Драгана Левенски – актерка

Во прво лице 

Драгана Левенски
Животот е стаклена чаша

За себе – Непоправлив сонувач
За љубовта – Е потребна на секој од нас , таа не прави подобри луге
За животот – Стаклена чаша
За театарот – Верба , спокој , начин на живот
За доброто –Треба да се препознае , а потоа да се чува и да не се потценува .
За злото – Го поседуваат слабите луге
За непријателите – Ги поздравувам
За пријателите – не се може без нив , им благодарам што постојат
За глумата во животот – која некогаш за жал е за оскар
За сценската прашина- дел од магијата
За колегите –Големи деца и борци за своите светови . Да ми се живи и здрави
За неодиграните улоги – Дај му време на времето .
За идејата – Креација која треба да се реализира
За сонот – Да стане реалност
За јавето – Да биде сон
За виното –хм, зависи какво и во колкави количини
За семејството – Моја инспирација , моја поддршка , мое се .
За крај – Животот е краток , а уметноста е долга

„Глумците пеат“ – Марин Бабиќ

Стариот Пјер ја отвори „Глумците пеат“

(Прво продолжение)

Скопје налик Бродвеј, Универзална сала налик магична бајка, со миг на блескавило, и со „хемија“ која струеше во воздухот, во пресрет на светскиот ден на театарот, 27 март.

Причина за сето тоа, некогаш, но не така одамна, беше познатата манифестација “Глумците пеат“, гламурозно и културно музичко шоу, низ кое зад микрофонот дефилираа глумците кои така добро умеат да пеат.

Време изминаа, желбата и потребата да се врати пак е голема, а идејниот творец, актерот Марин Бабиќ, низ неколку продолженија за „Наше театарче“, ќе се потсети на досега нераскажани интересни доживувања, случки и анегдоти кои манифестацијата ја правеа интересна и неоддолива за љубителите на сценската уметност.

А, се почна од критиката на соседот

-Години не патам, ама со сигурност знам дека соседите во Капиштец се „виновни“ што кај мене се разбуди инаетот прилепски. Една вечер пред да тргнам за на претстава, еден сосед гледал српска емисија, тоа е онаа новогодишна емисија во која глумците од Атеље 212 служат како келнери цел ден и ги забавуваат гостите пеејќи. И, соседот ми вели: „Глеј ги бе Марин српскиве глумци пеат растураат, а вие ништо“. Блиску ми беше Драмски театар, тргнав пеш и по пат се роди идеата да се собереме на сцена и да пееме, и прв на памет ми падна Димче Мешковски, вака почнува „приказната“ за нешто што подоцна ќе прерасне во еден голем настан, и голем актерско музички бренд.

-Кога дојдов во театар, продолжува Марин, со Драган Спасов Дац бидејќи сме во иста гримиорна му ја раскажав приказката, а тој се воодушеви и само рече : Супер ги правиме „Глумците пеат“. Ете накратко така наивно почна. За релативно кусо време, се врзуваат сите фактори за да бидне големото шоу, од јануари до март се подготвува целата екипа. Се собравме јас, Дац, Сабина Ајрула, Анастас Таше Тановски, Зоран Јовановиќ -Лима и тргнавме во реализација, додуша наивна ама ентузијастичка. Бевме сигурни дека ќе успееме. Работевме ден и ноќ, никој пари не спомнуваше. Сите беа воодушевени, се првите „слики“, кои на Марин му се враќаат пред очи од некогашната нивна организација.

-Дојде 26.03 ден воочи Светскиот ден на Театарот, завесата се крена, ависото на Чаплин Чаплин „Светлата на велеградот“ на сцената. Силви и јас се појавивме, кажавме што кажавме и го најавивме Владимит Дади Ангеловски, со „Стариот Пјер“ („Стари Пјер“ од Ивица Перцл). Дади пееше, ние зад сцена се тресевме, кога Дади заврши и кога пукна експлозијата на аплауз со солзи го дочекавме. Таа вечер е незаборавна бидејќи имаше и транспаренти во сала и вриеше од позитивна енергија, ни раскажува идејниот творец.

