ПОЗНАТИ ЛАУРЕАТИТЕ НА 51 МТФ “ВОЈДАН ЧЕРНОДРИНСКИ”

ПОЗНАТИ ЛАУРЕАТИТЕ НА МТФ “ВОЈДАН ЧЕРНОДРИНСКИ”

Гран при за “Кралски игри” на НТ Битола

Покрај ова своевидно Гран при оваа претстава се закити и со награда за режија, најдобра главна женска ролја на Катерина Аневска за улогата на Ана Болеин и за најдобра сценографија за Валентин Светозарев. Актерот Никола Ристановски за Подсекаљников во ” Животот е прекрасен ” во продукција на МНТ го понесе признанието за најдобра главна машка улога.

 

Претставата “Кралски игри” во режија на Љупчо Ѓорѓиевски на НТ од Битола е годинешен лауреат на наградата за уметничко остварување во целина на годинешниот МТФ “Војдан Чернодрински” во Прилеп.

Покрај ова своевидно Гран при оваа претстава се закити и со награда за режија, најдобра главна женска ролја на Катерина Аневска за улогата на Ана Болеин и за најдобра сценографија за Валентин Светозарев.

Актерот Никола Ристановски за Подсекаљников во ” Животот е прекрасен ” во продукција на МНТ го понесе признанието за најдобра главна машка улога.

13006480_10208066224827539_2906906999322315651_n

Најдобра машка епизодна ролја според жирито во состав Васе Манчев , Јани Бојаџи И Владо Јовановски, изигра Кољо Черкезов како контролорот во “Ни ќар ни зијан“ на Струмичкиот театар, а на Биљана Драгичевиќ- Пројковска и припадна најдобрата женска “епизода“ за улогата на Серафима во “Животот е прекрасен“ на МНТ.

Најдобри млади актери се Талија Настова, за улогата во “Старицата од Калкута“ на ЈХК- Џинот од Велес и Марко Трајковиќ за Земљаника во “Ревизор” на НТ Куманово.

Најдобар костимограф за годинава е Розе Трајчевска за костимите во претставата “Ајнштајновите соништа“ на НТ “Војдан Чернодрински -Прилеп”, награда за кореографија и сценски движења зема Кире Миладиноски за својата работа на претставата “Старицата од КалкутаЌ на НТ ЈХК Џинот од Велес, а најдобра музика споредстандардите на веќе споменатото жири направи Горан Трајковски во “Прометеј“ на Тускиот театар од Скопје. Наградата за текст муи припадна на Венко Андоновски за “Јов“ во изведба на Драмнскиот театар од Скопје, а признание за современа сценска драматизација доби Русомир Богдановски за “Ајнштајновите соништа“ на Прилепскиот театар.

Драмскиот театар односно “Јов“ ги доби уште наградите за рекламен материал направен од Владимир Симовски и специјалната награда за продукциска и сценска функционалност. Вечерва во 20 ч во чест на наградените прилепската публика ќе ја види концертната изведба на операта “Кармина Бурана“ на МОБ под диригентство на Иван Еминовиќ.

Пијанистот ми ја оттргна болеста како со рака!

НИ ТЕМПЕРАТУРАТА НИШТО НЕ МУ МОЖЕ – ВАСИЛ ЗАФИРЧЕВ

На моноперформансот “Пијанистот” на фестивалот на монодрама во Ереван, Ерменија, Зафирчев играл со екстремно висока температура, но неговата професионална етика не дозволувала откажување на фестивалскиот настап, па затоа на крајот бил “награден” со оттргнување на настинката и високата температура кои биле однесени како со рака

Актерот Васил Зафирчев е познат по својата професионалност и посветеност во се што работи, а најмногу, се разбира, во она што му е примарна цел и вокација – актерството. Од многуте негови искуства, како што самиот вели, “најстрашни и најнепријатни се изведбите кога сум бил болен или, пак, сум имал некоја физичка повреда”. Според него, актерот е вистински актер само е физички здрав.

Но, актерите се живи луѓе па така, ниту денешен херој Васил, не е имун од пехови во вид на настинки и температури.

