Театарскиот режисер Игор Вук Торбица почина


Игор Вук Торбица

Театарскиот режисер Игор Вук Торбица почина на 33-годишна возраст во Ровињ, објави српското радио и телевизија, повикувајќи се на изјава на семејството и пријателите.

„Игор Вук Торбица, театарски режисер, нè остави на 33-годишна возраст. Роден е во Дрвар, порасна во Ровињ, се школуваше и живееше и работеше во Белград, како и во многу од најважните театри низ целиот регион. некои од неговите најдобри претстави, како и во Загреб, Љубљана, Нови Сад, Ријека, Сомбор, Битола “, се наведува во објавата на семејството и пријателите на режисерот.

” Хинкеман “,” Империја на темнината “,” Мизантроп “,” Тартиф “,” Тит Андроник “,” Бакхи “,” Крвави свадби “, се некои од титулите со кои ќе се сеќаваме на него. И ќе го паметиме по нешто многу поголемо. „Со сила и страст да всадиме љубов кон театарот и животот, во срцата на сите нас што го запознавме“, се додава во соопштението.

Роден во Дрвар во 1987 година, дипломирал на Факултетот за драмски уметности во 2013 година, во Белград, во класата на професорот Алиса Стојановиќ.

Како најдобар студент на театарска режија во една генерација, тој е добитник на наградата „Уго Клин“.

Во третата година од студиите, неговата испитна претстава „Починатиот“ ја освои главната награда на фестивалот „Студио фест“ и беше вклучена во редовниот репертоар на Југословенскиот драмски театар.

Тој ги режираше „Кралството на темнината“ од Лео Толстој (Национален театар во Белград), „Скршен југ“ од Хајнрих фон Клеист (југословенски драмски театар), „Молиер“ на Молиер (Национален театар „Тоша Јовановиќ“ од Зрењанин), „Хинкеман“ од Ернст Толер ( Младински театар во Загреб, Загреб), „Приказни од виенската шума“ од Еден фон Хорват (Градски драмски театар „Гавела“).

На Југословенскиот театарски фестивал без превод во Ужице во 2016 година, Торбица ја доби наградата „Ардалион“ за најдобар режисер за „Хинкеман“, која исто така беше прогласена за најдобра претстава на фестивалот.

Исто така, тој беше награден за изведување на истото дело на 31-от вечерен фестивал Гавелина.

„Хинкеман“ беше доделена и на наградата Хрватски театар за најдобра драматургија како целина на 24-от Меѓународен фестивал на мали сцени во Ријека, добивајќи дури четири награди од жирито.

На минатогодишниот 54 – фестивал Војдан Чернодрински – Прилеп. Неговата „Бакхи“ до Еврипид, аво режија: Игор Вук Торбица одиграна во Народен театар Битола.

Доби vo 2019:

Награда за режија се доделува на Игор Вук Торбица за претставата „Бакхи – краток преглед на распадот“ во изведба на НУ Народен театар – Битола.

Награта за уметничко остварување на претстава во целина и се доделува на претставата „Бакхи – краток преглед на распадот“ во режија на Игор Вук Торбица, а во изведба на НУ Народен театар – Битола.

НУ Народен театар – Битола вака се прости од младиот режисер

Времето и местото на погребот на Игор Вук Торбица ќе бидат објавени подоцна.

Што и да кажеме во овај миг би било премалку, изгубивме пријател, истомисленик, човек со брилијантен ум. Изведбата на нашата ,,БАКХИ” повеќе никогаш нема да биде иста. Ти благодариме за се што не научи, ќе ни недостасуваш повеќе одошто претспоставуваш.
За тебе Игоре, една од твоите омилени!

