Театар Комедија

 

Пазар – Market

Театар Комедија е најмладата театска институција во Република Македонија и со самото тоа што е жанровски определен театар има јасно дефинирана и таргетирана публика. Освен со својот жанр, младиот ансамбл со кој е екипиран театарот е главниот атрибут на Театар Комедија како за привлекувањето на млада публика така и за брзото постирање во македонскиот театарски етер.. Се разбира не се работи за публика само од Скопје, туку и од цела Македонија, која не само што доаѓа во Театар Комедија, туку и театарот има мисија што е можно повеќе да гостува низ градовите низ Македонија и со тоасе создава можност за приближување на комедијата со што е можно поголема и подисперзирана публика.

Достигнувања – Achievements

Театар Комедија во својата четиригодишна историја, иако кратко постои успеа многу брзо да се постави како една од најсериозните театарски институции и по бројот на премиери, и по бројот на изиграни престави, и по бројот на гостувања и фестивали низ земјата и странство, како и освоени награди на национални и интернационални фестивали.

Во своето кратко по години, но богато по достигнувања портфолио, Театар Комедија бележи 14  свои премиери, и со тоа го гради својот репертоар, кој се состои од праизведби на македонски автори како За Секого има по една од Венко Андоновски во режија на Владлен Александров и Ах љубов моја од Коле Ангеловски во режија на Коле Ангеловскии Лет над кандидатското гнездо од Блаже Миневски во режија на Андреј Цветановски,  Нешто Пропуштаме од Горјан Милошевски во режија на Бојан Трифуновски, како и Господарот на кукавицата од Венко Андоновски во режија на Андреј Цветановски. Театарот исто така је негува икомедијата од класиците на светската книжевност како Гогољ( Женидба во режија на Дејан Пројковски) и Шекспир ( Многу врева за ништо во режија на Дејан Пројковски), како и класикот од античката комедија Лисистрата од Аристофан во режија на Наташа Поплавска, но внимава и на современите текови на светската комична драматургија како текстот на Ксенија Драгунска Чувството на брадата во режија на Борис Лијешевиќ. Се разбира секогаш има место за хит текстовите како булевардската комедија Стјуардеси од Марк Камолети во режија на Синиша Евтимов, Име од Александар Делапателие и Метју Делапорт во режија на Ненни Делместре, како и Вардарски пастуви во адаптација и режија на Синиша Евтимов.

Театар Комедија има остварено многу гостувања низ Република Македонија и тоа во : Кичево, Виница, Штип, Радовиш, Гевгелија, Куманово, Свети Николе, Охрид, Битола, Прилеп,Тетово  и низ други градови во републиката. Исто така се има претставено и на разни фестивали во Македонија од кои се враќал со награди, како наградите за најдобар млад актер, костими и музика за претставата Женидба на националниот театарски фестивал Војдан Чернодрински 2013 година, како и наградата за најдобар млад актер за претставата Хамлет во Пикантен сос на истиот фестивал следната година. На фестивалот за античка драма СТОБИ 2014 година со претставата Многу врева за ништо, Театар Комедија се закити со наградите за најдобра машка и најдобра женска улога, како и наградата за најдобра режија. Во 2015 година Театар Комедија беше на два фестивали со претставата Лисистрата, и тоа на фестивалот Денови на сатиарата во Загреб од каде што се врати со награда за најдобар млад актер-карактерна комика за Валентин Костадиновски во улогата на Старецот, како и фестивалот Бутринти 2000 во Саранда, Албанија. Исто така се има претставено на фестивалите за монодрама во Битола, Денови на Комедија во Куманово, Охридско лето и Шекспир фестивалот во Битола.

ТеатарКомедијабешенадвегостувањанадвородграницитенанашатадржава: СопретставатаЗасекогоимапоеднаодВенкоАндоновскинаинтернационалниоттеатарскифестивалЦрноМоревоТрабзонвомај 2013 год. инафестивалотзакомедијавоМостарМостарскалискасопретставатаАхљубовмојаодКолеАнгеловски и севратисотринаградизаактернавечерта, најдобрарежија и најдобрапродукција. Во јануари 2015 година театарот беше на гостување во Црногорско Народно Позориште Подгорица со претставата Чувството на Брадата во режија на Борис Лијешевиќ.

Во текот на 2013 год. Театар Комедија во соработка со Општина Аеродром  органзираше Театарско Културно Лето – аеродром се смее на кој учествуваа Театар Комедија, Драмски Театар и Македонски народен театар. Културното лето  се одржуваше од 17.06 – 22.06.2013 год во Паркот на Езерата во општина Аеродром, додека во 2014 година прерасна во првиот фестивал на комедија Гола Месечина кој се одржа во општина Аеродром од 21.06 до 30.06.2014 година и оваа година фестивалот доби интернационален карактер со гостувањето на Народен театар- Тузла и театар од Белград. Фестивалот беше од натпреварувачки карактер и се доделија 4 парични награди – една за најдобра машка улога, за најдобра женска улога, најдобра режија и гран при за најдобра претстава.

АНСАМБАЛ

http://www.teatarkomedija.com.mk/index.php/ansambl

Историјат – History

Театар Комедија како национална институција е формиран во ноември 2011 година. За директор на институцијата е поставена врвната актерка Јелена Жугиќ која од 1997 па до 2012 г беше водечка актерка во ансамблот на Драмски театар Скопје и носител на многу театарски награди и признанија. Своето официјално отварање  Театар Комедија  го имаше со претставата Ах љубов моја на 27 март 2012 година, на Светскиот ден на театарот и со тоа го означи своето постоење во македонската театарска историја. На почетокот Театар Комедија ја користеше сцената на Драмски Театар, но како поминуваше време стануваше претесно за амбициозниот тим на Театар Комедија, и во тие моменти, на 3 март 2014 година Театар Комедија доби свој објект во центар ( Стар Театар Центар) и со тоа ја зголеми и својата публика и простор за создавање и креирање на нови уметнички светови.

Производ – Product

Театар Комедија како жанровски определен театар се обидува да ги постави сите подвидови на комедијата на својот репертоар, од класична комедија, преку гротеска па се до формата на кабаре, но се е поврзано со жанрот на комедијата.

Театар Комедија создава производ кој секогаш се обидува  да ги задоволи двата клучни фактори за создавање посакуван продукт. Од едната страна е создавање на уметничко дело кое достигнува врвни естетски вредности и ги задоволува сите критериуми за свеж и модерен театарски израз, а од друга страна се наоѓа факторот на публика која е задоволна од она што го видела.

Театарот се залага за модерен тотален театар, со актерот во центарот, и тоа актер кој е подготвен и да игра и да пее и да дејствува на сцената за што повисоко театарско доживување и остварување.

Театарот е екипиран со актерски ансамбл, но исто така и техничка екипа, како и администрација кои сите заедно како тим работат за остварување на крајната цел, привелекување на нова публика, како и задржување на лојалната.

 

Неодамнешен развој – Recent Developments

Театар Комедија на својот репертоар најмногу има текстови кои со својата назнака се класична комедија и го негува модерниот пристап за поставување на истите текстови. Но во следниот период Театар Комедија сака да го прошири својот репертоар со сите подвидови кои можат да влезат во жанрот комедија, како што се кабарето, мјузиклот, стендапот како и многу други форми на театар.

Промоција – Promotion

Театар Комедија со својата маркетиншка стратегија успева да привлече голем број на публика и навикнат е да игра пред полни сали каде и да оди. Својата маркетиншка стратегија ја заснова на константно присуство во медиумите, и пишани и телевизиски и радио станици, како и објавување на својот неделен и месечен репертоар низ етерот. Исто така многу сериозно го сфаќа рекламирањето на претставите како и на актерите кои се столбови на репертоарот преку интервјуа, изјави и медиумското појавување на самите актери.  Благодарение на оваа маркетинг стратегија , двајца актери од анасмблот на театар комедија во 2013та год ја добија престижната награда за најпопуларен млад актер во македонија „Златна бубамара на популарноста“, како и наградата за најдобра претстава во 2014 на „Златна бубамара на популарноста“.

Театар Комедија има своја фејсбук страна со преку 20.000 фанови на која ги објавува своите новости, премиери, гостувања како и редовниот репертоар кој го игра во својот објект. Бидејќи голем дел од нашата публика е младата популација на возраст од 18-35 години овој начин на рекламирање претставува одлична можност што поголем дел од публиката да знае што точно се случува во театар комедија секој ден.

Вредности на стоковата марка – Brand Values

Она што е многу важно е дека Театар Комедија со сите свои претстави привлекува различна публика, но постои и е едно јадро на публика кое доаѓа на сите претстави- младата популација. Заради разновидонста на публиката Театар Комедија може да се пофали дека се најпосетуван театар по изиграна претстава.  Театарот со своите премиери, изведби, гостувања, фестивали и промоции многу брзо стигна во врвот на македонскиот театар и успеа да се наметне како бренд и меѓу театарџиите, како и кај публиката која редовно и со големо уживање ги следи сите успеси на театарот. Затоа овој потег за вклучување на Театар Комедија во Супербрендс е повеќе од логичен, бидејќи е театар со најмногу публика во Македонија, но и театар кој ужива респект од театарџиите.

  •      2017 година за   директор е поставена Сашо Рисотвоски
  • 2017 година за  уметнички директор е поставена
  • Мирјана Поповска – Ристов.

