НЕФОРМАЛНО СО АНДРЕЈ ЦВЕТАНОВСКИ, РЕЖИСЕР

Радоста е во пробата

Ова режисерот Андреј Цветановски го објаснува со тоа дека процесот на работа е всушност извор на радоста и доколку ја нема неа додека се создава претставата, тогаш се испушта и смислата на живеењето во театарот во кој неговите творци, како што вели, поминуваат и повеќе од половина живот

Колку денешницата е предизвик за Андреј Цветановски како режисер?

Цветановски: Театарот е уметност која всушност најмногу се занимава, а и треба да се занимава со ОВДЕ И СЕГА. И тоа не само поради тоа што театарот е ефемерната уметност, уметност на мигот, туку и затоа што тој и се случува како рефлексија на она што ни се случува нам, било како индивидуи или пак во смисла на општествено опстојување. Токму од овој аспект театарот за мене, а верувам и за останатите е и мора да биде врвен предизвик.

Што правиш меѓу две воздивнувања или како живееш кога од Театарот ќе се вратиш во реалноста?

Цветановски: Се трудам што е можно побрзо да се вратам назад во него. Кога подлабоко, па и технички ќе размислиме ние кои се занимаваме со оваа уметност, половината од животот па и повеќе го поминуваме на проба. Затоа најмногу соодветствува самиот наслов на книгата на големиот Анатолиј Ефрос со наслов “Пробата-љубов моја” бидејќи создавањето претстава или театарски чин е она што ја носи радоста. Доколку не сме свесни за тоа, доколку не можеме да ја почуствуваме таа радост, тогаш ништо не сме направиле, па дури и кога резултатот е одлична претстава! Токму пробата е мојата подготовка за да можам да се снајдам меѓу двете воздивнувања.

Веќе може да се насети но каков театар сака Андреј човекот?

Цветановски: Андреј сака театар кој ќе го допре, ќе го насмее, но и ќе го натера да размислува и да се замисли. Во ова смисла театарот и животот се поврзани затоа најмногу ги сакам претставите на Александар Морфов. Тој е мајстор за да срочи цел еден живот во една претстава. Животот како и театарот не е црно-бел. Тој е склоп и мешавина на низа чувства, состојби и случувања. Морфов одлично знае исклучително тажната сцена да ја заврши како неверојатно комична. Тоа е всушност и животот-неверојатен понекогаш и апсурден сплет на тагата и радоста. Тоа ме фасцинира бидејќи сакам театар во кој има од се по малку, но целината е голема.

Дилемата, па и релацијата актер-режисер во смисла на тоа кој е во право е еднаква на онаа за кокошката и јајцето. Во ова смисла дали е вистина дека режисерите премногу филозофираат, а актерите само извршуваат или пак, другата страна на медалот вели дека спојот па дури и дружбата се неминовни?

Цветановски: Оваа релација во теоријата е едно, а во праксата е сосема нешто друго. Носејќи ја идејата ние режисерите нормално е малку повеќе да филозофираме, но и актерите знаат тоа да го прават. Впрочем и Станиславски рекол: “Кога на актерот не му се работи тој теоретизира”. Нормално, по малку и се шегувам со ваквиот одговор. За мене релацијата е еднаква на татко и син, односно на поголем и помал брат. Ние поголемите браќа сме оние кои треба актерите да ги анимираме да создадеме атмосфера за работа и нормално да ги убедиме дека тоа што го работат е за доброто на претставата! Ние, татковците треба на децата актери да им создадеме играчки, макар и само мисловни и да ги оставиме да си играат како знаат и умеат. Доколку се постигне таа симбиоза на реализирана идеја со беспрекорната актерска енергија, тогаш добриот резултат е неминовен. Се разбира овој резултат е невозможен доколку нема дружба меѓу нас.

Колкаво е бремето наречено уметнички директор?

Цветановски: Пред се, јас тоа не би го нарекол бреме бидејќи мојата “улога# е да создадам атмосфера и што повеќе да се вклучам во анимацијата на публиката. Како на режисер ова првото воопшто не ми создава проблем, а горд сум што на повеќето наши претстави има многу публика на возраст од 20-30 години што значи младите се враќаат во театарот што не така одамна кога јас бев средношколец и не беше случај, освен кога преку училиште не тераа да одиме на претстава. Се разбира покрај овие две работи битно е да се избере добар текст, добар режисер и екипа. Ова се во еден дел и мои одговорности, а со оглед на тоа дека во нашиот театар претставите се гледаат, задоволен сум како се носам со тоа “бреме”.

Режисерската палка како неминовен пат те поврзува со прерано починатиот твој татко Владо Цветановски. Колку ти недостасува неговиот совет, поддршка, размисла, а и колку сметаш дека си наследил од него?

Цветановски: Понекогаш се “фаќам” дека и несвесно, се уште “крадам# од татко ми. Ми недостасува, тоа се подразбира, како во приватна, така и во професионална насока. Сметам дека покрај сличностите знам да бидам и многу поразличен од неговиот режисерски ракопис. Токму затоа многу ми фали неговиот коментар, разговорот со него разменувањето на мисли и размисли кои ги практикувавме често. Тоа особено го чувствувам по премиерите кои ги работам. Мислам дека би бил горд на моите две соработки со мојот помал брат кој од неодамна е и дипломиран актер. Она што го наследив од него е чувството, но и заложбата дека во театарот и за театарот се работи стопроцентно без никакви калкулации. Но, тој за мене е се уште тука пред се во моментите кога се обидувам да воспоставам имагинативен дијалог со него. Некогаш тоа ми успева некогаш не.

