TЕАТАРОТ КАКО МАСОВНА И ЕЛИТНА КУЛТУРА

 

Тихомир Стојановски

  1. КУЛТУРОЛОШКИ ФЕНОМЕН НА ТЕАТАРОТ

Но, ајде да размислиме повторно за верата. Во театарот често барајќи пат до совладување на сценската задача, улогата која сме ја добиле за подготовка на сцената, самото искуство и самиот живот нé тера да појдеме вон сцената и да набљудуваме. На некој начин нé тера да излеземе од сцената и да влеземе во самиот живот. Да се сретнеме со него. Да црпиме сознанија и искуства од реалниот живот. Често ги набљудуваме децата. Не знам дали некогаш сте забележале што е посебно во играњето на децата. Кога ќе влезат длабоко и ќе се занесат во некоја игра погледнете во нив внимателно, загледајте се во нивните очи, во нивите дејства и посветеност и сигурен сум дека ќе забележите дека тие веруваат во нивната игра. Но, тоа не е обично, ординарно верување. Се работи за чин на голема вера. За верба. Тие веруваат во секое делче од нивната игра, длабоко веруваат во дејствијата, веруваат дека за време на играта сé е можно, едноставно се работи за чин на голема верба. Ние луѓето од театарот, и не само од него, би можеле да научиме многу од нив за таа ВЕРБА. За вербата. Заклучивме дека театарот не е можен без верба. Барем неговото создавање и родение. Или неговиот почеток.

Но, да видиме што велат за зборот вера или како што меѓународно е познат како религија – “религио онис ф.”, заведен како латински збор во “Речник латинско-српско-хрватски”27

Театар „Мастерскаја П. Фоменко”, Москва

 

Театарот Мастерскаја П. Фоменко” е формиран во 1993 година, а неговото име дојде оттаму што секоја класа на студенти при Државниот институт за театарска уметност (ГИТИС) во Москва се нарекува ‘мастерскаја’ (во буквален превод ‘работилница’), па бидејќи студентите на професорот Пјотр Фоменко останаа заедно и по дипломирањето, ова име  стана – и име на театарот. Денеска, „Мастерскаја П. Фоменко” е еден од омилените театри на московската публика, а претставите во продукција на театарот во многу наврати освојуваа престижни театарски награди во Русија меѓу кои, покрај Златната маска, и наградите: Станиславски, Кристалниот Турандот,  Чаика, Хит на Сезоната, Златен витез и други, како и низа награди и признанија на многубројни меѓународни фестивали.

Театарот „Мастерскаја П. Фоменко” е креиран со  mayoral decree под водство на Пјотр Фоменко во 1993, но историјата на Фоменковците започнува во Јули 1988, кога Пјотр Фоменко ја избра неговата втора класа на студенти по театарска режија на Руската театарска академија (ГИТИС).

Претставите во продукција на театарот беа поставувани не само од уметничкиот директор, туку и од многу други режисери како Сергеј Женовач, Евгениј Каменкович, Иван Поповски и Николај Дручек. Театарот редовно прима нови студенти: во моментов театарот вклучува три генерации на „Фоменковци”. Во 2007г. Театарот регрутираше група актери и режисери кои сакаа да  ја продолжат својата професионална обука со Пјотр Фоменко. По овој тригодишен дипломски курс многу учесници се приклучија во театарот. Тие учествуваат во претставите на тековниот репертоар и се вклучени во создавањето на нови претстави.

Во голем дел од своите рани години, на театарот му недостигаше дом. Во 2000 година тој конечно се пресели во реновираниот простор кој претходно му припаѓаше на Киното Киев. Неколку години подоцна, московското градско собрание изгради нова зграда за театарот „Мастерскаја П. Фоменко” која располагаше со сите модерни технички можности. Новиот простор беше отворен во јануари 2008 со премиерата на Фоменковата режија на „Мома без мираз” од Александар Островски.

Пет продукции му претходеа на официјалното формирање на театарот. Тоа беа: Дванаесеттата ноќ од Шекспир, во режија на Евгениј Каменкович; Редот на Свети Владимир, Третиот клас од Николај Гогољ, во режија на Сергеј Женовач; Авантура од Марина Цветаева, во режија на Иван Поповски, Волци и овци од  Александар Островски, во режија на Пјотр Фоменко; и Врева и бес од Вилијам Фокнер во режија на Сергеј Женовач.