 

 

  • Роберт ристов е одговрен за  маркетинигот на Театар комедија
  • Jелена Жугиќ , директор на Театар Комедија, на парламентарните избори 2014год бесе кандидат за пратеник од владеацката партија во македонија, бесе изгласана за пратеник и се повлече од пратеницкото место , се со цел преку културата и театар комедија да допринесува за развојот и напредокот на театарската уметност
  • Дека 93% од билетите за секоја претстава на репертоарот на Театар Комедија се распродадени на 2 дена пред изведбата на претставата
  • Дека претставата Стјуардеси е најпопуларната претстава во Македонија за 2014 година. Секоја изведба е полна и продадена месец однапред.
  • 2016
    За два дена Театар Комедија неодамна успеа да продаде 953 билети и буквално да го распродаде репертоарот за целата недела. Ова е само доказ дека македонската публика сака да оди на театар, да се насмее, а доколку има повод плус како што е намалена цена на влезниците, тогаш продажбата на билети оди како алва. Со преку 400 претстави и над 130.000 гледачи Театар Комедија го оправдува своето речиси петгодишно постоење. По сите овие бројки Театар Комедија е очигледно вистински потег и со самиот жанр, но и со квалитетот на претставите што ги нуди.Редовниот репертоар на Театар Комедија е повеќе од успешен и голем дел од претставите се хит, сепак, како што велат одговорните во Театарот, ако треба некоја да се издвои тоа е претставата “Стјуардеси”, која веќе има над 80 изведби, како и претставата “Вардарски пастуви”, која се продава на каса штом излезе на репертоарот.
  • 2017 година сработено31.01.2017 „Трудна приказна“ -Благица Секулоска; Режија: Лидија Дедовиќ

    27.03.2017 „Сон на летната ноќ“- Вилијам Шекспир; Режија: Андреј Цветановски

    1. 09.2017 „Дони Дарк“, – Режија : Роберт Ристов

    07.10.2017 „Мечка“ –А.П.Чехов; Режија: Димче Николовски- Димса

    14.11.2017 „Бракот е брак“, – Режија: Теа Беговска

    27.12.2017 „Жена ми се вика Борис“ – Рафи Шарт; Режија Синиша Ефтимов

ПОРАКИ ОД РЕЖИСЕРИТЕ ЗА СВЕТСКИОТ ДЕН НА ТЕАТАРОТ

2016 година

Годинава пораката од Макeдонија по повод овој ден ја упати режисерот Бранко Ставрев кој беше прогласена за театарски уметник на годината.  Руски режисер Анатолиј Василиев – уметник на годината 2016 ја објави пораката по повод Светскиот ден на театарот, кој се одбележува на 27 март 2016.

Двете пораки ги пренесуваме во продолжение:

Македонската порака на режисерот Бранко Ставрев : Овде и сега – Hic et Nunc

Од денот кога Јан Кот ја обелодени вистината за Шекспир како наш современик, до оваа меѓународна ноќ на театарот, ништо повеќе не беше како што било пред тоа.

Се кренаа големи душмани, прав, жестоки претпоставки, дека Вилијам би се превртел во гробот кога би знаел дека во неговите херои модерниот театар се препозна себеси и своето време …

Но откопаната могила на творецот на вечниот Глоб, зјае празна, бидејќи генијот одамна беше воскреснал (точно пред четиристотини години) и не е чудо од недофатливите сфери на универзумот френетично да му аплаудира на театарот, токму поради фактот што во неговото вчера и таму, храбриот театар го препозна своето овде и сега.

Но во ова најново сега и овде, гледаме крвав театар во кој “невестата на пустината„ е срамнета со земјата; терористи сечат човечки глави и се чепатат на екраните на умниот Интернет; го уриваат само она милениумско културно наследство што не се продава на црниот светски пазар; милиони страдалнички семејства во старозаветен мизансцен се влечкаат по шините на возовите-убијци или пловат товарени како добиток врз импровизирани кораби. Оние што имаат малку повеќе среќа да не се удават во разбеснетиот Егеј, стасуваат на античко тло за да чемреат во логори крај граница што го носи името на мајката што го роди Спасителот.

Бегалците си го одземаат говорот шиејќи си ги устите, седат во кал, за да предизвикаат милост што ќе им го отвори патот кон замаглената цел, пат по кој европски скании ја крстосуваат Европа товарени со тони европска бодликава жица, за да ги закрепнат границите на Европа без граници.

Го гледаш ова и овде и не ти се верува дека е сега.

Ќе беше можеби подобро годинава да славиме 452 години од раѓањето, одошто 400 години од смртта на Шекспир. Можеби така немаше да ја предизвикаме судбината, која сега и овде бесно ги разлистува неговите собрани драми.

Да живее хаосот вреска Тимон од Атина. Верата во боговите, правдата, вистината, мирот, комшилукот, ноќниот одмор, образованието, доброто однесување – нека потонат во збрка од остри спротивности … Ножевите в раце и гркланите на доверителите пресечете им ги. Крадете слуги! Деца, не слушајте никого …

Ќе дојде така што човештвото нужно ќе се јаде себе, ко рибите на дното. О, ровјо ти што тресеш се`, сплескај ја дебелата тркалезност на светот! Распукај го човечкиот калап … Ко муви за игра, на децата, сме ние за Боговите! … што ржите ртки што не сакате ни војна, ни мир? Не сте посигурни од жар јагленов или од град на сонце … Само знаете арамиите тешки со чест да ги коткате, пцуејќи ја правдата … зар не ви личи ова на овде и сега? Повторно сме во „Лир“, во „Јулиј Цезар“, во „ Кориолан“, во уводната сцена на „Ромео и Јулија“, одново Капулетите и Монтеките се колнат над мртвите тела дека ќе ја укинат омразата и ќе ја трампаат за љубов.

Што мислите, може ли театарот со „добра игра“ да ги надополни недостатоците на драмата? Недоразбирањата, протестите, митинзите, делбите – му ја одземаат силата на театарот. Кризата низ која минува ова овде и сега е се подлабока. Отворена е кутијата на Пандора, на улицата ни се „окотува волчица“. Трагичното овде и сега ќе бара од театарот одново и одново да ја преиспитува сопствената функција. Очебијно е дека ќе му биде потребна огромна енергија за да одговори на судбоносното прашање:

Што да се прави кога реката на животот се излеала од коритото и ги поплавува сите надежи?

Театарот ќе мора овие потресни библиски фрески и гротески и сите други настани од споулавениот уличен театар на нашето неспокојно катадневие да ги внесе во својот храм, каде што им е местото, и да им го подметне старото Хамлетово огледало на природата, кое на доблеста и овој пат ќе и` ги покаже нејзините црти, на презирот неговата слика, а на самиот век и тело на времето, нивниот облик и отпечаток.

Да излеземе сите од зимата на нашето незадоволство, и да влеземе во пролетта на театарот, каде што нетрпеливо не чека нашиот Дионис.

Но и Аполон, конечно!

3a-anatoli-vassiliev-1-c-laurencine-lot-collection-comedie-francaise-212x300
Пораката на Анатолиј Васиљев за Светскиот ден на театарот – 27 март, 2016

Потребен ли е театар?
Се прашуваат илјадници разочарани театарски професионалци и милиони луѓе уморни од него.
Што ќе ни е?
Во годините кога сценското дејство е толку ништожно во споредба со плоштадите на градовите во земјите во кои се одигруваат трагедии од вистинскиот живот.
Што ни претставува театарот?
Позлатени балкони, кадифени седишта, валкани кулиси, измачени гласови или обратно – црни кутии, извалкани со кал и крв заедно со куп бесни, голи тела.
Што може да ни каже?
Се’!
Театарот може да ни каже се’.
И како боговите живеат на небо, и како затворениците скапуваат во пештерите, и како страста возвишува, и како љубовта погубува, и како добриот човек не е потребен и како измамата царува, и како луѓето живеат по станови додека деца венеат по кампови за бегалци, и како сите потоа треба да се вратат во пустината, и како заљубените се разделуваат. Театарот може да ни раскаже се’.
Театар имало и секогаш ќе има.
И сега, во последниве педесет или седумдесет години, тој е особено потребен. Затоа што од сите јавни уметности само театарот се случува од уста в уста, од очи в очи, од раце в раце, од тело – кон тело. Нему не му треба посредник меѓу човек и човека – тој не ја претставува најпровидната страна на светлината, не светлината од југ, или од север, од исток, или од запад – туку светлината сама по себе, што свети од сите четири страни и која е лесно препознатлива за секој човек, без разлика дали е непријател или добронамерник.
Театарот, потребно е да e различен.
И од многуте и најразлични форми на театар токму архаичните ќе бидат наjискористувани. Ритуалниот театар не смее вештачки да биде поставен, наспроти театарот на „цивилизираното општество“. Светската култура се повеќе и повеќе се обезличува, таканаречената „културна информација“ постепено ги заменува едноставните суштини и нашето можно запознавање со нив.
Театарот е отворен. Влезот е слободен.
Во бестрага со игриците и компјутерите – одете во театар, зафатетите ги местата во партер и на балкон, заслушајте се во зборовите и загледајте се во живите „слики“ – пред вас се случува театар, не го занемарувајте и не го пропуштајте за време на својот брз живот.
Театарот е потребно да е секаков.
Само еден театар е непотребен. Тоа е театарот на политичките игри, театарот на политичките стапици, театарот на политичарите, политичкиот театар. Театарот на секојдневниот терор – личен и колективен, театар на трупови и театарот на крв на улиците и плоштадите, во главните градови и провинциите, меѓу религиите и етникумите.

