Катерина Аневска  – актерка

 

Во прво лице

ТЕАТЕРОТ-МАГИЈА, ОВДЕ И СЕГА!

  1. ЗА СЕБЕ: J.S.Bach- Сhaconne,Partita N. 2BWV 1004

2 . ЗА ЉУБОВТА: Слобода..Суштина..

  1. ЗА ЖИВОТОТ: Привремено присуство..
  2. ЗА ТЕАТАРОТ: Магија, ОВДЕ и СЕГА
  3. ЗА ДОБРОТО – БОГ.
  4. ЗА ЗЛОТО Нека го има СЕ помалку..
  5. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ – НЕПРИЈАТЕЛИ?!..хмм..тежок збор некако..

 – А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? МОИ :)

  1. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ Смешно, накај апсурд..
  2. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА Ако е како метафора-ДА! Не сум алергична!! J
  3. ЗА КОЛЕГИТЕ Соучесници во живеењето и градењето на еден преубав сон наречен- ТЕАТАР.
  4. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ Нови предизвици.Ги чекам со раширени раце и срце!!

12 . ЗА ИДЕЈАТА Иницијална каписла. Неуништлива.Смела.

  1. ЗА СОНОТ Фројд кажал многу.. J
  2. ЗА ЈАВЕТО Нека биде за СИТЕ сончево!
  3. ЗА ВИНОТО Бело, Мускатно!
  4. ЗА СЕМЕЈСТВОТО Дом,Топлина, Поддршка..
  5. ЗА КРАЈ Што и да правиш, прави го страсно и безкомпромисно.. Никогаш не се откажувај од внатршниот глас!! Благодарам. J J J

“Царот Владислав”

Во четврток 23 премиера- НТ “ Антон Панов “  Струмица

текст Борис Јанков

режија Бранко Ставрев

За претставата рече

Во „Царот Владислав“ Борис Јанков не ги измислува личностите и настаните, туку ги наоѓа во средновековната историја, и од нив создава сопствена уметничка слика и поглед на свет.

Ползувајќи ги искуствата на античката и на елизабетинската крвава драматургијa, тој се обидува на современата македонска драма  да и’ додаде релевантни значења од кои може да се гради актуелен театар. Неговите трауматизирани и монструозни херои се затекнати во жестока борба за власт, без бирање средства кои ја оправдуваат нивната мрачна цел.

Во процесот на преточување на стихуваната драма во претстава, направена е адаптација со изземање на одреден број лица, со што е постигнато згуснување на драмското дејство, пред се со закрепнување на ликовите кои се базични носители на дејството.

Нашата патувачка театарска трупа мноштвото амбиенти ги заменува со празен сценски простор за да го потсили индивидуалниот и колективниот (хорски) актерски израз и динамичниот тек на играта.

Некој, некаде, некогаш беше изјавил дека историјата се повторува како фарса. „Царот Владислав“ е повод уметнички да истражиме дали таа фамозна сентенца е жива вистина или мртва лага.

Се’ започна од мислата за претстава врз урнатините на Цареви кули над Струмица за да заврши во Самоиловата тврдина во Охрид и во античките театри, во Хераклеја, Стоби и Скупи.

Бранко Ставрев

 

МОНОКЛ

д-р Христо Петрески

КРАТКАТА ПРОЛЕТ И НАСОЛЗЕНАТА ЗАВЕСА

  • ПОПОЛНЕТА ПРАЗНИНА

Мал есеј на тема: монодрама, или: кога единствениот актер ќе ја исполни сцената…

Мерката за театарот, според Радомир Путник – авторот на книгата “Антологија на современата монодрама“, е успешната монодрама која е создадена според моделот на човекот во театарот. Актерот на сцената настојува нас, на гледачите, да нí соопшти ислучително значајна мисла, која се однесува на сите нас – и поединечно и колективно (заеднички).

Значи, станува збор за двојство, т.е. за релевантна интимна (лична), тегобна  или ирониска, но во секој случај обеспокојувачка и вознемирувачка (за да не биде монотона и здодевна) приказна, која истовремено е и општа, сîважечка, универзална и обврзувачка.