НТ Слоештица

Неодамна токму во Слоештица, демирхисарско место кое за многумина е многу слично на Маркесовото “Макондо”, се создаде народен театар!

“Се се случи многу спонтано, кога јас и уште четворица актери, меѓу кои и брат ми Дамјан, заедно со Исидор, Тони и Сергеј се најдовме без работа па решивме да направиме нешто без никакви средства, реквизити, сценографија и останатите пропратни театарски елементи, а “наоружани” со ентузијазам, енергија и идеја да направиме претстава! Така настана “приказните на заборавените предци#, а следствено на тоа и НТ Слоештица со претензија да стане уште една национална институција (се смее). По премиерата во Слоештица нашиот театар го продолжува својот сценски живот во Скопје на сцената на мојот матичен театар”, вели Цветановски.

(Б.Г.)

Зафир Хаџиманов

Зафир Хаџиманов
 11069892_10153120224324192_7292810881242959512_n
Роден 25 декември 1943
Кавадарци, Македонија
Националност Македонец
Занимање Актер, пејач и композитор
Сопружник Сенка Велетанлиќ
Татко
Родители Васил Хаџиманов
Деца Васил Хаџиманов

Зафир Хаџиманов (25 декември 1943, Кавадарци) е македонски актер, пејач, композитор и поет.

Биографија

По таткова линија, Зафир Хаџиманов потекнува од Кавадарци, додека по мајчина линија е скопјанец. Неговиот татко, Васил Хаџиманов, бил првиот во семејството кој започнал да се занимава со музика уште од неговите средношколски денови во Велес. Подоцна, тој се запишал на фармацевтски факултет во Белград, но го напуштил и се запишал на Вишата педагошка школа во Скопје, отсек музика, по што својот животен век го посветил на фолклористиката. Зад себе, Васил Хаџиманов оставил над 5.000 записи од македонски изворни песни.

529285_10200284611532343_2136456506_n

Зафир Хаџиманов дипломирал на Факултететот за драмски уметности во Белград, во 1967 година. Тој речиси целиот животен век го поминал во Белград, во брак со една од најпознатите југословенски пејачки Сенка Велетанлиќ – Хаџиманов, со која го имаат синот Васил Хаџиманов, познат џез-музичар.[1]

Зафир Хаџиманов дипломирал на Факултететот за драмски уметности во Белград, во 1967 година. Тој речиси целиот животен век го поминал во Белград, во брак со една од најпознатите југословенски пејачки Сенка Велетанлиќ – Хаџиманов, со која го имаат синот Васил Хаџиманов, познат џез-музичар.[1]

zafir-hadzimanov-1a

Зафир Хаџиманов дипломирал на Факултететот за драмски уметности во Белград, во 1967 година. Тој речиси целиот животен век го поминал во Белград.

По завршувањето на студиите во 1967 година, Зафир Хаџиманов одвреме на време успешно се појавува на театарската и музичката сцена, како и во светот на филмот. На штиците кои живот значат, успешно игра на театарската сцена во Белград (Театарот на Теразие, Атеље 212), Скопје (Драмски театар), Нови Сад (СНП) и Бостон, САД (Forum Theatre).  Во 1967 година Зафир игра главни улоги во два филма „Нож“ на Ж, Митровиќ и „Македонска крвава свадба“ на Т. Попов, а  заедно со Сенка го имаат својот прв рецитал во театарот „Атеље 212“ во Белград, со кој постигнуваат голем успех. Истата година гостува и на меѓународните фестивали во Сопот (Полска) и Варадерта (Куба), каде ја освојува наградата за најпопуларен пејач на фестивалот.

Зафир Хаџиманов не ја заборава ни домашната македонска сцена. Во 1968 година игра главна улога во музичката комедија на Т. Арсовски и А. Џамбазов во „Драмскиот театар“ во Скопје, а во дует со Љупка Димитровска ја освојува првата награда на фестивалот „Скопје 68“. Во 1969 година повторно се појавува на филмското платно во филмот „Време без војна“, од Бранко Гапо. Таа година по втор пат заминува на турнеја во СССР, а на фестивалот во Опатија ќе ја испее песната на А. Корач, „Био е мај“, која ќе постане дефинитивно голем евергрин.

Почетоците на Зафир Хаџиманов како успешен кантавтор, се во далечните седумдесети години на минатиот век, кога ќе се појави  како автор на стихови и во тандем со композиторот Корач, Зафир ја освојува првата награда на скопскиот фестивал со песната „Земи момче македонче“, а потоа во 1971 година и со песмата „Панаѓур“. Како автор на „Како Вардар“, „Зошто“ и „Туѓа си“, наградуван е на скопскиот фестивал во 1972/73/74 година..

Во периодот по 1971 година интензивно работи на повеќе проекти. Пишува музика за филмот на П. Голубовиќ „(Не) Хигијенски навики на војниците“ каде игра главна улога, а настапува на бројни концерти. По трет пат госува и во СССР каде ги полни салите и добива прекрасни критики. Постигнува голем успех како дома така и во светот. Со сопругата Сенка за ТВ Белград. го снимаат првиот ТВ шоу во боја „Јас и мојата сенка“. Зафир Хаџиманов работи како музички уредник на ТВ Белград, каде од 1976 година интензивно пишува музика за разни програми и ТВ серии. По повод десетогодишнината од смрта на својот татко, Зафир во 1979 година го снима албумот „Песните на Васил ги пее Зафир“

Зафир Хаџиманов тргнат по стапките на својот татко, како никој друг од неговата бранша ја негува со посебна почит старата македонска песма. Познат во народпот како кантаутор кој е доминантен во светот на шансоните, односно поезија, компонира десетина шансони и балади од песни на македонските поети Константин Миладинов, Коста Рацин, Блаже Коневски, Аце Шопов и Радован Павловски. Еднакво е активен и плодотворен во компонирање на стиховите на големите светски и српски поети меѓу кои Милош Црњански, Душко Радовиќ, Десанка Максимовиќ, Бране Црнчевиќ и многу други. Како награда за неговата плодотворна активност, неговите витрини ги красат бројни награди и признанија од фестивалите на поезија и музика, од Струшките вечери на поезијата во 1975 година до Интернационалниот фестивал на шансонат во Загреб во 2003 и 2005 година.