ПАТОТ КОЈ НЕ ГО ОДБРАВ

Два пата се делеа низ жолтите дрвја,
За жал не можев да патувам по двата
И бивајќи осамен патник, долго стоев
И гледав низ едниот колку што можев
Дотаму до кај што завиваше во шумата;
Потоа тргнав по другиот, како вистинит како чесен,
И имав можеби одлична причина
Зошто беше тревнат и бараше да биде газен,
Иако според газењето по нив
Изгазеноста им беше можеби иста,
И двата тоа утро подеднакво лежеа
Во лисја без чекор кој оставил трага.
Ох, јас го сочував првиот за друг ден!
Сепак, знаејќи дека патот води кон пат
Се сомневав дека некогаш треба да се вратам.
Јас треба да го кажувам ова со воздишка
Некаде години и години подоцна:
Два пата се делеа низ дрвјата, и јас,
Јас тргнав по помалку патуваниот,
И тоа ја направи сета разлика

(Роберт Фрост 1874-1963)

Јубилејното 55. издание на МТФ „Водан Чернодрински“ ќе чека подобри времиња

Македонскиот театарски фестивал „Војдан Чернодрински“ кој требаше да почне денеска и да го одбележи, со врвни претстави и гостувања од странство, својот голем јубилеј, 55-години постоење, ќе чека подобри и стабилни времиња. Собранието на Фестивалот, како последен термин за одржување, ако се стабилизираат состојбите, го споменува 25 септември, или- јубилејот да се слави догодина

Македонскиот театарски фестивал „Војдан Чернодрински“ кој требаше да почне денеска и да го одбележи, со врвни претстави и гостувања од странство, својот голем
јубилеј, 55-години постоење, ќе чека подобри и стабилни времиња.

Собранието на Фестивалот, како последен термин за одржување, ако се стабилизираат состојбите, го споменува 25 септември, или јубилејот да се слави догодина. Традиционално, Фестивалот почнуваше во првиот петок од јуни и се одржува една недела.

Според Катарина Коцевска, претседател на Собранието на Фестивалот на седницата која се одржала деновиве се одлучило, доколку дозволат здравствените услови и доколку има можности, да се одржи од 25 септември до 2 октомври. Ако не, јубилејот ќе се прославува догодина.

„Во услови на пандемија, невозможно е да се прават планови за вакви реномирани манифестации со огромен број публика, со бројни актерски екипи на сцената. Никој не може да знае како ќе се одвиваат состојбите. Но, на Собранието на Фестивалот, кој го сочинуваат директорите на професионалните театри од земјава, донесовме одлука – ако, и само ако, дозволат состојбите и државните уредби, Фестивалот да се одржи од 25 септември до 2 октомври. Ако не, јубилеите ќе мора да ги славиме догодина“, вели Коцевска.

Останува концептот за јубилејното издание на најреномираната театарска манифестација во земјава. Наместо фестивалска селекција, секој од 16-те професионални театри да ја предложи најдобрата претстава од својот репертоар.

И сѐ во чест на јубилејот и на театарската уметност која, нагласува Коцевска, ги преживеала сите премрежја повеќе од два милениума. (МИА)

Драмски театар Скопје: Информација за прикажување на онлајн претстави

Почитувани,

Утревечер (петок, 22.5.2020) со почеток во 20:00 часот, на Јутјуб каналот на Драмски театар Скопје 

ќе можете да ја видите претставата 

Беличанец и Сапсов „ Грев или шприцер “

„Грев или шприцер“ од Сашко Насев, во режија на Деан Дамјановски.

За сабота (23.5) во 19:00 часот ќе емитуваме претстава за младите „Капетанот Џон Пиплфокс“ по текст на Душан Радовиќ, а во режија на Коле Ангеловски.

Со почит,

Театар Комедија и овој петок продолжува со вонредната сцена

НУ Театар Комедија и овој петок продолжува со содржини од вонредната сцена.

“Oвој пат на сцената ќе застанат петмина актери, кои, распоредени на соодветната дозволена дистанца, ќе се обидат со својот настап барем за миг да ја разведрат публиката. Вклучувањето во живо е закажано за в петок, со почеток во 20:30 часот од сцената во дворот на театарот.

Актерите, техниката и управата се подготвуваат интезивно оваа седмица, информираат од Театар Комедија.

Публиката ќе може да ужива во настапите на актерите: Жарко Димоски, Жаклина Стевковска, Роберт Ристов, Ева Скендеровска и Дритон Вејсели.