Во таа и таква противречност, всушност, лежи основата на монодрамската уметност. Преку микрокосмосот на личното, писателот, односно актерот се отвора, им се предава (препушта)  на присутните, кои со ладно око, понекогаш рамнодушно, а најчесто скептично и сомнително ги набљудуваат и проверуваат туѓите преку сопствените мисли и чувства. При таа (не)деливост доаѓа и до споредувањето (компарирањето) на животот, случките и настаните, карактерите, изненадувањата, сензациите, стремежите, копнежите, премислувањата и дилемите, подемите и падовите…

Притоа, задолжително треба да се придобие публиката, зашто целло време на сцената пред присутните стои ЕДЕН наспроти сите други соучесници. Монодрамите, најчесто и не случајно се со отворен крај, па успешноста на монодрамата колку што зависи од подготвеноста и креативноста на актерот за адаптибилност и приспособување на конкретниот миг и театарски чин, кој подразбира и имповизација и комуникација со публиката, уште повеќе, се чини, е битна и претходната анимација и подготвеност на гледачите за конкретниот монодрамски театарски перформанс.

“Кец на десетка”

Ноа претстава на МНТ

КЕЦ НА ДЕСЕТКА
(насловна тема од истоимената претстава на “МНТ”)

Исполнуваат: Тања Кочовска, Драган Спасов Дац, Нина Деан, Александар Микиќ, Ивица Димитриевиќ

Музика: Yazoo – Only You / Yazoo cover
Текст, адаптација, аранжман : Александар Митевски
Продуценти: Александар Митевски / Бобан Василески
Гитари : Бобан Василески
Армоника : Војче Петрушев
Кларинет : Зоран Крагуевски

Фото – Видео : Драган Гајиќ
Монтажа : Бобан Стоименовски

PIKADO creative collective
Македонски Народен Театар Скопје

Заврши првиот театарски фестивал во Гостивар

 

Театарската претстава „Вечера од трошки” во изведба на Албанскиот театар од Скопје ја доби првата награда.

Со прогласување на најуспешните синоќа во Центарот за култура АСНОМ во Гостивар беше затворено првото издание на Интернационалниот театарски фестивал „Отело“.

Стручното жири во состав Музафер Етеми, Сулејман Рушити и Исмет Рамадани ги прогласи и најуспешниот режисер, актер и актерка. За најдобар актер беше прогласен Ромир Зала од Албанија.

a најдобра актерка е Амернис Нокшиќи-Јованоска. Наградата за најдобра режија му припадна на Фатос Бериша од Косово.

Директорот на фестивалот Арѓенд Хасани оцени дека големата посетеност на сите пет вечери покажала дека Гостивар има извонредна публика и оти потребата од основање на професионален театар во Гостивар станува императив.

Организаторите најавија дека фестивалот ќе стане традиционален, а очекуваат и поддршка од локалната самоуправа.

Фестивалот траеше од 9 до 13 ноември, а публиката имаше можност да ги проследи претставите „Тема со тебе“ на театарот Александар Мојсиу од Драч, „Психоза 4:48” на театарот „Адриана Абдулаху“ од Урошевац, „Вечера од трошки” на Албанскиот театар од Скопје, „Парчиња” на театарот Артполис од Приштина и „Лекција” на Кумановскиот театар.

Фестивалот го организираше Здружението за култура „Фишта“ од Гостивар со финансиска поддршка на Министерството за култура, општина Гостивар и неколку компании од градот.

Ева Скендеровска – актерка

 

ВО ПРВО ЛИЦЕ

Сценската прашина – зачин, неопходен за магија!

За себе:

За себе не зборувам премногу, човекот е тоа што го прави. Човек може да раскажува, повеќе или помалку искрено што мисли за себе. Но, тоа не е доволно, свеста за себе се гради заедно со околината.

За љубовта:

Прекрасен идеал, кој бара да се случи, но и да биде препознаен. Романтичната љубов е убав занес, додека пак целосната љубов бара посветеност и верба во другите.

За животот:

Еден е, мора да се проживее со живост, не со страв.

За театарот:

За мене е повик, работа, секојдневен мотив, борба и растење. Близок е до животот, тука е да не штрекне, да не освести, да инспирира и да замислува светови кои постоеле, постојат или никогаш не постоеле.

