“ Бабец театар“

 

Кога сонот станува јаве
– Нова Македонија  07.08.2012
На фестивалот, кој имаше натпреварувачки карактер, учествуваа осум театри од земјава и од светот. Организаторите се надеваат дека тој ќе прерасне во препознатлив бренд, бидејќи „Битолино“ и официјално е на мапата на светските детски театарски фестивали.Со претставата „Розовиот соновник“ во изведба на театарот „Мала сцена“ од Загреб, Хрватска, завчера во Битола, во Центарот за култура, почна второто издание на интернационалниот детски театарски фестивал „Битолино“. Ова манифестација за најмладите, што завршува денеска, е во организација на битолскиот театар „Бабец“ и се одржува во рамките на „Битфест“, со поддршка на општината Битола и на Министерството за култура на Македонија.На фестивалот учествуваа осум театри од земјава и од светот, а на првиот ден, освен гостите до Загреб, во Народниот театар околу 450 деца можеа да ја проследат и претставата „Не можеме да останеме на ова“ на театарот „Тијатротем“ од Истанбул, Турција. На репертоарот во голема сала на Центарот за култура Битола беше и „Јованче и Марика“ на театарот „Антон Панов“ од Струмица. – По претставите на нашите пријатели од Хрватска и од Турција и по претставувањето на струмичкиот театар на првиот фестивалски ден, во понеделникот продолживме со гостите од Бугарија, од театарот Враца, со претставата „Малата вештерка“. Потоа ги видовме членовите на театарот „Пан“ од Лугано, Швајцарија, со претставата „Тик и Так“, која беше без текст туку со пантомима. Потоа следуваше гостувањето на детскиот театар „На портата на Нарва“ од Санкт Петербург, Русија, чии глумци ја изведоа „Пепелашка“ на Шарл Петро. Вчера, на последниот ден на фестивалот, први настапија гостите од Западен Јоркшир, театарот „Раскажувач“ со „Снежната кралица“ и театарот „Додона“ од Приштина со урнебесната
претстава за деца „Том и Џери“, работена по мотиви на истоимениот цртан филм. И за крај, за сите деца театарот „Бабец“ по повод двегодишнината од постоењето приреди слатко изненадување, дружење на јунаците од бајките за сите дечиња на незаборавна роденденска забава во фоајето на Центарот за културата. Исто така, можеа да се донираат средства или играчки за Домот за доенчиња во Битола – рече директорот на фестивалот Васко Мавровски.Идејата за детски театар во Битола ја зачна еден голем актер Петар Стојковски-Бабецот, уште во далечната 1968 година. – Долги години растеше овој сон и еве тоа се претвори во една успешна приказна. Работевме неуморно, создававме театар, создававме љубов, а за возврат добивме насмеани детски лица, солзи, восхит,љубов… Магијата нѐ понесе, нѐ инспирира, ни даде мотив да продолжиме да создаваме. Се роди фестивал, отворивме нова страна во македонската театарска историја, го создадовме првиот интернационален детски театарски фестивал „Битолино“ – вели Мавровски. Тој се надева дека интернационален карактер на фестивалот ќе помогне во промовирањето на Македонија, како земја, во која се посветува внимание на театарот наменет за најмладите, со чија помош се врши едукација и се создава елементарнатеатарска култура од најмали нозе. Од театарот „Бабец“ ќе се залагаат овој фестивал ќе прерасне во препознатлив бренд, бидејќи до јануари „Битолино“ и официјално се најде на мапата на светските детски театарски фестивали.
Автор: М.Т.

Александар Тодески актер

 

Во прво лице

ТЕАТАРОТ-СВЕТО МЕСТО

1. ЗА СЕБЕ: ДРУГИТЕ НЕКА КАЖАТ

2 . ЗА ЉУБОВТА: УБАВО Е КОГА ЈА ИМАШ

3. ЗА ЖИВОТОТ: МНОГУ Е КРАТОК

4. ЗА ТЕАТАРОТ: СВЕТО МЕСТО

5. ЗА ДОБРОТO: РЕТКА ПОЈАВА

6. ЗА ЗЛОТО: ПОДАЛЕКУ ОД МЕНЕ

7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ: НЕМА СПАС

– А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? СЕ РЕТЧАТ

8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ: СИТЕ ГЛУМИМЕ

9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА: СЛАТКА Е

10. ЗА КОЛЕГИТЕ : ДА СЕ МНОЖАТ

11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ : НЕ СЕ ДОИГРУВААТ

12 . ЗА ИДЕЈАТА : ИМА МНОГУ

13. ЗА СОНОТ : УПОРНОСТ

14. ЗА ЈАВЕТО: НЕ МОЖАМ ДА ГО СОНУВАМ

15. ЗА ВИНОТО: ГО ОБОЖУВАМ

16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО : ТОПЛО КАТЧЕ

17. ЗА КРАЈ : НЕМА КРАЈ

18. ПАНК, ФУДБАЛ ? ФУДБА

  IN MEMORIAM Милена ДРАВИЌ – Убавицата си појде при Ѕверот

 