Случајот сакал првото такво искуство да му се случи токму на еден престижен меѓународен фестивал.

На моноперформансот “Пијанистот” на фестивалот на монодрама во Ереван, Ерменија, Зафирчев играл со екстремно висока температура, но неговата професионална етика не дозволувала откажување на фестивалскиот настап, па затоа на крајот бил “награден” со оттргнување на настинката и високата температура кои биле однесени како со рака.

Токму вложениот напор и труд и потрошената енергија во една физички напорна танцова претстава имала лековито дејство за мене”, додава инаку секогаш скромниот Зафирчев кога се фалбите во прашање.

Но, не секогаш пеховите мора да значат болест или лош впечаток.

Од непредвидливите ситуации со комичен ефект би ја издвоил изведбата на хит комедијата “Стрип Шекспир” што со велешкиот театар ја игравме на сцената на стариот МНТ или Театар Центар. Претставата беше во рамките на Скопско лето, а поради големата жештина, сценската магла која се користеше во една од сцените, кондензираше по подот на сцената. Така, со само еден чекор и мало слизнување во една од сцените, во еден замав ја прелетав сцената од едниот до другиот крај. Попатно собрав и по некоја суфита и удрив во звучникот. За среќа, немав никаква повреда, па заедно со колегите по кратка хистерична смеа до солзи и аплауз од публиката, продолживме со изведбата на претставата која за среќа до крајот немаше жртви”,

Со шиена нога играв премиера и реприза – ЃОРЃИ ЈОЛЕВСКИ

ДУРИ И НА НАЈПОДГОТВЕНИТЕ ИМ СЕ СЛУЧУВААТ ПЕХОВИ – ЃОРЃИ ЈОЛЕВСКИ

Со шиена нога играв премиера и реприза

29 јули 2016

“Откако се се заврши, бидејќи имав само два дена до премиерата заедно со тогашниот директор Благоја Чоревски отидовме во болница и побаравме начин да се смири болката на веќе зашиената рана санирана веднаш по претпремиерата. Ми предложија 12 инјекции за да не чувствувам болка… Прифатив, но, најверојатно, од една од инјекциите добив алергиски шок. Почна јазикот да ми се здебелува и ја изгубив контролата над себе. Додека докторите се обидуваа мене да ме повратат од шокот, директорот Чоревски гледајќи ја сцената падна во несвест#, раскажува Јолевски

Актерот Ѓорѓи Јолевски важи за еден од најподготвените и најпосветените на својата професија. Но, дури и на таквите како него, на сцената во театарот, може да им се случат пехови и непредвидени работи. Така, нашиот јунак Јолевски верувале или не, доиграл претпремиера со пресечена нога, а потоа со зашиена рана ги изиграл и премиерата и репризата!

За конкретната случка ни раскажува самиот Јолевски:

“На генералната проба или претпремиерата на претставата “Калигула” во режија на Коле Ангеловски, во сиот жар на играта во еден момент забележав црвени траги на сцената. Не сфаќајќи што се случува отпрвин помислив дека тоа е од лакот за нокти кој го користев во една од претходните сцени. Но, количината на црвенилото беше многу поголема од содржината на шишенцето лак. Дури откако ги видов ужаснатите лица на колегите и техниката зад сцената забележав дека сум ја пресекол ногата. Од необработената сценографија, поточно од еден железен праг на едно од скалилата, заработив рана широка 4 сантиметри, а длабока речиси до тетивата на ногата. Во една од промените иако сакаа да ме однесат во болница јас им реков само да ми ја преврзат со крпа и ја доиграв претпремиерата…

Но овде не е крајот на неволите…

“Откако се се заврши, бидејќи имав само два дена до премиерата заедно со тогашниот директор Благоја Чоревски отидовме во болница и побаравме начин да се смири болката на веќе зашиената рана санирана веднаш по претпремиерата. Ми предложија 12 инјекции за да не чувствувам болка, а да можам да ја движам ногата, но не ми гарантираа 100 отстотен успех. Сепак прифатив, но, најверојатно, од една од инјекциите добив алергиски шок. Почна јазикот да ми се здебелува и ја изгубив контролата над себе. Додека докторите се обидуваа мене да ме повратат од шокот, директорот Чоревски гледајќи ја сцената падна во несвест. Истото и се случи и на мојата мајка која беше дојдена од Битола, специјално за премиерата. Нејзиното онесвестување најверојатно беше реакција на тоа што се вратив дома блед како крпа”, вели Јолевски.

