Мајда Тушар

Мајда Тушар, родена 1950 година во Скопје. Дипломира на Високата музчка школа во Скопје – Отсек за драмски актери. Од 1973 година се вработува како актер во Драмскиот театар Скопје. Во многубројните главни и споредни улоги во претстави на Драмскот театар, но и на други театри во Македонија, Мајда Тушар е актерка што ја предпочита непосредната психолошка и задлабочена игра.

Поважни театарски улоги:

Калпурнија – Јас Клаудиј, р. Слободан Унковски, ДТС
Рут – Дејствотo на гама зраците врз сенишните невени, од Пол Зиндел, р. Наум Павловски, ДТС
Ариета – Учени жени, од Молиер, р. Мата Мирлошевиќ
Дафина – Јане Задрогаз, од Горан Стефановски, р. Слодобан Унковски, ДТС
Лисијена – Болва во уво, од Џорџ Фејдо, р. Димитрие Османли, ДТС
Лаура – Татко, од Стренберг, р. Тодорка Кондова, ДТС
Кристина – Сили во воздухот, од Ромчевиќ, ДТС
Медеја – Медеја, од Д. Зајц, р. Вито Тауфер, ДТС
Рибарски караници, Голдони, р. Тодорка Кондова, ДТС
Косанчиќев венец бр. 7, р. Димитар Станковски, ДТС
Балкански шпиун, р. Љупчо Тозија, ДТС
Неда – Црнила, од Чашуле, р. Љубиша Георгиевски, ДТС
Ленче – Ослободувањето на Скопје, р. Слободан Унковски, ДТС
Чудото на Св. Ѓорѓија, од Русомирм Богдановски, р. Слободан Унковски, ДТС
Ќерката – Ревизор, од Гогољ, р. Димитар Станковски, ДТС
Дон Жуан, од Молиер, р. Љубиша Георгиевски, ДТС
Трамвај наречен желба, од Тенеси Вилијамс, р. Димитрие Османли, ДТС
Хаол зад кулисите, р. Димитрие Османли, ДТС
Виктор или деца на власт, р. Жарко Петан, ДТС
Мајката – Патентелие и Тентелина, од Русомир Богдановски, р. Слободан Унковски, Битолски театар
Орестиа, р. Рахим Бурхан, Театар на ромите „Пралипе“
Тетовирани души, од Горан Стефановски, р. Паоло Маџели, ДТС
Блага – Кула Вавилонска, од Горан Стефановски, р. Слободан Унковски, ДТС
Бела – Дамите од Аламо, од П. Зиндел, р. Виолета Џолева, ДТС
Спасени, р. Кристијан Ристески, ДТС
Сопругата – Вообразениот болен, од Молиер, р. Љубиша Георгиевски, ДТС
Меги – Игранка во времето на Лунаса, од Б. Фрил, р. Александра Ковачевиќ, ДТС
Повеќе улоги – Роберто Зуко, р. Дритро Касапи, ДТС
Домот на Бернарда Алба, од Лорка, р. Горчин Стојановски, ДТС и други…

14721527_684570171691510_1022487342550335636_n

ТВ и Филм:

Претежно ведро, ТВ серија, МРТВ
Коца – Илинден, р. Димитрие Османли, ТВ серија, МРТВ, 1983
Анѓа – Истрел, Филм, р. Бранко Гапо, Босна филм, 1972
Погрешно време, ТВ Серија, МРТВ, 2000
Наше маало, ТВ Серија, р. Игор Иванов Изи, 1999
Јужна патека, Филм, р. Стево Црвенковски, Вардар филм, 1982
Маре – Оловна бригада, Филм, р. Кирил Ценевски, Македонија филм, 1980
Исправи се Делфина, р. Александар Ѓурчинов, Вардар Филм, 1977

Награди:

1994 год. Наградата „Климент Охридски“ за остварување во областа на театарот.
1978 год. Актер на годината за главна улога за улогата на Ленче во претставата „Ослободувањето на Скопје“
1978 год. Наградата „Војдан Чернодрински“за главна улога за улогата на Ленче во претставата „Ослободувањето на Скопје“
1999 год. Награда за најдобра спореднаа улога за ликовите на мајките во претставата „Роберто Зуко“

Бољшој театар Москава Русија

Бољшој театар Москава Русија

529694_219913388150705_2055587763_n_cr

На официјалниот почеток на овој театар се пресметува на 28 март (17 март според Јулијанскиот календар) во 1776 година, кога Катерин царицата Велики доделена на принцот Петар Урусов привилегија за организирање на театарски претстави од сите видови, вклучувајќи ги и маскенбали, игри и други форми на забава, за период од десет години.

