Александра Пешевска / aктерка

Непоправлив наивец и фантазер.

ЗА СЕБЕ : Непоправлив наивец и фантазер.

ЗА ЉУБОВТА : Колку повеке Созрева знае повеке да боли

ЗА ЖИВОТОТ: Постојана борба. Знае да биде и едноставен, но упорно го комплицираме .

ЗА ТЕАТАРОТ: Моја Радост. Моја Свеченост.

ЗА ДОБРОТО: Секогаш прво. Тоа барај го Во Другите … ќе го најдеш во себе

ЗА ЗЛОТО : Ако го препознсеш во себе веднаш. Нападни го уништи го, па тогаш барај го во другите

ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ: Непријател= Непријатност= Непријатно

– ЗА ПРИЈАТЕЛИТЕ: Нека е и еден ама вреден .

ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ: Знае да биде и Симпатична кога Не Боли

ЗА. СЦЕНСКАТА ПРАСИНА; Хм… еден мој Сега покоен професор еднас ми рече ; Ти си како театарски реквизит, ко да си родена тука на сцена … во тој случај Сценската прашинка ми е Сестра , во најлош случај Љубовница .

ЗА КОЛЕГИТЕ: Крајно сум несебична кон Нив. Ги почитувам

ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ: Што е Мое ке си Дојде

ЗА ИДЕЈАТА. Движечка сила

ЗА СОНОТ : Театар

ЗА ЈАВЕТО: Сурово е Премногу

ЗА ВИНОТО: Слабо пијам Вино, скоро воопшто. Така што неможам да кажам дека ИН ВИНО ВЕРИТАС

ЗА СЕМЕЈСТВОТО: Лојалност .

ЗА КРАЈ: Сакајте ги животните нивната љубов. Ништо нема да ве цини и плус не бараат Ништо за возврат .Не се користољубиви и незнаат што е Мито и Корупција . Пробајте , ќе се уверите ! Гушка!

ВЧЕРА/ Светскиот ден на ТЕАТАРОТ ЗА ДЕЦА И МЛАДИНЦИ

20. март ширум светот се прославува Светскиот ден на ТЕАТАРОТ ЗА ДЕЦА И МЛАДИНЦИ, под слоганот: „ОДНЕСИ ДЕТЕ ВО ТЕАТАР, ДЕНЕС“. 
Во чест на празникот, ја пренесуваме пораката од Ивет Харди, претседателка на меѓународната театарска асоцијација АСИТЕЖ:
———————————————————————
…На децата треба да им се укажат такви прилики во заедницата во кои ќе се потсетуваат на она што го делиме и во кои тие ќе ја ценат повеќеслојната реалност на прашањето – Што значи да се биде човек? Им требаат простори во кои ќе ги истражуваат новите
начини на мислење кои им парираат на наративите за поделби, во кои ќе чувствуваат емпатија за оние кои не се ни малку како нив. Им требаат конкретни искуства на заедништво во заедница за да ги потсетат на радоста и убавината што им ја нуди светот.
„АССИТЕЖ“ верува дека театарот отвора многу премини кон поголемо чувство за поврзаност со другите и, многу важно, со себеси. Неодамна, театарот „Њу Виктори“ во Њујорк, ги објави резултатите
од петгодишното истражување на придобивките од театарот за деца и млади. Едно од клучните, неочекувани сознанија, беше фактот дека одејќи во театар, децата добиваат надеж за иднината. Овие
резултати беа споредени со една контролна група во која тие, кои не оделе на театарски изведби и работилници во истиот тој период, го губеле чувството за нивните идни можности во смисла на образовни и работни можности. Зошто е надежта толку важна? Надежта создава позитивна енергија
што преминува во самоувереност, силна војла, издржливост и конечно, во конкретно делување за да почнеш промена во својот живот и во животот на другите. Секое дете треба да се надева.
Па ајде сите да се заложиме и да однесеме дете или млад човек во театар денес. Да ја шириме неопходната поддршка за да му се гарантира пристап до уметноста и театарот на секое дете, без разлика на неговите лични или социјални околности. И ние кои сме во оваа професија, ајде да се залагаме за овозможување
квалитетни искуства кои ќе го променат начинот на кој помладите генерации го гледаат светот – за подобра сегашност и иднина.
ИВЕТ ХАРДИ, АСИТЕЖ

„Демократија“ од Бродски премиерно во Прилепскиот театар

 20 03 2019 

Прилепскиот  театар „Војдан Чернодрински“ утревечер од 20 часот премиерно ќе ја изведе  претставата „Демократија“ од Јосиф Бродски во режија на Кирил Петрески, која е последна од минатогодишната програма на театарот, а беше пролонгирана од објективни причини.