Благоја СПИРКОСКИ – ЏУМЕРКО (1946 – 2015), актер Џумерко замина кај што е Итар Пејо и Тапанот р’зна за Џумерко

Роден е во Прилеп, 1946  – 2015 година.Во Народниот театар во Прилеп работи од 1966 година до пензионирањето. Покрај на театарската сцена настапувал со завиден успех и во поголем број на ТВ драми и серии, во радио драми и во играни филмови. Забележително е, на пример, неговото актерско остварување во ТВ серијата Солунски патрдии.Освен на матичната сцена често гостувал и на сцените во Битола, Куманово, Штип, Велес, Струмица… Благоја Спиркоски е синоним за актерска популарност и омиленост кај публиката. Тој важи и за вонсериски талент со специфични актерски одлики кои несомнено придонесоа за неговото високо реноме на што се должи и неговата ангажираност во сложени сценски задачи. Оттука, во текот на неговата чиетиридецениска кариера тој израснува во еден од водечките актери во матичниот театар, но и пошироко во целината на македонското глумиште. Иако неговиот актерски опус опфаќа широк спектар на ролји од најразличен жанр во дела од светската класика и современа драматургија, сепак најзабележителни се неговите остварувања во делата од домашната драмска продукција. Во овој контекст некои од неговите најзначајни ролји се токму во дела на автори, како што се: Ристо Крле, Јордан Плевнеш, Миле Попоски, Благоја Ристески-Платнар, Блаже Миневски, Блаже Алексоски и др. Показателни за неговата актерска сензибилност и афинитет се и неговите креации во камернитетеатарскиформи (Ибро Јаране), а неодминлив е и неговиот потфат за опробување на теренот на лизгавиот жанр на монодрамата. Така, ќе остане забележано дека во монодрамата Аз, Маркоод Бошко Смаќоски, Спиркоски ќе го манифестира својот талент и усет за комичните нијанси и созвучја, но и за драмските моменти за кои тој е подеднакво благороден медиум како актерска индивидуалност. Често, неговите креации истовремено се и трагични и комични. На нему својствен начин тој особено води сметка за развојноста на ликот и ситуациите обликувајќи ги ролјите во актерски партитури кои се заокружени и докрај обмислени. Ако накусо треба да се сублимира неговиот учинок тоа е секако виртуозноста и бравурозноста кои секогаш наидуваат на воодоошевено прифаќање од страна на публиката и критиката. Останувајќи најчесто мртов ладен тој засмејува се окулу себе секогаш подготвен за трансформација и менување на ракурсот, подтекстот, приодот и редовно успешниот пласман на зборот, гестот, погледот… Добитник е на поголем број награди на МТФ во Прилеп.
НЕПОСРЕДНО СО БЛАГОЈА СПИРКОСКИ ЏУМЕРКО, ДОБИТНИК НА НАГРАДАТА ЗА ЖИВОТНО ДЕЛО НА МТФ “ВОЈДАН ЧЕРНОДРИНСКИ”

Итар Пејо е нашиот Хамлет

– Тој е нашиот Хамлет, а Цепенко нашиот Шекспир. Многу често се навраќам на неговиот “Силјан Штркот” и се повеќе и подлабоко доаѓам до сознание дека онаков каков што е напишан и раскажан невозможно е да е само пренесен од народни преданија. За таква приказна да се срочи треба многу Ум и Душа…вели Џумерко за богатството што ни го оставил Цепенко

Еден од незаборавните народни актери и ликови кои бездруго остави неизбришлива трага зад себе е Благоја Спиркоски – Џумерко, меѓу народот познат преку неговиот Итар Пејо од “Солунските патрдии” и приказните, лик што го прави непосреден и тоа како жив и народен човек. Тоа го потврдува и како човек кој живоста и хуморот ја споделува катадневно со народот и еснафот. За популарноста што Итар Пејо и народното творештво му ја донесе, Џумерко ќе рече:
– Итар Пејо е нашиот Хамлет, а Цепенко нашиот Шекспир. Многу често се навраќам на неговиот “Силјан Штркот” и се повеќе и подлабоко доаѓам до сознание дека онаков каков што е напишан и раскажан, невозможно е да е само пренесен од народни преданија. За таква приказна да се срочи треба многу Ум и Душа… Таа приказна е еднаква, па дури и подобра од многу слични приказни во светската литература. Сум го играл и Силјан Штркот и тоа на штули и бев висок 2 метри и 30 сантиметри. Режисерот Бранко Ставрев се плашеше да не скршам нешто, бидејќи верувале или не на нив играв оро. Јас му реков дека не може ништо да ми биде, бидејќи тоа го правам од душа…

Ваквата изјава само ја потврдува непосредноста и предаденоста на својата професија што Џумерко ја поседува и предава. Таа бездруго треба да биде пример и афирмација за младата генерација… Ако се суди дека неговата ќерка Марија Спиркоска-Илијески е актерка, може да се каже дека Благоја Спиркоски успеал да го продолжи театарскиот дух во своето семејство. За конекцијата со својата ќерка, за и на сцената, тој вели:
– На Марија и реков дека академски може да заврши кај сака и кај кого сака, но за она што се вели занает, тука е тато да и помогне, бидејќи постојат безброј цаки кои се случуваат непосредно во моментот на игра и инспирација, а со кои доколку не знаеш да се справиш можеш да се соочиш со низа дупки кои се создаваат при партнерската игра на сцената… Засега сум задоволен од патот по кој се движи Марија, а најзадоволен сум што во меѓувреме успеа да ми подари и внука, која веќе со своите три години почнува да потпрашува и прочепкува по професијата на дедо и и мајка и со низа прашања и потпрашања…

За моменталниот подем на Прилепскиот театар Џумерко е дециден: Горд сум на оваа млада генерација и успесите која таа ги постигнува во последниве неколку години. Но, сепак, некако, мене, на Благоја Спиркоски-Џумерко, тој театар не ми “лежи”. Се на сцената мора да има оправданост. А модерниот театар кој е присутен во моментов, како да не се грижи за ова основно правило.

Каде е Џумерко таму се и анегдотите. Од безбројните случки, згоди и незгоди, тој се реши да ни раскаже како не успеал да стане војвода: Режисерот Стојан Стојановски ја снимаше серијата “Непокорни”. Јас требаше да играм војвода. Но, кога ми кажа дека пет дена треба константно да стојам на дожд и да се валкам во кал, му реков дека некои природни работи кои не се баш примерни јас ги правам громогласно и дека доколку играм војвода можам да ја предадам четата, со смеење коментираше Џумерко.

За наградата која го одбележа неговиот творечки век исто така анегдотски раскажува:
– Три дена по ред мојата ќерка и жена ми, па и мојот син се обидуваа од се срце да ме стокмат за свечениот чин на доделувањето на наградите. Те оваа вратоврска не оди, те оваа кошула не била во тон, те ова палто не било прикладно… сепак, јас најубаво се чувствував во моментот кога на сцената се преоблеков и бев Итар Пејо… А за сатисфакцијата од наградата нема ништо поубаво од аплаузот и воодушевувањето на публиката што таа вечер го доживеавме Јас, Коле и Пепио. Тоа е нешто што не се заборава, завршува Џумерко.

Борче ГРОЗДАНОВ

 

KОЛЕГИТЕ СЕ ПРОСТИЈА

Тапанот р’зна со надземен екот се до Маркукуле, се до ѕвездите меѓу кои отсега сјае и една нова, една од најсветлите, онаа на Благоја Спиркоски – Џумерко.

Семејството, Прилеп и колегите од македонските театри денеска се простија од доајенот на македонското глумиште Благоја Спиркоски Џумерко. Напладне, на градските гробишта беа погребани посмртните останки на бардот на македонскиот театар.

На комеморативната седница во прилепскиот народен театар, актерот Андон Јованоски рече дека Џумерко беше синоним за актерска игра.

Бравурозен во играта, секогаш подготвен за трансформација на сцената, ќе остане запаметен по улогата на Итар Пејо. Кога ја доби наградата „3 Ноември” на градот Прилеп, рече дека сите улоги му се драги, но најмногу трага во него оставила улогата на Силјан штркот. Овој лик му ја прочепка душата, затоа, летни Силјане, рече Јованоски.

Театрологот Јелена Лужина потсети дека Џумерко на сцената оствари 111 улоги, од кои 105 одиграни на сцената на прилепскиот театар која е митска и има важно место во историјата на македоноскиот театар зашто, во Прилеп во 1943 година режирал и самиот Војдан Чернодрински, а зад кулисите растел писателот Горан Стефановски.

Како 20 годишен актер, Благоја Спиркоски Џумерко почна во прилепскиот театар во 1966 година. Имаше ретка привилегија да старее со своите улоги и да стане легендарна сценска фигура. Замина таму каде е Итар Пејо, во легендата. Благоја Спиркоски Џумерко е најлегитимен наследник на традиционалната македонска глума, на она што 1000 години на овие простори го градат Скомрахите, чиј најстакнат претставник беше Петре Прличко, а Џумерко последниот претставник на Скомрахите, рече Лужина.

Не случајно, додаде, Џумерко во 2006 година ја доби првата награда именувана по Петре Прличко која се доделува во Велес.

Нема полегитимен носител на таа награда од Благоја Спиркоски Џумерко, истакна Лужина.

Телеграми со сочувство до семејството Спиркоски и до колективот на прилепскиот театар испратија министерката за култура Елизабета Канческа-Милеска, ансамблите на МНТ, Дрански театар, театар комедија велешкиот театар и другите македонски театри.

Министерката Канческа-Милеска во телеграмата нагласува дека животното дело на Џумерко остави длабока трага во македонската театарска уметност.

Неговото име и животното дело засекогаш ќе бидат запишани во културната историј

ОТВОРАЊЕ НА 50. МТФ „ВОЈДАН ЧЕРНОДРИНСКИ”

50 години Чернодрински

 

Тапанот р’зна со надземен екот се до Маркукуле, се до ѕвездите меѓу кои отсега сјае и една нова, една од најсветлите, онаа на Благоја Спиркоски – Џумерко. Дека на светот постои едно парче во кое традицијата е култура, а културата начин на живеење, се слушна от плоштадот во Прилеп, а во чест на една уметност, онаа театарската, во чест на еден фестивал кој го собира најдоброто театарско од Македонија.