 

Урусов наскоро влезе во долг, но тоа беше партнер на британскиот трговец Мајкл Медокс, кој подоцна стана голем занимава во царска Русија на крајот Урусов излезе од оваа работа, сепак, и Медокс налетав непремостливи долг, што се на периферијата на Кралскиот Министерството за финансии. Бољшој својата прва зграда во 1780 година таа доби беше на десниот брег на реката во Neglinaja Petrovka (за тоа московјаните наречеме театар Петровски театар). Театарска зграда беше официјално отворена на 30 декември 1780 година, и беше во функција до есента 1805 година кога согорува. Бољшој повторно стана бездомници, и даде настапи во приватни театри. Од 1808 година, тие се повторно сала Arbatov, дрвена структура, која во рекордно време, изградена од страна на Карло Роси, но таа изгорела во 1812 година за време на Наполеоновите окупација на Москва.

Од 1806 година, на Бољшој стана една од царскиот театри и неговиот театар училиште за балет, пејачи и музичари, претходно се нарекува – театарско училиште Петровски – Москва царски ликеј Театар (1911 prezvana таа е во ДМБУЦ на Москва).

 

На тендерот за проект на новата сала беше спроведена во 1819 година го освои Андреј Михалков, професор на Уметничката академија, но на крајот од неговиот проект е одбиена како премногу скапо. За ова е градоначалник на Москва, Дмитриј Golitsyn нареди на проектот на архитектот Осип Бове 1820 година, кој е новиот Бољшој дизајниран како палата класичар со портик на осум масивни столбови, новиот плоштад во средината на која е голем споменикот подигнат на Аполон.

Поглед на обновени внатрешноста на 2011 година.

Moscow_05-2012_Bolshoi_after_renewal

Boljšoj teatar
Большой театр
По реставрирањето
Место Москав
Држава  Rusija
Време на градење 1820. – 1825.
Отворање 1825.
Реновирање 1856.
1921.
2005. – 2011.
Во власништво Руска држава
Тип на градба ТЕАТАР
Архитект Осип Бове
Web Bolshoi.ru www.bolshoi.ru

 

Bolshoi_interior_2011

Новата зграда беше отворена во 1825 година и ја исполни својата цел за 30 години, до неа не ја запали на 11 март 1853 година, по што останале само делови од камен.

По ова беше најавено за реставрација на театарската зграда, на натпреварот победи Алберто Кавос, главниот архитект на царскиот театар и уметност професор на Петроградската академија. Реновирана зграда Театарот бил изграден како сосема нова зграда во 1856 година, и многу повисока, така што новиот театар аудиториум висок 6 спрата, можат да се сместат повеќе од 2300 гледачи.  Нови Бољшој беше официјално отворена на 20 август, 1856 година, на денот krinidbe цар Александар II., Операта јас Белини Puritani.

 

На крајот на 19 век, на Бољшој прерасна во моќен театарска институција, чии оперски и балетски продукции на руски и други европски автори изврши силно влијание врз оваа уметничка дисциплина во целиот западен свет. По Октомвриската револуција од 1924 година, на Бољшој доби својата втора помали фаза, една третина во 1961 година, во близина на Конгресната палата во Кремљ, со капацитет од 6 000 гледачи, која беше адаптирана во фаза за големи спектакли.

 

Бољшој и покрај тешкотиите што успеале да преживеат Октомвриската револуција – во 1917 година, две светски војни и распадот на Советскиот Сојуз 1990 до 1991. Во текот на Втората светска војна, на Бољшој беше делумно евакуирани во Kuibyshev Сибир, дел од ансамбл кој остана во Москва продолжи да им даде на изведби на нивните мала сцена, добар дел од помладите членови на ансамблот регрутирани во Црвената армија за одбрана на земјата. Главната зграда на театарот беше оштетен – 22 октомври 1941 година, кога бомба удри во тремот, или покрај војна Бољшој реновиран за зима месец беше 1942 година

 

Од средината-1950 Бољшој се чести настапи низ целиот свет.