Се работи за македонска праизведба на единственото драмско дело на поетот, есеист и публицист Бродски, добитник на „Златниот венец“ на Струшките вечери на поезијата и на Нобеловата награда за литература од 1987 година.

Претставата е политичка сатира за прекуноќ промена на општественото уредување  на една тоталитарна држава во демократија што, според режисерот Петрески, е блиско на состојбите на овие простори.

-„Демократија“ е единствено драмско дело на Бродски напишано во 1989 година во турбулентно политичко време, распаѓањето на Советскиот Сојуз и паѓањето на Берлинскиот ѕид. Дејството се случува во една мала тоталитарна држава, која поради историските околности треба, преку ноќ, со декрет да воведе демократија. Од искуство знаеме дека транзицијата е идеално време за злоупотреба на демократијата и може одлично да послужи за задоволување на сопствените, главно, материјални интереси на политичката елита. Таа има пристап до изворите за богатење, додека великодушно од нејзината пребогата маса фрла трошки  за народот, рече Петрески.

Актерите Михајло Миленкоски и Марјан Чакмакоски истакнаа дека многу научиле во трите месеци  подготовка на претставата.

– Ја играм улогата на министер за финансии. Во претставата ја играме Владата со еден претседател и четворица министри кои треба да ја решат судбината на целата нација и на државата. Во претставата може да се види дека ние повеќе внимание посветуваме на копанот што го јадеме отколку на реформите кои треба да ги спроведеме во 30 минути. Правиме реформи во пет минути, а знамето и химната во една минута. Но не е добро. Произлегува дека политичарите не се борат за нашето добро, за доброто на граѓаните, туку  за своето добро, како да ја задржат фотелјата и да се погрижат за блиските, рече Миленкоски.

Чакмакоски додаде дека додека работеле на претставата сфатил дека демократијата била од животно значење.

-Секој ден се буидиме со демократија, демократски избори, со демократска влада. Сè било во име на демократијата. Сфатив дека демократија е сè околу нас, демократија е животот. А еден телефонски повик може да промени судбина на еден народ, на нација, на еден театар, на човечка судбина, рече  Чакмакоски.

Покрај нив, во претставата играат и Димитар Ѓорѓиевски,   Ангела Наумоска и Димитрина Мицкоска. Сценограф е Зоран Николовски, костимограф Роза Трајческа-Ристовска, автор на музиката е Марјан Неќак, а драматург Лидија Митоска-Ѓорѓиевска.

Прилепскиот театар годинава ќе работи на четири проекти, а веќе за десетина дена ќе почнат подготовките на два од нив: „Арапска ноќ“ и „Семејни приказни“.  До крајот на годинава  се планирани и премиери на  „Господа Глембаеви“ и на сатиричната комедија „Лажговци“.