Со овие студентски продукции порасна театарот „Мастерскаја П. Фоменко”. Само една од овие претстави е сé уште на репертоарот (Волци и овци) и е сé уште омилена кај публиката. По премиерата во Мај 1992, таа до сега е 20 години на сцената.

Актуелниот репертоар на театарот е составен главно од претстави кои беа поставени во последните години.

Пјотр Наумович Фоменко

Fomenko.png
Роден Пјотр Наумович Фоменко

13 Јули 1932 во Моска

Починал Август 9, 2012 (на 80)
Москава, Русија.
Дејност  Театарски режисер, филмски режисер, театраски профрсор
Активни години 1958—2012

Пјотр Наумович Фоменко (руски: Пeтр Наумович Фоменко, 13 јули 1932, Москва – 9 август 2012 година, Москва) беше советски и руски режисер, држел работилници во московски театар ‘Петр Фоменко‘ .

Создадени се 60 продукции во театри во Москва, Санкт Петербург, Тбилиси, Вроцлав, Салцбург и Париз.Карактеристичен начин на режисерот Фоменко е имагинативно и парадоксално размислување, градење на перформанси базирани на принципот на иронично споредување на спротивставени епизоди; неговите дела се живописно театарски и музички се различни, брилијантни, со богат актерски ансамбли.

Во голем број на продукции од доцните 1970-ти – раните 1980-ти, Фоменко експериментирал во жанрот на трагична гротеска.

Телевизиските продукции кој тој ги работел се необични допираат во длабочината на психологијата, со строго придржување кон идејата која е авторск и има својствен стилот

Во 2000 година предава на Парискиот конзерваториум, а потоа настапи на Комеди Француза (2003).

Во 2001 година ги објави последните ученици. Во 2003 година го напушти одделот за режија на РАТИ (ГИТИС), а официјалната ја напушти театарската педагогија, во која има дадено повеќе од 20 години живот. Меѓу учениците, режисерите Фоменко Сергеј Женовач, Иван Поповски, Олег Рябкин, Елена Невежина, Владимир Епифанцев, Миндаугас Карбаускис, Сергеј Пускпелис, Алексеј Бураго, Николај Дручек, актерите Игор Уголников, Галина Тјунина, сестрите Полина и Ксенија Кутепова, Мадлен Джабраилова, Полина Агуреева, Андреј Казаков, Кирил Пирогов, Илија Любимов, Евгениј Цыганов.

Тој починал во Москва. На 9 август 2012 година. Погребан на 13 август, Ваганковски гробишта.

„Волшебникот од Оз“ – Л. Френк Баум

 

„Волшебникот од Оз“ (Wizard of Oz) е американски филм на режисерот Виктор Флеминг од 1939 година, правен по книгата на Л. Френк Баум, кој раскажува за Дороти Гејл и нејзиниот пат до Оз, каде што треба да го најде познатиот волшебник, за тој да ѝ помогне да си го најде патот за дома.

„Волшебникот од Оз
The Wizard of Oz“
Wizard oz movieposter.jpg      

Постер за кино-претставата
Режисер Виктор Флеминг
Без препишана заслуга: Мервин Лирој , Ричард Торп
Кинг Видор
Продуцент Мервин Лирој, Артур Фрид
Сценарист Ноел Ленгли, Флоренс Риерсон, Едгар Алан Вулф
Л. Франк Баум роман
Настапуваат  Џуди Гарланд – Дороти Гејл,  Френк Морган – Проф. Марвел, Реј Болгер – Плашилото, Берт Лар – Лавот, Џек ХејлиБили Бурк 
Музика Херберт Стотхарт, 
Песни: Xаролд Арлен, Јип Харбург
Кинематографија Херолд Росон
Дистрибутер Metro-Goldwyn-Mayer(почетен)
Warner Bros. и Turner Entertainment(моментален)
Премиера август 12 1939

Постои верзија на овој филм од 1925, на режисерот Лери Семон. Оваа верзија на „Волшебникот од Оз“ има посебно место во историјата на филмот, заради неговата гламурозност.