Актерскиот инает и пожртвуваноста се факторите кои влијаеле сепак, да не се одложат премиерата и репризата:

“Едноставно ме зафати ужасен бес и одлучив да ја завршам работата до крај. Така, по вториот обид за санирање успеаја да ми ја мобилизираат ногата и болката и јас успеав да ги одиграм и двете претстави. Дури потоа побарав 15-дневен одмор”, се присетува Јолевски.

Тоа се случило поодамна, односно кога Јолевски беше млад актер во полна снага. Но неодамна на премиерата на “Кирил и Методи Who are you?!” на Јордан Плевнеш, а во режија на Мартин Кочовски, Јолевски иако на 52-годишна возраст ги покажал и своите актробатски способности:

“Во една сцена Кирил, ликот кој го играм, се качува на метална конструкција висока 4,5 метри. Значи, растојанието од мојата глава до сцената изнесуваше повеќе од 5 метри. Додека траеше дејствието, забележав дека една од железните шипки се разнишува и има опасност целата конструкција да се распадне. Имав две опции – едната беше да се фатам за неа и да паднам долу ризикувајќи остатокот од сценографијата да се урне врз мене. Но јас ја одбрав втората, ја отфрлив шипката од себе и скокнав и тоа на коцки мраз кои беа распослани долу, расфрлани во една од претходните сцени. Во моментот бидејќи бев полн со адреналин не почуствував ништо ја доигравме премиерата, но резултатот од ова случка беше мое двомесечно накривнување#, раскажува Јолевски.

Овие две случки се уште еден пример дека Театарот покрај естетската убавина што ја има потврдува и дека понекогаш сценските штици навистинат можат живот да значат!

Черепот „Хамлет“ доби уникатни куклени верзии

Гостувањето на Бјелостоцкиот куклен театар од Полска на четвртото издание на „Битола Шекспир фестивал“ во Битола на 28 и 29 јуни носи две претстави, работилница за изработка на кукли со наслов „Принтај ја твојата идеја“ и презентација на 3Д-каталог, кој е објавен како промотивен материјал за три претстави на театарот, а во рамките на проектот „Куклен паноптикум – паноптикум Шекспир“.
3

 

Покрај изведбата на претставата „Монтеки и Капулети“ (на 28 јуни) и монодрамата „Историјата на принцот Х.“ (на 29 јуни), полскиот куклен театар од градот Бјелосток овозможи уникатна средна меѓу актерите и публиката во Битола. На работилницата „Принтај ја твојата идеја“ за креација на кукли базирани на препознатливиот череп од шекспировата претстава „Хамлет“ беа создадени триесетина уникатни кукли.

 

page1

Со работилницата раководеа актерите од полскиот театар, а планирано е сите изработени кукли да бидат претставени на заедничка изложба пред почетокот на вечерашната претстава „Историјата на принцот Х.“.

„Целта на работилницата е да се разбијат стереотипите за куклениот театар, но и да се избрише границата меѓу актерот и публиката. За тоа имаме современа технологија што ни овозможува да изработиме 3Д-кукли, како и принтер со кој го изработивме 3Д-каталогот“, објасни Каролина Кумпјаловска, координаторка на проектот „Куклен паноптикум – паноптикум Шекспир“.

Како и претставите, така и работилницата за изработка на кукли не се однесува само за деца, како што наведува името на театарот, туку се однесува за сите возрасти.