   АКТЕРКА НА ВЕКОТ

/5. 10.1940 – 14.10.2018/ не напушти на 78 години

Големата српска актерка Милена Дравиќ почина во Клиничко-болничкиот центар Бежаниска коса. Милена беше таму на лекување, беше во лоша здравствена состојба во последните неколку дена, лекарите се обидоа сè, но немаше спас. Пред две и пол години таа остана без сопругот Драган Николиќ и оттогаш се бореше со болеста. Ова лето гостуваше во Пула, Херцег Нови и Палиќ, каде што беше промовирана монографијата за неа. Таа е една од најголемите актерки што ги имала Србија и Југославија.

Милена Дравиќ е родена на 5 октомври 1940 година во Белград.

Љубов што трае

 14 април 2005

 МАКЕДОНИЈА Е НЕОДМИНЛИВ ДЕЛ ОД МОЈОТ ЖИВОТ. И МАКЕДОНИЈА БЕШЕ МОЈА ТАТКОВИНА, ЗЕМЈА НА МОЕТО РАЃАЊЕ, НА МОЈАТА МЛАДОСТ И СОЗРЕВАЊЕ. КАЈ ВАС И ПОНАТАМУ ЈА ИМАМ СВОЈАТА ПУБЛИКА КОЈА СЕ РАДУВА НА ОНА ШТО ГО РАБОТАМ, ВЕЛИ МИЛЕНА ДРАВИЌ ГОЛЕМАТА АКТЕРКА ОТКРИВА И ЕДНА “ТАЈНА” ОД ЗАЕДНИЧКОТО ЖИВЕЕЊЕ СО ДРАГАН НИКОЛИЌ: МОЈАТА ДОВЕРБА ВО ЧОВЕЧКИТЕ И УМЕТНИЧКИТЕ КВАЛИТЕТИ НА МОЈОТ СОПРУГ И ОБРАТНО, СE`, ВСУШНОСТ, СИЛАТА СО КОЈА УСПЕВАМЕ ДА БИДЕМЕ НАД СЛАБОСТИТЕ И ТЕШКОТИИТЕ

 

Се почна пред точно пет децении, кога несудената балерина која на сцената стапнала уште на 4-годишна возраст, го сними првиот филм – “Вратата останува отворена”. Оттогаш за Милена Дравиќ, актерката на векот според публиката во Србија и Црна Гора, има снимено 92 филма, 150 телевизиски серии и одиграно многу улоги во театар. Добитник е на сите можни признанија во својата земја и надвор од неа. Чест гостин е на Кан, Венеција и на други престижни фестивали. За неа, како за ретко кој, подеднакво позитивно се врзува публиката, но и критиката. Од првите стекнува популарност и обожавање, од другите пофалби и награди. Со овие атрибути, несомнено, Милена Дравиќ е едно од најзначајните имиња во уметничката фела кај нашиот северен сосед. Во Македонија била многупати. Неодамна ни гостуваше со претставата “Бокешки Д-мол” на Културниот центар од Тиват. И повторно беше примена со подеднаква љубов и топлина. Како никогаш и да не се разделила од својата македонска публика.

Очигледно, Вие ни значите нешто. Што Вам ви значи Македонија?

– Македонија и времето поминато во неа се неодминлив дел од мојот живот. И Македонија беше моја татковина, земја на моето раѓање, мојата младост и созревање. Каде и да одев – во Пула, Венеција, Кан, Лондон или Париз, јас како уметник, меѓу другите, и неа ја претставував како дел од нашата тогашна татковина, Југославија. Никогаш тој дел од мојот живот нема да биде заборавен. И денес го имам тоа чувство, пред се, затоа што секогаш кога ќе дојдам овде се чувствувам како добредојден гостин. Кај вас и понатаму ја имам својата публика, која ме цени и се радува на она што го работам.

Што е поголема магија, камерата или сцената?

– Магија се и сцената и камерата. Обете ја бараат вистината. Ако како актер успееш потполно да им се посветиш, и да се сродиш со ликот кој го толкуваш, тоа значи дека си ја постигнал вистината. А, најголемата магија се состои во тоа публиката да ти поверува.