За доброто:

Уште еден идеал во кој верувам. Не е лесно да се биде добар, потребна е свесност и рециклирање на негативните емоции. Доброто треба да се негува, храни и мултиплицира, во спротивно идеалот е загубен.

За злото:

Најчесто е одлика на несреќните луѓе. И на оние кои сеуште не ја осознале моќта на доброто.

За непријателите:

Непријатели не постојат. Постојат само луѓе со кои не се разбираме и најверојатно, не ни треба да се разбереме. Зошто да бидат непријатели?!

А за пријателите:

Пријателите се нашите блиски луѓе, нашата прва потпора, искрена радост, огледала на нашата душа, карактер и љубов. Како и се во животот, се менуваат, но неколку луѓе остануваат пријатели за цел живот, а тие се скапоцени.

За глумата во животот:

Не треба да постои, освен ако не сакаме да се лажеме самите себе. Животот се состои и од многу баналности, не вреди да се глуми на она малку време што ни преостанува во секојдневието.

За сценската прашина:

Моментите на сцената се кројат од безброј мали и големи нешта, но најмногу од искреност, работа и труд. Сценската прашина е зачин кој е неопходен за да се случи потребната магија.

За колегите:

Како и семејството, не се бираат, но се пронаоѓа разбирање, се гради доверба и меѓусебна почит.

За неодиграните улоги:

Ќе се одиграат 🙂

За идејата:

Општо земено, добро е да се „идеира“, не само да се идеализира.

За сонот:

Сонот ми е да се реализирам на јаве, да дадам се од себе, да бидам професионална и да ја добијам заслужена гратификација од тоа што го работам.

За јавето:

Ете, во јавето, си дозволувам да сонувам. Сакам да се занесам понекогаш, да дозволам да ме понесат емоциите, да си отворам што повеќе погледи, и потоа да се вратам во реалноста. Мислам дека постои здрав занeс, кој ни ги полни батериите и не испразнува од негативноста.

За виното:

Со јагнешко го сакам црвено и со морско бело. Сакам десертни вина, како што сакам и десерти. А знаете, благото вино, издава шеќерни вистини.

За семејството:

Вечна благодарност за безрезервната љубов и поддршка дадена низ годините.

За крај:

Длабок поклон.

Лав Толстој (1828-1910)

 

Хероината на мојата приказна, која ја љубам со сета моќ на душава, која сум се обидел да ја претставам со сета нејзина убавина, која била, е и ќе биде прекрасна, вистината е.

Лав Толстој
L.N.Tolstoy Prokudin-Gorsky.jpg

Лав Толстој
Фотографија на Сергеј Михајлович Прокудин-Горски.
Занимање Романописец
Период 1852–1910
Жанр Роман, новела, есеј
Значајни дела Војна и мир
Ана Каренина
Воскресение

Потпис

Лав Николаевич Толстој (9 септември, 1828 година – 20 ноември, 1910), е роден во Јасна Полјана. Потекнува од аристократско руско семејство, поврзано со некои од најмоќните руски фамилии. Всушност, Толстој бил четврти братучед на Александар Пушкин.

Во раните години од неговиот живот, се борел со своите студии и летал низ животот, завршувајќи во огромни коцкарски долгови. Заситен од својот бесцелен и бесмислен живот, волонтира во руската армија, но ова ново искуство како војник, го доведува до моментот да стане пацифист во подоцнежниот живот. Забелешките собрани од бојното поле, можеме да ги најдеме во „Севастополските раскази“, кои го издигнале како еден од водечките руски писатели, привлекувајќи го вниманието дури и на актуелниот цар. Навраќајќи се на овие години, подоцна во Исповедите од 1882 година, тој горко жали за изарчените години во армијата.

tolstojcitat

Толстој имал длабок интерес во потрагата по поголемо разбирање и оправдување во животот. Патувал широко низ Европа, но се повеќе го разочарувала материјалистичката страна на европската буржоазија. Полемизирал и со оние со кои не се согласувал како Иван Сергеевич Тургенев (нашироко сметан за најдобар руски писател од неговата генерација), а развива и благонаклонетост кон селаните, сиромашните и оние кои биле угнетени од општеството. Наоѓал начин како да им помогне и служи.