И по некоја голтка алкохол е дозволена на вакви манифестации, за опуштање. За да ја разбијат тремата зад сцена имале задолжен човек за тоа

-Јас имав еден другар кој за жал сега е починат, Мицко, тој шеташе зад сцена и во едниот џеб имаше ракија, во другиот виски, и ни поддаваше, вели Марин. Инаку околу случката со Дади, кога заврши со пеење сите потрчавме накај него и сите прашувавме „Како беше?“. За беља праша и Диме Илиев познат тремаџија и Дади му одговори: „Димо ти ќе се усереш“.

Излезе Диме, ја пееше “Che sara sara“ и почна фалш. Трема. Веднаш стрчаа на сцена Бедија и покојната Перихан да му бидат придружни вокали, ама пак не ја биваше. Тогаш и реков на

Силви : “Силви трк на сцена, бутни му ги своите гради в грб “и така го вративме Димо на вистинскиот пат, ха ха. А Влатко Плевнеш (сопругот на Силви) беше зад синтисајзер немаше кај да оди, ја раскажува низ смеа оваа анегдота Бабиќ.

Малку пари, многу повеќе музика

Она познатотот “Колку пати, толку музика“, не важело за оваа манифестација. Љубовта и ентузијазмот биле главната есенција. Се сеќава Бабиќ и дека првиот пат немало тематски избор на песни (како во годините потоа), секој што сакал тоа испеал, а најпрво се одржувало под името „Поклони се и почни“.

Немало ни Тв пренос ни Тв снимка, тоа следувало дури по петтото издание. Сакале да се сигурни дека тоа го прават е мошне професионално, а и морале да се надградат. Дури потоа имало снимки на Македонска телевизија, кои се емитувале една седмица по одржувањето на манифестацијата.

-Се одржаа 13 регуларни, и две „партизански“ изданија (импровизирани, со скромни финансии), банкротиравме и толку. Од самиот почеток работевме со голем ентузијазам. Пробите се правеа речиси 24 часа. Нешто во Драмски, нешто во М2 во МРТВ

речиси секој ден. За пари никој не праша, имаше нешто „ситно“, повеќе трошарина бидејќи глуците си купуваа гардероба и на некој начин тоа им беше компензација!

Кога се завршила првата манифестација, Марин Бабиќ вели не знаеле како се викаат, од среќа. И продолжиле на коктел во Клубот на пратеници, каде покровител бил тогашниот Премиер Бранко Црвенковски. Бранко потоа, долги години бил и најредовниот гостин, а неговата тогашна влада првите 5 години ги подржувале глумците и финансиски. И други политичари и бизнисмени беа дел од проектот „Глумците пеат“ во следните години, а неоткриените анегдоти со нив, ќе ги дознаеме од „прва рака“, од актерот и творец, Марин Бабиќ.

(продолжува)

Валентина Ѓоргиевска Парго

Валентина Ѓоргиевска Парго, новинар

Театарот е сон!