44

„Правењето на куклите е наменето и за возрасните, бидејќи на тој начин сакаме публиката да се почувствува поблиска со театарот, но, од друга страна, со работилницата и со презентацијата сакаме да пренесеме и дел од полската култура на фестивалите кадешто настапуваме“, објасни  Бјелостоцкиот куклен театар од Полска.

Куклениот театар во Бјелосток е активен уште од 1953 година и е еден од најстарите театри во Полска, кој од 1972 година одржува куклен репертоар наменет и за деца и за возрасни. Во рамките на театарот има и школа за изработка на кукли, додека продукцијата на театарот опфаќа претстави за деца, претстави за возрасни и експериментални претстави, во соработка со Варшавската академија за театар.

Проектот „Куклен паноптикум – паноптикум Шекспир“ се реализира во текот на 2015 и 2016 година со поддршка на полското Министерство за култура и национално наследство, а со цел да се промовира полската култура и полскиот куклен театар на фестивалите „Вирвар“ во Косице, Словачка, и на „Битола Шекспир фестивал“ во Македонија.

ПОЛСКИОТ УМЕТНИК МАРЕК ВАЗИКЕЛ

Куклата не е само за деца!

Полскиот театарски работник, историчар, критичар и директор на Театарот за анимација во Познањ, Полска, Марек Вазикел, се занимава со еден специфичен сегмент на театарот, а тоа е куклата и кукларството, односно театарот со кукли. Тој, покрај тоа што директорува, уште и е професор по историја за куклена уметност на Театарската академија во Варшава, каде што во еден период (1999-2005) бил продекан на Одделот за куклена уметност во Бјалисток. Член е на многу меѓународни здруженија кои го негуваат кукларството, бил член на жири на многу вакви фестивали, а и целата своја историско-уметничка работа и ја посветува токму на оваа специфична театарска култура. Според него, куклениот театар, односно куклата како изразно средство постои многу поодамна отколку што може да замислиме.

– Верувале или не, првите документи, односно траги за постоењето на куклата од театарски аспект постојат уште од пред 23 века пред Христа. Многу е важно да се каже дека историјата за кукли за деца е само малку постара од еден и пол век (се појавува во 60-тите години од 19 век). Низ вековите претставата со кукли, всушност, била многу сериозна работа и била за секого. Постојат сведоштва дека кралските кругови на Франција присуствувале и го сакале токму овој вид театарски израз. И Шекспир уште од дете на 6-7-годишна возраст гледал токму вакви изведби. За жал, тој не се занимавал со овој вид уметност бидејќи во Англија куклата посериозно се користи кон крајот на 16 и почетокот на 17 век. Во прво време таму се користеле во изведби претежно од комедијантски карактер, за потоа да се прават и “сериозни# проекти. Кукларството во Европа се шири најпрвин од Холандија, па потоа во Германија, па оттаму, логично, продолжува традицијата и во Полска.

За спецификата на ваквиот вид театар Вазикел вели:
– Интересно е што динамиката и дејствието во претставите со кукли е многу побрза и пожестока од вербалните живи претстави. Ваквите изведби се лишени од долги монолози, кои не се интересни. Оттаму, се почесто почнале да се прават комбинирани претстави, па така веќе во 18 век се комбинирале дејствија со живи актери и кукли кои биле водени исто така од актери, но врвни познавачи на овој театарски занает. Од денешен ракурс гледано кукларството го има предзнакот на уметност за деца, но тоа не е така во Европа и светот…

Постојат многу сериозни проекти и театри кои се занимаваат како со митови и легенди, така и со модернистичкото гледање на светот, а сето тоа преку куклата. Во светот, а во Европа особено, има стотици театри, некои дури и се под капата на државата, некои приватни, некои под покровителство на европските градови. Во Полска има десетици вакви театри, кои функционираат одлично и кои имаат своја публика.