Во 1862 година, се оженил со Софиjа Андреевна Берс, помлада од него цели 16 години. Овој брак, обезбедил степен на стабилност од каде Толстој ги создал неговите најголеми дела  Војна и Мир и романот Ана Каренина.20TOLSTOЈ

Војна и Мир е едно од најголемите литературни достигнувања и е неверојатено во својот домен, реализам и чувство на историја. Некои од ликовите биле вистински историски луѓе, а некои измислени. Во него опишани се во најпрецизни детали настаните кои довеле до француската инвазија на Русија, како и влијанието на Наполеон врз царистичкото општество, кое го гледаме преку судбините на петте руски аристократски семејства. За Толстој, делото никогаш не било роман: „Не не роман, а уште помалку дека е поема, туку е еден вид историска хроника“.

Војна и Мир

1238179515

По епските Ана Каренина и Војна и Мир, Толстој се подложува на промена на религиски и филозофски став. Под влијание на будизмот и Беседата на гората на Исус Христос, тој развива пацифистчко-анархистичка филозофија и ја поддржува граѓанската непослушност со цел подобрување на благосостојбата на угнетените. Неговата филозофија и христијанскиот анархизам, почнале да привлекуваат приврзаници кои создавале идеалистични Толстој комуни – на овој начин е создадено Толстојското општествено движење. Сепак, Толстој иако воодушевен од идејата за ова движење, никогаш не ги охрабрувал луѓето да се приклучат на истото, сметајќи дека секој треба да има своја свест. Православната црква го екскомуницирала, но неговото наследство како писател, морален мислител и реформатор останало длабоко вкоренето во светската литература и филозофија.posledna-tolstoj

 

 

Елизабета Клинчаревска Младеновоска – актерка

 

НЕПРИЈАТЕЛИТЕ – да се живи и здрави…

1.ЗА СЕБЕ – Емотивна, добронамерна и забавна.

2 . ЗА ЉУБОВТА: Ја имам во повеќе облици и секоја е бесценета…

3. ЗА ЖИВОТОТ: Џон Ленон рекол: “Животот е она што ти се случува додека си зафатен правејќи други работи”. Така е!

4. ЗА ТЕАТАРОТ: Исконска желба за промена.

5. ЗА ДОБРОТО – Убаво чувство со кое би ги инфицирала сите!

6. ЗА ЗЛОТО – Човечката злоба, секогаш доаѓа како резултат на немоќ, или слабост!

7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ – да се живи и здрави…

– А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? – непроценливо богатство!

8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ – Лага и лицемерие !

9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА – Кога ќе стапнам на сцената, воопшто не мислам на прашината…Тогаш е важна магијата…

10. ЗА КОЛЕГИТЕ – Потребна е поголема колегијалност…

11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ – Што е мое, ќе си дојде…

12 . ЗА ИДЕЈАТА – Идејата и рализацијата се најдобри другарки.

13. ЗА СОНОТ – Димензија во која и нереалното изгледа реално. 14. ЗА ЈАВЕТО – Се трудам да биде убаво и весело!

15. ЗА ВИНОТО – Нека ми прости, но подобра ми е дружбата со Пивото.

16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО – Мојата среќа, мојата љубов…мојот мир. 17. ЗА КРАЈ – Не постои крај…

18. Пасија- ПАТУВАЊА со семејството и посета на Рок концерти!

ТЕАТАРСКИ ОСВРТ

Сос… или не?!… Пикантна возбуда!