По првата театарска претстава на која јас се сеќавам дека ме однесоа како дете, и запаметив реплика од неа, јас станав глумица . Но, репликата која најмногу ми влезе во детското главче не беше многу „пожелна“ и гласеше „Долу Влада!“. За дете, кое не беше тргнало ни на училиште, најпривлечно за изговарање е она за кое родителите го караат да не го изустува. Не ја кажав запаметената реченица дома пред моите, ами како да побарав „неутрална“ публика, излегов на балконот на семејниот стан кој се наоѓаше најгоре на зградата, во центарот во Ресен, и на сиот глас викнав силно. „Долу влада“, без да знам што тоа значи. И, наместо со аплауз,мојата прва сцена заврши со укор од родителите, а соседите им префрлија на мајка ми и на татко ми, како тогашен носител на опоштинска функција дека не смеам тоа да го кажувам. -Ама, чекајте, јас само го повторував тоа што возрасните го кажале, во театар, и нив никој не ги искара! Зошто тогаш мене ме карате? Нејасно му беше тоа на дете, кое потскокнува од детските радости кога Бабецот од Битола, ќе го погали по коса, кое подзинато го гледа Петре Прличко, се смее на смешните чичковци кога на сцена кажуваат некоја смешка, сака да личи на најубавата глумица кога ќе порасне, а сака и да дотерана убаво, како неа. И важна. Многу. Кога ќе порасне, тоа. Претставите изгледани во театар ми беа некој друг свет. Магичен, а реален Секоја театарска престава за мене и ден денес е „Некој друг свет“. Тетарот најинтензивно го посетував во студентските денови, токму во оние денови кога се подготвуваш за влез во „Некој друг свет“. Кога ти треба желба, импулс, мотив, магија, сила, визија. „Животот е сон“ е претставата која ме увери дека треба да верувам во маѓијата на животот. Дека – само силната волја може да направи чуда и магија! Исто како и на сцена, се се пресликува и во животот. Се сеќавам дека за тогашната премиера во Драмски театар , како студентка која собира пари , од Охрид допатував специјално во Скопје. Станот на брат ми беше непосредно до Драмски театар. Поитав да купам билет за премиерата, билетите беа распродадени, а јас горев од желба да го гледам Ненад Стојановски на сцена. Хит актер! Го сакавме, во тоа време. Упорно здодевав со истото прашање цел ден и упорно луѓето од билетарата превртуваа со очи. Јас, вечерта се подготвив како да треба да влезам, застанав до црвената патека и гледав задоволни луѓе како чекорат и влегуваат,онаму каде јас вечерва (можеби) нема да влезам. Откако сите влегоа, и вратата полека ја затвораа на половина, се појави двојка која пред да влезе замоли дали може да го врати едниот билет, личноста која требало да ги дружи таа вечер не може, ќе дојде некоја друга. Го грабнав и го платив. Влегов последна, седнав прва. Единствено место кое беше празно, откако сите беа седнале на своите седишта, беше едно седиште на средина во првиот ред, веднаш под сцената. Радоста и возбудата ми ја засенија перцепцијата, не се сеќавам на преставата, се сеќавам на моменти од ликот и глумата на Ненад, од возвишеното чувство кое ме натера да верувам дека театарот- ги исполнува желбите. Создава магија. Театарот ја создава магија на животот.

Валентина Ѓоргиевска Парго, новинар

Рубрика: МОНОКЛ – Проф.д-р Христо Петрески, Универзитет ЕФТА

hris-petr   НЕСЛОЖНИ СЛОГАНИ ЗА ТЕАТАРОТ

Теaтар не е зградата на која пишува дека е театар! Театар не се зградите на кои пишува дека се театри, ниту тоа што се случува во нив, па и на нивните сцени, туку тоа е воздухот и флуидот кој или го има или го нема… Дали е театар денес и кај нас – само зградата на која пишува дека е театар!? Не популистички и комичен театар за сите, наспроти сите трагедии на сите… Театарот не е комедија или трагедија, туку ни е и едното и другото! Публиката на сцена, а актерите – публика! Рече: театар и (си) направи филм! Секогаш кога размислуваше за нов театар – влегуваше во нов филм! Па, зарем е тоа театар, кога ништо не се случува ни на сцената – ни во публиката?! Театарот е: Траење, Елеганција, Авантура, Тренд, Авангарда, Радост, но и обратното од тоа… Театарот ни самиот не може да се види и препознае ваков каков што е… Не театар за сите потреби и вкусови, зашто публиката одамна е прегладнета, но и не чувствува веќе потреба за истата духовна храна… Одењето во театар полека но сигурно станува некое идно време… Оди во театар, ако сакаш да се пронајдеш, препознаеш и вратиш таму каде што некогаш си бил, или посакуваш некогаш да бидеш… Театарот е огледало во кое сите други се подобри и поубави!

Борче Грозданов

За сонот кој стана јаве…

Од самиот почеток кога Театарот за мене беше сведен на ходниците по кои ме водеше татко ми и прашината од која, иако тогаш немав поим дека ќе влезе во секоја пора и внатрешност во моето тело и дух, па до денес, токму благодарение на неа, која никогаш не слегнува, непрестано сонувам… Кога сум во салонот, сонувам дека некогаш ќе го допрам злото за да го уништам, ќе ја дофатам среќата за да ја надополнам својата насмевка, ќе ја дочитам театарската магија (а таа е недопирлива) за да можам да имам спокој… Сонувајќи го спокојот, живеам немирно, турбулентно, тажно, весело, понекогаш мелодраматично, па дури и патетично…

Се вљубив драматично – за првпат ја фатив за рака в театар, преку Тапаните кои одекнаа не само за една ноќ… Така, си го решив еднаш засекогаш и ергенскиот живот… Неизмерната среќа се надополни и со нејзината желба и сакање да чита од недочитливата магија, чувствувајќи ја правдата и неправдата на многу сличен начин со мене! Тргнувајќи од тоа дека и таа, мојата Кети, е сонувач и од нејзината првична идеја дека можеме да го искористиме просторот (макар и само електронски) за да сонуваме на јаве, тргна и Наше Театарче. Се вика наше, а всушност е и

ваше, нечие и сечие. Но, овојпат универзалното го менуваме со наше, македонско, со наша, македонска сцена, со светлата кои пловат по неа, со очите кои ја гледаат и учат од неа.