Бидејќи кај нас, за волја на вистината, ваквиот тип на претстави (освен пред 50-ина години) речиси го нема, освен во претставите на Театарот за деца и младинци и една претстава во поново време во Кумановскиот театар, го запрашавме Марек Вазикел како да се дојде до поцврста комуникација, односно размена на искуства со Европа и светот:

– Тоа е многу лесно можно, само кај вас да постои заинтересираност за многуте фестивали, форуми, симпозиуми, кои се одржуваат на годишно ниво речиси низ цела средна Европа. Во денешната ера на интернет-комуникацијата тоа е лесно остварливо. Треба само да се има волја и интерес. За жал, јас сум бил учесник на многу вакви настани, но не сум сретнал досега човек од вашата земја кој за занимава или се интересира за овој тип уметност. Ви велам, треба само да се има волја и да се погледне надвор од границите и се е достапно и допирливо. Само така ќе може да го заживеете кукларството кај вас.

Борче ГРОЗДАНОВ

Актерите се мои соборци!

 

ИНТЕРВЈУ СО АЛЕКСАНДАР МОРФОВ, СВЕТСКИ ПОЗНАТО РЕЖИСЕРСКО ИМЕ

Бидејќи и самиот сум актер, отсекогаш тоа за мене било голема внатрешна борба, да докажам дека тие во ниеден момент не треба и не се робови, бидејќи според моето мислење тие се мои соборци. Ние заедно се работиме, заедно сме инволвирани во една идеја. Ако актерот ја изгуби својата позиција на сцената во смисла на оставање на личен печат, тогаш и неговата ролја ќе биде посредувачка, губејќи ја својата јачина. Ако актерите не можат да ме разберат, не сочувствуваат со мене или не ме поддржуваат во тоа што го работиме, тогаш значи дека не сме успеале. По мое видување, актерот треба да се движи помеѓу Брехтовата замисла за театарот во политичкиот контекст, и изразот по Станиславски, вели Морфов за релацијата актер-режисер

Може ли театарот да ја победи глупоста?

Морфов: Мислам дека не може, но наше е да се обидеме да го сториме тоа и со самата усилба, всушност, треба да создадеме една позитивна енергија, барем за луѓето внатре во театарот, односно за тие кои го сакаат театарот. Работата е во тоа да тргнеме малку по малку или чекор по чекор, да се бориме, за да ја разобличиме глупоста. Многу луѓе кои имаат многу малку допирна точка со театарот, но сепак гледале претстава полека, но и сигурно, од сликата – идеја, ја менуваат и перцепцијата за светот околу себе. Во таа смисла горд сум што за време на оваа моја речиси тридецениска работа во театарот се менувале неколку поколенија кои ги гледале моите претстави. Кога некој ќе се зарази со тој вирус, неминовно е да го пренесе и на своите деца и внуци. Театарот во најпозитивна смисла може да биде голема зараза …

А можеме ли барем за миг, да се извлечеме од нашето нималку розово секојдневие? Дали е тоа можно преку размислата дека таа слика, или зараза е виситинита, можеме да го примениме вирусот на убавото, во секојдневието?

Морфов: Секогаш како свесно битие кон Театарот пристапувам како кон нешто што мора да отслика актуелниот опшествено-политички контекст. Многу одамна работев една или две претстави кои го немаат овој контекст, односно кои се по принципот “театар за театарот#… Напросто, во овој миг не можам да најдам пиеса во која ги нема темите кои не болат. Тоа не мора да е чисто политички театар, но во себе мора да ја содржи чистата човечка и човечна позииција. Тоа значи дека сакам и се занимавам со чистите нормални луѓе, кои се надвор од валканата политика. Ме радува фактот што колку и да звучи нескромно, многу луѓе доаѓаат на моите претстави ширум светот и го разбираат она што сакам да го кажам, од мој уметнички и естески агол. Тоа би значело дека имам многу блиски луѓе по дух. Со многу од нив по претставите разговарам, се допишувам, дебатирам и тие најчесто ми сведочат и посочуваат дека моите претстави ги тераат на размислување долго време по виденото сценско дејствие. Токму тоа е и нашата борба против тоа секојдневие, за кое ме прашуваш. Не можам да гледам театар, кој не зазема една ваква позиција. Има една мисла на Брехт која секогаш ме турка напред, а гласи – “Ако дојдат црни денови, дали ќе се пее тогаш? Да! Тогаш ќе живеам и пеам во црни денови”. Ова би значело дека ние сме должни да говориме отворено за се што ни се случува, без разлика дали сме уметници или обични луѓе.