Не потсетија дека хамлетовското театарско огледало е исто толку наше колку и светско… И тие не заборавија уште еднаш со поглед кон небото да го поздрават вистинскиот сценски магионичар кој се движеше од Итар Пејо преку Силјан до Цепенко и се провираше до најистенчените драматични и драмски вкусови на светската драматиргија, Благоја Спиркоски – Џумерко, кој, пак, уште еднаш, од сцената, иако невидлив, тука по дух и со дух, заедно со Чернодрински, ни ја кажа „Абер дојде Донке” од која имаше заледена крв до солзи, но и еден топол аплауз испратен простум до големиот наш, ваш и светски, Џуме.

Да не потсети дека за овие 50 години постоење на „Војдан Чернодрински” се одиграни повеќе од 650 претстави и доделени повеќе од 670 награди со што уште еднаш е верифицирана една уметничка вредност, овојпат театарска која останува за навек!

Македонски народен театар МНТ

 

Македонски народен театар (МНТ) — државен театар во Скопје и најстара театарска установа во Македонија

Овој линк ќе ве поведе во виртуелна прошетка низ Македонски народен театар (МНТ)

Историја

.“Колку е блиску сонцето” , првата реплика изговорена од мадам Вера Вучкова во МНТ пред 71 година.

star-teatar-vera-vuckova

Основан со Одлука на  од 31 јануари 1945 година, како драмски театар во истата зграда на предвоениот Народен театар „Крал Александар I“. Во текот на првите две сезони, МНТ и функционирал како драмскитеатар, аво текот на наредните четири години, театарот се доорганизирал: оперскиот ансамбл бил конституиран во 1947 година (првата оперска премиера, „Кавалерија рустикана“ била изведена на 9 мај 1947 година), а балетскиот во 1949 (првата балетска премиера, „Валпургиска ноќ“ била изведена на 27 јануари 1949 година).

Ваквиот модел на театарска (драмаоперабалет, популарно наречен австроунгарски), е променет во 2004година, кога МНТ го задржал драмскиот ансамбл, а операта и балетот станале посебна организација — Македонска опера и балет (МОБ).

Првиот драмски ансамбл на МНТ бил во состав:

Кон овој состав се приклучиле и дваесетина членови на техничкиот и административниот персонал, кои ја опслужувале големата и исклучително функционална театарска зграда (изградена во 1927 година).

МНТ работел во истата зграда до земјотресот од 1963 година, кога таа била тешко оштетена и подоцна урната. После ова, МНТ работел во привремениот објект Театар Центар, до изградбата на новата зграда на МНТ во 1980-тите. Таа зграда денес ја користи Македонската опера и балет (МОБ), а од 2013 година, МНТ се вселува во одново изградената стара зграда (со извесни измени) на кејот на реката Вардар.

Премиери

 

Денес е 71-от роденден на Македонскиот народен театар.
Да се потсетиме на МИНАТОТО, на сите големи имиња кои го граделе и носеле репертоарот на нашиот театар.

Во Музејот на Македонскиот народен театар вечеравечер, 3 април, беше отворена новата поставка „Исчекори кон Сонцето“ која концепциски претставува сеќавање на првата театарска сезона 1945/46 година…

Министерката за култура Елизабета Канческа Милевска на отворањето на поставката рече дека со првата театарска сеозона на МНТ започна да се развива приказната за оваа институција, да се остварува сонот на доајените, да изградат свој сопствен македонски народен театар.

– Во оваа поставка се содржани исклучително вредни оргинални предмети кои интимно се поврзани со актерите, режисерите, сценографите, костимографите и другите театарски работници – основоположници на МНТ кои својот ентузијам, посветеност, својата љубов ја вложија во создавањето на првите десет претстави од сезоната 1945/46 година, истакна Канческа – Милевска.

Вредната колекција од околу 150 експонати изобилува со фотографии, архивски документи, лични предмети, театарски реквизити кои биле користени во создавањето на легендарните „Платон Кречет“, „Чорбаџи Теодос“, „Народен пратеник“, „Сомнително лице“ и другите претстави кои биле изведени вопрвата сезона.

Како посебно значајни, министерката за култура, ги издвои ѕидниот часовник-реквизита од првата претстава на МНТ „Платон Кречет“, како и оригиналниот костим на доајенот на македонското глумиште Петре Прличко во најдолго играната претстава во историјата на македонскиот театар „Сомнително лице“.

Изложени се и лични предмети на Петре Прличко кои ги подари неговата сопруга Нада, како двете лулиња, очилата и диктафонот, неговите документи-тетратки, неговите награди, како и честитките и писмата од неговата лична корасподенција со публиката.

Во изложбата се застапени и актерските прибелешки направени за време на подготвувањето на улогите меѓу кои и рачно пишуваната тетратка на истакнатиот македонски актер доајенот Илија Џувалековски за улогата на Поцко во претставата „Чорбаџи Теодос“, потоа сценографските и костимографските скици изработени од Томо Владимирски и Василије Поповиќ-Цицо, како и оригинални документи на Илија Милчин, Тодорка Кондова и многу други театарски работници кои ја одбележаа историјата на македонскиот театар.

Канческа – Милевска искажа задоволство што оваа изложба и целокупната уметничка збирка на Македонскиот народен театар од пред неколку дена е веќе достапна и во виртуелниот простор преку современиот концепциски проект „КЛИК МУЗЕЈ-КЛИК ТЕАТАР“ кој овозможува, сите посетители на веб страницата на оваа институција да остварат виртуелна музејска прошетка низ театарот, од самиот влез, па до најгорниот кат.

Пред присутните гости на отворањето на поставката, м директорот на МНТ Дејан Пројковски, програмскиот директор Тони Михајловски, авторите на музејската и виртуелната поставка Јасмина Намичева, Ивана Чарчевска и Михаил Намичев, како и бројни актери и други уметници, Канческа Милевска најави дека Владата и Министерството за култура и натаму ќе го промовираат Македонскиот народен театар на европската и светска театарска мапа, како двигател на новите професионални стандарди во областа на театрологијата, на новите форми на театарска едукација, како промотор на театарот како интерактивен „медиум на новото време“.

Таа изрази благодарност и до сите граѓани кои подарија или од кои се откупени експонати за оваа збирка која, како што нагласи, е голем придонес во сочувувањето на нашата колективна културна меморија.

Да наздравиме за СЕГАШНОСТА и за сите големи креативни предизвици и патишта кои ги живее ансамблот и да си посакаме ИДНИНА.
ИДНИНА осветлена од уметничкиот пламен на нашите театарски колоси од минатото, а посветена на жарот со кој го љубат истиот тој театар денес, нивните наследници.
Нашето театарско време го мериме по бројот на одиграни претстави,изговорени реплики и аплаузи.
Почитувана публико и драги колеги нека ни е честит денот.

Изложба на театарски експонати

април 2016 г./Исчекор кон сонцето/ во Македонски народен театар отворен ден од 11:00 до 20:00 часот

Македонски народен театар – Скопје и Музејот на МНТ од 03. 04 – 03 .05. 2016 година, по повод одбележувањето на 71 година од изведбата на првата претстава, ќе се претстави пред публиката со два презентациски концепта.

 Воведниот концепт е насловен Виртуелна прошетка низ постоечката Уметничка збирка на Музејот. Тој претставува прв применет виртуелен (дигитален) 360о модел на експонирање од една музејска поставка во Македонија, со што е овозможено интерактивна посета на публиката од секоја точка на светот. Прошетката ќе биде достапна за публиката на следниот линк:

http://mnt.mk/360/MNTtour.html

Овој модел на експонирање ќе биде воспоставен како стандард за сите следни изложби во продукција на Музејот на МНТ, вклучувајки ја и актуелната Исчекор кон сонцето.

 Изложбениот концепт е театролошка изложба под наслов Исчекор кон сонцето, која е четврто претставување на продукцијата на Музејот на МНТ почнувајки од 2013 година. Акцентот на музеолошката поставка е ставен на десетте претстави одиграни во првата сезона 1945/46, во кои го вградиле својот ентузијазам и жар десетици  актери, режисери, сценографи, костимографи и други театарски работници – основоположници на МНТ. Изложени се оригинални документи, лични предмети, фотографии, драмски текстови, костимографски и сценографски скици, и реквизити кои биле дел од театарските претстави на МНТ. На тој начин се продолжува со претставување на највредните оригинални документи и предмети, од збирките во сопственост на Музејот на МНТ.

Вечната куќа – 07, 08 и 09.12.2013

Прва реплика –

 РАБИНОТ –Запишано е! Од Ерусалим во Македонија ќе појдеш.

936042_10152126273114636_118654127_n

Петре Темелковски – Рабинот Ицак Коин

ПРВА СЦЕНА Изгрејсонце над Ерусалим. Блескаат вечните градби на Ѕидот на плачот, Црквата на раѓањето и Воскресението, и џамијата Ал Акса. Рабинот Ицак Коен седи на камениот стол и чита со прстите пораки од различни страни на светот. Пред него како во молитва и задржан тивок плач е застаната Стела Бенвениста, со поглед упатен во неговото лице.

Автор: ЈОРДАН  ПЛЕВНЕШ
Режисер: ДЕЈАН ПРОЈКОВСКИ

За три години МНТ имал над 900 претстави и над 330.000 гледачи

Покрај подготовката на репертоарот, во МНТ се создава и театарскиот музеј кој ќе биде составен дел на институцијата. Собрани се повеќе од 20.000 предмети меѓу кои и експонатите од претставите изведени во последните три години. Тие се презентираат на изложби во театарот и досега се организирани околу десет

Македонскиот народен театар денеска одбележа три години од работењето во новата зграда кое почна со премиера на „Вечната куќа” од Јордан Плевнеш во режија на Дејан Пројковски. По тој повод беше отворена истоимена изложба на која се претставени костими и реквизити од претставата и беше прикажана кратка снимка од првата нејзината изведба на 7 декември 2013 година.