Реплика “Дневникот на лудиот” од Гогољ

“..Не, немам повеќе сила да трпам! Што тие прават од мене? Ми сипаат на глава ладна вода.Тие не ме разбираат, не ме гледаат, не ме слушаат. Што им сторив? Зошто ме мачат? Што тие сакаат од мене, кутар? Што јас можам да им дадам? Јас ништо немам. Немам сила, не можам да ги поднесам сите нивни мачења, главата ми гори и се ми се врти пред очи. Спасете ме, поведете ме со себе. Ѕвонете мои ѕвончиња! Полетајте коњи, и носете ме од овој свет, подалеку, подалеку, да не видам ништо, ништо. Ене небото се врти пред мене; ѕвездички сјаат во далечината, ита шумата со темните дрвја и месечината; сива магла паѓа под нозете, струната ечи во маглата; ене ги и руските колиби се наѕираат. Дали тоа мојата куќа се плави во далечината? Дали тоа мојата мајка седи крај прозорот? Мајчице спаси го својот јаден син! Пушти солза на неговата болна глава! Погледај како го мачат! Прими го на своите гради твоето јадно сираче! За него нема место на светот! Го прогонуваат мајчице! Сожали се на своето болно дете… 
Зошто се однесуваат така кон мене? Нели сум крал? Дали вака треба да се однесуваат кон еден крал? Дали вие ми верувате дека сум крал?” 
– “Дневникот на лудиот” од Николај Гогољ;

Владанка Димовска / актерка

ЕНТУЗИЈАСТ ЗА ПОДОБРО УТРЕ И СПОКОЈНО ДЕНЕС

1. ЗА СЕБЕ : Ентузијаст кој секогаш ќе се бори за подобро утре и спокојно денес.

2 . ЗА ЉУБОВТА: Ја давам безусловно и ја примам безусловно. Љубовта за мене е како воздух, ако љубов немаме ништо не сме!

3. ЗА ЖИВОТОТ: Сложувалка, која треба убаво да ја споиме.

4. ЗА ТЕАТАРОТ: Фала му што постои! Без него не би била иста!

5. ЗА ДОБРОТО: Нека трае дур може!

6. ЗА ЗЛОТО: Брзо да поминува и да не се враќа!

7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ: Да се живи и здрави. Можеби ќе бидеме пријатели!

– А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? Да се секогаш до мене, живи здрави и среќни. Тоа се најважните луѓе во мојот живот.

8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ : Можноста да бидеш некој друг во своја кожа. Можноста да бидеме нешто што никогаш не сме биле, желбата за новото-неоткриеното. А воедно и храброст да се соочиш со себе си таму длабоко кај што никој не гледа и да се соголиш таму кај што сите гледаат.

9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА: Ја има кај секој театарски човек. Врежана е во крвта и од неа нема бегање. Дрога која те тера да го сакаш уште повеќе театарот.

10. ЗА КОЛЕГИТЕ: Секогаш можам да научам нешто ново и различно од нив,.а заедно можеме да создаваме бескрајно нови и подобри светови.

11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ : Чекајте ме – идам! 🙂

12 . ЗА ИДЕЈАТА: Поради неа сум ноќна птица. Искра на креативноста, крик на можноста, и ако се реализира станува споменик на сегашноста.

13. ЗА СОНОТ: Секогаш сум си размислувала кај одиме кога сонуваме? Сонот ми е неоткриена земја, паралелна слика на сите мои мечтаења.

14. ЗА ЈАВЕТО: Треба да имаме розови очила или треба да се менуваме себе а со тоа и него 🙂 Јас би го избрала второво.

15. ЗА ВИНОТО : Една чаша дневно, за да го славиме животот.

16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО: Мој почеток и крај. Најважната точка во мојот живот.

17. ЗА КРАЈ: Живели! За иднината што иде, за театарот, ЗА НАС!

TЕАТАРОТ КАКО МАСОВНА И ЕЛИТНА КУЛТУРА

 

Тихомир Стојановски

 Театарот, како религија и обред во Македонија поминал низ неколку фази и периоди. Неолитско обредни (Големата Мајка, Адам од Говрлево, неолитската окарина) античко митолошки (античките театари и Дионисовите слави, Дион – светиот град на Македонците, четирите антички театари во Р. Македонија денес ), римско-гладијаторски (на почетокот во античките македонски театри имало само гладијаторски борби), византиски карневалски (после христијанските пости се печело месо-карне и се играле игрите), османлиско – караѓоз и народен театар (кога се забранил класичниот театар за време на Османлиите се случувал како театар на сенки – Караѓоз и народен театар со обредите: Василичари, Сурвескари, Коледари, Кукери и сл.), како враќање кон верата, и делбениот период на 19 век, кога се формирал “Скрб и утеха” на Војдан Чернодрински, чии почетоци датираат од 1895 лето Господово во Средец, денешна Софија.