10624978_481341148674593_9166275556509113250_n

Денешната Бољшој

Главната зграда на театарот е обновена неколку пати (прво во 1921 година), но секогаш брзо – никогаш не се темелно, иако во 1987 година тогашната влада комисија, дека објектот заслужува темелна реконструкција. По многубројните одложувања, реконструкција на главната зграда на театарот започна на 1 јули 2005 година и траеше до 28 октомври 2011 година .

Обновената Бољшој беше официјално отворена на изведба на операта Руслан и Људмила Михаил Глинка, на кој беа присутни на тогашниот руски претседател Медведев и премиерот Путин.

Одлично исцртано естетско лудило

1

 

Тоа е сонот со кој си игра и поигрува и го разместува и го буди режисерот Дејан Пројковски, кој Светот поништен од нечовекот сепак, го доведува до повеќеслојност… Во тоа видно му олеснува и актерот Дејан Лилиќ кој неговиот Хамлет го води со феноменална енергија и умешност за трансформација на иронијата, лудилото, инфантилноста, зрелоста и филозофијата… речиси до перфекција… Со тоа тој потврди дека го достигна самиот врв на неговата актерска личност…

Разголено, искривоколчено расудување од човечката ерозија, хипокризијата, неверството и перверзијата до смрт… чедноста и невиноста се инфантилни, родот и крвта се сквернават без тронка чувство, поединецот во тие црнила не опстанува ниту за миг… Лудилото е зрелост, зрелата мисла е лудило, испервертирано, испрскано со крв и бесчувственост…

Во тој свет под мотото “Да се биде или не” егзистира Хамлетовската филозофска дилема поставена од Вилијам Шекспир, туркајќи го Хамлет, иако принц, на маргините на човечноста…

Тоа е сонот со кој си игра и поигрува и го разместува и го буди режисерот Дејан Пројковски, кој Светот поништен од нечовекот сепак, го доведува до повеќеслојност… работа која ја завршил скоро до перфекција, што всушност доведува до суд (барем на потписникот на овие редови), дека ова е негово најзрело режисерско остварување, со досега најцврсто втиснат режисерски ракопис.

Во тоа видно му олеснува и актерот Дејан Лилиќ кој неговиот Хамлет го води со феноменална енергија и умешност за трансформација на иронијата, лудилото, инфантилноста, зрелоста и филозофијата… речиси до перфекција… Со тоа тој потврди дека го достигна самиот врв на неговата актерска личност… Повеќеслојноста или поточно повеќестепеноста на цела оваа филозофоска трагедија зачинета со крв, лудило и малку љубов ќе беше некомплетна без сценографскиот ракопис на Владо Ѓоревски Рафик, кој веќе во неколку проекти совршено се вклопува со режисерскиот ракопис на Пројковски… Осовременетите костими јасно алудираат дека Хамлет се случува и денеска, а за тоа е заслужен Благој Мицевски, потпомогнат од техничките помагала како режисерската интенција за и преку аудио видео визуелизацијата…

imgp1755

Одличниот Полониј на Драган Спасов Дац само ја оцртува и дооформува неговата актерска профилација за создавање на ликови кои се паметат… Воздржаниот но во секој случај интересно провокативен и функционален Бранко Ѓорчев како Кралот и одлично прецизниот особено при монолошкиот изблик Лазе Манасковски како Духот – Татко се дополна во актерскиот колаж на ова повеќе од успешно театарско остварување. Во овој тим се вклопува и младиот Филип Трајковиќ, кому ова му е бездруго најцелосно и најисполнето актерско остварување… За комплетирање на позитивниот впечаток од машката актерска екипа заслужни се и Игор Ангелов и Александар Ѓорѓиески како Розенкранц и Гилдестерн, како и “епизодистите# Игор Георгиев, Никола Ацески и Слободан Трендов.