Во книгата „Волшебникот од Оз“ се раскажуваат приказните на неколкуте ликови кои започнуваат едно необично патување, водени од својот недостаток и барајќи надеж за негово остварување, длабоко во себе носејќи ја желбата истиот да го престорат во сопствена предност. Но, дали е поважна целта или самото патување е едно од прашањата кои Ве засегнува, читајќи ја ова книга, како и тоа дали само во нас може да се пронајде сето она што го бараме од другите.

Најсложените прашања во оваа книга се одговараат на едноставен начин, со што таа се здобива со саркастична нијанса, во која може да се ужива „патувајќи“ заедно со ова необично, но многу забавно друштво.

Во Македонија е можеби една од најиграните претстави како во

Театарот за деца и младинци во Скопје, така и во другите театри низ земјава,

 

 

 

 Куманово Прилеп,

а во мометов се прави  “ Волшебникот од Оз “ и во Влешкиот театар. Поставките се најчесто за малите деца, но секако тоа треба да го погледаат сите оние кои се чувствуваат така.

Катерина Шектанска Лаковски актерка

 

Во прво лице

ПРИЈАТЕЛИТЕ – Глумци, со или без дипломи, со конкуренција за Оскар!

1. ЗА СЕБЕ – Премногу реална ( што боли ). Со краток фитиљ, љута, коректна, работлива, мрази неправда и бурно реагира на неа. Мрази кога ја лажат, а уште повеќе кога гледа дека мислат дека успеале во тоа. Негативна никогаш, ама ете, успеваат понекогаш.

2 . ЗА ЉУБОВТА: Без неа ништо. Љубвта со пари не се купува, таа се заслужува. А за сите на кои им смета вистинскаат и искрена љубов, сите кои пробуваат да го уништат она единствено вредно за кое се живее. За сите кои се мешаат во вистинска љубов, местото не ви е таму.

– Животот ќе ви плати и врати

– Од Господ гледам не се плашиите, неверници сте, ама и Тој не ќе ви остане должен

п.с. Ама ни јас!

3. ЗА ЖИВОТОТ: Треба да се живее и да се истрпи ( женски ) секој удар кој што го носи со себе. Гордо и исправено, само ако живеете исправно. Во спротивно … вие се знаете.

4. ЗА ТЕАТАРОТ: Не знам ништо, иако сум израсната во него. Така сакаа да биде. Дали им успеа времето ќе покаже?

5. ЗА ДОБРОТО – Веќе го нема…

6. ЗА ЗЛОТО – Насекаде околу нас. Претворено ов човечки лик

7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ – Ги имало и ќе ги има. И што со тоа, сами си прават лошо на себе. Труејќи се со зло, смрдат од далеку.

– А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? – Незнам колку се веќе вистински, сите се станати глумци, со или без дипломи. Голема конкуренција за Оскар, да не речам, за “ Војдан Чернодрински “

8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ – Одговорив погоре.

9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА – За неа, реално, не бев свесна, додека не ми ја дијагностицираа, “ астма “ хахах Се шалам, ама и не! Волшебно во секој случај, ја дишам откако сум родена, а реално од својата 9 година.

10. ЗА КОЛЕГИТЕ – Несакајќи одговорив погоре.

11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ – Ги има многу, и ќе ги има. Да не се пвторувам..

12 . ЗА ИДЕЈАТА – Сакаат да ја поништат да ја направат невредна, да ја снема! Но, секогаш ќе постои. Битна е само храброст, за реализација.

13. ЗА СОНОТ – Го сонувам

14. ЗА ЈАВЕТО – Го живеам, ама сакам да е поинакво

15. ЗА ВИНОТО – Ретко. Знам некогаш да се напијам. Повеќе го користам во афоризам, отколку што го користам за пиење. Сепак, црвеното нема рок на траење.

16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО – Алка без која никогаш целото не е се. Нешто што ми е најважно и на прво место. Нешто за што се борам, и ќе продолжам да се борам, да опстои и да остане цело.

17. ЗА КРАЈ – Што не е дојден. хахахах

За Балетот – Моја прва Љубов, нешто што ќе остане засекогаш во моето срце. Нешто во што бев сигурна дека сум добра, и нешто што не го остварив како моја најголема желба. Но, успеав да докажам дека балетот и глумата се една нераскинлива нишка. Не можат едно без друго, едното го надополнува другото. Ете други успеаја, јас не.