Директорот на МНТ Пројковски соопшти дека за три години МНТ имал над 330.000 гледачи и над 900 реализирани претстави, што е околу 300 годишно на малата и на големата сцена.

– Тоа е голема, завидна бројка со која, кога ќе се спореди со национални театари од регионот, МНТ може да се гордее со она што го прави во изминатите три години. МНТ е дрво со длабоки корени и мислам дека и новата зграда и се што сега го правиме сите е продолжување на историјата и на патот на сите големи актери, режисери и великани што работеле тука, истакна Пројковски. Тој и се заблагодари на министерката Елизабета Канческа-Милевска за вложениот труд и заложби да се изгради новиот објект на театарот.

Истакна и дека МНТ во последниот период има интензивна меѓународна активност, бидејќи само во овој месец со три претстави гостуваше во три земји (Полска, Русија и Романија), а првпат годинава Македонскиот народен театар имаше копродукција со престижниот Винер фествохен. – Полека, но сигурно МНТ се наметнува како важен театарски центар во Југоисточна Европа, додаде Пројковски.

Пред актери од МНТ и директори на други театри од Македонија зборуваше и Дејан Лилиќ кој беше директор кога МНТ пред три години се пресели во новиот објект.

– Чувството што го имавме тогаш беше многу шарено, неверојатно, чувство кое никогаш оваа генерација наша не можела да го доживее. Но, имавме една водилка која не води во сите претстави што ги создаваме, а тоа е вербата. Да ја немавме вербата, немаше да го имаме ова. Не можат ништо да ни земат – ни талентот, ни срцето, ни душата, но не можат да ни земат уште една работа, а тоа е нашиот Македонски народен театар и оваа прекрасна зграда. Затоа што тој не сплотува сите нас, овие генерации, минатите и идните генерации, и ќе остане, без разлика на забот на времето кој може да избрише и да заборави. Тој ќе остане, за среќа, вечен, рече Лилиќ.

Покрај подготовката на репертоарот, во МНТ се создава и театарскиот музеј кој ќе биде составен дел на институцијата. Собрани се повеќе од 20.000 предмети меѓу кои и експонатите од претставите изведени во последните три години. Тие се презентираат на изложби во театарот и досега се организирани околу десет.

Македонскиот народен театар во новиот објект минатата година на 3 април го прослави и седумдеценискиот јубилеј од постоењето, односно од изведбата на првата изведена претстава во 1945-та – „Платон Кречет” во режија на Димитар Ќостаров

  • Претседателот Ѓорге Иванов денеска на Македонскиот народен театар ќе му додели признание „Орден за заслуги за Македонија“.

    „На Македонскиот народен театар му се доделува орденот по повод 70 години од неговото основање, а особено за успешното презентирање, промовирање и негување на македонското и светското театарско творештво, со што даде исклучителен придонес за збогатувањето на македонската култура и за афирмацијата на Република Македонија во светот“, соопшти Кабинетот на Претседателот.

    2016 година  Дејан Пројковски Директор на Македонски Народен Театар

    ‘‘Знам дека вербата и посветеноста се клучните работи во остварување на соништата.‘‘

2017 година   Драган Спасов Дац е именуван за в.д. директор на Македонски народен театар.

2018 – СИМОНА УГРИНОВСКА Е НОВ В.Д ДИРЕКТОР НА МНТ

Ристо Шишков (23 март 1940 – 17 јуни 1986)

Ристо Шишков  — истакнат македонски филмски и театарски глумец.

Ристо Шишков
Роден 23 март 1940
МрснаСерскоЕгејска Македонија
Починал 17 јуни 1986 (воз. 46 г.)
СкопјеСР Македонија
Националност Македонец
Познат по улогата во:
Републиката во пламен
Македонска крвава свадба
Најдолгиот пат
Нели ти реков
Занимање глумец
Деца Васил Шишков
Јоана ШиШков

Биографијa

Ристо Шишков е роден во 1940 г, во селото МрснаСерскоЕгејска Македонија, во ситуирано трговско семејство. Татко му Васил и најстариот вујко лежеле 4 години затвор на Крит. Во 1942 година Ристо ја доживува трагичната судбина на децата-бегалци. Преку Бугарија во 1945 година неговото семејство доаѓа во Струмица, каде тој се школува.

12919615_1206149402736339_4155898215475609447_n

Имал првична намера да студира атомска физика, но наеднаш се премислува, па во 1962 година дипломира на Театарската академија во Белград, на отсекот за глума. По двегодишната работа во Југословенскиот драмски театар во Белград, Шишков доаѓа во Скопје и од 1 октомври 1964 година станува член на Драмата на Македонскиот народен театар. Играл во 54 театарски претстави, снимил 11 филма (во дванаесеттиот, „Води“, неговата ролја е преснимена), пет телевизиски драми и три телевизиски серии, повеќе радиодрами. Добитник на една театарска награда на МТФ „Војдан Чернодрински“ во Прилеп (1977 година) за улогата во претставата „Крчма под зеленото дрво“.

Во 1979 е обвинет во навреда на српски и хрватски артисти, исто како и на Тито, и на 15 јануари 1980 заминува во затвор. По боледување умира на 17 јули 1986 година во Скопје.

Фестивал

Во негова чест, од 1992 година во Струмица се одржува Фестивалот на камерен театар „Ристо Шишков“. Син на Шишков е познатиот македонски глумец Васил Шишков.

Како лик

Шишков се игра како еден од ликовите во драмата „Вечната куќа“ на Јордан Плевнеш во режија на Дејан Пројковски. Во првата сезона, улогата ја толкувал син му Васил.

Награди

  • 1967 ФФАО,Ниш — Специјална награда за улогата во „Планината на гневот“
  • 1976 ФФАО,Ниш — Повелба за машка улога во „Најдолгиот пат“

Филмографија

Надворешни врски

cca96cba4330ad44973d6ee1eb214996

НТ Штип Ацо Шопов

12037984_10206478071043420_6701043404047271667_n

Почетоците на театарот во Штип се кон крајот на деветнаесетиот век.

Македонските дејци –учителите Даме Груев, Пере Тошев и Гоце Делчев ја поставуваат романтичната трагедија „Разбојници“ на Ф. Шилер во учебната 1894/95 година која е една од поинтересните претстави.

За време на Кралството Југославија во 1923 година во Штип е формирано Штипско театарско друштво односно се формира Повластено народно позориште, чиј основач е гимназискиот професор Душан Будимировиќ. Друштвото изведува повеќе претстави, претежно комедии, (од француските булеварски комедии до комедијата Кир Јања на Стерија Поповиќ), сите во режија на Будимировиќ. Исто така, Друштвото организира и театарска школа. Во тоа време во Штип се отвора и музичко училиште, во кое се едуцираат идните солисти и музичари за театарскиот оркестар. Театарот почнува да се професионализира.

04

На 29 август 1923 година, е изведена  и првата оперска претстава, Палјачи на Р. Леонкавало. Ова е прва оперска претстава во Македонија изведена со домашни изведувачи. Во декември 1925 година свечено е отворена нова театарска сала сместена во градскиот хотел „Гранд“.

Во периодот од 1923, па до 1927 година  реализирани се над сто претстави повеќето со национално- патриотска содржина. Еве некои од нив: „Гроф Мишка“ од А. де Флер, „Лилјак“ од Хафнер и Желе, ,,Скаперникот“, „Вообразениот болен“, „Тартиф“, ,,Граѓанинот благородник“ од Молиер, „Хамлет“ од Шекспир, ,,Ревизор“ од Гогољ, Сирано де Бержерак“ од Едмон Ростан, “Лага и паралага“, „Кир Јања“, „Покондирана тиква“, Ј.С. Поповиќ, „Народен пратеник“, „Сомнително лице“, „Протекција“, „Свет“ од Нушиќ, „Хасанагиница“, „Хајдук Станко“, „Селска лола“, „Дорќолска работа“, „Кралевата есен“ од Станое Главаш, „Македонка“ од Д. Будимировиќ и Славко Нетков, „Два цванцика“ од Милован Глишиќ, „Коштана“ од Б. Станковиќ, „Просидба“ од А.П. Чехов, „Близнаци“ од Плаут, „Граѓанинот Благородник“ од Молиер, „Ѕвонарот на Богородичната црква“ од В. Иго, „Ивкова слава“ и „Зона Замфирова“ од С. Сремац и други.

По извршувањето на атентатот на генералот Ковачевиќ на 5.10.1927 година работата на Театарот била забранета сé до 28.03.1929 година.

Во 1934 година и наредната 1935 година под раководството на композиторот, педагогот и диригентот, рускиот емигрант Сергеј Михајлов, Театарот повторно дејствува во штипската културна јавност. Под раководството на Михајлов, кој по барање на Будимировиќ, поради потребата од музичка едукација на актерите, бил префрлен од Гевгелија во Штип, во Театарот се одиграле 20 претстави.
01 (1)

Во 1936 година соочен со кризи (кадровски, финансиски, организациски), театарот ја намалува својата дејност, така што сосема се „повлекува“ во гимназијата и му се враќа на аматерскиот статус. Театарот се сели во гимназијата каде учениците биле единствените артисти. Токму таа година е забележана како година во која дефинитивно престанува работата на Штипскиот бенифициран театар.

 

Освен оваа гимназиска драмска дружина, до почетокот на Втората светска војна во Штип инцидентно се активни уште неколку аматерски драмски дружини.

Во текот на војната театарската активност ја презема бугарското Читалиште, чиишто активисти изведуваат повеќе пиеси од бугарски автори.