Значи, како што е сцената наша, така и Наше Театарче ќе биде само наше! Но, бидејќи не сме себични, ќе му го пружиме и доловиме секому кој сака да биде дел од него, а и од нашиот македонски театар, се разбира… Се додека можеме, се додека знаеме, се додека сме љубопитни да ги проверуваме видливите и невидливи ходници низ кои Талија и нејзините сестри, како и Теспис талкаат од дамнини, сега, и во иднина, за навек… Затоа, сите вие кои сакате да сонувате сте добредојдени на овој ваш, наш, сечиј, нечиј, а понекогаш и ничиј простор, за да полемизирате понекогаш и да се карате, да се сакате, љубите, одљубите, заљубите… Но секогаш со ваш и само ваш став. Добредојдовте од денес, па за навек! Театарските лавиринти добија уште една точка од која може да појдеме заедно… Каде?! Којзнае?! Не е важно! Дојдете, ќе патуваме, бидејќи во минливоста само Патувањето и Патникот оставаат трага…

Нина, приказна за мене и Нина Симон

  • ДРИТРО КАСАПИ – РЕЖИСЕР

    2004: Народно позориште – Сараево, Босна и Херцеговина:
    премиерна постановка на драмата Ревизор
    од Николај Васиљевич Гогољ.

    Дипломира на отсекот за театарска режија на Факултетот за драмски уметности во Скопје (1999). Уметнички директор е на Детскиот театарски центар.
    Селективна театрографија
    : Златни лисја (1997); Роберто Зуко (1999); Утрешниот рај (2000).
    Режии надвор од Македонија
    : Euralien-Asylum од Горан Стефановски (Интеркулт, Стокхолм, Шведска, 1998); Лас Вегас од Филис Наги

    Нина, приказна за мене и Нина Симон
    во Јунити театар, Ливерпул премиерата беше на 29 Октомври
    Нина, приказна за мене и Нина Симон, моментално во Јунити театар нуди
    една поинаква перспектива на наследството на Нина Симон и е
    просто кажано извонредна пертстава.
    cats-kasapi
    Во режија на овој перформас/претстава стои Дритеро Касапи од Македонија, а веќе подолго време работи и живее во Шведска
    Нина Симон. Пеачка. Артистка. Борец за слобода. Активистка.
    Реакционерка и некои можеби би рекле/ќе речат револуционерка. Некои
    можеби ќе речат дека неjзиниот живот не вреди само да се проучува, туку
    да се апсорбира, да се вдише и издише како и другите би
    можеле да имаат корист.
    Дека нејзината музика беше инспиративна, восхитувачка и – во еден
    историски период кога се водела сурова борба против граѓанските права не
    само во САД туку насекаде во светот – храбра е неоспорно и
    неизбришливо.
    Факт е и дека остави траен печат на оние што ја слушнаа, a дека остави
    своја трага и врз Жозет Бушел – Минго, a тоа е очигледно од моментот кога
    стапува на сцената како Жозет до моментот кога повторно ја напушта –
    доловувајќи една блескава, срцепарателна изведба на дел од прекрасните
    песни на Нина Симон – се уште како себеси.
    Тоа е нештото што се истакнува во оваа претстава со песни. Во ниеден
    момент не се обидува да го имитира оригиналот туку зборува за Жозет и
    нејзините искуства додека растела со Нина Симон во позадина и настаните од нејзиното минато запишани на табла.
    Да, на моменти е провокативна и на моменти е нелагодна за гледање.
    Одлично. На моменти е непријатна тема, но квалитетниот театар треба да
    предизвика нелагодност. Да не натера да мислиме. Да не натера да ги
    процениме другите, исто така, како што се проценуваме себеси. Тоа е
    нештото што Нина почнува да го прaви и токму тоа го постигнува.
    Изведувањето на песните – и брилијантното музицирање на музичарите
    даваат одлична подлога со Бушел Минго која цело време професионално ја
    одржува контролата. Погледнете го ѕидот на сцената десно додека таа ја
    пее „ I love you Porgy“ и пробајте да се убедите дека сенката на Нина е таа
    што го води уметникот напред, а не самата Нина. А што се однесува до
    „Mississippi Goddamn“, суштината би требало да се провери како
    прашање на добросостојба и сигурност.
  • Со осветлување и сценографија што одговараат на било која продукција на Вест Енд, вклопувајќи се подеднакво и каде што треба и каде што не треба, изведба на која што тешко дека некаде и некогаш некој ќе може да и парира, Нина: Приказна за мене и Нина Симон зрачи со стил од прв до последен момент.
    http://www.purplerevolver.com/