Давид Илиќ, актер: Не треба да се суди по надворешниот изглед на човекот

Злото е навлезено длабоко во луѓето, па затоа младите се прашуваат дали е веќе битно да се држиме кон моралните вредности

Давид Илиќ својот талент го наследува од неговите родители. Односно е син на познатите актери Горан Илиќ и Кети Дончевска Илиќ, кои освен што ни се познати од театарски претстави, имавме можност да ги гледаме и на телевизиските екрани во Народни приказни. Давид уште како дете започнува да покажува желба за глума поради што активно започнува на учествува во театарски претстави. По завршување на средното училиште се запишува да студира драмски уметности. Денес работи во Кумановскиот театар каде публиката има можност да ужива во разновидни претстави. Исто така тој има добиено и награда за главна машка улога на Интеф Фестивал во Шабац, одиграна во претставата Драга Јелена Сергеевна. Давид за ВЕЧЕР отворено зборуваше дека денес границите на моралните вредности се изместени, но и дека  не го засега кој како е облечен.

Поѕнатите актери Горан и Кети

Облеката на Давид

На младиот актер не му а важно дали ќе носи брендирана облека или не, туку да се чувствува удобно во неа.

– Јас не следам модни трендови, за жал. Многу ми е важно дали се чувствувам удобно во облеката која ја носам. Исто така не обрнувам внимание дали имам брендирана облека или не и од каде потекнува истата. Мене не ми е важно и како ќе бидат облечени луѓето околу мене, вели Илиќ.

Пркосење на младите со моралните вредности

За моралните вредност на младите Давид вели:

– Младите денеска како и целиот свет се во хаос. Вредностите се премногу изместени. Мислам дека сè уште не можат “да ги ценат” луѓето по никаков критериум, поради тоа што не знаат како да се ценат себеси. Злото е навлезено длабоко во луѓето, па затоа младите се прашуваат дали е веќе битно да се држиме кон моралните вредности. Најлесниот начин е да се држиме до толпата односно, во овој случај, како е облечена толпата. Поради тоа младите луѓе ја прифаќаат оваа опција насмеано. А, за некој успех гледаат да вложат минимален труд. Затоа сега младите се оптеретени со инфлуенсерство или блогерство.

Облеката не зборува за човекот

Илиќ смета дека облеката не зборува за особините на човекот и дека не треба да даваме свое видување врз основа на надворешниот изглед.

– Облеката на еден човек ја покажува само припадноста кон некаква група, не го покажува човекот каков е. Секако дека не треба да се суди по надворешниот изглед на човекот. Не можам никако да дадам позитивно образложение како човек да си ги смени навиките. Човекот сам стигнува до промените во самиот себе. Така што каков пат и да покажам сигурно ќе ве однесам во погрешна насока. Најважното е да се негувате и да бидете свои, вели за крај за ВЕЧЕР. 


https://www.vecer.press/ (М.Анчевска)

ВЛАДО ДОЈЧИНОСКИ ЗА МАГАЗИН: ЗА УСПЕХОТ ТРЕБА ДА ОДВОИТЕ ВРЕМЕ И ДА УЧИТЕ ОД ПОДОБРИТЕ ОД ВАС!

Познатиот македонски актер Владо Дојчиноски, познат по своите улоги во македонските народни приказни, во искрено интервју за Магазин, открива дел од снимањата на народнитe приказни и ни открива како ја започнал својата кариера која се искачи на врвот на актерството во Македонија.

Охриѓанецот Владо Дојчиновски кој е заштитно лице и еден од главните актери на македонските народни приказни за магазин открива дел од своето секојдневие на приватен и прифесионален план, а исто така зборува и за своите колеги кои воедно му се и многу добри пријатели, кога не се заедно на театарската сцена.

Дојчиноски освен останатите улоги многу често го глуми царот улога по која некогаш беше препознатлив легендарниот Ѓорѓи Колозов.

Владо Дојчиноски е роден на 27.02.1986 година во Охрид од родители Лиле и Лјупчо Дојчиноски. Завршил основно образование и средно економско училиште во Охрид.

Драмскиот факултет го завршува во Софија. Уште додека е на факултет почнува со снимање на првите приказни во 2006 година, за кој тој е заслужен што оваа легендарна серија егзистира и ден денес, како главен носител и иницијатор, за продолжување на делото на легендарниот Ѓорѓи Колозов.

А на публиката му е најпознат во Македонските народни приказни, чии главен лик го толкува токму тој.