Срѓан Јаниќијевиќ – режисер

 

Во прво лице

ЖИВОТОТ МОРА ДА Е СЛОБОДЕН…

ЗА СЕБE

Секогаш може подобро. Подобар во работата. Подобар кон луѓето. Да се обидеш да го направиш подобро општеството. Да изнаоѓаш нови начини и форми да се подобриш себе и околината. Ако не се трудиш да бидеш подобар, која е поентата?

 ЗА ЉУБОВТА:

Дрога. Навлекува и не можеш да живееш без неа. Не знам ни колку е здрава.

ЗА ЖИВОТОТ:

Каков е, или каков сакам да биде? Знае да биде досаден, рутински, неинвентивен, затворен во чаурата на ирационални стравови кои станале веќе систем, со кој мора да се бориш. Се борам да биде слободен. Животот мора да е слободен и исполнет со убави работи.

ЗА ТЕАТАРОТ:

Храм на моралот од грчката античка трагедија (па и комедија) до денес. Храм во кој се преиспитува етичкиот проблем на Едип, Медеа, Хамлет, ликовите на Брехт, состојбата на духот кај Бекет итн. тоа е храм кој е супериорен и во однос на науката и философијата, а да не зборувам за религиозните догми, кои, ако се огледаат во него, изгледаат наивно и смешно.

ЗА ДОБРОТО

Слобода. Тоа е врвот на доброто. Слобода која не поробува туѓа слобода. Тоа е добро.

ЗА ЗЛОТО

Обратно од горе наведеното. Било која форма на ропство и пресија.

ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ

Немам однос. Не мислам дека сум имал непријатели. Сигурно постојат луѓе на кои не сум им бил мил. Но не сум почувствувал непријателство.

 – А, ПРИЈАТЕЛИТЕ?

Мора да е двострано. Пријателите мора да знаат дека секогаш ќе бидам тука за нив, кога ќе им требам. Но, истото го очекувам и од нив. Ако некогаш не било двострано сум укажал на тоа. Ако и покрај тоа не се сменило ништо, тогаш едноставно се оддалечувам.

ЗА ВО ЖИВОТОТ

Не го разбирам баш прашањево. Можеби е до мене.

ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА

Бев алергичен на неа едно време. Се исфрлав. Добро е да се подзачисти од време на време. Дома сакаме прашина, или ја чистиме?

ЗА КОЛЕГИТЕ

Имам многу колеги, главно уметници. Но она што ме ужаснува кај некои од нив, е што како уметници имаат потреба од авторитет. Тоа за мене е ужас. Уметник и авторитет. Сува вода. Светло тегет.

ЗА НЕНАПРАВЕНИТЕ ПРЕТСТАВИ

Имаше една таква. И се разболев од некои сипаници што се прележуваат кога си дете. Тогаш сфатив дека не сум ја поставил, зошто прележував детски болести.

 ЗА ИДЕАТА

Идеата е мотор на чувството. Какво и да е, идеата е артикулација и мотор за она што те боли или возбудува. После таа преминува во нешто друго, но тоа не е прашањето.

ЗА СОНОТ

Не го мистифицирам. Тоа е психолошка состојба на оној што сонува. Во него има многу тајни и трауми, кои не сакаме да си ги признаеме, но тоа е најстрашното нешто, зошто е многу важно да се видиме себе си самите, соголени во својата вистина. Ако ова не го правиме тогаш или стагнираме или назадуваме. Мора секогаш да се преиспитуваме до кај сме. Сонот е добар лакмус за тоа.

ЗА ЈАВЕТО

Да го исполнуваш со убави работи колку што можеш околу себе и со тоа да и пркосиш на грдата реалност која сака да вкалупи, “стави во колосек” и да ти ја одземе слободата, претворајќи те во послушна единка.

 ЗА ВИНОТО

Едно време го сакав. Сега ми прави некоја непријатност. Ме вознемирува.

ЗА СЕМЕЈСТВОТО

Кога и да погледнам, убаво е. Нестварно. Како на филм.

ЗА КРАЈ

Продолжува 🙂

Никола Ристановски ја доби 48 награда, овојпат за улогата на Иванов

 

На 25. Меѓународен театарски фестивал на класици “Вршачка театарска есен”, Р. Србија, актерот Никола Ристановски ја доби наградата најдобар актер за улогата Иванов во истомената претстава, продуцирана од Народно позориште Белград.