Во вашиот режисерски ракопис, судејќи според претставите кои досега сте ги работеле, можете ли да ни кажете колку борбата на Еросот и Танатосот остава трага врз неретко кревкото емотивно актерско битие и колку актерот на сцената е роб на режисерската идеја?

Морфов: Бидејќи и самиот сум актер, отсекогаш тоа за мене било голема внатрешна борба, да докажам дека тие во ниеден момент не треба и не се робови, бидејќи според моето мислење тие се мои соборци. Ние заедно се работиме, заедно сме инволвирани во една идеја. Ако актерот ја изгуби својата позиција на сцената во смисла на оставање на личен печат, тогаш и неговата ролја ќе биде посредувачка, губејќи ја својата јачина. Ако актерите не можат да ме разберат, не сочувствуваат со мене или не ме поддржуваат во тоа што го работиме, тогаш значи дека не сме успеале. По мое видување актерот треба да се движи помеѓу Брехтовата замсила за театарот во политичкиот контекст, и изразот по Станиславски. Ако почувствувам дека актерот не го чувствува тоа, односно не е целосно предаден на тоа што го работи, тогаш не ми преостанува ништо друго, освен да се откажам од таквиот актер. Тие кои играат само за да бидат присутни, или поточно оние на кои не им е битно што и зошто играат, едноставно, не ме интересираат. Среќа моја е што имам префинето чувство да го распознаам тоа кај таквите актери.

Се случи ли во Животот е прекрасен, нешто слично?
Морфов: Пред да го направам кастингот, имав средби и разговарав со десетици актери, и ги одбрав оние за кои мислев дека се мои соборци и со кои може да направиме нешто убаво. Имаше и многу познати актери каде почувствував дека егото преовладува, кај кои веднаш почувствував дека нема да имаме заеднички јазик, тие, секако, ги елиминирав. А за Еросот и Танатосот… Тоа двојство едноставно мора да постои во актерот, но не по дефиниција, туку во неговата внатрешност, но таквите актери се вистинска реткост. За жал, повеќемина од нив немаат ниту идеја што може да е, и уште повеќе да донесе тоа двојство во нивната креација. Тоа од друга страна е како да барате бор кој не можете да го видите од шумата. Од друга страна внатрешната борба, на Еросот и Танатосот може да донесе до длабоки несакани последици, како што се лудилото или самоубиството. Таа релација знае да го држи актерот во бесознание, или за шија, кон сценскиот простор и време. Во Никола (Ристановски н.з.) го пронајдов тоа двојство, и за тоа го избрав да го игра Подсекањиков, а мал проблем беше од него да ја извадам мекоста и комичниот нерв, кој бездруго, го поседува. Успеавме во тоа, а додека пак кај другите ја копав нивната длабочина…

Во оваа смисла колку сте задоволни од сработеното во МНТ?
Морфов: Ова ќе го ислустрирам со една реченица – Ова е тимот или трупата со која повторно сакам да работам.

Можете ли да направите споредба помеѓу македонскиорт актер и некој од Европа и Светот, односно која е неговата позиција?
Морфов: Добриот актер е добар секаде. Навистина не гледам никаква разлика, особено не географска, а ако веќе можам да направам споредба тогаш ќе кажам дека овдешните актери ги преплавува емоцијата, додека на запад и север повеќе работат со рациото. Ако овде имам проблем да ја канализирам на некој начин претераната емоција, тогаш во Шведска на пример, ми се потребни десетина проби за да ја извадам потребната емоција од Медеја на пример… Значи, да резимираме, оној актер или уметник кој ќе успее да биде добар давајќи се од себе, бидејќи во крајна линија тоа му е функцијата, тогаш значи дека успеал и тој, а и јас со него. Резултатот на таквата посветеност речиси секогаш е добра претстава.