Дојчиноски денес работи во театарот Колозов, и народниот театар Куманово. Има играно во повеќе детски претстави, како: Бегалка, Макбет, Ревизор, Бегај евеја жена ти, МАНИ, МАНИ, МАНИ, хи-фи, женско царство, а во детските Јованче и Марка, рибарот и златната рипка, ловечка сказна, пинокио, малата сирена, Итриот и завидливиот, Али баба и 40 разбојници, Убавицата и ѕверот, Сказна за рибарот и рипката, Авантура, Малата сирена и др. Претстави за возрасни: Ахасвер, Женско царство, Лето во ноември, Предградие.

Најчесто во приказните го глумите Царот, дали можеби тоа е улога во која најмногу уживате и зошто?

Да имам играно цар, ама па и не најчесто. Многу повеќе приказни имавме без цареви, па играв измеќари, чорбаџии, ангели, лавови, арамии, итри, мрзливи и навистина во сите нив уживав подеднакво. Најважното беше тоа што на сите им дадов душа, ги оживеав, ги направив вистински и реални. Сите си имаа своја цел своја борба во приказната.

Меѓу вас, во народните приказни има колеги кои имаат богато искуство, може ли да издвоите еден од кој слушате совети, кој на некој начин ви е поддршка?

Не можам еден, морам барем тројца и многу битни за мене. Шенка Колозова, Ванчо Петрушевски и Гоце Тодоровски. Глумчишта. Благодарен сум му на бога што ги запознав, да работам со нив, но и многу да научам.

Како започна вашата актерска кариера?

2006 година во локална телевизија во Охрид ТВ Морис. Направив 12 сценарија за приказни. Организирав екипа во телевизијата, заедно со газдата обезбедивме спонзори за тие 12 епизоди и за прв пат стапив во контакт со Шенка.  

И ја раскажав целата идеа дека сакам да продолжиме да ги снимаме приказните и Шенка ми откажа велејќи дека тоа не е можно. Бев упорен и се јавив повторно, повторно ме откачи. Отидов кај неа со сценаријата и со идеата. Се согласивме да снимаме една пилот епизода. Шенка ги организираше другите актери, се собравме ја снимавме ја измонтиравме и епизодата излезе доста пристојна. Продолживме со снимање и снимивме 12 епизоди. Немав завршено факултет. Откако завршивме со снимањата Шенка ми рече, ти кога ќе завршиш ќе работиш со мене. И така беше. Завршив и првата претстава беше Убавицата и ѕверот во приватниот театар Колозов, кој го водеше Шенка, а во претставата игравме јас, Шенка, Ванчо и Зорица Панчиќ.

Прво и огромно искуство. Потоа продолживме и со други театарски претстави за возрасни па продолживме повторно со приказните, па се вработив како редовен актер во Кумановскиот театар.

Легендарните актери Владо Дојчиновски и Шенка Колозова. Симбол и дело на македонските народни приказни.

Отсекогаш ли сакавте да бидете дел од Македонските народни приказни?

Како дете ги обожавав приказните. Немаше приказна што ја немав гледано и снимено на видео лента. Ги знаев сите реплики напамет. И секогаш кажувам дека сонот ми се исполни од повеќе. Тогаш сонував дека некој ден ќе ги запознам актерите кои ги обожавав, а сега веќе работам рамо до рамо со нив. Станавме одлична екипа, одлични колеги и пријатели.

Која улога би ја издвоиле како фаворит која што најмногу ви оставила впечаток?

Не можам да издвојам улога. Сите ми се фаворити на различен начин. За секоја улога било на театар, телевизија или филм треба многу да одвоите време од себе. Да се даде дел од својата душа, да се оживее, да стане вистина. Дури и негативецот се бори за своја цел, па и од него си дел. Мојот многу драг пријател и колега Ванчо Петрушевски викаше Ние за секоја улога правиме докторат и вистина е така. Ај после разбери која ти е помила.

Ќе има ли нови приказни, дали моментално снимате?

Дали ќе има не знам. Сценаријата се подготвени, не снимени стојат. Екипа има. Актерите сакаат да ги снимаат, но нестрпливо исчекуваат некој да рече ајде. Ама за жал уште пред три години кога згасна продукцијата во Македонија никој повторно не рече ајде. За жал не се снимаат.

Не се снима ништо ништо, нема средства и запре се. Уште пожално што Македонија, државата го прекина субвенционирањето за создавање на македонска продукција на нашите телевизии и замре се, Нити се снима нешто со наши средства нити се гледа. До кога ќе видиме. Белким ќе дојдат подобри времиња, па некој ќе се сети дека треба да имаме и ние Македонска продукција, а не да гледаме само увезени турско-српски-бугарски-шпански серии.