За Ристановски ова е 48 награда.

Стручното жири, во состав: Слободан Савиќ/претседател на жирито и театарски критичар, Душан Белача/писател и театарскиот режисер Александар Швабиќ, едногласно ја донесе одлуката наградата за најдобар актер да се додели на Никола Ристановски.

Честитки за актерот кој неуморно и маестрално ја реализира секоја театарска, сериска и филмска улога.

 

ПРЕКРАСНО ТЕАТАРСКО ДОЖИВУВАЊЕ ВО ПРЕДВОРЈЕТО НА СВ. СОФИЈА

Руските врски – опасно добри!

Приказната за љубовта како вечна тема на борба помеѓу половите пропратена со разочарување, болка, изневера и себеуништување, ни ја доловија плејадата извонредни руски актери од Вера Комисаржевскаја со суптилната режисерска палка на нашиот Дејан Пројковски, нудејќи ни уште едно фантастично театарско искуство на 55. Охридско лето

Приказната за љубовта како вечна тема на борба помеѓу половите но и за доказ на индивидуалните афинитети да знаеш да љубиш, знае да биде понекогаш монотона, без перспективна, жестоко-патетична, со оксиморонски привид дека нешто се случува. Но, ако оваа приказна и дефиниција ја завртите со сета жестокост кон тоа како индивидуалните перформанси стануваат жестоко чудовишни и енергични атрибути на сопственото поимање на љубовта и на тоа што значи да љубиш, тогаш се добива грандиозно дело преку кое ја осознаваме сета “опасност“ на добрата игра со и за Еросот и Танатосот на Душата…

Вакво нешто имавме можност да видиме преку “Опасни врски” на театарот “Вера Комисаржевскаја” од Санкт Петербург, Русија, завчера во предворјето на Св. Софија, во закрилата од светлините на нашиот езерски град Охрид…

Дека големата руска душа и кога пати умее да се спои со било кој дел од светот доказ беше и душевниот призвук и контакт со публиката на мајсторите на актерската игра Евгенија Игумнова како маркизата Де Мертеј и Владимир Крилов како виконт Де Валмонт кои всушност беа предводниците во играта на уште десетмина маестрални руски актери кои ја овоплотиле во прекрасно доживување режијата на нашиот Дејан Пројковски.

Неговата приказна не е лишена од класичното, од извонредно водениот развој на дејствието но и од физичкиот танцов театар кој беше извонредна прислуга на врзивното ткиво помеѓу страста, разочарувањето, болката од изневерата и себе уништувањето.

За тоа оваа уметничка плејада надополнета со македонскиот авторски тим Валентин Светозарев (сцена), Благој Мицевски (костими), и Горан Трајковски (музика) и сценските движења на Елена Прокопева ни понудија доказ дека светот и уметничкиот век ја имаат и Македонија за своја.

Борче ГРОЗДАНОВ

ПОВЕЌЕ ОД ИНТЕРЕСНА ПОСТАНОВКА ВО ДРАМСКИ

За трагичарот Еврипид и сонот на неговите Ифигении…

Сите цивилизациски патишта, па и оние на Еврипид, стасуваат, се вкрстуваат, а некои и, за жал, завршуваат во срцето на светот – Македонија

Сите цивилизациски патишта, па и оние на Еврипид, стасуваат, се вкрстуваат, а некои, за жал, завршуваат… во срцето на светот – Македонија!. Особено ако трагичарот по 2400 години се осмели да ја побара жртвата Ифигенија, за која тој сведочеше со креда на камен… и ја бараше во и околу Македонија. .. ја бараше овде, на овие небиднини, но и во Албанија, Бугарија, Грција, Турција, Србија и Црна Гора… и сите беа погубени, со устата распеана за јунакот, чедото, милото, смртта, занесени по трагата на јунаштвото, занесени на патот на Гордоста…

За сето тоа ни раскажа, ни прикажа, ни покажа и докажа, режисерот-наратор Владо Цветановски, земајќи ја како тло пиесата на Јордан Плевнеш “Архелаос или Еврипид се враќа на Балканот”, сликајќи претстава која допре до суптилноста, до душата… преку песната, играта и зборот…