01

По завршувањето на Втората светска војна Штип набргу станува центар на театарскиот живот во тој дел на републиката. Театарот во Штип, како и формирањето на другите театри во републиката. се формирани во многу неповолни економски и општествено-политички услови.

Во јануари 1948 година, тогашната драмска секција при Културно-уметничкото друштво „Ванчо Прке“ прикажува две едночинки, во кои настапуваат идните актери на професионалниот штипски театар. Со подготвување неколку нови премиери, аматерскиот ансамбл постепено се зголемува.

03

Континуитетот во театарот се остварува на 8.11.1944 година на денот на ослободувањето на градот, кога започнува новата ера на организираното театарско живеење во Штип. Иако се работи за театарска активност со различни ефекти, сепак, станува збор за слични концепти кои произведуваат слична културна практика и слично театарско бранување.

Драмската секција на XIX бригада на 8.11.1944 година во новиот животен амбиент набиен со свеж воздух како последица од победата над фашизмот пласира театарска претстава, за тоа време, со многу индикативен наслов „Хитлер во агонија“. Претставата е прикажана во природен амбиент каков што обезбедувале улиците на тогашниот Штип: тесни, непоплочени или калдрамисани – слика за долгогодишните османски комунални решенија во поглед на инфраструктурата.

За само една година штипјани се нашле пред нова претстава. По „Хитлер во агонија“ драмската секција формирана при Народниот фронт ја изведува комедијата „Д-р“ на Б. Нушиќ. За оваа претстава членовите на секцијата ја користеле салата во Хотелот „Македонија“, а потоа и салата во Хотелот „Нов Белград“.

Во 1948 год. го среќаваме првиот печатен плакат Градски народен театар – Штип, со насловот на претставата „На стража” од Виктор Емин, а следната година е поставена „Печалбари од Антон Панов.

07

????????????????????????????????????

Во 1949, Градскиот народен одбор ја донесува одлуката за основање Областен народен театар во Штип. На 10.10.1949 година во фискултурната сала, односно меѓу реквизитите за физичка култура, актерите на Областниот театар ја изведоа претставата „Кир Јања“ од Ј.С. Поповиќ во режија на Борис Стојчев. Со премиерната изведба на претставата „Кир Јања“ започнува работата на Штипскиот областен театар. Како професионален театар, започнува да работи во јануари 1950 година. Прв директор на театарот е Борис Стојчев. Во текот на 1950 година Обласниот театар добива сопствена зграда (Соколана).
„Парталковци” беше првата премиерна претстава на новоформираниот Областен театар во неговата сопствена зграда.

 

Прв професионален состав на Обласен народен театар Штип (јануари 1950):
Борис Стојчев – режисер и актер, директор; Милка Ќерамитчиева, Александар Думов, Олга Рунчева, Димитар Зајков, Алеко Протогеров, Ацо Арсов, Трајче Зафиров, Ружа Икономова, Стојка Слејанска, Илија Арев – актери.

 

Од 1954 година театарот го носи името Народен театар Штип.

Во 2004 година Народниот  театар од Штип влегува во состав на Национална установа – Центар за култура „Ацо Шопов“ – Штип и како таков функционира до ден денес.
Меѓу 1948 и 2015 година театарот има одиграно 358 премиери, со повеќе од 5.000 репризи, чии носители се над 400 театарски дејци, автори, режисери, актери, сценографи, костимографи и музички соработници заедно со многубројната публика.

Штип скоро еден век го има својот театар, театарот го има својот Штип, а заедноимаат  сериозен прилог во театарскиот живот во Македонија.

НУЦК ,,Ацо Шопов,, – Театар – Штип  настапувал и настапува на сите фестивали кои се одржуваат во Р.Македонија и на фестивали во повеќе европски земји на кои има постигнато забележителни резултати и добиено повеќе награди.

08

ОСНОВНИ ДЕЈНОСТИ: Драмска , музичка, ликовна, литературно – издавачка, филмска и др.

http://www.teatarstip.mk/Istorijat.html

ОРГАНИЗАЦИОНА ПОСТАВЕНОСТ: НУЦК ,,Ацо Шопов,, – Штип работи со две организациони единици.

  • Организациона единица драмска дејност и
  • Организациона единица – посредување во културата ( музичка, ликовна, литературна – издавачка, филмска дејност и аматерски самодејности )

 

КАДРОВСКА ЕКИПИРАНОСТ:

  • Директор
  • Актери – изведувачи – 17
  • Режисери – 2
  • Драматурзи – 3
  • Стручни соработници – 2
  • Реализатори на програма – 18
  • Администрација – 4

stp-16

Народен театар Штип-2016 god.

Народен театар Штип оваа година се “судеше” “маратонски” за да се издигне од “дното” поради едно “писмо”. 🙂 Вака во една реченица би можело да се направи ретроспективаta на работата на штипскиот театар во 2016 година.
Првата премиера во 2016 година беше на претставата “Суд” од Коле Чашуле, во режија на младиот штипјанец Дамјан Читкушев. Сместен во едно нестабилно тло, во простор полн симболики, постои еден СУД во кој силно ПИШТИ неправдата. Во овој суд, впрочем како и секаде, најголемата опасност е таму каде навидум ја нема. Тоа е претстава за македонскиот синдром на предавство, осовремена и ставена во една сурова рамка на крвопролевање.
Втората премиера “Љубовен маратон” е работена по мотиви од текстови на Нил Сајмон во режија на Никола Ристов. Тоа е една урнебесна комедија која го слика современиот начин на живот. Приказна за монотонијата на животот, обидот за неверство за да се прекине таа монотонија и на крајот славење на животот, зашто како што вели главниот лик во претставата: “Обожавам да живеам! Во животот има проблеми, но да живееш е најдоброто нешто што го измислиле до сега…!”
Маестралниот Дејан Пројковски ја постави третата премиера на штипскиот театар, претставата “На дното” од Максим Горки. Тој во одлично одбраниот, совршено адекватен простор ПОД големата сцена на домот на културата “Ацо Шопов” го наслика и, како на филмско платно, го оживеа горкиевото ДНО. Ги соголи до кожа жителите на пансионот кои со сите сили се трудат да се подигнат од калта на дното во кое се наоѓаат. Дали и колку успеваат во тоа останува на публиката да види и да процени.
Последната премиера во 2016 година на Народен театар Штип беше “Лазаревото писмо и писание” работена по мотиви од расказот “Лазаревото писмо” на Живко Чинго, а во режија на Љупчо Ѓоргиевски. Приказна за едно “време – невреме, море не невреме туку нелуѓе, речи го како шчо ет”. Приказна за состојбата во Македонија од пред педесетина и повеќе години, а која, од збор до збор, може да се пренесе во денешницава. Приказна за нашиот синдром на самоуништување преку шпионирање и предавство, борба за власт со газење преку се’, ставена во еден безвременски контекст.
Во ова навраќање на работата на штипскиот народен театар морам да ги спомнам и гостувањата на истиот надвор од границите на нашата држава.
Во Вараждин, Хрватска, ја игравме претставата “Отворач за конзерви” во режија на хрватскиот актер и режисер Стојан Матавуљ. Гостувањето беше остварено благодарение на одличната соработка на нашиот театар со македонско-хрватското здружение од Македонија “Либертас”.
Детската претстава “Јан Бибијан” во режија на Дарко Ковачевски учествуваше на меѓународниот театарски фестивал ТАНАНИК Благоевград 2016 – Бугарија.
На интернационалниот алтернативен фестивал ФИАТ 2016 во Подгорица, Црна Гора, учествувавме со претставата “На дното” на Дејан Пројковски. Со голема гордост можеме да се пофалиме дека од овој фестивал се вративме со двете најголеми награди: претставата “На дното” освои гран при за најдобра претстава, а “маестро” Дејан Пројковски ја освои наградата за најдобра режија. ДА НИ СЕ МНОЖАТ. 🙂
На крајот од оваа релативно успешна 2016 година за нашиот театар, да си посакам една желба: Следната 2017 година да ни биде со повеќе премиери и претстави, со повеќе поблиски и подалечни гостувања и, зошто да не, со повеќе награди и признанија.
И сосема на крај, на сите пријатели на ГОЛЕМОТО СЕМЕЈСТВО ТЕАТАРЧЕ им посакувам интересна и успешна 2017 година.
Имајте убава година 🙂.
         Габриела Коцева Тулиев

Интересна и успешна 2017 година.

Претставата “Ричард 3” од Вилијам Шекспир е дел од добиените
проекти од Национален интерес за 2017 на Националната установа – Центар за култура „Ацо Шопов“ од Штип.
Драматизацијата на текстот ја работеше режисерот Пламен Марков од
Бугарија, a драматург беше Габриела Коцева Тулиев.

Во претставата играат – Хенри 6 – Миланчо Георгиев-Роне, Едвард 4 – Раде Рогожаров, Џорџ Кларенс – Владимир Тулиев, Ричард Глостер – Иван Калошев како гостин, Бакингам – Ефтим Трајчов, Лорд Хастингс – Милорад Ангелов, Лорд Стенли – Миле Вратеовски, Лорд Ривер – Пеце Ристевски, Тирол – Виктор Арев, Брекенбери – Стојан Арев, Едвард Кларенс – Лазарчо Горгиев како гостин, Хенри Ричмонд – Петар Јанев како гостин, Маргарита – Марија Минчева Андонов, Елизабета – Кристина Атанасова Арсова, Војвотката од Јорк – Валентина Георгиевска, Леди Ана – Анѓелка Нашкова, Џејн Шор – Елена Шорова Дербов, Маргарита Плантагенет – Емилија Ристевска како гостин.
Сценограф и костомограф на претставата беше Мира Каланова од
Бугарија. Изборот на музиката го направи Калин Николов од Бугарија.
Премиерата на претставата беше на 04-06- 2017.