Впечаток е дека женскиот дел на екипата – Викторија Степановска како Офелија и Катерина Коцевска како Кралицата Гертруда не го вклопија сиот максимум за до крај комплетирана и до перфекција точна претстава, но сепак, не го рушат впечатокот на овој театарски чин како докрај естетски  издржано уметничко дело.

imgp1656

Ведра Женидба со многу комичен нерв

Принудната “Женидба# која носи низа од сплетки и расплети, отворени прашања и заплети, а притоа речиси константно засмејува и разведрува е на “тапет# на сцената во Карпош, односно на репертоарот на Театар Комедија. Оваа најнова, трета постановка донесе современа ведрина и дух, иако се работи за класичното дело “Женидба# од Н.В.Гогољ, кој со самото тоа што се поставува до денес е безвремено. Тоа го сфатил и разбрал режисерот Пројковски, па затоа не задирајќи многу во одличниот текст со свои мизансценски решенија и водење на актерските индивидуални способности и можности со многу умешност и познавање на занаетскиот призвук на театарот ни донесе една претстава која бездруго ќе примамува публика, ќе биде гледана. Но за тоа да го оствари неминовниот фактор – актерот односно актерите донесоа своја позитивна енергија и знаење, кое и покрај младоста која ги краси добива предзнак на стамена професионалност. Ова се однесува пред се на Атанас Атанасовски и Валентин Костадиновски, кои како носители на најголемиот товар едниот како “младоженецот#, а другиот како подводаџијата уште еднаш го покажаа својот исклучителен комичен нерв. Во ова им се придружи и женскиот дел од “тимот#: Нина Деан, како бараната невеста, Зорица Стојановска, како феноменалната стројничка и Кристина Ласовска која играјќи тетка навистина умешно ја “покри# својата младост. Неизбежен и функционален дел беше и “убиствената# тројка баратели на раката на младата невеста алијас Нина Деан, составена од Роберт Ристов, Едмонд Сотир и Игор Георгиев кои своите индвидиуални позиции ги “жртвуваа# за комплетирањето на сликата на една интересна и разиграна комедија. Ако на тоа се придодадат и интересно искреираните епизоди на Анкица Бенинова и Теоман Максут, добиваме целосно заокружена постановка, која ги остварува барањата на публиката и целта на комедијата, да насмее, разведри и ги почувствува благодетите од тоа, односно ведрите коментари, кои за волја на вистината покрај речиси 15-минутниот аплауз на претпремиерата ги имаше во изобилство.

Комплетниот дизајн е заслуга уште и на Владо Ѓоревски Рафик (сценографија) и Благој Мицевски (костимографија) и Горан Трајковски (музика).

Но, се разбира ако може да се говори за некој недостаток тогаш може да се каже само дека единствената “кочница# е динамиката на претставата, односно времетраењето, кое наместо нешто повеќе од 2 часа би можело да се “скрати# на околу стотина минути, со што комичниот нерв би можел уште подрастично и директно да допре до публиката. Но во секој случај делото на Гогољ, режисерот Пројковски и младиот тим од “Женидба# е за почит и препорака за сите оние театарски сладокусци кои ја преферираат комедијата.

Битот е наш и денес

Видовме приказна, Брехтовски раскажана каде архаичниот и етно призвукот беа “филувани# со стихови на Рацин, Вапцаров, од народната мудрост собрана од Миладиновци… Плакатно пародичен театар каде иронијата на човековата глупост и завист е прикажана преку пародијата и бурлескната карикираност, која го отвора пак, прозорецот за размисла, до кога и дали ќе престане човечката обичност?!

 

Жесток, фантастично жив, актуелно предупредувачки, љубовно-етички, историски… тотален театар! Битовата база на Васил Иљовски и неговата “Бегалка# (Ленче Кумановче) уште еднаш не потсетија на безграничната љубов, на претворањето на рак-раната во остварен идеал, но и на човечката нискост и ништожност наспрема светлото и недопрено љубовно човечко чувство… Видовме приказна, Брехтовски раскажана, овој пат во постановка на режисерот Дејан Пројкоски, каде архаичниот и етно призвукот беа “филувани# со стихови на Рацин, Вапцаров, од народната мудрост собрана од Миладиновци… Плакатно пародичен театар каде иронијата на човековата глупост и завист е прикажана преку пародијата и бурлескната карикираност, која го отвора пак, прозорецот за размисла, до кога или каде ќе престане човечката обичност?!