Алхемијата – живот ве спои со човек од вашиот ков, речиси исто толку признат и познат. Колку знае (или не) таа набиена енергија понекогаш и да попречи?

– Мојата и кариерата на Драган течеа паралелно. И тој и јас работевме и работиме на сите три медиуми – филмот, телевизијата, театарот. Навистина, ретко бевме партнери. Мене лично поради тоа ми е неизмерно жал. Секако дека темпото на работа и живот носи со себе и убави и тешки моменти за обајцата. Сепак, сметам дека успеавме таквите ситуации да ги надминеме. Како што рековте, ние сме луѓе од ист ков, со исти погледи на свет и имаме заеднички круг на пријатели. Мојата доверба во човечките и уметничките квалитети на мојот сопруг и обратно, се, всушност, силата со која успеваме да бидеме над слабостите и тешкотиите.

Вие сте една од првите која ја помина хрватската граница, во уметничка смисла. Кажете ни нешто повеќе за тоа искуство?

– Со претставата “Лари Томпсон или трагедијата на една младост” од Душан Ковачевиќ со театарот “Звездара” и се претставивме на загрепската публика пред три и пол години. Игравме три ноќи по ред во преполна сала и на крајот бевме испратени со овации. Беше тоа нешто повеќе од игра. Тоа беше настан и за нас и за публиката. Нешто подоцна, со “Бокешки Д-мол” во два наврати гостувавме во Пула, Риека и Загреб. Успехот и чувството беше слично како претходното. Тоа говори дека границите, особено во уметноста, се глупост.

По пет децении креативна работа и огромна творечка патека оставена зад себе, дали чувствувате дека има нешто што би сакале да одиграте, нешто што е Ваш неостварен сон и дали сте блиску до негово остварување?

– Сакам да одиграм улога на филм која ќе ме исполни со радост и задоволство. Кога подобро ќе размислам, тоа отсекогаш ми била креативна желба-двигател. Во оваа смисла не сум сигурна дали сонот веќе го имам остварено.

Борче Грозданов

 

 

 

 

 

 

 

Тешкото како театар

 

” Тешкото… е фолкорен театар кој опфаќа организација на обредот… чествување свети места, свети и лековити води, јама за жртвено принесување (дарување на Бога), хор, дневни и ноќи ора … строго одредени реквизити (како во театар) …тапан и дрвена свирка аулос… дека фолкорниот театар го раѓа атинскиот… дека има според Аристотел женско менадично и машко дитирамбово оро… пеани и играни жанрови како трени – оплакувања, како химни и пеани, дека има женски менадични ора.

М.П.

” Буре барут” премиера на 12.-ти октомври Пројковски во Црна Гора

 

Претставата “Буре барут” ќе се премиера на 12.-ти октомври во 20 часот на големата сцена, која ќе го отвори Црногорскиот Национален Театар за новата сезона 2018/2019.

Режија на Дејан Проковски

Текст на Дејан Дуковски

Сценографијата е на Валентин  Светозарев, костимите се на Тијана Тодоровиќ и композитор Горан Трајкоски. Движењето на сцената беше Нада Вукчевиќ, помошник на режисерот е Миливоје Лакиќ и помошник во костимографија е Марта Гарчевиќ.
извршниот продуцент се Нела Отешевч и Јања Ражнатовиќ.


Игра големата актерска екипа на овој театар: Мирко Влаховиќ, Горан Вујовиќ, Зоран Вујовиќ, Ана Вучковиќ, Марко Тодоровиќ, Петар Буриќ, Бранимир Поповиќ, Никола Перишиќ, Мишо Обрадовиќ, Дејан Иваниќ, Душан Ковачевиќ, Јадранка Мамиќ…


Има и бенд кој се вика како и претставата “ Буре барут “
Оркестарот е на почесната гарда на армијата на Црна Гора.

фото Душко Милјаниќ.

Премиера – „Казимир и Каролина“, НТ. „ Војдан Чернодрински „ Прилеп

Премиера – 09 Октомври 20.00ч

Еден Фон Хорват
„КАЗИМИР И КАРОЛИНА“
Режија – Нела Витошевиќ
Автор – Еден Фон Хорват
Сценографија – Костантин Трпеноски
Композитор – Огнен Анасатасовски
Драматург – Лидија Митоска – Ѓорѓиевска
Превод – Викторија Рангелова – Петровска