Борче Грозданов
Фото: С.Плавевски

Со Александра ПАВЛОВА, актерка

Животот е нерешлива енигма, а Театарот негово огледало

 

1. ЗА СЕБЕ:    непоправлив оптимист
2 . ЗА ЉУБОВТА:     двигател на животот
3. ЗА ЖИВОТОТ:      животот е нерешлива енигма.. претстава со најголем број на актери    🙂
4. ЗА ТЕАТАРОТ:   огледало на животот, обид да се дојде до вистината. Начин на живот, не професија
5. ЗА ДОБРОТО:   сè најдобро    🙂
6. ЗА ЗЛОТО:      потенцијално добро
7. ЗА (НЕ)ПРИЈАТЕЛИТЕ    сеуште неоткриени пријатели
А, ПРИЈАТЕЛИТЕ         браќа и сестри од други родители
8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ :     да се искорени под итно!    🙂
9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА:      духот на театарот
10. ЗА КОЛЕГИТЕ:        втора фамилија
11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ:     идни одиграни улоги:)
12 . ЗА ИДЕЈАТА:    мајка на креативноста
13. ЗА СОНОТ:          живот во друга димензија
14. ЗА ЈАВЕТО:         проекција на нашите мисли
15. ЗА ВИНОТО:       во виното е вистината само за оние кои не умеат да ја најдат на друго место
16. ЗА КРАЈ:              крајот е само нов почеток  🙂

Со Анкица БЕНИНОВА, актерка.

Јавето – враќање во грубата стварност

  1. ЗА СЕБЕ: Амбициозна, посветена, перфекционист.
  2. ЗА ЉУБОВТА: Љубовта е делодсечијживот. Безљубов е истокако и данепостоиме
  1. ЗА ЖИВОТОТ: Животот е филозофија! Убав, тежокнопонекогаш и несватлив
  2. ЗА ТЕАТАРОТ: Имагинарен бесконечен свет во кој главен суд има публиката.
  3. ЗА ДОБРОТО: Доброто е нештокое секој треба да се обиде да го разбуди во себе.
  4. ЗА ЗЛОТО: Злото е нешто кое секој мора во себе да го убие.
  5. ЗА (НЕ)ПРИЈАТЕЛИТЕ: Мислам дека ги немам, но ако постојат им го посакувам секое добро.

 – А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? Во изобилие ги имам и се мое богатство!

  1. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ :Ги одделувам професионалното и приватното, и се трудам во двете нешта да бидам своја.
  2. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА: Ако ме прашувате за реалната прашина, ќе кажам само алергија. хаха
  3. ЗА КОЛЕГИТЕ: Колективнио ттеатарски чин е просто невозможен без колеги со силни индивидуи.
  4. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ: Ги има многу затоа што сум на почеток на мојата актерска кариера.

12 . ЗА ИДЕЈАТА : Идејата е стремеж за остварување животни цели.

  1. ЗА СОНОТ: Миг од кој многу често не сакаме да се одделиме.
  2. ЗА ЈАВЕТО: Враќање во грубата стварност.

 

  1. ЗА ВИНОТО: Вино! Како онаа “ Во виното е вистината”?
  2. 16. ЗА КРАЈ: Ве поздравувам и ви посакувам безброј читатели.

Горчин го играв со 40 степени температура!

И ПОКРАЈ ПЕТТЕ ДЕЦЕНИИ, ИСКУСТВОТО НЕ ГО НАПРАВИ МИТЕ ГРОЗДАНОВ ИМУН ОД СТРЕС

“Се сеќавам дека непосредно пред премиерата на “Скок преку кожата” во која гоиграв главниот лик Горчин добив јака температура, па морав и генералката и премиерата да ги одиграм со “вриеж” од 40 степени!”, вели Мите Грозданов

Актерот Мите Грозданов, кој и покрај официјалното пензионирање се уште е присутен на сцената, а во своето речиси петдецениско искуство немал многу директни пехови и повреди на сцената, но затоа играл со температура, во прединфарктна состојба, упаѓал наместо повредените колеги, и сето тоа за да “не трпи театарот”, како што вели самиот тој.