Кон римејкот на “Солунски патрдии” во Драмски театар

ТЕАТАРСКИ ОСВРТ

И ние Патрдии за игра си имаме!

Кон римејкот на “Солунски патрдии” во Драмски театар; режија Коле Ангеловски; игра извонредно енергично и комична екипа

Ако некој во почетокот беше скептик дали треба и мора да се повтори “Солунски патрдии” во Драмски, по онаа легендарната од пред речиси четири децении, тогаш оваа денешна, свежа, интересна и енергична постановка ја демантираше сета таа скепса. Овој краток вовед и поврзување со историјата која за волја на вистината останува врежана еднаш засекогаш, бидејќи продуктот што Драмски ни го дари во 1979 година нема кој не ја знае и познава (и не само таа постановка и верзија), но она што го видовме и денес (ќе) го гледаме во Драмски, а е насловено исто “Солунски патрдии” од истиот автор (за жал сега веќе покоен Миле Поповски) и од истиот режисер Коле Ангеловски, бездруго треба и мора да бидеме задоволни. Треба и мора да бидеме задоволни од тоа како екипата знае и може да заигра со полн елан и енергија, каде и како може да “провне” по некоја свежа додавка или придавка, а тоа да не е извулгаризирано, испервертирано или невкусно… Знае, на чело со извонредната комика на младата Марија Илијоски Спиркоска, која травестијата на Итар Пејо (можеби по нерв од нејзиниот татко Џумерко) ја носи на своите само навидум кревки плеќи со извонредна експлозивност и знаење како и колку да го дозира своето присуство на сцена, а притоа да е свежа, инвентивна и во крајна линија да ја постигне крајната цел да биде смешна, односно Пејо да биде смешен. Во овој контекст со травестијата повеќе од успешно се “бори” и Билјана Драгичевиќ – Пројковска, која Аџи Јанкула “авторитативно” ни го нуди дотолку што на моменти предизвикува помешани емоции од смеење до солзи… Маја Вељковиќ – Паневска несомнено го дополнува тандемот Аџи Јанкула – Секула и вербално гласовно, но и по движење и мимика… Уште еден тандем речиси не остави без здив од смеење. Тоа се бабата Евдокија алијас Марија Кондовска и Паца Валдета Исмаили кои иако “епизоди” навистина го донесоа соодветното прекршување и диклинирање од приказната која веќе сите ја знаеме… а во која учествуваат и тие. Извонредна дополна еден на друг се и Златко Митрески како Сотка и Зоран Љутков како Цанде, кој легендарниот “ербап и курнас” го доловува навидум премногу лежерно, но таа леснотија во неговата игра всушност го надополнуваше она што е Цанде, а истото важи во однос на леснотијата на играта и снаоѓањето во улогата и за Златко. Извонредна креација прави Трајанка Илиева Таци, како Пандора со дозиран израз, но и со сериозност од која се паѓа од смеење… Истото важи и за “рутината” на Јелена Жугиќ, алијас Фатиме, односно Назмие, која пак со својата надменост и професија ни дава до знаење дека околу неа ќе се врти дејствието и филмот… Не остана уште многу за фалење, иако сите без исклучок се и беа одлични, почнувајќи од Гордана Ендровска, која на Скржавецот Киртаки му
влева автентичност, која остава печат, Катерина Коцевска како таткото на Фатиме, кој со својата епизода и извадениот заб не извади од ум, неговиот верен заптија Александра Павлова, тандемот Чиро и Баже, алијас Душица и Викторија… Намерно не говорев многу за режијата. Таа по својата инвентивност и ја донесе свежата и нова “Солунски патрдии” и тоа со мали деклинации, но значајни, и со назнаки кои претендираат да ни покажат и докажат дека и ние Танго за играње имаме и ние Чарли Чаплин, Итар Пејо за приказни правење поседуваме во нашата меморија и ние со комедијата и со нашата болка, итроштина, но и глупост знаеме да се носиме. Сето тоа Коле Ангеловски убаво го срочил во една навистина навидум летаргична, иста, но и тоа како различна приказна за “Солунските патрдии”.За комплетната лепеза и колоритност и звучност подеднакво заслужни се уште и сцената на Илинка Ангеловска, костимите на Лира Грабул и музиката на Џенгис Ибрахим.