Сцената на штипскиот театар и тоа како убаво ечеше од звукот (музиката) на Горан Трајковски, кој, пак, етно-приказната за Ленка Пингова, преку музичка варијација, ни раскажа една друга, но сепак, во контекст на интенцијата и идејата на режисерот комплетно оформена приказна… И нормално и не случајно, последни остануваат актерите… Бескрупулозниот саможивник Трајко на Владимир Тулиев, беше кариката со која е прикажан контрастот меѓу доброто и злото, речиси без грешка изигран, па дури и хендикепот со зарипнатиот глас беше нишка плус во саможивниот карактер кој Тулиев го градеше… Одличниот Пеце Ристевски, како Бошко и суптилно раскажаната Ленче на Сања Арсова, со крајно редуцирани, но точни психофизички репери, беа дополнување на карактерната лепеза, Руиш Мустафа во улогата на мајката Велика покажа дека вербалното и способноста за надвладување со музиката, се одлика на мултиплицирана способност на актерот… Видовме една фанатична способност на Миле Вратеовски за трансформација од недоветниот Досе кој беше вистинско освежување, до сиромашниот Митре, кој ја отслика маката човечка, народна… Кристина Атанасова – Арсова, својата Донка ја одигра со многу сенс за тоа што е народната мудрост, но и женската наивност… И Валентина Георгиева имаше свои убави моменти во кои ја прикажа својата талентираност за “двојна# игра и како подводаџиката и сестра на Трајко, Мирса, и како мајката чија  болка, исто така, по енергија допре до публиката… И сето тоа, ефектно надополнето со сценската двослојност, со брашното на сцена кое се вееше и сееше, како ‘ркулец и живот, но и како белило и смрт, се заокружи една убава естетско-дефинирана приказна. Браво за Штипскиот театар!

 

Зборот и словото се овде, сега, преведени за навек!

На ова не потсетува словото на големиот Горан Стефановски кој навистина безвремено се занимава со етиката и естетиката на грамотното и говорното… ова во “Огнени јазици# што го видовме во Драмски  театар завчеравечер не натера да подумаме оти Сцената е живот и покрај нејзиното својство на превртено огледало… А со тоа огледало мошне умешно мајсторски, занаетски и естетски, вешто и со знаење се занимава режисерот Слободан Унковски кој остави уште едно свое писмо со мур кое тешко дека ќе се избрише…

Да си достои човек на зборот, значи да си ја чува честа и да ја крепи благочестивоста на другите… да го негува и гали Словото значи да знае со него  да векува… и оној неграмотниот со умот знае да слови и покрај сите безвремени Кули Вавилонски… оние кои  не сакаат тоа да го знаат и праат, се “вадат# на преводот… а оние пак кои не разбираат зошто се случува сета световна пизма се прашуваат – чуму тогаш преводот?!

Овие неколку воведни реченици можеби ќе изгледаат чудно овде и сега во 21 век во нашето “модерно# живеење. Но ако се претпостави дека за да имаме Простор и Време да постоиме, постоел некој пред нас кој не научил на и за Бога, без разлика на тоа колку ние Го љубиме, тогаш имаме обврска со животот да ги браниме патеките на Убавото и Зборот…

7954DBA3D48EA541823010BB8C120B85

На ова не потсетува словото на големиот Горан Стефановски кој навистина безвремено се занимава со етиката и естетиката на грамотното и говорното… ова во “Огнени јазици# што го видовме во Драмски  театар завчеравечер не натера да подумаме оти Сцената е живот и покрај нејзиното својство на превртено огледало… А со тоа огледало мошне умешно мајсторски, занаетски и естетски, вешто и со знаење се занимава режисерот Слободан Унковски кој остави уште едно свое писмо со мур кое тешко дека ќе се избрише…

Во тоа  сесрдна помош имаше од деветмината одбрани кои беа корифеите на тоа што ни се случува, случувало и ќе ни се случи… особено ако не ги отнеме ушите и не прогледаме… за виделото да ни стане појасно, народскиот Пејо, онака, машки цврсто ни го пренесе извонредниот Драган Спасов-Дац со уште една потврда за неговата актерска моќ на психофизичка трансформација… негов антипод беше Дојчин на Благој Веселинов,актер кој речиси без грешка го пренесе внатрешниот лик на апологетот на светите браќа Кирил и Методиј…  соп нас беа и дамите- жени, мајки, сестри кои низ смеа и солзи духовно не поткрепија со својата професионална убавина – Сања Арсовска (Хилда), Соња Стамболџиоска (Јадвига) и Билјана Драгиќевиќ – Пројковска (Дора) кој и во сериозноста на зборот но и во извитоперениот дух на денешниот хумор се снајдоа одлично…   извонредн актерска партија како Вихинг во кој се беше собрала целата светска бескрупулозна пизма, имаше одличниот  Зоран Љутков…своите перформанси и во предавството и во каењето умееше да ги искористи и Филип Трајковиќ,а Игор Ангелов, (Стојко) покажа завиден регистар на актерски способности…Тие беа поткрепени од стаменото искуство на доајенот Диме Илиев, кој повторно сето свое знаење без нималку да се штеди, беше го”:истурил” на сцената…

ogneni-jazici-15

Со звук низ безвремието на зборот и словото не носеше музиката на Златко Ориѓански, низ и по сцената сочинета од дизајнерот Игор Тошевски, а со точните и верни костими на Ивана Кнез… сето ова беше заокружено со прецизната анимација на Денис Сарагиновски…

