Подготвени, младите актери ја чекаат својата шанса

 

Имаат желба и енергија цело време да се на сцена и да покажат што умеат, а знаат и дека тоа не зависи само од нивната мотивираност.

Четворица од 11 студенти по актерска игра, кои оваа година дипломираат на Факултетот за драмски уметности во класата на проф. Зоја Бузалковска и доц. Александар Степанулески, ни ги кажаа своите планови и очекувањата: „Да не седиме дома“ е првиот и во овдешните околности логичен одговор на прашањето каде се гледаат како актери, а потоа дури следуваат преференциите – дали во театар или на филм, во професионален или независен театар, во држаава или надвор од границите…

– Услови за работа има, се создаваат, но најголемиот проблем е чекањето.
Осумдесет проценти од нашава професија е чекање – дали на сет, дали на проба. Се чека и за вработување. Се чека шанса, се чека некој да те викне…, рече дипломецот Зоран Митровиќ по една од пробите на дипломската претстава „Голем студ“ на Малата сцена во Македонскиот народен театар.
Христина Цветаноска, која повеќе ја привлекува алтернативната сцена и себеси се гледа во независен театар, оптимистички вели дека може да најдат простор тие што сакаат да работат.
– Ние сме мотивирани, но ќе биде проблем ако нашата мотивација нешто да работиме остане волонтерска, смета таа.

Нивната колешка Душица Тренева со конкретно решение за вработувањето:
„Поголем проблем се луѓето што не работат ништо, а земаат плата отколку младите луѓе кои се агилни и сакаат да работат. Сакаат цел ден да бидат на сцена, а едноставно немаат можност. Мислам дека тие што не работат или се пред пензија треба да заминат во пензија за да ни дадат шанса на нас младите“.
Театар или филм? – тројцата во еден глас предност му даваат на театарот зашто е неповторлив како уметност на мигот. Нивниот колега Чедомир Митевски, сепак, ги сака подеднакво зашто двете уметности, рече, си имаат свои енергии. Го избрал актерството бидејќи најмногу се нашол таму.
– Уште од мал го сакав ова, сакав многу да имитирам, цели филмови. Тука се чувствував слободен и можев да правам многу работи, раскажува тој.

Се согласија меѓу себе дека треба да направат нешто тука пред да размислуваат за меѓународна кариера.
– Понатаму можеби и надвор, но прво во нашиот двор. Почвата е благородна за независни проекти и ако се има желба, слобода и ентузијазам, може доста да се направи, заклучи Митровиќ.

Покрај нив, во класата по актерска игра на ФДУ што завршуваат оваа година се уште седум идни професионални актери: Сара Анастасовска, Сергеј Димовски, Григор Јовановски, Исидор Јованоски, Душица Настова, Јаков Спасов и Петар Стојанов. Повеќето имаат претходно искуство на сцена и пред публика зашто од трета година студентите по актерска игра веќе почнуваат да соработуваат на претстави и филмови надвор од ФДУ. До крајот на втората година немаат право да работат надвор од задачите што ги имаат на факултетот, освен со посебна дозвола од професорите.

Колку матичниот факултет им помага да се пробијат на сцена? Нивната
професорка, театарската режисерка Зоја Бузалковска, вели дека ФДУ не презема обврска да посредува студентите по актерска игра или дипломираните актери да добијат некој ангажман на проект или во театар. Меѓутоа, со редовното играње на испитните претстави на Академската сцена на ФДУ, која активно работи веќе многу години со своја редовна програма, со презентација на студентските претстави и филмови на сцени и во киносали надвор од ФДУ, како и со нивното учество на домашни и меѓународни фестивали и обмислени остувања, институцијата, според неа, помага театарските и филмските креативци и
продуценти полесно да можат да ги видат можностите на студентите по актерска игра и новодипломираните актери и да ги ангажираат во своите наредни проекти.

Дипломската претстава „Голем студ“, која оваа генерација ја подготви за крајот на четиригодишното образование, премиерно беше изведена на Малата сцена на МНТ на 26-ти и 27-ми март, во пресрет и на самиот Светски ден на театарот, а повторно двапати ја изведоа и изминатава недела. Ја играа претставата во две постави што, на некој начин, беа и две различни изведби.
Материјалот за работа на дипломската претстава го избира професорот. Во седмиот и во осмиот семестар од студиите по актерска игра, професорот избира драмски текст соодветен на индивидуалните и групните можности на класата и ги распределува улогите. Со оваа класа студенти, вели професорката Бузалковска, го работеле Чехов, и тоа по два спротивставени метода, работеле монолози од античката трагедија, потоа Шекспир, како и руската авангарда, поточно Eведенскиј.