Се на се, не може да се одбегне констатацијата дека во Драмски гледавме, гледаме и ќе гледаме убава претстава!

Борче ГРОЗДАНОВ

ТРАЈАНКА ИЛИЕВА ТАЦИ ЕДНА ОД НАЈМАЛЕРОЗНИТЕ АКТЕРКИ

НА МАКЕДОНСКИТЕ СЦЕНИ

Пандора од Солунски – со дупната глава!

– Одеднаш, почувствував топлина и видов дека ми тече крв. Сфатив дека ми е дупната главата, но во моментот се загубив, па не знаев ниту каде сум, ниту што правам. Истрчав кај испициентот кој кусо ми рече: “Брзо на сцена!” Немав време да му објаснувам дека не знам ни што правам, ни што треба да играм, но кога стапнав на сцена и ја видов Марија Спиркоска ми стана јасно дека јас сум Пандора, а претставата е “Солунски патрдии”… го опишува својот последен малер нашата Таци

Актерката Трајанка Илиева Таци е една од “најмалерозните” актерки во Македонија. Таа во период од неполни пет години се повредува три пати, и тоа на сцена! Тоа е потврда на интенцијата на нашите приказни дека актерите се сепак само луѓе од крв и месо, но ќе се сложите дури три пати да ви се случи малер на сцена е навистина премногу!

Најинтересната случка, воедно и “најпресна рана” е онаа кога во “Солунски патрдии” Трајанка играла со дупната глава! Во една од паузите, кога не била на сцена, отишла до тоалет, но при станување ја “набодела” главата на остриот ќош од отворениот прозорец на тоалетот.
– Одеднаш, почувствував топлина и видов дека ми тече крв. Сфатив дека ми е дупната главата, но во моментот се загубив, па не знаев ниту каде сум, ниту што правам. Истрчав кај испициентот кој кусо ми рече: “Брзо на сцена!” Немав време да му објаснувам дека не знам ни што правам, ни што треба да играм, но кога стапнав на сцена и ја видов Марија Џумерко (Спиркоска-н.з.) ми стана јасно дека јас сум Пандора, а претставата е “Солунски патрдии”. За цело време играв со тупфери на глава, кои ја сплескаа мојата џбун-фризура, што ја имам во “Солунски”. Тупферите ги менував на секое мое излегување и влегување на сцена…

На една проба за претставата “Баал” во Драмски, и тоа само три недели пред премиерата по четири и полчасовно клечење, работејќи една сцена, Таци го повредила веќе оперираното колено… “Кога си дојдов дома по само два-три часа коленото ми отече три до четири пати повеќе од нормалното. Кога отидов да го снимам, ми рекоа дека во веќе еднаш повреденото и оперирано колено се создало туморче кое мора под итно да се отстрани. И така јас отидов пак “под нож” и не ја дочекав премиерата на “Баал”… Ме замени колешката Ева Скендеровска”, раскажува за уште еден свој малер нашата хероина.

Но, за жал, една белја никогаш не оди сама! Така, работејќи на претставата “Архелаос…” со сега веќе покојниот режисер Владо Цветановски, нашата актерка го повредува скочниот зглоб!
“Во една сцена требаше да држиме ритам и такт тропајќи со нозете. Режисерот Цветановски ме одбра токму мене, јас да ја водам работата. Тоа подразбираше дека треба посилно да тропам со ногата за да можат другите да ме чујат и да го следат тактот по мене. Одеднаш осетив силно печкање во зглобот и од тогаш до денеска не сум се опоравила од таа повреда. Иако засега не ми пречи во работата и играњето на сцена, сепак, одвреме-навреме се уште чувствувам болка која не е ни малку пријатна”, зборува за чувството од последиците на сцена, Таци.
Со желба за што помалку малери во професионалното искуство, но и во животот и посакуваме отсега па натаму многу повеќе среќа на нашата Тацика.