Завчеравечер во Драмски имавме убава вечер па затоа сесрдно ви ја препорачуваме дружбата со “Огнените јазици# од сега па натаму….

Бесовите – гревови смртни

besovi-2

Каде започнува животот, кога завршува смртта, се руши ли империјата само во нашите глави, се сонува ли сонот само во лудилото и дали посегнувањето по себе е чин на (само )покајание или пак расчистување со светот околу себе? Во сите овие дилеми патем нема место за љубовта бидејќи има многу Смрт… Безброј душевни прекршувања морални дилеми без етика, осамени, фрустрирани, но горди личности кои го играат својот бескрај, но на патот ограничен и мал. Ова е сосема краткото сиже на една комплексна и сублиматна театарска претстава, а произведена од перото на големиот Ф.М. Достоевски, а драматуршки срочена од исто така големиот, Албер Ками… се разбира, зачинета со режисерската палка на Златко Славенски, кој е познат по режисерските ракописи кои траат долго, овојпат во МНТ.

Но, за разлика од неколкуте обиди на Славенски кои траеја овој должи со причина, иако, можеби со скратување на некои мизансценски решенија би можела и да се скуси  а  драмата и понатаму да тече… Но, тоа не значи дека ова е лоша постановка. Напротив, освен во сосема мали амплитди, ова е театарски продукт кој го држи вниманието и кој е навистина за трпеливите, секогаш подготвени за уживање, театарски сладокусци!

Нормално овој позитивен впечаток не е ништо без актерите а нив во случајов ги има 13, кои помалку или повеќе се на нивото на својот професионализам. Се разбира, големиот терет го носи Ѓорѓи Јолевски преку неговиот Ставрогин, уште еднаш докажувајќи ги своите фантастични перформанси пред се во психолошките прекршувања или поточно трансформации на ликот… Верен придружник, во актерска смисла има во Владо Јовановски и неговиот Верховенски. Тој иронизираноста на ликот и неговата едноставност до деструкција ги носи  речиси без грешка, одличен впечаток остави и Сашка Димитровска преку нејзината Даша, која тивко ја внесува љубовта и исто така тивко заминува и е единствената која можби го дофаќа бескрајот… Тука е Арна Шијак која лудилото и сонот заедно со физичкиот недостаток на нејзината Марија Лебјадкина ја доловува исто така речиси до перфекција и до крај по замислата и сублиматот на нејзиниот лик; Борче Начев е доста убедлив и верен на неговиот Шатов кој слободата и љубовта  успева да ги разграничи па  макар и со смрт… Успешен крај става и Владимир Ендровски Љац  на неговиот Кирилов, исполнувајќи му го сонот за самоубиство… Интересен и покрај сета злина и деструкција но сепак човечки лик носи Славиша Кајевски како Сеѓка. Интересно трио на ликови создаваат Александар Ѓуровски со своето искуство како и младите Мирослав Петковиќ и Ненад Митевски како Шигалев, Липутин и Виргински. Интересна “епизода# е онаа на Александар Микиќ како Гаганов  како надополна на лепезата на мајсторски извајаните психолошки карактери кој го носи ова дело – пиеса – претстава.

2 Besovi

Е сега за нешто помалку успешните креации пред се на младата  Драгана Костадиновска која ниту вербално ниту физички не ја оцртува до крај Лиза Дроздова, преизгестикулираниот лик на  Петар Верховенски од Емил Рубен кој како недоволно да го користи своето богато искуство за да заокружи еден  осамен, а сепак вљубен и добар човек… Истото важи и за Катина Иванова како Варвара Ставрогина  која недоволно ја дава душевната боја на својата душа и сопствената внатрешна борба…

Заокружената слика ја даваат сценографијата на Владимир Георгиевски, која е ненаметлива, но присутна, веристичките костими на Елена Дончева и изборот на музиката на режисерот Славенски.