Како ве препознаваат на улица, како “синот, чиракот или царот” од Македонските народни приказни, ви годи ли популарноста?

Секако. Во почетокот бев глумецот од приказните, дури многумина ми кажуваа реплики што сум ги кажал. Сега ми е мило што ме викаат најмногу Владо Дојчиноски, а тоа од приказните главно сеуште стои. Секако дека ми годи. Тоа е најголема награда за мене. Кога ќе дојдат и ќе ме изгушкаат на улица многу сум среќен. Со тоа ми го збогатуваат ми го разубавуваат денот, а знам дека и јас сум им го разубавил и на нив.

Дел од снимањата на Македонските народни приказни. Актерот Владо дојчиновски во улога на царот.

Ќе сакате да ни откриете како треба според вас да изгледа македонска современа жена?

Македонската жена секогаш е храбра, силна жена. Го носи својот товар од минатото, го живее моментот, мисли на иднината и не само за неа, ама и за сите околу неа. Барем тие околу мене се такви. Мојата баба, мајка, сопруга. Многу ги сакам.

Дали улогата на „татко“ влијаеше на вас како личност, и колку тоа имаше удел во вашиот професионален живот?

Секако дека имаше. Тоа е најубавото нешто што ми се случило. Секој ден ми е најубав кога ми започнува со синчето. Се поткрева се буди и со насмеано усте ме вика тато. Само замислете го моментот. Имам најголема причина за кого правам, за кого да се грижам и борам. Да не зборувам колку креативни идеи ми има дадено кога го гледам како се смее, како си игра. Љубовта кон него нема граници. Безусловна е и најискрена и мила.

Би сакале ли да ни се придружите да пишувате по некогаш приказни за нашите читатели?

Зошто да не. Само треба да ја пронајдеме формата, како би изгледало сето тоа.

Роден си во Охрид, Бисерот на Македонија. Како го поминуваш слободното време со твоите најблиски?

Сите сакаме музика. Собрани на маса со мезе ракија, винце и секогаш добра македонска изворна песна. Сите заедно во еден глас.

Каде најчесто се релаксирате. Кое е она место каде одите секогаш кога сакате да бидете опуштени далеку од секојдневието?

Ја сакам природата и многу често сум покрај езеро или планина. Ловам риба, шумски плодови, шетам низ планина и пеам.

https://www.magazin.mk/

Список на дела на Шекспир

Класификација на драмите

Драмите на Вилијам Шекспир на Сер Џон Гилберт, 1849.

Во Првото фолио се вклучени 36 драми на Шекспир, класифицирани под комедии, истории и трагедии.[149] Две драми кои не биле вклучени, „Перикле“ и „Двајцата благородни земјаци“, денес се сметаат за шекспирови, бидејќи експертите се согласуваат дека Шекспир допринел многу во нивната композиција.[150] [151]Во Првото фолио не е вклучена ниедна песна од Шекспир.

Кон крајот на XIX век, Едвард Дауден класифицирал четири од подоцнежните комедии како романси. За овие драми се користи уште и терминот трагикомедии.[152] Овие драми и „Двајцата благородни земјаци“ се обележани со астериск (*). Во 1896, Фредерик С. Боас го вовел терминот „проблематични драми“ во описот на четирите драми: „Секое зло за арно“, „Танте за кукуригу“, „Троил и Кресида“ и „Хамлет“.[153] Тој вели: „драмите не може да се стават стриктно под комедија или трагедија“.[154] Овие „проблематични“ драми, со исклучок на „Хамлет“ која се смета за трагедија,[155] подолу во списокот се обележани со двоен крст (‡). Драмите за кои се смета дека се делумно на Шекспир се обележани со крст (†), додека останатите драми кои му се припишуваат се наречени апокрифни.