Сам или во дует со својата сопруга Сенка Велентанлич – Хаџиманов, снимил повеќе ТВ програми и го поминал светот пеејќи на концертите во СССР, Франција, Германија, Шведска, Полска, Чехословачка, Унгарија, Романија, Бугарија, САД, Канада, Куба, Австралија и т.н.  Настапувал и раскошно ја сееше македонската музика на сцените како што Олимпија – Париз, Опера хаус – Сиднеј, Бољшој театар – Москва.

Зафир Хаџиманов паралелно со сценските и музичкото настапи, пишува и објавува поезија на македонски и српски јазик.  Во 1978 година излегува неговата првата збирка со стихови „Шансони на папиру“, по која е снимен истоимен албум и концерт на фестивалот „Белградска пролет 78“. Од од 1980 до 1990 година Зафир објавува три поетски книги, меѓу кои „Пас певачица“ (Плакета за најдобра книга на поезија „Стражилово“ во 1984 година), „Азил“ и  „Народен пејач“. Сокоја од овие три книги била пропратена со аудио издание на плоча или касета, и бројни коцертни настапи.

Во периодот на распадот на Југославија, од 1990 до 2000 година, Зафир се враќа на театарот и филмот. Најпрво игра како јеромонах во филмот на Бранко Гапо „Македонска сага“, а потоа игра во преставите  „Виолинист на покривот“ и „Човекот од Ла Манча“, во СНП, Нови Сад. Постигнува врвен успех, за што говорат добрите критики и преполните сали. Од друга стран тој продолжува со публикувањето на свои дела. Во 1994 година ја објавува првата книга проза „Кисело весело“, а во 1997 година книгата со избрани и нови песни „Брат“.  Со песмата „Са ноќ седам“ ќе влезе меѓу пеесете одбрани македонски поети на сите времиња во антологијата на тонското издание на Македонското Радио. Автор е на текст, стихови и музика на првиот македонски мјузикл „Ало будење“.

Во 2007 година објавува CD со своите најголеми фестивалски успеси „Био је Мај“ (PGP – RTS) и CD со најубавите македонски балади „Од љубов не се бега“ (TAKE IT OR LIVE IT). Во 2008. Година објавува книга и CD „Македонија пее “ во соработка со Министерството за наука и образование на Република Македонија. Истата година, за улогата во мјузиклот „Les miserables“ ја добива големата награда на Опера театарот MADLENIJANUM за врвно глумечко и пејачко остварување. Во 2009 година Македонски издавачки центар во Србија му издаде двојазично издание на неговиот мјузикл „Ало будење“ со ЦД и нотна тетратка со сите сонгови .

Зафир Хаџиманов е почесен претседател е на српско-македонското друштво „Шар Планина“. Вредно работеше на неколку културни уметнички проекти како што е например Илинденскиот собир кој постана дел од Белградското културно лето, потоа традиционалната македонска вечер на денот на Свети Климент „Вечерва Вардар низ Белград нека тече“ и вечер на поезијата и виното „Од љубов не се бега“.

За својата работа Зафир Хаџиманов е добитник на повеќе награди како што се: Наградата на Југословенската естрада и прогласен е за Истакнат уметник на Србија; Наградата за животно дело на скопското Радио Буба во 2002 година; Мара;  Награда за животно дело, по гласање на гледачите на ТВ Јесењин, Нови Сад 2003 година и  во 2006 година наградата „Златна маска“ за ширење на македонската култура по светот. Покрај неколкуте награди за животно дело и Владата на Република Македонија во 2009 година го прогласува за Амбасадор на културата на Република Македонија во Република Србија.

 

Во брак со една од најпознатите југословенски пејачки Сенка Велетанлиќ – Хаџиманов, со која го имаат синот Васил Хаџиманов, познат џез-музичар. По стапките на својот татко и дедо Васил, денес се движи синот на Зафир и Сенка, Васил Хаџиманов, пијанист и  композитор.

10308174_10205343333317226_7748628497421439504_n

Творештво

Зафир Хаџиманов е автор е на стихозбирките „Шансони на хартија“, „Азил“, „Народен пејач“, „Пес-Пејачка“ и „Брат“, објавени на македонски и на српски јазик. Исто така, тој играл главни улоги во неколку филмови, како, на пример, „Македонска крвава свадба“.

Зафир Хаџиманов е носител на повеќе награди и признанија на фестивали за поезија и музика, меѓу кои на Струшките вечери на поезијата, во 1975 година и на Интернационалниот фестивал на шансони во Загреб, во 2003 година.