Кон “Хамлет во пикантен сос”; режија Александра Карделевска; продукција Театар Комедија; игра инспиративниот ансамбл на овој наш најмлад театар

Дека и Театарот знае да биде пикантен, дури и кога се работи по рецепт, дури и кога се пародизира магот Шекспир, дури и кога Хамлет е дел од рецептурата на Комедијата, дури и кога трагичното предизвикува солзи, но овојпат од смеење, се посведочи во средата навечер на сцената на Драмскиот театар, алијас Театар Комедија…

Рецептот на Алдо Николај, лажица по лажица, полека, но сигурно, го проучи и ни го сервираше Александра Кардалевска, а во нејзината манџа главен церемонијал-мајстор е готвачот Фроги, алијас Крсте Јовановски, кој речиси беспрекорно го води дејствието и збрката, алудирајќи дека дури и смртта на големците е во рацете на манџа-мајсторот, во зависност од тоа како ќе се сервира… Во тоа му помагаат неговата ќерка Инге – Кристина Ласовска, која пак глупоста и наивноста ги “вози” беспрекорно, со што го зачинува сосот… во кој Хамлет низ разни асоцијации ќе не однесе до она за што во творечка смисла сите сме сведоци – се може да се размрда до распаднување, па дури и Шекспировиот (анти)херој… А тој Атанас, алијас Хамлет потсетуваше и наликуваше и на многу други асоцијации, денешни и некои минати (од Дракула до Смртиша преку некои ликови на наши современици…)…Милиот на мајка Гертруда, алијас беспрекорната Јелена Жугиќ (која уште еднаш потврди дека го поседува комичниот нерв и од тој аспект владее со сцената), низ лавиринтот на (не)љубовта, ќе не однесе до прашањето, да се смееме или не?!… на што одговорот е: ДА!

За ова потврда ни се и вплетканите и вмрежените интригантни-сплеткари во сосот-игра и предигра:Тино Костадиновски, алијас Хорацио, што по енергија и дух го следеше Жарко Димоски (Брик), па Зорица Стојановска – Кати, сопругата на Фроги која вербално и фацијално ни изнудуваше навистина весела емоција, спанкото Грутер или Ердоан Максут, кој својата епизода ја “обремени” со печат, идиотски изгубениот, одлично насликан и одигран Лаерт на Роберт Ристов, лудата Офелија, што со минимални но доволно прецизни, точни, средства ни ја пружи Тања Мицков, “сериозната” епизода на Кралот со Илија Илиоски, чиј беше и “нежниот” трансвестит…

Но и инвенцијата на Кардалевска и интересно – специфичните и со труд изградени ролји, не би биле она што се, без живописните и функционални костими на Маја Димовска и прецизно срочената сценографија на Стефан Спировски, зачинети со музиката, како назнака, на Оливер Јосифовски… Се на се, сосот во кој се најде Хамлет заедно со нас сведоците на петтата премиера на Театар Комедија, барем според првичните импресии ветува долга низа изведби.

Борче ГРОЗДАНОВ

Хана Миленковска – режисерка

 

Во прво лице

 Животот-големо уметничко дело

  1. ЗА СЕБЕ:   Борба со себе и светот, внатре, надвор, секој ден, секој миг.
  1. ЗА ЉУБОВТА:  Слобода
  1. ЗА ЖИВОТОТ:  Едно големо уметничко дело
  1. ЗА ТЕАТАРОТ:  Мисла во простор
  1. ЗА ДОБРОТО:  Вистината
  1. ЗА ЗЛОТО:  Страв + неукост
  1. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ:  “Kill them with kindness”

 – А, ПРИЈАТЕЛИТЕ?  Најважното огледало

  1. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ:  Протокол, прилагодување…
  1. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА:  Микро-оставштина од мигот.
  1. ЗА КОЛЕГИТЕ:  Соборци, ко-креатори
  1. ЗА НЕНАПРАВЕНИТЕ ПРЕТСТАВИ:  Притисок, стремеж, инает

 12 . ЗА ИДЕЈАТА:  Воспалителен процес, кој се лечи со дејствување, во спротивно остава лузни во форма на  парче ништо.

  1. ЗА СОНОТ:  Контакт со „таму негде“ и себе истовремено.
  1. ЗА ЈАВЕТО:  Тешко ми е да сум нон-стоп присутна и присебна во ваков свет.
  1. ЗА ВИНОТО: Важно е да се има апетит за убавото, вели еден драг пријател.  
  1. ЗА СЕМЕЈСТВОТО: Ќе се учиме да се сакаме, цел живот, до крај .
  1. ЗА КРАЈ:  „Те молам“ , „Благодарам“, „Извини“. Ајде сега  сите заедно- „Те молам“…..