Набљудувано хронолошки, творештвото на Шекспир може да се подели во четири етапи: во првата, од 1590 до 1594 година, тој се занимавал со обработка на некои постари драмски дела, но ги направил и првите самостојни драмски чекори, особено во областа на комедијата („Комедија на грешките“, „Скротената фурија“, „Двајца благородници од Верона“ и „Залудниот труд на љубовта“), во историската драма („Хенри Шести“ во три дела и „Ричард Трети“), и во трагедијата („Тит Андроник“ и „Ромео и Јулија“); од втората етапа која го зафаќа периодот 1595-1600 година значајни се комедиите: „Сон на летната ноќ“, „Многу врева за ништо“, „Како што ви е мило“ итн., како и историските драми: „Кралот Џон“, „Ричард Втори“, „Хенри Четврти“ и „Хенри Петти“; третата етапа, од 1601 до 1608 година се истакнува со големите трагедии: „Јулиј Цезар“, „Хамлет“, „Отело“, „Кралот Лир“, „Магбет“, „Антониј и Клеопатра“ итн., како и двете мрачни комедии „Сè е добро што добро ќе се сврши“ и „Мерка за мерка“; најпосле, четвртиот период е наречен „романтичен“ и ги опфаќа делата: „Бура“, „Зимска бајка“, „Симбелин“ и „Хенри Осми“.[156]

75. МНТ Македонски народен театар

Драги наши доајени, некогашни и сегашни колеги, драги љубители на театарот! Денес ја славиме 75 годишнината од првата премиера на Македонски народен театар – претставата „Платон Кречет“ во режија на Димитар Ќостаров. Иако денес сцената е празна, сите ние го чувствуваме мирисот на сцената и театарската светлина во нас. Сите овие изминати години беа исполнети со дружење, смеа, креативност, силина, моќ, радост …

Балканот не е мртов 2001

Вие, актерите, од различни генерации одигравте/играте на сцената со бескрајна посветеност, страст, жар, пожртвуваност и секокаш дававте/давате се од себе.

Женидба-1979

Огромен е бројот на режисерите, драматурзите, сценографите, костимографите, композиторите, сектор светло, сектор тон, сектор видео, инжинерите, гардероберите, реквизитерите, шминкерите, фризерите, изработувачите на сценографија, декоратерите и администрацијата кои со неуморна сила секогаш сте присутни зад сцената овозможувајќи непречено да се одвива магијата и вашата посветеност е непроценлива.

Црнила 005 – 2005

Сите заедно направивме театарот да живее, расте и се развива, и истовремено да се прикаже на сцената мигот од животот пред верната публика! Иако прв пат се соочуваме со празна сцена и празни седишта, повторно светлата ќе се запалат, сценографијата ќе иде на сцената и вие, актерите, ќе ги облечете костимите и изговорите текст, затоа што театарот бил, тука е и ќе остане засекогаш! Иако сега ова е тивок период на сцената, неговото бескрајното патување низ времето продолжува со креирање и планирање на нови претстави, проекти, изложби ….

Пикник – 1958

Театарот од секогаш бил во нашите срца и мисли! Поради тоа, на сите кои сте биле и сте дел од МНТ на било кој начин би сакале да ви заблагодариме за сѐ и за секоја ваша пожртвуваност да ви оддадеме почит! Нека ни е честит јубилејот!  

Швејк во втората светска војна 1963


НУ МАКЕДОНСКИ НАРОДЕН ТЕАТАР

Осум години постоење на Театар Комедија

Националната установа Театар Комедија денес, на Светскиот ден на театарот – 27 март, го заокружува својот осми роденден.


„Во текот на изминативе осум години во Театар Комедија, кој важи за најпосетуваниот театар во земјава, се поставени вкупно 34 премиери, остварени се голем број гостувања и соработки, а театарот може да се пофали и со бројни награди и признанија.
Оваа година во Театар Комедија ќе изостане вообичаената премиера на 27 март, но по нормализирањето на ситуацијава, актерите и целиот тим на театарот ќе бидат тука за да им ги наполнат ‘животните батерии’ на посетителите со нова енергија и надеж“, велат од институцијата од каде истакнуваат дека во меѓувреме театарот ги обезбедува со смеа своите гледачи преку нивниот онлајн репертоар – на нивниот You tube канал, каде во одредени термини се емитуваат снимки од нивни претстави.
За Денот на театарот е резервирана „Ах, љубов моја“ (режија: Коле Ангеловски), која е првата одиграна претстава во Театар Комедија.

Снежана Конеска Руси: Театарот е лековит, ослободува од страв! Шахид Надим од Пакистан испатија хумани пораки за денот на театарот.