Претставата “Умри машки” од Алдо Николај е дел од добиентите
проекти од Национален интерес за 2017 година на Националната установа – Центар за култура „Ацо Шопов“ од Штип.
Преводот и адаптацијата ја работеше режисерот Коле Ангеловски.
Драматург на оваа претстава беше Габриела Коцева Тулиев. Сценограф и
костимограф на претставата беше Илина Ангеловска. Режисерот работеше и на изборот на музиката. Актерската екипа беше во состав: Ефтим Трајчов
како Бруно, Душица Тренева како гостин во улогата на Ева и Милорад
Ангелов како Марио. Видеата кои се користат во претставата ги изработи
Никола Ристов. Претставата премиерно беше изведена на 16-12- 2017 година.

Претставата “Дедо е секогаш во право“ од Ханс Кристијан Андерсен,
во режија на Никола Ристов е работена од сопствени средства на
Националната установа – Центар за култура “Ацо Шопов“ – Штип. Преводот и адаптацијата ги работеше Никола Ристов.
Избор на музиката го направи режисерот Ристов во соработка со
актерската екипа. Актерската екипа беше во состав: Раде Рогожаров, Елица
Арева и Мирко Голомеов (како гостин). Анимациите, текстот и аранжманот
на песните ги направи режисерот Ристов, а песните ги исполнија Елена Шорова Дербов, и Марија Минчева Андонов. Режисерот Никола Ристов ја
направи подготовката за плакатот и каталогот за претставата. Премиерата
беше закажана и оддржана на 18-02- 2017 година.

Претставата ,,Волшебната ноќ,, се работеше по мотиви од приказната
,,Убавицата и ѕверот,,. Режијата, изборот на сценографија и костимографија беа на Драгана Милошевски – Попова, избор на музика Елена Шорова Дербов, сонгови Влатко Миленковски, драматург Наташа Маневска, играа: улогата на најубавицата Елена Шорова Дербов, Виктор Арев – принцот/ѕверот, Валентина Ѓоргиевска – волшебничката, Мирко Голомеов – Иван/Рипалко к.г. и Нела Ангелова – Софија к.г., во улогата на Дедо Мраз: Страшко Милошевски, Раде Рогожарев и Милорад Ангелов.
Претставата се работеше од сопствени средства. Претставата
премиерно беше изведена на 23-12- 2017 година.

Националната установа – Центар за култура “Ацо Шопов“ од Штип
петта година е организатор на Театарскиот фестивал за деца и младинци
“Малиот принц“.

На отворањето (24-09- 2017 год.) на Фестивалот настапи
Националната установа – Македонска опера и балет од Скопје, со претставата “Операта на шумските животни“. Фестивалот за отворен го прогласи г-дин Илчо Захариев, градоначалник на Општина Штип.
– Вториот ден (25-09- 2017 год.) настапи Националната установа –
Македонски народен театар од Скопје, со претставата “Силјан Штркот
Шанца“.
– Третиот ден (26-09- 2017 год.) настапи Националната установа – Театар
за деца и младинци од Скопје, со претставата “Гига мега бајка“.
– Четвртиот ден (27-09- 2017 год.) настапи Театар “Крик“ од Скопје, со
претставата “Маша и нејзината волшебна приказна“.
– Фестивалот беше затворен на 28-09- 2017 година, со претставата
“Јованче и Марика“ на Театар “Бабец“ од Битола.
За Време на Фестивалот на 25 и 26 септември беа прикажани кратки
слатки претстави за деца на Наш мал театар – Театар на сенки и тоа
претставите: “Бурсунсул и Паскалине“, “Заробената љубов“ и “Марко патува
околу светот“.
Исто така на 25 и 26 септември беа организирани и работилници
насловени како “Создади ја својата приказна“ со деца од основните училишта
од Градот.

За teatarce.mk
Габриела Коцева Тулиев

Вукосава Донева- Варколи (1935-2016)

IN MEMORIAM
Вукосава Донева- Варколи (1935-2016)
pochina-teatarskata-i-filmska-akterka-vukosava-doneva-varkoli-222787
Во Австралија , во 81-та година од животот, почина Госпоѓа Вукосава Донева- Варколи, македонска театарска, филмска и телевизиска актерка, поетеса, преведувач и професорка.
Вукосава е родена на 22 февруари, 1935 година во Струмица, Македонија. По завршувањето на Филолошкиот факултет, група Литература и македонски јазик, Вукосава се вработува во радио драмата на радио Скопје(1953-1957), а од 1957 до 1988 година, работи во Македонскиот народен театар, каде што игра многу главни улоги. Вукосава Донева беше ангажирана на Факултетот за драмски уметности во Скопје, како предавач по сценски говор(1970-1976). Во текот на театарскиот живот има реализирано значаен број ликови од најразличен жанр, а за улогата на Хеда Габлер е добитник на наградата „13 Ноември“ (1976).
Има реализирано седум самостојни проекти, поезија и монодрамата „Велика“, со кои настапува во Македонија и во повеќе земји.

images    eden-219-

Вукосава Донева игра во повеќе македонски филмови: „Мирно лето“( 1961),Македонска крвава свадба“(1967), „Мементо“(1967), „Време без војна“(1969),„Македонски дел од пеколот“(1971) и „Хај-фај“(1987), во кој што ја играше главната женска улога.
Од 1988 година Вукосава Донева Варколи живее во Австралија. Во овој период таа интензивно пишува и ги објавува стихозбирките за возрасни: „Куќи за продавање и молитва“(2000), „Чаша вода за океанот“(2001), „И не како вејка на ветрот “(2003) и „Ткаење черга“(2011) .
Вукосава Донева Варколи, беше член на литературното друштво „Григор Прличев“ од Сиднеј и член на Друштвото на писателите на Македонија. Со својата поезија е застапена во антологиските изданија: „Бескрајно место“(1998), „Пламен во срцето“( 1999), „Спомените на милениумот“( 1999), „Коти на копнеж и страст“(2003). Исто така е застапена со поезија во американската антологија „Балади на нашите животи“(2005).
За своето огромно творештво, како и за доброволното инволвирање во македонската заедница во Сиднеј и во Австралија, госпоѓата Вукосава Донева Варколи ја доби најголемата Награда за животно дело „Македонско сонце“, што ја доделува Македонскиот Телефонски именик за НЈВ-Австралија.
Нека почива во мир. Ние ќе ги памтиме нејзината блага насмевка и мудрите животни совети!
Погребното опело за покојната Вукосава Донева Варколи ќе се одржи во четврток, на 9-06-2016 год, во Palmdale Crematorium, Rose Chapel, во 4 часот попладне, а специјална Комеморација ќе се одржи во просториите на Литературното друштво „Григор Прличев“, во петок, на 10-06-2016 год , во 9.30 часот.
Срдечно,

Вера ВУЧКОВА (1925 – 2014), актерка Во легендата за почетокот или Колку е блиску сонцето. Почина актерката Вера Вучкова-Жежељ

Во вистинската легенда за современиотмакедонски театар актерката Вера Вучкова (24 август 1925, Кнежа, Република Бугарија) влегува на самиот почеток. На сцената на Македонскинароден театар (урнат по земјотресот на 26 јули 1963 година во Скопје) таа ја изговара првата реплика по подигањето на завесата во првата институционална претстава на македонски јазик, одиграна на 3 април 1945 година – Платон Кречетод украинскиот автор А. Корнејчук во режија на Димитар Ќостаров. Во таа претстава Вучкова го игра ликот на Валја со чија реплика Колку е блиску сонцето и започнува изведбата. А актерката влегува во легендата.

Актерската и животната патека на Вучкова почнува и продолжува и пред и после историскиот настан. Почетоците во театарската уметност и се во Битола, во Партизанската театарска група на АГИТПРОП (1944) во која само рецитирала. Потоа почнува нејзината работа во Македонскиот народен театар во кој е од 1945 до 1946 и во кој се враќа во 1964, за да остане до пензионирањето во 1982 година. Во меѓувреме, со Илија Милчин и Крум Стојанов, учествува во формирањето на Обласниот македонски народен театар во Горна Џумаја/Благоевград, Пиринска Македонија (1947/48), работи во театрите во Бугарија: во Благоевград (1947-1959), во Димитровград (1959-1961) и во Бургас (1961-1964), а на Вишата школа за театарско искуство (ВИТЕЗ) во Софија дипломира актерство (1960).

Талентирана, секогаш тивка и толерантна кон сите во театарот, Вучкова главно игра помали ролји, но без кои во театарот не се може. Оценувана е како актерка која својата посветеност и знаење несебично го дели со другите. Во МНТ одиграла околу 40 такви ликови, меѓу кои, покрај Валја, сеСпировица (Народен пратеник, 1945), Марија (Градскиот саат, 1966),Шанел (Стапица за осум бесмпомошни жени, 1966), Ана од Кливс (Хенри VIII и неговите пет жени, 1967), Сестрата за развеселување (Сенка, 1967), Рајна (Печалбари, 1969), Ана (Дабот и ангорските зајаци, 1969),Фроса (Парите се отепувачка, 1970), Мадам Вајнер(Зајдисонце 1971),Прасковја Илинична (Фома, 1972), Мајката на Хелдерлин (Хелдерлин, 1973), Берта (Хеда Габлер, 1976), Фјокла Ивановна (Женидба, 1979),Тетка Савка (Госпоѓа министерка, 1983), Цонка (Чорбаџи Теодос, 1987) …

ПОСЛЕДЕН ПОЗДРАВ

Почина актерката Вера Вучкова-Жежељ

На 31 август, во 90-та година од животот, во Скопје почина актерката Вера Вучкова-Жежељ, една од членките на иницијалниот ансамбл на МНТ, кој на 3 април 1945 година ја одиграл својата прва претстава „Платон Кречет”. Во таа историска претстава, Вучкова ја изговори митската реплика „Сонцето! Колку е блиску сонцето!”