И затоа мислам дека основната дефиниција дека театарот е “место за гледање” не е веродостојна и ја дава само површинската слика на тоа свето и древно место. Напротив, барем на тлото на Македонија се работи за духовен процес на себеоткривање и потрага по Бога. На процес, кој опфаќа себеспознание и обоготвореност.

Кај Христијан Хардер во речникот на “Илијада” и “Одисеја” зборот “Теа” се поврзува со Божицата Теа и не значи гледање83. Во “Речник грчке и римске митологија” има две толкување за Божицата. По едно е титанка, Теја- Уранова и Гејина Ќерка, која меѓу другите го родиле и Хелиј – јасното сонце, што повторно се совпаѓа со нашата приказна за мистериите и театарот како свет храм84. Во другото, кое според мене е поверодостојо се работи за Тија- делфиска нимфа (како што толкува и Христијан Хардер) која:

“… била прва Дионисова свештеничка и прва која го славела со оргиите…”

или:

“…Тија е Девкалионовата ќерка, која на Зевс му родила два сина Магнет и Македон…”85 Велми со што повторно приказната за театарот има врска со името и тлото на Македонија.

Во Пирот, Србија

Премира на Хасанагиница на Цветановски .

Вчера, во Народниот театар во Пирот се одржа премиерата на претставата Хасанагиница од бардот на српската драматургија, Љубомир Симовиќ во режија на Андреј Цветановски. Ова ќе биде првата премиера за оваа година на Народниот театар во Пирот.

* “Хасанагиница“ е класик на српската книжевност и лектира во српскиот театар. Тема за која многу луѓе пишувале, ама оваа верзија на Љубомир Симовиќ е онаа која останала во аналите на театарската историја како највозбудлива. Хасанагиница е драма која зборува на многу теми, и нив ги раскажува на еден балкански начин. Начин за кој секој од народите кои живеат на Балканот може да каже дека е и негов начин. Трагедијата за изгубеното мајчинство, за загубената љубов, а сѐ тоа во еден доминатно машки свет. Во сите овие заплети и начинот на кој што се третирани, можеме да ја видиме инспирацијата од античките трагедии, вели Андреј Цветановски.

Тој додава дека заедно со екипата сакале да направат балканска античка трагедија, ,која ја раскажува приказната за ослободувањето на една репресирана жена и собирањето на храброст да го подигне својот глас, па макар тоа ја однело во смрт.

Освен режисерот Цветановски, дел од авторскиот тим на претставата се и нашиот сценограф и костимограф Сергеј Светозарев и композиторот Димитар Андоновски, постојани соработници на режисерот.

Актерската екипа ја сочинуваат Даница Станковиќ, Милан Наков, Александар Радуловиќ, Данијела Ивановиќ, Сашка Стојановиќ, Зоран Живковиќ – Жуча, Наталија Гелебан и Александар Алексиќ.

Младите во потрага по свој вредносен систем

март 05, 2019 www.slobodnaevropa.mk


Млади актери од Куманово преку театарска претстава ги отвораат прашањата што ги мачат младите во ова време – образованието, општествениот вредносен систем, револтот, но и ги мобилизираат нивни врсници театарски да се описменат и да останат во земјата.

Ќе си помогне ли младиот човек кој се родил, растел, се образувал, запливал во секојдневието кое во сите области на општественото живеење го „негува“ искривениот систем на вредности! Ќе смени ли нешто ако барем се обиде, отвораат прашања младите кумановски актери на независната сцена „Теактер студио“. Како никогаш или како ретко кога толку млади дипломирани глумци се враќаат во својот роден град и од тука се обидуваат во името на својата генерација да прашуваат. За одговорот треба добро да размислат „кројачите“ на општественото живеење. Младите се во конфузија, а ништо помалку и возрасните кои искуствено имаат некакви принципи, кои пак во новото време се анахрони. Играјќи ја претставата „Драга Јелена Сергеевна“ од Људмила Разумовска, а во режија на Кети Дончевска – Илиќ, веќе подолг период се бара билет повеќе, а во публиката најбројни се младите, средношколци, студенти. Зошто?