Играат
Казимир – Димитар Ѓорѓиевски
Каролина – Катерина Чакмакоска
Ширцингер – Никола Настоски
Меркл Франц/ Човек со глава на булдог – Зоран Иваноски
Ерна/ Хуанита – Ангела Наумоска
Раух – Игор Трпчески
Шпер – Александар Тодески
Ели – Јасмина Мицовска – Станкоска
Марија /Кепец – Наташа Ачански
Конферансие/Доктор/Келнер – Михајло Миленкоски
„Казимир и Каролина“ е претстава за уништените соништа. Низ кратки слики кои суптилно се претопуваат една во друга, оваа претстава ја исцртува изолираноста на поединецот во едно општество што се распаѓа, како и кревкоста на меѓучовечките односи кога човек ќе ја изгуби работата, статусот и слично. Затскриен задсветликавите рингишпили, тезгите со сладолед и храна меѓу кои се случува дејството на оваа претстава, изобилството од алкохол и општата еуфорија која владее на Октоберфест,ова е всушност еден брутален и безмилосен светна малодушност и банално секојдневие, свет во којшто човековите копнежи и соништа во целост зависат од материјалното. Луѓето го губат тлото под нозете и нивната борба за некакво упориште е осудена на неуспех. Во такви услови, само од себе се наметнува прашањето – какви шанси има љубовта, иако авторот Еден фон Хорват како поднаслов ја ставил максимата „А љубовта сепак трае“. Таа дилема ја потврдува и Казимир, единствениот кој одбива да учествува во сеопштото лудило и еуфорија, велејќи – „трае, додека не добиеш отказ“.Духовната и морална криза кои ги наметнува општеството, ги кршат соништата на поединецот и на колективот. Оваа претстава содржи очигледни алузии на нашата денешна реалност и недвосмислено го отсликува духот на нашето време.

Реприза во петок на 12.10 во 20.00 ч.
Сабота 13.10. во 20.00 часот

TЕАТАРОТ КАКО МАСОВНА И ЕЛИТНА КУЛТУРА

Тихомир Стојановски

Кај Никола Вулиќ во книгата “Римско позориште крај Скопља” е даден податок за дијаметарот на оркестрата во стобскиот и скупскиот театар. Во Скупи тое е 30 метри, во Стоби 29 метри. Со тврдењето на Борза се вели дека театарот служел за верско-религиски прослави, свадби, секако на сцената, оркестрата во театарот, во него се играле ората и се пееле песните, се случувале обредите и чествувањата, што му дава на театарот повисока општествена и духовна улога од онаа востановената како само “место за гледање” и го збогатува неговото значење меѓу елитната и масовната култура во општеството и во историјата на еден народ. Во историјата на тлото на Македонија.

MHT – „ЕДЕН МЕСЕЦ НА СЕЛО“

29.9 | ПРЕМИЕРА – „ЕДЕН МЕСЕЦ НА СЕЛО“ | 20:00

Автор: Иван Сергеевич Тургењев
Режисер: Паоло Маџели
Драматург: Жељка Удовичиќ

Превод: Катерина Коцевска
Асистент на режисерот: Дамјан Костовски
Сценограф: Лоренцо Банчи
Костимограф: Мануела Паладин
Композитор: Љупчо Константинов
Дизајнер на плакат: Зоран Кардула

Улоги:
АРКАДИЈ СЕРГЕЕВИЧ ИСЛАЕВ, богат земјопоседник ― Ѓорѓи Јолевски
НАТАЛИЈА ПЕТРОВНА, негова сопруга ― Сашка Димитровска
КОЉА, нивни син ― Лука Софрониевски/Димитар Илијевски/Александар Цветковски (дете) 
ВЕРА АЛЕКСАНДРОВНА, млада девојка, (штитеничка на семејството) ―Дарја Ризова
АНА СЕМЈОНОВНА ИСЛАЕВА, мајка на ИСЛАЕВ ― Катерина Коцевска
ЛИЗАВЕТА БОГДАНОВНА, воспитувачка, гувернанта на Коља ― Тина Трпкоска
ШАФ, Германец, домашен учител ― Александар Микиќ
МИХАИЛ АЛЕКСАНДРОВИЧ РАКИТИН, куќен пријател ― Никола Ристановски
АЛЕКСЕЈ НИКОЛАИЧ БЕЉАЕВ, студент, учител на Коља ― Стефан Спасов/Дамјан Цветановски
АФАНАСИЈ ИВАНОВИЧ БОЉШИНЦОВ, сосед ― Нино Леви
ИГНАТИЈ ИЉИЧ ШПИГЕЉСКИ, доктор ― Сашко Коцев
МАТВЕЈ, слуга ―Дамјан Цветановски/Стефан Спасов
КАТЈА, слугинка ―Ана Стојановска