– Се сеќавам дека непосредно пред премиерата на “Скок преку кожа” во која го играв главниот лик Горчин во Струмичкиот театар добив, јака температура, па морав и генералката и премиерата да ги одиграм со “вриеж” од 40 степени! Ги истерав двете претстави на нога, како што знам и умеам, па потоа следуваа и инјекции и апчиња, средувања… Во претставата “Пеликатник”, исто така, во Струмица во завршната сцена почуствував трпнење на левата рака, но бидејќи во таа сцена не бев активен, само стоев во позадината, си реков – нека помине сцената, па ќе видам што ќе правам! Кога по претставата ме однесоа во струмичката болница ми рекоа дека сум имал прединфарктна состојба и ако сум чекал само уште половина час, можело сешто да се случи…”, раскажува Грозданов.

Единствен пех на сцената на матичниот Драмски театар е во претставата “Незадржливиот подем и падот на Артуро Уи” каде Грозданов ја играл главната ролја, односно Хитлер, во една сцена излегувајќи во мракот не видел еден сандак “паркиран” меѓу реквизитите зад сцената.

– Го закачив “здраво”, морав цела претстава да ја приведам кон крај кривејќи. За среќа, немав некои поголеми последици, дополнува Мите.

Во Драмскиот театар за само 48 часа упаднал во ролјата на Луков, главен лик во “Црнила” од Коле Чашуле, бидејќи Петар Темелковски претходно си го повредил вратот и не можел да игра, а претставата требало да ја гледа фестивалскиот селектор за фестивалот Стеријино позорје.

– Претставата се одигра, селекторот ја виде, а јас ја добив за мене најдрагата награда во животот – признание од колегите од мојот Драмски преточено во една вонредна плата! – се пофали бардот Мите Грозданов.

Ни гипсот ништо не ми може!

ЕДНА ПОВРЕДА КАКО ПОВОД

Гораст Цветковски: Ни гипсот ништо не ми може!

Од десетиците ролји речиси сите впечатливи по својата специфичност Гораст, сепак, одбра да ни раскаже едно негово не скопско, не матично, односно битолско патешествие – како скршил зглоб и како играл повреден. Заклучокот му е – Да е жив и здрав Митката (докторот) и како ли не го послушав… ГЛУП!

 

Насловната реченица е премногу строго определена, но сепак, сублиматно (иако изведена) го исцртува профилот на актерот Гораст Цветковски и неговиот (не само) професионален инает кога се работи за она што на актерите, но и на она што на актерите им е најмило – премиерата!

Од десетиците ролји речиси сите впечатливи по својата специфичност Гораст сепак одбра да ни раскаже едно негово не скопско, не матично, односно битолско патешествие:

Во 2010 година режисерот Јован Ристовски ме покани да гостувам во неговата претстава “Градината„ во Битолски театар. Се беше во ред (нормално, со сите театарски барикади за време на секој процес на правење на претстава) додека на 10 дена пред премиера јас не го скршив левиот скочен зглоб. И нормално, штаки од реквизита, дирекно на лекар, снимање и одма гипсирање. Докторот (Митката од Битола) “со пиштол” ми забрани да се движам еден месец, па да дојдам на контрола, па после ќе видиме… Арно ама, како и што бива за секој актер, нели, театарот е најважната работа на светот и ништо не е поважно од тоа да излезе премиерата… Ма какво здравје, каква повреда,… НЕМА! Премиерата мора да излезе.
И така, додека ми го ставаа гипсот, намерно го мрдав зглобот за кога гипсот ќе се стврдне да можам да се движам… и така бидна. Првите два дена офкање и болки, а после тоа на проби. Згора на се на 3 дена пред премиера, со гипсот ја играв претставата “Суд„ на Охридско лето, па назад во Битола.
Премиерата помина одлично, режисерот беше задоволен, публиката пресреќна, а денеска една од малкуте работи што останаа од тоа лето е константната болка која ме потсетува на – здравјето, пред се! Да е жив и здрав Митката и како ли не го послушав… ГЛУП!