Се на се ова е претстава која остава печат на сериозност во работата на МНТ.

Сенко не се плаши од Вирџинија!

Кој се плаши од себеси и за себе? Кој се плаши од сенката на својот ум и кому му го наметнува стравот на избезуменоста. Кој се јаде меѓу себе беспоговорно и бескрупулозно отворајќи ја портата на лудилото? Кој за себе ја присвојува илузијата, туркајќи ја реалноста кон Ништото? Кој до себе нема никого, а си вообразува дека има идилична брачна слика? Кој моментот го приграбува да понижи некого, кој резонот го употребува да поништи некого?… Ова е морето од (не)одговорени прашања наметнати на еден од најголемите драмтуришки умови на минатиот век, во “Кој се плаши од Вирџинија Вулф?# – неповторливиот Едвард Олби.

vv

Во случајов, од неодамна, со овие теми и дилеми се занимаваат и во МНТ, поточно, во својата режисерска имагинација Синиша Ефтимов кој во својот “квадратен круг# ги стави Сенко Велинов – Џорџ, Весна Петрушевска – Марта, Јелена Јованова – Хани и Игор Стојчевски – Ник… за да ни понуди, покрај тешкото, мрачно, драматуршко, клаустрофобично “тесто# од зборови, и поткрепа на задскриениот страв од себеси, од сенката, од митот и илузијата на блаженото и за идиличното… За експлицитноста на тегобноста, преку мимикријата со пихолошкиот момент, најзаслужен е бездруго извонредниот Сенко Велинов, кој остави дел од себеси за паметење, за незаборав… играјќи се што психофизички можеше да се одигра: само иронија, здраворазумска, но и ѕверска заштитна логика, играјќи го немирот на Џорџ, но делумно и својот, сопствениот, одвнатре придушено, но отворено, експлицитно, за нас… Извонреден повратен ефект во смисол на восприемената енергија, имаше од Весна Петрушевска, која илузијата за мајчинството и болката од неа ја покрива со ароганцијата, ступидната нишка со позицијата, осаменоста со нападноста, за и таа преку Марта да остави голем дел од себеси на тие “20 квадрата#, кои публиката како “стар пазач# или модерно, воајерски и тоа како ги приграбува за себе… Тука се и младите Јелена и Игор, со сета нивна актерска умешност и точност во искривоколченоста (кај Ник), и ступидната наивност, со голема инстинктивна, на моменти перверзна енергија (кај Хани), да ја докажат и покажат низата од актерски бравури… на заднината на “големата# сцена во МНТ.

416983_3264895615382_2131911836_n

Ако се поведеме од правилото “добра подела – пола претстава#, тогаш, режисерот Синиша Ефтимов и тоа како добро си ја завршил работата… И на крајот со “Саноќ седам Трено…# всушност се пее “кој се плаши од Вирџнија Вулф#, која ја заспива марта,. носејќи ја илузијата до бескрај…Сепак, во прегратките на Џорџ, уште една мајсторска инвентивност, до болка и солзи… Ако на тоа уште се придодадат и сценографскит ерешенија на Ефтимов, дополнети со веристичките и отсликувачки костими на Александар Ношпал (не)присуството на  музиката… чинат една комплетна слика за хипокризијата, која сепак, во позитивна смисла, никого не остави рамнодушен… Браво за Сенко, Весна, Јелена,  Игор, Синиша, Александар и МНТ!

Жива македонска слика

Табиет, ифтирија, страст, мајтап, потреба, желба, сродност, род и пород… Некогаш и сега, некаде и тука, за некого и за себе, за нас… Хуморот е хумор, жестоката мрачна тајна – илуминација, живоста и едноставноста се филозофија… Тоа е успешната театарска приказна “Крпен живот#…

Интересни слики на архаично традиционалната (не)избледена слика на Македонија… Табиет, ифтирија, страст, мајтап, потреба, желба, сродност, род и пород… Некогаш и сега, некаде и тука, за некого и за себе, за нас… Така тече приказната наречена “Крпен живот# работена по Стале Попов, а сработена низ раката, режисерска, се разбира, на Владо Цветановски и неизбежните фактори на приказната наречена Театар – актерите… на отворено, здушно, автентично во Мариово, за кое творел и со кое живеел и во кое останал со мислите Стале Попов… Хуморот е хумор, жестоката мрачна тајна – илуминација, живоста и едноставноста се филозофија… Таа и таква поента исколажирана уште и со блиц искарикирани карактери (табиети) ја чини оваа претстава на НТ “Војдан Чернодрински# од Прилеп успешна, и примамлива за гледање, дури и по извесната сценска адаптација.