Од бројните песни што ги испеал, најпознати се: „Како Вардар“, „Љуби ме и главата горе“, Од љубов не се бега“ итн. По повод 55 години од неговото музичко творештво, на 28 ноември 2014 година бил промовиран неговиот компилациски албум со 19 песни, којшто во тираж од 10.000 примероци, на 3 декември бил дистрибуиран како подарок, во склоп на списанието „Теа модерна“. Проектот бил поддржан од Министерството за култура на Македонија, а издавач на албумот била продукциската куќа „Пасворд“.[2]

Во 2007 година, Зафир Хаџиманов бил промовиран во почесен амбасадор на културата на Македонија во Србија.[3]

2236_1094387074298_4726_n

Фестивали

  • 1965. Загреб – Човјек као ја
  • 1966. Опатија – Тамара
  • 1966. Сплит – Вражја Маре, друга награда публике
  • 1966. Сплит – Трешња (со триото “Јека”)
  • 1967. Сплит – Риђе косе
  • 1967. Сплит – До виђења у јесен (со Сенка Велетанлиќ)
  • 1969. Опатија – Био је мај
  • 1970. Загреб – Мари, Мари, Мари
  • 1971. Скопје – Панаѓур
  • 1972. Скопје – Како Вардар
  • 1973. Опатија – Украшћу те
  • 1973. Београдско пролеће – Циганске очи
  • 1973. Скопје – Зошто, награда “Сребрни мост”
  • 1974. Опатија – Хајде да се играмо мала (дует со Сенка Велетанлиќ)
  • 1974. Скопје – Туѓа си
  • 1975. Београдско пролеће – Од сунца до сна
  • 1976. Београдско пролеће – Спавај (со Владо и Бајко, и ансамблот Лоле)
  • 1978. Београдско пролеће – Плави жакет
  • 1978. Скопје – Љубов неверна, победничка песна
  • 1980. Београдско пролеће – Свирај свирче док зора не сване (со Тамбурица 5)
  • 1981. Загреб – Голубице, победничка песна (дует со Сенка Велетанлиќ)
  • 1982. Београдско пролеће – Београд, стари бекрија (дует со Сенка Велетанлиќ)
  • 1984. Опатија – Песма људе воли (со Сенка и Бисера Велетанлиќ)
  • 1985. Загреб – Треба нам лове (со Владимир Савчиќ Чобија)
  • 1986. Београдско пролеће – Докле тако Соња, прва награда
  • 1986. Макфест – Пуста била
  • 1986. Нишка јесен – Ромска песма, апсолутен победник
  • 1990. Макфест – Јануарска ноќ
  • 1991. Београдско пролеће – Јани Баћи, награда за интерпретација
  • 1993. Београдско пролеће – Свирај мој маестро

hadzimanov-05-custom-740x478

Наводи

  1. Следно Семејство Хаџиманови
  2. Следно Андријана Андова, „Да не ја сретнев мојата Сенка, ќе бев поинаков човек“, Антена, број 857, 28.11.2014, стр. 4-5
  3. Следно „Зафир Хаџиманов амбасадор на културата во Белград“

421523

Надворешни врски

Во прво лице – Селпин Керим

 

Во прво лице

Селпин Керим

 Благодарност до непријателите

1. За себе:   Не зборувам за себе, другите зборуваат

2. За љубовта:    Двигателна сила

3. За животот:    Никогаш не знаеш што те чека

4. За театарот:     Верба

5. За доброто:     Вечна борба со злото

6. За злото:         Вечна борба со доброто

7. За непријателите:    Благодарност до нив

.. А за пријателите:     Малку се но вредни

8. За глумата во животот:    Нема потреба, бидете свои

9. За сценската прашина:     Создава алергија od која нема да се спасите цел живот

10. За колегите:     Сопатници во магијата наречена театар

11. За неодиграните улоги:    Животот е пред нас

12. За идејата:    Нешто од што се почнува

13. За сонот:       Да сонуваме, да создаваме

14. За јавето:       Тука се остваруваат соништата

15. За виното:     Вистина

16. За семејството:   Бесконечна среќа

17. За крај:         Бидете позитивни

НЕ САМО ХАРТИЕН ” ТРОФЕЈ ” на Весна Петрушевска

 

Весна Бејби ја преточи својата животна приказна во книга

НЕ САМО ХАРТИЕН ” ТРОФЕЈ “

Ноември 2016

14963169_10154676208079817_3931272583662518782_n

Вистината, изнесена на виделина, исповед и откривање на внатрешната слика, доживувањата и случките кои потресуваат, но и понесуваат, е основата на првата нејзина книга, што неодамна ја напиша и објави актерката Весна Петрушевска, попозната како Весна Бејби. Женска книга, ама машки напишана, таа самата вака ќе го ошише изданието кое носи наслов „Трофеј“, а внатре се всушност поместени автобиографски приказни за најдраматичните и најтешките периоди од нејзиниот живот.

Во нив, во прво лице раскажува за бигорот кој беше и се наталожил во душата, за веќе во следната реченица да избликне онаа насмеана детинеста Весна која умее да плаче и да се смее, и со добра причина, а и без причина.

Скопската промоција на книгата помина во пријатна атмосфера и опкружена со голем број роднини, пријатели и соработници, и навистина „убави луѓе“, кои дојдоа во хотел „Парк Резиденс“ да и укажаат чест и поддршка на познатата актерка, водителка и стендап комичарка , а сега веќе и писателка.

Самата објасна дека книгата е долго подготвувана, неколку години, а испровоцирана од агонијата низ која помина неодамна, по случка со нејзината ќерка Мина, која веќе е успешно ја надминуваат.

-Ми требаше простор за да можам да се излечам. Долго време живеев во агонија и нешто што се нарекува компромис, кој придонесе да не можам да се реализирам како актерка бидејќи почнав да не го памтам текстот, па пишувањето го сфатив како терапија. Ова е женска книга ама машки напишана. Ја мислев неколку години, а ја пишував четири месеци. Книгата е моето прочистување, еликсир, отстранување на некои канцерогени зафаќања на душата, на мојот бигор. Преку мојата приказна порачувам дека штом јас сум можела сево ова да го преживеам и напишам, можат и сите останати. Има приказни кога сум била буквално на работ и кога едвај ме вратиле, но имало и среќа и радост во нив. Не престанувајте да сонувате, да верувате во љубов и да бидете свои“, изјави Весна Бејби на самата промоција.