А за тоа се да се сотвори “виновни” се седумте Ифигении: Валдета Исмаили, (Албанка), Калина Наумовска (Бугарка), Трајанка Илиева-Таци (Турчинка), Гордана Ендровска (Црногорка), Катерина Аневска (Гркинка), Маја Вељковиќ-Пановска (Србинка) и Билјана Беличанец – Алексиќ (Македонка), кои, секоја за себе, а сепак во Едно, сплотија убава приказна… Тие сите беа чеда на Еврипид – Рубенс Муратовски, кој беше столбот во нарацијата потпрен на трудот на Помошникот историчар – Игор Ангелов, а сите тие заокружени од воведничарот Жарко Димовски…
Сите тие, заедно со костимите на Елена Дончева, сцената на Владо Ѓорески-Рафик, музиката на Константин Плевнеш и звучниот дизајн на Валентин Скендеровски, исплетоа сказна во Драмски, која вреди да се види.

(Б.Г.)

Алан Форд и група ТНТ во Прилеп

 „Алан Форд и група ТНТ во Тотална измама“ – нова претстава на „Театарска работилница Прилеп“

Во изведба на „Театарска работилница Прилеп“ синоќа во народниот театар „Војдан Чернодрински“ беше прикажана претставата „Алан Форд и група ТНТ во Тотална измама“. Идејата за претставата започнала уште пред неколку години во Загреб. Режисерот Игор Трпчески таму пронашол работна верзија на текстот во драматизација на Дарио Харијачек. Текстот бил преведен и оваа година добиле средства од Министерството за култура за реализација на овој проект.

Пораката на претставата произлегува од социјалните случувања насекаде во светот, како што се на пример бегалците. Трпчески вели дека ова е претстава за сите бегалци во целиот свет. Тој додава дека светот треба на сите нив да им подаде рака. Политичките пораки пак кои се упатуваат со претставата биле еднакви за сите држави и простори во светот.

Во претставата освен професионални актери глумат и аматери, дури и луѓе кои за прв пат се вклучуваат во глумата и театарот, кои имаат сосема различни професии од актерството.

Инаку ова е 5-та по ред претстава на „Театарска работилница Прилеп“. Режисерот Трпчески се надева дека во иднина Министерството за култура ќе финансира повеќе претстави на алтернативните и независни групи за да може да има баланс помеѓу националните театри и овие проекти.

Еден од актерите, Емил Солески, по професија е скулптор и за прв пат учествува во една претстава. Во овој проект пред се влегол како сценограф, но потоа се приклучил на актерската екипа. Вели дека е врсник со стрипот Алан Форд чие прво издание излегува во мај 1969 година и истакнува дека му е особено драго што е дел од една ваква екипа и еден ваков проект.

Кољо ЧЕРКЕЗОВ, актер

 

Во прво лице

ЈАВЕТО ДА Е СОН…

 

1. ЗА СЕБЕ Во одлична релација сме двајцата.

2 . ЗА ЉУБОВТА Основа за живот, инспирира.

3. ЗА ЖИВОТОТ: Прикаска ; Секој ден пред мене излегува ново животно ,. Го сакам ептен.

4. ЗА ТЕАТАРОТ; Место каде добивам амнезија, за се живо околу мене.

5. ЗА ДОБРОТО Да се чува од злото.

6. ЗА ЗЛОТО  Ич да не му се приближува на доброто. Гитла во планина!

7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ Добар ден. Што правиш??????

– А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? Гушка најсилна на свет, дури да снема воздух, 🙂 .

8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ Многу е глупа, Мене ми е ефтина!

9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА Во сите театри фали најмалку уште по една            чистачка (хигиеницарка).

10. ЗА КОЛЕГИТЕ Колеги ко колеги .. ..Ги има секакви.( Во тоа е убавината )

11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ.. Нека се смират ! Ќе ги одиграм…

12 . ЗА ИДЕЈАТА Фала му на Бога секогаш ги имам, само некогаш правам избор !!!

13. ЗА СОНОТ .. Ако го има жанровски нека е Драма …….

14. ЗА ЈАВЕТО Добро е да биде ко сон 🙂

15. ЗА ВИНОТО Едно време го пиев. Сега не ми текнува за него.

16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО. Ауф… се за него..!!!!!!

17. ЗА КРАЈ Не постои крај.. нештата само се трансформираат.