„Приказната зборува за млади луѓе кои се уништуваат во еден систем кој што воопшто не ги поддржува, кој што е бесмислен, во кој што не можат ни да го кажат тоа што го мислат. Тоа води до еден револт и до искривување на нивните вредности. А од друга страна, професорката брани некои идеали во кои сега многу малку луѓе веруваат. Мислам дека оваа претстава зборува за многу суштински вистини за тоа каде живееме и како се чувствува младиот човек овде“, вели актерката Александра Михајловска.

Дел од претставата „Драга Јелена Сергеевна“.
Дел од претставата „Драга Јелена Сергеевна“.

Нејзиниот колега Никола Наковски раскажува дека во текот на подготовките експериментирале со група средношколци во обид да го слушнат мислењето за состојбата во образованието во кое се чини младите отсекогаш, а особено сега, на лесен начин сакаат да добијат највисоки оценки. Сепак, во одредени моменти младината е молчалива, плашлива, потсвесно инфериорна од авторитети.

„Факт е дека професорите треба да ни бидат авторитет, но не по секоја цена ние да си ги потиснуваме своите желби, соништа, потенцијали. Текстот говори за судир на генерации, еден образовен систем кој е пропаднат, искривен, извитоперен, зборува за морални вредности, а јас се плашев публиката кога ќе излезе по претставата да не заземе страна“, вели Наковски.

Она што го работат како претставници на младата генерација до 30 годишна возраст (од која пак, не малубројни се со желба да заминат некаде по светот), се обидуваат да влијаат да се менува менталитетот, а да се зачува суштината. И тоа да започне од секој поединец, од помала средина. И од образованието.

„И тоа не од образованието од аспект како ги едуцираме и какво образование им даваме на нашите млади, туку и од аспект на тоа каков систем градиме и каков систем на вредности гледаат и наследуваат и зошто се буди револт кај младите денес. Интересно е што текстот е од пред повеќе од три децении, а актуелен е како да е напишан во нашата држава токму сега во 2018-та, 2019-та година.“

Многу млади глумци се со желба да работат. Малку место за сите во театарот ја поттикнуваат активноста на независна сцена во Куманово. Тука младите уметници ја искажуваат својата креативност, а преку неа ја привлекуваат и својата генерација, за заедничко трасирање на подобриот пат во иднина.

„ „Теактер студио“ е форма која што ги згрижува, ги собира младите луѓе актери професионалци пред се, се разбира тука се однесува и на костимографи, сценографи, режисери, сите оние кои што имаат школо и што имаат креативен потенцијал секако“, вели Кети Дончевска – Илиќ.

Таа напоменува дека и во иднина „Теактер студио“ ќе ја негува и ќе ја зајакнува независната сцена која најчесто е иницијација на луѓе кои го сакаат театарот и имаат слобода во своето изразување, со што и влијаат театарот да биде подобар. Независна сцена станува тренд, а токму преку младите актери кои мобилизираат нивни врсници театарски да се описменат и да останат тука.

„Особено лошото однесување на младите луѓе е резултат единствено и само на однесувањето на возрасните. Најголемиот дел од вината зошто еден млад човек е ваков или онаков мора да ја понесе возрасниот човек, Дали родител, наставник, подоцна постар колега. Она што ни е многу драго што никој не зазема страна туку проблемот е возрасните наспроти младите и обратно, образовниот систем, родителите, семејството, младите луѓе, заеднички и општ за секоја публика“, вели Дончевска – Илиќ.

Работејќи со младите, ослушнувајќи ги нивните сигнали во ова време невреме Дончевска – Илиќ вели дека театарот, независната сцена, ги отвора прашањата. А младите актери Давид Илиќ, Мишо Димитријевски, Никола Наковски, Александра Михајловска и поискусната Александра Пешевска, како и многу други, сакаат токму од Куманово да ја пратат пораката истовремено и на младите и на возрасните дека е неопходно да се создава вредносниот систем тука и сега.

Интервју Атанас Атанасовски, “најразигран“ актер во Театар Комедија

  • Од импровизицијата се раѓаат најубавите сцени

  • Ај честито 100! Си ги избројал ли колку се вкупно до сега?