Маестралниот Игор Џамбазов ја нарече „жена со тестиси“, и тој беше нејзината поддршка и промотер на ова дело. Факт е дека Весна е најмотивирана и најактивна кога е во комбинација со Игор Џамбазов, со кого недоамна одиграа и претстава „Брачна игра“.

Книгата ја издаде издавачкиот центар „Три“.

Ва. Ѓ. Парго

ТРОФЕЈ во продажба

Автор: Весна Петрушевска

  • Издавачка куќа: ТРИ
  • ИСБН: 978-608-230-472-4
  • Година на издавање: 2016
  • Број на страни: 147
  • Димензии: 1125/195
  • Корица: мека
  • Јазик: македонски
Цена: 299,00ден

СОЊА СТАМБОЛЏИОСКА

 КАКО ЦРВЕНОКОСАТА ХЕРОИНА Е НОВ ДЕТСКИ ИДОЛ

И јас како и Пипи не знам да правам палачинки!

Признава ведрата и речиси секогаш насмеана Соња, на која и се оствари сонот да ја игра една од најпознатите детски хероини во светот, иако и останатиот ангажман, покрај оној во Театарот за деца и младинци и отсега матичниот Драмски, говори за извонредно енергична личност, на која истражувањето во Театарот не и е непознато…

Интересен, ведар, скоро секогаш насмеан лик, со широко отворени очи, лик кој никогаш не го напушта (барем по искуството на потписникот на овие редови) ведриот дух, се (не само) првичните впечатоци кога ќе се сретнете со актерката Соња Стамболџиоска, од неодамна многу попозната како најновиот детски идол, црвенокосата хероина Пипи Долгиот Чорап и тоа не само во детскиот свет… Соња потенцира дека отсекогаш знаела дека ќе ја игра Пипи, но трпеливо го чекала моментот: “Ете, и тоа се случи и јас станав Пипи. Знаев, чекав, но по малку како ‘стареев’ трпението почна да ме напушта. Кога ме известија дека претставата ќе се работи во Театарот за деца и младинци и кога дознав дека тоа ќе сум јас на радоста и немаше крај. Особено, што јас и покрај моите 13, упс, пардон, 30 години (се смее), се уште го негувам детето во себе. И замислете едно такво девојче, да го дочека моментот да може да се однесува како Пипи, а притоа да не биде опоменувано и казнето. Знам и можам да правам се како неа, па дури и да не знам да правам палачинки! Мојата енергија и енергијата на Пипи речиси се споија…” Соња е презадоволна и од фактот што картите за Пипи Долгиот Чорап се распродаваат за миг.
– Од отворањето на билетарницата на Театарот во вторник за половина час ги снемува, односно се распродаваат билетите за Пипи, без разлика кој ден е таа на репертоарот.

Но, пред да се преоблече и вовлече во ликот на Пипи, Соња своето професионално актерско патешествие го учи како што самата вели “на улица, и наместо четиригодишно школо јас осум години талкав ваму-таму по разни алтернативни простори и претстави, изучувајќи уште еден факултет, но по времетрањето на ова искуство, може да се каже дека завршив и докторат”. Во овој контекст таа потврдува дека алтернативниот театар кој го практикувала и работела се речиси незаменлива пракса за актерската надградба од чии резултати Соња е презадоволна:
– Едноставно, учиш како без пари да правиш Театар, на сцена да се качиш угул гол, имајќи ја само својата мисла, срце, душа. Се останато доаѓа само од себе, се разбира со сесрдна помош на енергијата, која ја имавме јас и моите сопатници, кои не беа малку…

По долго “чекање” да се најде на листата на вработени, ете, и тој сон полека и се остварува и таа од 1 февруари е на списокот на вработени во Драмскиот театар, и веднаш започна со работа и тоа на претставата “Евридика” во режија на Нина Николиќ. Соња сега е дел од новите сили на театарот од Карпош, заедно со Сања Арсовска, Јана Стојановска и Александра Павлова. За тоа што очекува од Драмски, Соња многу кусо, на шега ни одговори: “Редовна плата!”

И ние и се придружуваме на желбата заедно со нејзината интенција за остварување на што повеќе улоги и го оставаме ведрото девојче Пипи, алијас Соња Стамболџиоска повторно во добро и ведро расположение. Воедно, се надеваме, дека на своите веќе одиграни 20-ина ролји ќе придодаде најмалку уште толку, а зошто не, и со уште една нула повеќе.

Борче ГРОЗДАНОВ

ДРАМСКИ СЕ ПРОСТИ СО ТИХОМИР СПИРОВСКИ ( 1968 – 2013 )

Младичот ни остави полни сцени, но и празнина …

 

 

 

 

 

 

 

Тихомир Спировски – Младичот (6.1.1968-9.5.2013). Костимограф и сценограф. Македонец.

