

-Кога дојдов во театар, продолжува Марин, со Драган Спасов Дац бидејќи сме во иста гримиорна му ја раскажав приказката, а тој се воодушеви и само рече : Супер ги правиме „Глумците пеат“. Ете накратко така наивно почна. За релативно кусо време, се врзуваат сите фактори за да бидне големото шоу, од јануари до март се подготвува целата екипа. Се собравме јас, Дац, Сабина Ајрула, Анастас Таше Тановски, Зоран Јовановиќ -Лима и тргнавме во реализација, додуша наивна ама ентузијастичка. Бевме сигурни дека ќе успееме. Работевме ден и ноќ, никој пари не спомнуваше. Сите беа воодушевени, се првите „слики“, кои на Марин му се враќаат пред очи од некогашната нивна организација.

-Дојде 26.03 ден воочи Светскиот ден на Театарот, завесата се крена, ависото на Чаплин Чаплин „Светлата на велеградот“ на сцената. Силви и јас се појавивме, кажавме што кажавме и го најавивме Владимит Дади Ангеловски, со „Стариот Пјер“ („Стари Пјер“ од Ивица Перцл). Дади пееше, ние зад сцена се тресевме, кога Дади заврши и кога пукна експлозијата на аплауз со солзи го дочекавме. Таа вечер е незаборавна бидејќи имаше и транспаренти во сала и вриеше од позитивна енергија, ни раскажува идејниот творец.

И по некоја голтка алкохол е дозволена на вакви манифестации, за опуштање. За да ја разбијат тремата зад сцена имале задолжен човек за тоа

-Јас имав еден другар кој за жал сега е починат, Мицко, тој шеташе зад сцена и во едниот џеб имаше ракија, во другиот виски, и ни поддаваше, вели Марин. Инаку околу случката со Дади, кога заврши со пеење сите потрчавме накај него и сите прашувавме „Како беше?“. За беља праша и Диме Илиев познат тремаџија и Дади му одговори: „Димо ти ќе се усереш“.

Излезе Диме, ја пееше “Che sara sara“ и почна фалш. Трема. Веднаш стрчаа на сцена Бедија и покојната Перихан да му бидат придружни вокали, ама пак не ја биваше. Тогаш и реков на

Силви : “Силви трк на сцена, бутни му ги своите гради в грб “и така го вративме Димо на вистинскиот пат, ха ха. А Влатко Плевнеш (сопругот на Силви) беше зад синтисајзер немаше кај да оди, ја раскажува низ смеа оваа анегдота Бабиќ.

Малку пари, многу повеќе музика

Она познатотот “Колку пати, толку музика“, не важело за оваа манифестација. Љубовта и ентузијазмот биле главната есенција. Се сеќава Бабиќ и дека првиот пат немало тематски избор на песни (како во годините потоа), секој што сакал тоа испеал, а најпрво се одржувало под името „Поклони се и почни“.

Немало ни Тв пренос ни Тв снимка, тоа следувало дури по петтото издание. Сакале да се сигурни дека тоа го прават е мошне професионално, а и морале да се надградат. Дури потоа имало снимки на Македонска телевизија, кои се емитувале една седмица по одржувањето на манифестацијата.

-Се одржаа 13 регуларни, и две „партизански“ изданија (импровизирани, со скромни финансии), банкротиравме и толку. Од самиот почеток работевме со голем ентузијазам. Пробите се правеа речиси 24 часа. Нешто во Драмски, нешто во М2 во МРТВ

речиси секој ден. За пари никој не праша, имаше нешто „ситно“, повеќе трошарина бидејќи глуците си купуваа гардероба и на некој начин тоа им беше компензација!

Кога се завршила првата манифестација, Марин Бабиќ вели не знаеле како се викаат, од среќа. И продолжиле на коктел во Клубот на пратеници, каде покровител бил тогашниот Премиер Бранко Црвенковски. Бранко потоа, долги години бил и најредовниот гостин, а неговата тогашна влада првите 5 години ги подржувале глумците и финансиски. И други политичари и бизнисмени беа дел од проектот „Глумците пеат“ во следните години, а неоткриените анегдоти со нив, ќе ги дознаеме од „прва рака“, од актерот и творец, Марин Бабиќ.