. Благодарам. Мислам дека се над 600 претстави во мојот театар. Сега прославивме 120та изведба на Стјуардеси , Пастувите се накај 70ка , Не сега драга ближи 30ка, Чао Пријатно 20ка… имаме интересни бројки и се надевам ќе продолжиме да славиме јубилеи на нашите светови и дека ќе потрајат подолго.

  • Си се “ врзал“ за некој лик до сега?
    Не би можел да издвојам еден лик или една претстава само би кажал дека сите ликови кои сум ги создал врзани се со мене во тие два часа додека сме на сцената и заедно функционираме некогаш подобро, некогаш полошо. Тоа му доаѓа како некоја кратка љубовна афера во хотелска соба или во подрумот на Шефче или во станот на архитектот Бернард или во комшии кај Сергеј Прамполиновски. Искрено, кога сум во процесот и кога катадневно работам на еден лик, тогаш може и врската да трае подолго , како пробен период му доаѓа тоа за на крајот да сфатиме дали можеме да функционираме од време на време.

  • Дали и колку Атанас е пастув на сцената и приватно?

Тоа што се случува на сцена подобро да остане таму,
на сцената имам повеќе слобода и таму можам да бидам се.

  • Дали често инпровизираш, тоа е поради тоа што мора да се снајудуваш на сцена или ти е здодевно да повторуваш реплики?

Од импровизицијата се раѓаат најубавите сцени. Импровизацијата е мeч со две острици , ако не знаеш да ја контролираш може да те исече и да упропасти сѐ друго. Сакам да импровизирам, затоа што можностите кои се отвораат никој не можел да ги смисли, сѐ е свежо и затоа кога е добра импровизицијата, реакцијата што ја добиваме од гледалиштето е награда за крецијата.  А некогаш и мора да се импровизира, кога ќе падне кваката од вратата , кога нема колега на шлагворд , кога снемува струја, кога се заборавил текст , кога се рипнал текст… Тоа се безброј ситуации, кои се паметат и се прераскажуваат и по завршувањето на чинот.

  • Која е најтешка улога  во“ кг “ од која си добил на “ тежина“ и телесно и духовно?

Учам од сите улоги. Не би сакал да одвојувам посебно некоја ролја мислам дека сите се тешки на свој начин и припремата пред претстава ми е посебна за секоја.

Фастен

Сакам да речам: “Фастен” треба да се погледне. Претстава која зборува за едно семејство, среќно, какви што ги има насекаде по “белиов” ни свет, а дома завиткани, молкум седат потајно, во црнина. Видливи, компактни, среќни, големи, гламурозни, многудетни, добро ситуирани, а зад сето тоа трулежот на секоја личност засебно жива , но “мртва”.

Со многу болести, посесивност, татковска непочит кон децата, деца кои сам тој ги злоставувал, кои станале алхохоличари, депресивни, и мајка која сетоа тоа го живее и гледа пред своите очи и молкум се преправа, во сите години години живот во тој брак.

Современа тема тогаш и сега во Данска, а и кај нас. До и во нашата соба, на другата врата, кај соседот и сѐ тоа блиску до нас.

Направени се добри сценски решенија, минимализам, а гламурозен, во гардеробата пред сѐ…Актерската екипа на врв на својата задача.Се радувам што овој пат нема да речам како гледач, дека беше здодевно, зошто и молкот на сцената, во очите на актерите, говореше. Со малите, назнаки, понекогаш и силни, полни гнев и омраза, актерите низ движењата нѐ убедија во сѐ она што беше речено и сторено на сцената. “Стегната“ претстава од страна на режисерката Зоја Бузалковска.

Ви Благодарам како гледач, на целата екипа, што публиката ја оставивте мирна и будна, а зборовите кои нѐ оставаа во молк, ни тежеа и нам.

Се заврши со среќен крај, кога мајката која молчи сите години во тој брак, конечно застанува на страна на своите чеда….

Убаво е да се види ова претстава во Драмски театар – Скопје.

Гледачот !!!