Тивка музика, неговиот лик, мала маса, цвеќе, неговата фотографија… На големото платно испишано: Тихомир Спировски-Младичот (1968-2013), еден микрофон на почетокот никој… Празна сцена… Нешто што никако не коренспондираше со животната сцена на Младичот, кој повеќе од 50 пати ги полнеше сцените на МНТ, Струмичкиот, Битолскиот, Прилепскиот, матичниот Драмски, КПГТ Суботица, Градски Театар Подгорица и беше потпора на оживотворените слики на сцената и Театарот во кој смртта е само фиктивна… Но, вчера во Драмскиот театар се собравме да го испратиме Тихомир Спировски, кој навистина почива во мир и кој како што е уверен Венко Андоновски бара некаде дупка, процеп низ кој се провнал за и понатаму мирно и сега за век и веков да следи што ни се случува нам… Тој беше човек кој и во животот го сакаше филмот и поита, провеа низ него оставајќи трага по која сега кога го нема остануваат спомените да говорат… Динамиката својствена за него го одбележа и како строг, но правичен, критичар на Театарот дури и најмногу во оние во кои работеше… А работеше во култната “Буре барут”, неговата сцена ги украси и “Црна дупка”, “Хомо Еректус”, “Ова не е американски филм”, “Лонг плеј”, “Дон Кихот”, “Филип Втори”, “Тетовирани души”, “Комшилук наопаку”, “Кинегонда во Карлаленд”, “Супер Нова”, “Македонски рулет”, “Олово на перница”…

Од Тихомир Спировски тивко и ненаметливо, како што и живееше како што кажаа и неговите колеги при простувањето од сцената за која беше “врзан” неговите пријатели, другари, соработници и не само театарџии: Венко Андоновски, Јани Бојаџи, другарот и брат Роберт Велјановски, Рубенс Муратовски, Игор Стојчевски, Филип Трајковиќ… се простивме и ние уште стотина кои бевме присутни и кои не можевме да ги сопреме емоциите и спомените, но и анегдотите при сеќавањата на него и за него за тоа како тој храбро ја поднесувал болеста и за неговата најчесто спомнувана, храбра реченица: “Ќе ми помине како на кутре…”, знаејќи дека еднаш ќе мора засекогаш да се збогува и да не чека…

А дотогаш со навистина вреден пиетет во мислите и нашите животи ќе има место и за Тихо Спироски-Младичот.
Слава му!

(Б.Г.)

ИГОР СТОЈЧЕВСКИ – ГОСТУВАЊЕ КОЕ ЌЕ СЕ ПАМЕТИ

 –

Го кренав рамото и видов болна светлина!

Вака може да се парафразира и опише моментот кога Игор морал со својата повреден рака да им даде знак на своите колеги да го спуштат од висините…

Актерот Игор Стојчевски бездруго, како и секој што е активен на штиците што живот значат, има свои приказни и сеќавања за тоа дека актерскиот леб не се заработува нималку нежно.

%d0%b8%d0%b3%d0%be%d1%80_%d1%81%d1%82%d0%be%d1%98%d1%87%d0%b5%d0%b2%d1%81%d0%ba%d0%b8_igor_stojchevski

Во својата кариера овој актер имал неколку пехови на сцената, но никогаш, како што вели самиот, нема да го заборави гостувањето на Драмскиот театар во Подгорица:

“Со претставата “Падот на невиноста” гостувавме во главниот град на Црна Гора. Таму, за разлика од сцената во Драмски која е поширока и пониска, оваа беше потесна но повисока и токму поради ова некои од мизансцените требаше да се прилагодат. Во претпоследната сцена од претставата, мене односно мојот лик го тепаат двајца насилници. Требаше да паднам, но, во падот не успеав да го погодам новото место каде што требаше да се спуштам, токму поради поинаквите димензии на сцената. За жал, многу лошо паднав, па и покрај гласната музика слушнав како рамото ми крцна, а левата рака не можев да ја помрднам. Некои од колегите забележаа дека нешто се случи, но ја продолживме сцената…”

Тука не е крајот на приказната и неволјите на Игор:

“Се можеше да се заврши со ова, но имав уште една сцена последната, всушност и најбитна, во која мојот лик кажува монолог висејќи од зграда, пред дефинитивно да падне долу. За таа цел требаше да ме врзат со сајли, а на себе имав падобрански појас на кој, закачен ме дигаа надвор од сцената за на посебен знак повторно да ме спуштат. Во мешаницата настаната од претходната сцена, кога всушност се повредив, додека ме закачуваа за сајлите не успеавме да договориме нов знак, што значеше дека требаше да ги подигнам двете раце како знак, а јас воопшто не можев да ја мрдам левата. Успеав некако да ја придржувам со десната, па кога дојде моментот за спуштање си реков – што ќе биде нека биде и почувствував силна болка и силна светлина во очите. Поради неверојатната болка не помнам како го кажав монологот. Се свестив дури кога слушнав громогласен аплауз. Ја видов само завесата како се спушта. Крај! Но, за мене не беше крај бидејќи сите брзаа на коктелот, организиран од домаќините, ме оставија сам да се пресоблекувам и да се снаоѓам со повредената рака…”

Но, колегијалноста како и секогаш доаѓа неочекувано и во последен момент: “Се појави мојот ценет колега Никола Ристановски на кого никогаш нема да му ја заборавам помошта и целата организација од одењето во болница, снимањето и преврските па се до човекот, негов пријател кого тој го замолил да ме сочека во болницата и да ме врати назад на коктелот. А некој од колегите и управата, се уште и не знаеја што се случи…

Сум имал и други случки но, оваа ќе ја паметам засекогаш поради нејзината драматичност и болката поради која ми блесна се пред очите”, го завршува своето патешествие Игор Стојчевски. (Б.Г.)