Борче ГРОЗДАНОВ

ПЕХОВИ НА АЛЕКСАНДАР МИКИЌ – АКТЕРОТ

ПО СЕРИЈАТА ПЕХОВИ НА МИКИЌ

Количката и бастунот главен реквизит!

Актерот Александар Микиќ е буквално најмалерозниот тип на театарската сцена кај нас. Неодамна, симнувајќи се по скалите по кои одел “милијарда” пати, тој се слизнал и се дочекал на ножниот зглоб, па следните пет претстави морал да ги игра во количка и со бастун! Тој уште како дипломец имал крваво крштевање, каде што се заковал за еден “невин” клинец, па повторно превртен зглоб, повторно играње во гипс… Неговата приказна потврдува дека актерскиот леб знае да биде и тоа како крвав!

Ако за актерката Трајанка Илиева Таци помисливме дека е една од најмалерозните актерки на која сцената и буквално и значи живот, во смисла на тоа дека може да “изгине” на неа, тогаш нејзиниот колега Александар Микиќ сигурно е најмалерозниот!

Непосредно пред претставата “Ах, љубов моја”, на која Микиќ гостува во Театар Комедија, слегувајќи од својата гримиорна по скалите надолу кон сцената, подлизнувајќи се, тој се дочекал на нозе, но на зглобот од левата нога! За трагикомедијата да биде поголема, тие скали Микиќ, според сопствените зборови, ги има поминато “милијарда” пати. Потоа отишол директно во болница, го загипсирале и тој со сиот ум сакал да се врати да игра во претставата, бидејќи неговата појава е во вториот дел… Сепак, таа претстава е одложена, но потоа следните пет Микиќ ги игра најпрвин во количка, а потоа со бастун. Гостувањето со Театар Комедија, па и репертоарните претстави во МНТ, “Подемот и падот на кабарето” (сосе проба пред обнова), “Не се клади на Енглези” и “Вечната куќа” ги игра најпрвин во количка, а потоа со бастун. Единствената претстава што морал да ја одложи е “Сомнително лице”, бидејќи на таа претстава отстојува и буквално два и пол часа!

Храброст или лудост, просудете сами!
Но, ова не се единствените малери кои го снашле Микиќ на театарската сцена.
“Имав крваво крштевање уште на дипломската претстава, каде што во жарот на играта имаше една тесна врата која требаше да ја отворам и да поминам низ неа, но кога се обидов да застанам зад неа, сфатив дека нема каде да стојам. Се фатив за гредата што ја држеше вратата од кулисите, но таму се најде еден “невин” клинец, кој висеше едно 5-6 сантиметри од гредата, па така, и буквално се заковав за гредата. По неколку секунди, се откачив и паднав. Бидејќи не беше завршена претставата и морав да доиграм, само успеав набрзина да ја замотам раката со нешто што се најде таму и да се вратам на сцена”, раскажува за своето крваво” крштевање, Микиќ.

Уште еден пех е поврзан со него, и тоа на времето кога буквално не се симнуваше од сцената на МНТ.

“Имав гостување во Белград. Таму пред крајот на претставата зад кулисите во темницата не видов една шипка која стоеше меѓу реквизитите, згазнав на неа лошо и кога се дочекав на ногата, успеав да го превртам зглобот. Некако, додека уште беше загреано местото, успеав да се вратам на поклон, за потоа колегите и организаторите од Белград да ме носат директно во болница! Откако ме средија таму, се качив на автобус, си отпатував колку што беше потребно од Белград до Скопје (минимум шест часа н.з.), се вратив и играв во “Народен пратеник” со гипс, менувајќи го Кили, кој, пак, си го повредил прстот!

Со надеж дека ова ќе биде крајна незгода за хиперактивниот Микиќ на сцена, уште еднаш со нашава приказна ви потврдуваме дека актерскиот леб знае да биде и тоа како крвав!

Борче ГРОЗДАНОВ