Редуцираниот вербален дискурс за сметка на живата динамична игра е дело на Блаже Миневски, чија е адаптацијата… Успешно завршена работа зачинета со Наратор, алијас самиот автор, кој е столбот околу кој гравитираат Мариовци и нивниот уметнички марифет или поточно (по идејата на Цветановски) манифест, изграден врз Крушевскиот, се разбира…

Сето тоа како сублиматна слика стои, го бива и ќе го биде, меѓутоа останува интересната “забуна# – дали со нарацијата не се развлекува темпото или живоста што ова театарско дело би го чинело уште поуспешно…

А сликите со својата енергичност и вклопеност во амбиенталната историска елементарност ја сочинија одличните млади актери Зоран Иваноски, Александар Тодески, Димитар Црцороски, Наташа Наумоска, Марија Спиркоска Илијески, Даниела Стојковска, Катерина Чакмакоска, Јасмина Мицоска Станкоска, Александар Степанулевски, Никола Настоски “придр(у)жувани# од поискунииот Игор Трпчевски и се разбира најискусниот, а на некои од нив и професор Кирил Ристовски… Тие беа се што е народот, ја градеа и разградуваа сопствената слика во малку поинаков светоглед  за да заскужат едно искрено БРАВО!

Како авнтентичен склоп на нешата без никаква подвоеност се вклопија (доизградија) и сценографијата на Владо Ѓоревски Рафик автентичната костимографија (најверојатно по избор и идеја на режисерот) и музиката на Оливер Јосифовски.

Жената, вејка на фрустрациите

Ова е сижето на одличната приказна на Матеј Висниек, романски автор кој живее во Франција, но кој извонредно точно и прецизно ја слика интимата, емотивноста и индивидуалната (не)пресметливост на човекот како самосвесно битие и етичен субјект, особено како хомо сапиенс на Балканот… видена на малата сцена на Драмскиот театар од Скопје.

Жената како вејка на историјата… Жената како одраз на искривеното виорно балканско огледало… Жената како мрачен и геноциден “лек# за балканските фрустрации… Жената како објект за силување… Жената како мајка на изгубените балкански копилиња…

download

И се така до недоглед во мрачна и недогледна слика, која ја запретуваме во мозокот и спомените, но која неминовно треба да потсетува дека тоа било, е и (не дај Боже) ќе биде повторно и повторно… Жената како предмет за психолошка опсервација околу тоа каква е всушност балканската и светската слика на лудилото… Морето алкохол и низата болки не завршуваат… се додека можеби од незнајните татковци – “јунаци# и силуваната мајка, повторно не почувствуваме и имаме пород…

Ова е сижето на одличната приказна на Матеј Висниек, романски автор кој живее во Франција, но кој извонредно точно и прецизно ја слика интимата, емотивноста и индивидуалната (не)пресметливост на човекот како самосвесно битие и етичен субјект, особено како хомо сапиенс на Балканот.

Zenata 8_1

Кога сето ова ќе се преточи во драмска инсценација и кога како два субјекта пред себе имаме две одлични актерки – Билјана Драгиќевиќ – Пројковска или Кејт и Дора или Ирена Ристиќ, кои сиот свој актерски, психофизички капацитет (кој нималку, не е мал напротив е огромен по обем) го оставаат на сцена за да не уверат дека Театарот знае, може и треба да биде животна сцена. Уште кога со нив раководи  режисерската рака на Владлен Александров (гостин од Бугарија) на малата сцена на Драмскиот театар од Скопје, се создава една, можеби мрачна, тескобна, но вистинита и точна театарска приказна. Таа приказнаАлександров успешно мизансценски и знаковно ја пакува, склопувајќи претстава која мами да биде гледана. Како склоп во актуелноста и миговноста на оваа претстава е и сценскиот и костимографски (видео) дизајн на Весела Статкова (к.г. – Бугарија) која визуелно ја надополнува нарацијата на Висниек, Дора, Кејт и Владлен. Браво!