За “Вујко Вања” – премиера во МНТ

ТЕАТАР

Убав и впечатлив панаѓур на судбините

 Режија: Зоја Бузалковска, играат: Љупка Џундева, Владо Јовановски, Благој Чоревски, Дарја Ризова, Сашка К. Димитровска, Никола Ристановски, Катина Иванова и Нино Леви

Да се проживее животот во чаурата на сопствената самодоволоност или да се посвети битисувањето на аурата на природното, живото и љубеното, е емотивниот движечки распон на пиесата “Вујко Вања”, која преку дилемата која всушност лебди во тој распон, го поставува животот како модус и мотив, како да се биде, да се постои, но онака тивко, мекамлиски, таговно по Чеховски…

Во овој краток, а долг сублимат се движи размислата и интенцијата на режисерот Зоја Бузалковска, нормално, создавајќи едно театарско видливо и опипливо дело кое “гребе” по душата барајќи и сплотувајќи ја повеќеслојноста во едно, да се живее, но пред се и над се да се љуби за и во животот…

Бузалковска ова го постигнува пред се сликајќи ја (не)дофатната меланхолија, љубејќи ја недостижноста, но и сфаќајќи ја и прифаќајќи ја едноставноста. Затоа таа скалило по скалило го симнува дејствието, од досегот кон небото, до подрумот на суетите…

А движејќи се низ и со гротеската и апсурдноста и хумористичноста на Чехов, на блиц насликана како авторовата мечта – неговите пиеси да бидат комедија…

Сета оваа режисерско-авторска апликација е надополнета со живата душа на актерот или во случајов актерите, а тие се движеа од својата апатија до динамика, пред се преку авторитативната и проблесочна појава на Љупка Џундева како Нана Марина, која и во почетокот на деветтата деценија плени пред се со својата стаменост, а интересна беше и емотивно – психолошката амплитуда и интеракција меѓу зрело – апатичниот Вујко Вања на Владо Јовановски и енергично воздржаната, но прецизна и концизна во изразот Дарја Ризова како Соњечка.

Tука беше и секогаш експресивно импулсивниот (можеби на пати и пренагласен) одраз и израз на Никола Ристановски како доктор Астров, искуствената игра на Благој Чоревски, кој неговиот Александар го носи од тажност до итрина и интригантност, нежната и грациозна, а на моменти и кршлива Јелена Андреевна докажана и покажана од Сашка К. Димитрова, тивката и ненаметлива Марија Василевна на Катина Иванова, но актерски сигурно впечатлива, како и луцидната појава на Нино Ливо алијас Телегин…

ff2059fcab6bfe4d8c5f9575e79aed1d

Тој тивок, но драматичен панаѓур на човечки судбини растргнат меѓу старото и новото, минатото и сегашноста, овде, сега но и некогаш и некаде, во иднина, е убаво комплетиран со сценографијата на Тодор Дајевски, потпомогнат од режисерот Бузалковска, а и впечатливите костими на Марија Пупучевска… секако тоа заокружено со тивката музичка назнака овој пат по избор и во служба на режисерската интенција.

86f65363b06a5e48a5c2da11f003f429

(Б.Г.)

Љубомир Груевски театарски критичар ( 1949 – 2016 )

IN MEMORIAM

Почина театарскиот критичар и поет Љубомир Груевски

Објавени дела му се „Гемии” (поезија, 1980), „Огнена земја” (поезија, 1983), „Опсаден град” (поезија, 1991), „Островот и другите легенди” (поезија, 1999), „Magna Charta” (поезија, 2003)…

Поетот и театарски критичар Љубомир Груевски почина синоќа во Битола, каде што денеска ќе биде погребан.

Роден е 1949 година во Гевгелија, а се школувал во Битола и во Штип. Студирал на Филолошкиот факултет во Белград и Филозофскиот факултет во Скопје, каде што дипломирал во 1971 година. Работел како уредник во издавачки куќи, а бил и директор на античкиот локалитет Хераклеја Линкестис и на Народниот театар во Битола. Ги основал издавачките куќи „Мисирков” и „Артерос”.

Со литературата започнал да се занимава уште во школските и студентските денови, објавувајќи песни, раскази и театарски осврти во „Млад борец”, „Студентски збор”, „Народен глас” и други. Бил уредник на битолското списание за литература и култура „Развиток”, а подоцна го покренал и списанието „ЗА”. Во 2001 година ја основал невладината организација „Творечка асоцијација”, а од 2006 година е вклучен во меѓународната поетска манифестација „Хераклејски поетски свечености”. Застапен е во енциклопедија „Британика” на македонски јазик.

Објавени дела му се „Гемии” (поезија, 1980), „Огнена земја” (поезија, 1983), „Опсаден град” (поезија, 1991), „Островот и другите легенди” (поезија, 1999), „Magna Charta” (поезија, 2003), „Театар, филм, стих” (критики и есеи, 2005), „Слики и сенки” (поезија, 2008), „Музеј под Пелистер” (поезија, 2011). Неговата поезија е преведувана на англиски, руски, бугарски, украински, српски, хрватски, словенечки, полски и други словенски и светски јазици.

Добитник е на меѓународни поетски награди како што се прва награда на „Ратковиќеви вечери на поезијата” во Црна Гора и втора награда на „Мелнички вечери на поезијата” во Бугарија. Во 2006 година ја добива наградата „4 ноември” од Градот Битола, а добитник е и на првата и на втората награда на „Празник на липите”, како и на втората награда на „Гоцеви денови” (1998). На изборот на „Битолски весник” за 2009 година е прогласен за најуспешен битолчанец во областа на литературата.

Покрај своите авторски книги, Груевски е потписник на преводот на делата „Симболизмот” на Андреј Бели (1997, руски), приредувач на антологијата „Љубовни пеења” (поезија, 1996) и „Книга на мудроста” (флорилегиум на сентенци, 2002)

КИРИЛ ГРАВЧЕВ – 1952 година

награда за животно дело за 2016 год „Петре Прличко“ е Кирил Гравчев

15027791_1158846030864576_6269123581304868634_n

1952 година

Завршил академија во Бугарија, во класата на Александар Илиев.