(продолжува)

Валентина Ѓоргиевска Парго

ТРАЈАНКА ИЛИЕВА ТАЦИ ЕДНА ОД НАЈМАЛЕРОЗНИТЕ АКТЕРКИ

НА МАКЕДОНСКИТЕ СЦЕНИ

Пандора од Солунски – со дупната глава!

– Одеднаш, почувствував топлина и видов дека ми тече крв. Сфатив дека ми е дупната главата, но во моментот се загубив, па не знаев ниту каде сум, ниту што правам. Истрчав кај испициентот кој кусо ми рече: “Брзо на сцена!” Немав време да му објаснувам дека не знам ни што правам, ни што треба да играм, но кога стапнав на сцена и ја видов Марија Спиркоска ми стана јасно дека јас сум Пандора, а претставата е “Солунски патрдии”… го опишува својот последен малер нашата Таци

Актерката Трајанка Илиева Таци е една од “најмалерозните” актерки во Македонија. Таа во период од неполни пет години се повредува три пати, и тоа на сцена! Тоа е потврда на интенцијата на нашите приказни дека актерите се сепак само луѓе од крв и месо, но ќе се сложите дури три пати да ви се случи малер на сцена е навистина премногу!

Најинтересната случка, воедно и “најпресна рана” е онаа кога во “Солунски патрдии” Трајанка играла со дупната глава! Во една од паузите, кога не била на сцена, отишла до тоалет, но при станување ја “набодела” главата на остриот ќош од отворениот прозорец на тоалетот.
– Одеднаш, почувствував топлина и видов дека ми тече крв. Сфатив дека ми е дупната главата, но во моментот се загубив, па не знаев ниту каде сум, ниту што правам. Истрчав кај испициентот кој кусо ми рече: “Брзо на сцена!” Немав време да му објаснувам дека не знам ни што правам, ни што треба да играм, но кога стапнав на сцена и ја видов Марија Џумерко (Спиркоска-н.з.) ми стана јасно дека јас сум Пандора, а претставата е “Солунски патрдии”. За цело време играв со тупфери на глава, кои ја сплескаа мојата џбун-фризура, што ја имам во “Солунски”. Тупферите ги менував на секое мое излегување и влегување на сцена…

На една проба за претставата “Баал” во Драмски, и тоа само три недели пред премиерата по четири и полчасовно клечење, работејќи една сцена, Таци го повредила веќе оперираното колено… “Кога си дојдов дома по само два-три часа коленото ми отече три до четири пати повеќе од нормалното. Кога отидов да го снимам, ми рекоа дека во веќе еднаш повреденото и оперирано колено се создало туморче кое мора под итно да се отстрани. И така јас отидов пак “под нож” и не ја дочекав премиерата на “Баал”… Ме замени колешката Ева Скендеровска”, раскажува за уште еден свој малер нашата хероина.

Но, за жал, една белја никогаш не оди сама! Така, работејќи на претставата “Архелаос…” со сега веќе покојниот режисер Владо Цветановски, нашата актерка го повредува скочниот зглоб!
“Во една сцена требаше да држиме ритам и такт тропајќи со нозете. Режисерот Цветановски ме одбра токму мене, јас да ја водам работата. Тоа подразбираше дека треба посилно да тропам со ногата за да можат другите да ме чујат и да го следат тактот по мене. Одеднаш осетив силно печкање во зглобот и од тогаш до денеска не сум се опоравила од таа повреда. Иако засега не ми пречи во работата и играњето на сцена, сепак, одвреме-навреме се уште чувствувам болка која не е ни малку пријатна”, зборува за чувството од последиците на сцена, Таци.
Со желба за што помалку малери во професионалното искуство, но и во животот и посакуваме отсега па натаму многу повеќе среќа на нашата Тацика.

Борче ГРОЗДАНОВ