“Паѓа – се крева, се урнисува – се издигнува, се спротивставува – заздравува. Преживува се: беда, сиромаштија, конфликти, војни, делби, цензури…клучни кругови, чести кризи, смени на генерации…“, вели Конеска –Руси меѓудругото во пораката по повод Светскиот ден на театарот – 27 Март. Таа истакнува дека генерации глумци заминуваат, но театарот останува, опстојува и пркоси на просторот и времето

“Театарот е лековит. Ослободува од страв, а ослободен од страв човек живее, се

радува, создава, задоволен е. Задоволен човек оди во театар… Да, театарот подучува, твори слики невидени, раскажува, нахранува, охрабрува, создава јазик разбирлив за сите, создава трајно единство на автори, актери, гледачи, не‘ штити, не‘ засолнува, не’ сака… “, се вели меѓудругото во македонската порака на актерката и режисер Снежана Конеска Руси, напишана по повод Светскиот ден на театарот – 27 Март.

Во пораката Руси истакнува дека генерации глумци заминуваат, но театарот останува, опстојува и пркоси на просторот и времето.

“Паѓа – се крева, се урнисува – се издигнува, се спротивставува – заздравува. Преживува се: беда, сиромаштија, конфликти, војни, делби, цензури…клучни кругови, чести кризи, смени на генерации – и секогаш истото прашање – „може ли театарот повеќе од ова долу-подолу?. Театарот му пркоси и на филмот. Кој ќе надвладее? Филмот или театарот? Стравував од доминацијата на филмот. Тој не нуди одживување на туѓиот живот, тој можеби го ослободува гледачот од мака, но и го полни со агресија. Се обидува да создаде илузија кај човекот дека е надчовек. Театарот само го формира човека како човек“, објаснува Руси во пораката.

Таа додава дека стравува и од новата битка на театарот со интернетот.

“Театарот за нас е дијалог, интернетот е дијалог на поединецот со светот. Секој прави лажна претстава за себе. Секој има свој Фејсбук профил и секој сака да се презентира и да создаде свој имагинарен свет. Секој свесно или несвесно, става маска, игра своја „игра“, некоја улога во животот “ – па нели „целиот свет е театар“? А „светот е сцена“ (Шекспир). Најточно ќе прозвучи латинската изрека – Totus mundos agit histrionem! (светот цел во глумење се дал). Во театар, под режисерската рака, глумецот ја отфрла маската, се разоткрива себе си, секоја улога ја откинува од животот, за да биде веродостојна, за да му се верува безрезервно… Театарот сака да ја зачува својата моќ, за да може да твори, да креира нов свет, да ѕирка во забранетото, да ја открива вистината… убавината… да ја препорачува и поезијата, толку потребна на овој свет, а глумецот – ќе сака и ќе треба да ја дарува… тоа е и наша мисија – да им ја вратиме на луѓето вербата во соништата… “, посочува во пораката Снежана Конеска Руси.

Шахид Надим: Театарот има благородна улога во мобилизирањето на хуманоста

“Заедно, можеме да ги откриеме духовните димензии на театарот и да изградиме мостови меѓу минатото и сегашноста водејќи се кон иднината која е судбина на сите заедници; верувачи или неверувачи, актери и старци и нивните внуци“, вели драмскиот автор и новинар од Пакистан, Шахид Надим, автор на светската порака по повод Светскиот ден на театарот.

Тој додава дека во денешниот свет, каде фанатизмот, омразата и насилството се во пораст, народите се устремуваат против народите, а верниците се борат со други верници.

“…И во меѓувреме децата умираат од неухранетост, мајките за време на породувањата заради недостаток на навремена лекарска грижа, а идеологијата на омразата цвета. Нашата планета тоне се подлабоко и подлабоко во климатска и климактичка катастрофа и веќе може да се чуе топотот на коњите од Четворицата Јавачи на Апокалипсата. Ние мораме да ја надополнуваме нашата духовна сила; мораме да се бориме против апатијата, летаргијата, песимизмот, лакомоста и непочитуавањето на светот во којшто живееме, на Планетата на којашто живееме. Театарот има улога, благородна улога во витализирањето и мобилизирањето на хуманоста за да се подигне себеси од спуштањето кон бездната. Тоа може да ја подигне сцената, изведбениот простор во нешто свето.“, се вели во пораката на Надим.