Во Народниот Театар „ Јордан Х.К.Џинот “  работи од 1970 година.

Кир Дима во „ Кир Јања “
Судски чиновник во „ Јазовец пред суд “
Марлиш во „ Стапица за беспомошен човек “
Тасим во „ …и така ја повикаа тајната “
Младичот во „ Кој ќе го спаси орачот “
Спиро во „ Чорбаџи Теодос “
Селанецот во „ Суд “
Цар Тројан во „ Цар Тројан “
Молерчето во „ Злосторство и казна “
Втор просјак во „ Расколникот од Хете им “
Дудук во „ Пеш “
Таса во „ Сомнително лице “
Цар Алексеј и Пил во „ Крал Иби “
Отец Хипотадеј во „ Панургие “
Степан во „ Женидба “
Гузман во „ Дон Жуан “
Јонче во „ Хамлет од Долно Дивјаци “
Антиох и Чиновник во „ Смртта на Тарелкин “
улога во „ Болницата на крајот од умот “
Тасе –Бербер во „ Последниот балкански вампир “
Воскресиј во „ Крчма на патот за Јевропа “
Ангароние во „ Шамокло Августина “
Прока во „ Нажалена фамилија “
Кире во „ Утешение грешним “
Кире во „ Грешните се утешија “
Болчински во „ Ревизор “
Чувар-Грујо во „ Килиба “
Бригела во „ Арлекин –слуга на двајца господари “
Генерал во „ Полицајци”
Бринг во „ Сиво со призвук на олово “
Прв Стражар во „ Фортинбрас е пијан “
Болничар-Бизнисмен во „ Соната во А-мол “
Матеј во „ Четириесет маченици “
Таткото, Полјак и Ѓаволи во „ Патенталија и Тантелина “ Кодошот и Хор во „ Плутос “
Зани во „ Комедија А “
Аурелие во „ Измамници “
Куси во „ Елешник “
Пастир во „ Ојдип тиранин “
Мачор во „ Змејот “
Гласникот во „ Лисистрата “
Кола во „ Провинциски плејбој “
Стрепсијад во „Облаци “
Арнаутин во „ Будење “
Дон Сабас во „ На полковникот нема кој да му пишува “
Соседот во „Жени во Народното Собрание “
Тома Диафоарус во „ Вообразен Болен “
Владимир Платонович Смирнин во „ Душичка “
Бринк во „ И што сега “
Тасо во „ Сомнително лице “
Сем во „ Враќање “
Пројко во „ Железно Пиле “
Фратар во „ Галилео “
Елис и Емерсон во „ Проклетството на изгладнетата класа “
Прв Граѓанин во „ Да се заборави Херострат “
Евелпид и Трибалот во „ Птици “

ИГРАНИ ФИЛМОВИ :

Тетовирање
Ангели на отпад
Преку езерото
Големата вода
Години на надеж
Прашина
Хај фај

ТВ ФИЛМОВИ :

На Балканот не се пие чај
Проколнати
Заборавени
Непокорни
Милтон Манаки
Мостот
Скопски Сновиденија
Северна грешка
Претежно ведро
Погрешно време

14980715_1158845114198001_758697907489581981_n

„Тоа што го научив од Прличко, се гледа на сцената“, рече Гравчев

Годинешен добитник на актерската награда за животно дело „Петре Прличко“ е Кирил Гравчев. Гравчев е актер на велешкиот театар „Јордан Хаџи Константинов- Џинот“ кој зад себе има повеќе од сто актерски ролји во драмски претстави, во телевизиски филмови, а одигра и впечатливи епизоди во филмовите „Тетовирање“, „Големата вода“, „Преку езерото“, „Години на надеж“, „Прашина“.

Одлуката за наградата ја донесе жирито во состав: Кети Борисовска, Александар Ѓоргиев и Деан Дамјановски, а беше вчера објавена на прес-конференција.

„Неговиот богат дијапазон на ликови, топлината со која ги претставува на сцената, хуморот кој стигнува до последниот гледач во салата, го прават Гравче да биде еден од амблемите на велешки театар. Нему му е доволно да се појави на сцената и да ја освои публиката. Шармот и непосредноста со кои им пристапува на улогите, го прават поразличен и препознатлив, но и единствен меѓу плејадата актери од неговата генерација. Ако не беше тој, ќе имавме голема празнина на велешката сцена“, ја образложи наградата Александар Ѓоргиев, актер, член на жирито и колега на Гравчев од велешката театарска сцена. Кирил Гравчев е миленик на публиката, поседува препознатлив суптилен хумор, настапувал заедно и со Петре Прличко во претстави на театарот „Џинот“. Возбуден и среќен се заблагодари на признанието. „Со чичко Перица сме играле заедно, сум настапувал во негови престави. Многу сум среќен за оваа награда. Благодарам, ми значи и ме исполни. Тоа што го научив од него, се гледа на сцената“, рече Гравчев, кој е на театарската сцена од 1970 година.

Во велешкиот театар Кирил Гравчев доаѓа по укинувањето на професионалниот ансамбл и станува дел од младинското студио. Наградата спомен плакета со ликот на познатиот актер Петре Прличко и пари во висина од 500 евра ќе му биде врачена утревечер кога во негова чест, во театарот „Џинот“ ќе биде одиграна претставата „Старицата од Калкута“. Публиката ги помни неговите улоги како Кир Дима во „Кир Јања“, Спиров во „Чорбаџи Теодос“, Таса во „Сомнително лице“, Степан во „Женидба“, Бопчински во „Ревизор“. Тој настапуваше и во многубројните антички претстави изведувани на локалитетот Стоби.

12df1a143495be429be0c4d822a2975a