Родена на 24 август 1925 во Кнежа, Република Бугарија, Вучкова својата актерска дарба ја искажувала уште во училишните години. По матурирањето во Битолската гимназија (1944) ѝ се приклучила на легендарната партизанска театарска група на АГИТПРОП, со која, во ноември 1944, стасала во штотуку ослободеното Скопје. Како и Петре Прличко, Илија Милчин, Тодор Николовски, Василие Поповиќ-Цицо, Димитар Ќостаров, Тома Владимирски, Крум Стојанов…, таа „природно“ влегла во Македонски народен театар, станувајќи една од неговите први актерки.

Првата претстава во МНТ „Платон Кречет“.

Со Милчин и Стојанов, Вучкова исполнила уште една историска театарска  мисија – во јуни 1947, учествувала во основањето на Областен македонски народен театар во Горна Џумаја/Благоевград. Играла носечки ролји во сите пет претстави што овој театар ги одиграл во својата единствена сезона 1947-1948.

Кариерата ја продолжила во Бугарија, каде, како првенка на театрите во Благоевград, Димитровград и Бургас, играла полни 16 години.

Во 1964 се вратила во Македонија, во ансамблот на МНТ, со кој настапувала и по пензионирањето во 1982 година. Својата последна МНТ-овска премиера ја одиграла на 3 април 1987, како Цонка во обновената постановка на „Чорбаџи Теодос“.

Во 2005 година, Македонскиот театарски фестивал „Војдан Чернодрински“ наВера Вучкова-Жежељ и додели награда за животно дело.

Во понеделник, 1 септември 2014 година, во 11 часот во Македонскиот народен театар ќе се одржи комеморација. Последното испраќање на Вера Вучкова-Жежељ ќе биде на градските гробишта Бутел, во капела во 12.30, а погребот ќе биде во 13.30 часот, соопштија од Македонскиот народен театар.

ПРЕМИЕРА НА ДРАМСКИ Колумбо – жртва на алчноста

Поморот на единката за сметка на колективната алчност, поводливост и глупост го видовме срочено во едночасовно театарско уживање…

Темата на завчерашната премиера на претставата “Кристофер Колумбо” што во Драмскиот театар, како дел од програмата на Скопско лето, ја режираше еминентниот Љубиша Георгивески, е робувањето на сонот како “колатерална штета” на алчноста и глупоста…

Глупоста во оваа тема и дилема авторски претставена од неповторливото перо на Мирослав Крлежа, не исправа пред денешницата дали светот, а во него и алчноста се поставени праволиниски или во тангента како што размислува и нашиот жив а мртов херој пред се поради својата желба да ги допре ѕвездите…

Поморот на единката за сметка на колективната алчност, поводливост и глупост го видовме срочено во едночасовно театарско уживање…

Херојот кој умира беше Рубенс Муратовски кој нарушениот ум и здравје и неостварениот допир со ѕвездите го изигра впечатливо онака како по својот физикус актерот треба да се предаде на сцената и театарскиот сон, а неговиот опозит непознатиот или Роберт Вељановски, ја конкретизираше сета перфидност на злото со до перфекција изнесен израз на (не)човек кому деструкцијата му е основа и постултна задача.

Превртливиот вице адмирал алијас АлександарСтепанулески неодоливо потсетуваше на мнозината Фаусти кои џаволот го прифаќаат и тоа во една од неговите најгрди варијанти-предавството…

Четвртиот сведок на неможноста да се допрат ѕвездите беше пријателот на Колумбо или Димитрија Доксески кој пак, својот доказ за верност ја стопи во алкохол, тоа актерот го пренесе верно и суптилно…

mkd-272011

Момците морнари кои беа зрели во играта помеѓу животот и Танатосот и чија желба е враќањето дома, но со замислена слава и богатство, беа мошне интересните и вредни актери-студенти од ЕСРА и ФДУ чија физичка сила беше извонредно пласично канализирана и од режисерскиот ракопис на Георгиевска, но и од прецизната кореографска рака на Кренаре Невзати-Кери.

Докажаниот режисерски раскош пред се со филозофска конотација на Љубиша Георгиевски уште еднаш не потсети дека ова што ни се случува е едно жално и болно секојдневие без разлика дали дејствува и оди по море копно, воздух или се игра со огин… Тоа е цената, како што ќе запише тој, бидејќи “светот е организиран хаос…”
Комплетната слика ја заокружија дизајнерскиот сценски и костимографски сенс на Мери Георгиевска и фрагментарната пловидба на музичкиот ракопис на Венко Серафимовски. (Б.Г.)

Сабина АЈРУЛА – ТОЗИЈА актерка

Родена е во Скопје, 17 април 1946 година.

Sabina Aj

Актерката Сабина Ајрула е познато име на македонската театарска сцена, како и истакната актерка во повеќе телевизиски и филмски продукции во и надвор од земјата. Препознатлива по својот актерски физикус, вонредниот талент и работа посебни во секоја улога, таа создавала и создава редица ролји по кои ја препознава публиката. Посветеноста кон секоја ролја, без разлика од обемот на работа, естетската специфика при градењето на ликот, ефикасноста на совладување и на најтешките актерски задачи, создаваат од Сабина Ајрула актерка која ја сакаат и соработниците и публиката. Во своето долгогодишно искуство соработувала со повеќето реномирани македонски и странски режисери. Нејзината посветеност кон актерската креација се препознава и во улогите на театарските сцени и на филмското платно и пред телевизиските екрани. Без разлика дали станува збор за улога во детска претстава, на целовечерна претстава на матичната сцена, некое гостување, или филмска и/или телевизиска ролја, Сабина Ајрула создава на ист начин – искрен, внимателен, посветен, едноставно човечки топол и непосреден.

По завршувањето на средното образование во Економското училиште „Моша Пијаде“ во Скопје (1965) се вработува во Драмскиот театар – Скопје (1967) на чија сцена до денес остварила повеќе од шеесет ролји. Освен на матичната сцена играла во скоро сите македонски театри, Македонскиот народен театар, Турскиот театар, Народниот театар „Јордан Хаџи Константинов – Џинот“ од Велес, Народниот театар од Куманово, Театарот за деца и младинци – Скопје, како и во повеќе независни театарскипродукции, чии претстави се поставени и изведени во Универзалната сала во Скопје, Младинскиот културен центар – Скопје, Независниот театар „Театра“. Во позначајните ролји по кои ја препознава публиката и за која е наградена се вбројуваат: Лисјена во Болва во уво од Жорж Фејдо, во режија на Димитрие Османли (1974), Гертруда во Хамлет од Шекспир, во режија на Слободан Унковски (1977), Фатиме во Солунски патрдии од Миле Попоски, во режија на Коле Ангеловски (1979), Џеси во Добра ноќ, мајко од Марша Норман, во режија на Мето Јовановски (1987), Ким Фулер во Дамите од Аламоод Пол Зиндел, во режија на Виолета Џолева (1993), Агнеса воИгранка во времето на Лунасаод Брајан Фрил, во режија на Александра Ковачевиќ (1995), Лени во Злостори на срцетоод Бет Хенли, во режија на Карма Ибзен (1995), Герасија Кузмич Петрина во Платоновод Чехов, во режија на Димитар Станкоски (1999), Хекуба во Орестод Еврипид, во режија на Стојан Стојановски (2004) и многу други. Една од улогите кои придонесоа да се истакне како сериозна актерка комплетно фокусирана на пренесување на актерската колоритност што ја поседува е и улогата на Мајка Тереза, во претставата Светица на темнината од Венко Андоновски, во режија на Нина Николиќ (МКЦ, 2011). Нејзиниот опус брои повеќе од седумдесеттеатарски ролји со кои настапувала и на познатите театарски фестивали во земјата и надвор, како што се Дубровничките летни игри, Охридско лето, МТФ Војдан Чернодрински – Прилеп, на фестивалите во Шибеник, Каракас,Стеријино позорје – Нови Сад, МЕСС и многу други.

Освен на театарските сцени, активно партиципира во телевизиските и филмски продукции. Од позначајните треба да се евидентираат: Време без војна (игран филм, 1969), Итрата вдовица (ТВ филм, 1969), Ветер во кутивче кибрит (ТВ филм, 1970), Жед (игран филм, 1971), Јад (игран филм, 1975), Исправи се Делфина (игран филм,1977), Оловна бригада,(игран филм,1980), Време, води (игран филм, 1980), Црвениот коњ (игран филм, 1981), Јужна патека (игран филм, 1982), Полноќно сонце(краткометражен игран филм, 1982), Јазол (игран филм, 1985),Тетовирање (игран филм, 1991), Ангели на отпад (игран филм, 1995),Контакт (игран филм, 2005), Сенки (игран филм, 2007). Играла и во телевизиските серии Илинден (1982), На наш начин (1985), Солунски патрдии (1986), Трето доба (1987), Салон Хармони (1998). Освен во македонска, игра во телевизиски серијали и од турската продукција, како што е нејзиното учество во познатата серија Величенствениот (2011-2014).

За своите актерски креации наградена е неколку пати, посебно треба да се споменат Наградата на ревијата Екран најдобар актер, за улогата наАгнесаво претставата Игранка во времето на Лунаса(1996) и НаградаКлимент Охридскиза повеќегодишна творечка работа (1996).

SSabina a

Сабина Ајрула – Тозија е актерка чија работа инспирира и предизвикува и за публиката и за помладите актерки што почнуваат да ги освојуваат театарските сцени.

Нaгрaдa зa живoтнo делo “Вoјдaн Чернoдрински”   2015 год