– Мислев дека сега им треба сосема поинаков материјал, во кој приказната ќе се раскажува во брз ритам, филмски, со резови, а секој од нив ќе има подеднаков простор за градење комплексна улога низ реалистичен приод. „Голем студ“ е тежок материјал, но студентите со радост ја прифатија задачата и комплетно му се посветија на процесот, а мислам дека нивните можности сега јасно ги гледаат и театарските и филмските професионалци, вели Бузалковска.


„Голем студ“ – претстава за реконструкција на надежта 

„Голем студ“ (работена по сценариото на американскиот филм „The Big Chill“ од 1983 година на Лоренс Каздан и Барбара Бенедек) е голем предизвик и тешка актерска задача за младите актери, зашто низ реалистичен пристап, во ритам препознатлив за филмскиот јазик и со леснотија во играта, треба да раскажат сложена драмска приказна.

МНТ ја најави како претстава за реконструкција на надежта која загатнува
проблеми на секоја генерација, важни во секое општество во кое се случуваат драматични општествени превирања: „Повеќе од тоа, дилемите ги надминуваат општествените прашања и задираат во најинтимното човечко, важно секогаш и секаде. Во момент кога животот со сета своја комплексност ќе нè натера да се прашаме до каде сме останале доследни на своите борби, заложби, верувања и големи планови, а каде сме се изневериле себеси и своите идеали, останува да ги преиспитаме своите постапки и да се обидеме да ја реконструираме надежта дека
нашите животи ќе ги поставиме на вистинските основи и дека за тоа не е премногу доцна“.
Единаесеттемина учесници во „Голем студ“ претставата ја подготвуваа од
почетокот на седмиот семестар, односно околу шест месеци. Тоа е комотно време за работа, што, за жал, вели Бузалковска, театрите обично не го овозможуваат, а кое е многупати потребно за процесот да биде квалитетен и да се направи солидна претстава.
– Освен тоа, наспроти формално зададените три сета од по четири учебни часа и еден од два неделно, ние во четвртата година од студиите, па и претходно, со нашите студенти работиме многу повеќе и подолго. Особено кога се работи на целовечерна претстава, пробите се шестпати неделно и се најмалку по четири часа, а често и многу подолго, посочува професорката Бузалковска, која на ФДУ ја наследи класата од покојниот проф. Кирил Ристоски.
Таа го објаснува подготвителниот процес: во седмиот семестар студентите ја поминуваат првата фаза од подготовката на дипломската претстава, делот наречен „работа на текст“ или „читачки проби“, а испитот се состои во проценка на резултатот од последната читачка проба пред излегувањето на мизансцен. Во осмиот семестар се преминува на мизансценски проби. Завршната фаза на склопувањето на претставата, генералните проби и премиерната изведба по правило се прават во професионална куќа, што подразбира и професионална опременост на претставата со сите елементи (костими, шминка, сценографија,
осветлување, музика).
– Целта на сето ова е да му се овозможи на студентот на најпрактичен начин да го помине процесот на работа на театарската претстава, доаѓајќи во допир со сите сегменти и соработувајќи со комплетниот креативно-технички тим кој работи на една театарска продукција. Преку демонстрација на професионална театарска трупа со режисер, студентот е подготвен за професионален ангажман во театарската уметност. Истовремено, со дипломската претстава се прави презентација на новите дипломци пред пошироката театарска јавност. Таков беше, делумно, и случајот со „Голем студ“, благодарение на соработката со МНТ и
разбирањето за нашите потреби и педагошки цели, додава Бузалковска.

Актерството е начин на живот и бара безусловна преданост.

Тешко е, според неа, да се најде едноставен одговор на прашањето што е најважно да знаат студентите по актерска игра, зашто материјалот што го поминуваат е обемен, сложен и, честопати, навидум неопиплив. Во текот на студиите, вели, им даваат многу „алатки“ со кои ќе можат највешто да го работат она за кое учат. Но, најважно е, рече, да сфатат дека актерството е повеќе од работа, повеќе од професија: „Тоа е начин на живот“, децидна е таа.
– Со актерство не може да се занимава некој на кого било што во животот му е поважно од тоа. Театарот ти е и мајка и татко, и прва љубов, и сопруг или сопруга, и дете и најдобар другар. Тој ќе те роди и ќе те изгледа, во него ќе се заљубиш и ќе го засакаш, од него ќе ги имаш најпрекрасните рожби, кои ќе ги сакаш повеќе од било што на светот, ќе го растеш и созреваш и ќе му се радуваш до крајот на животот. Тој ќе те сака безусловно, но и ти нему мораш да му се предадеш докрај и безусловно. Ако не се спремни да го прифатат тоа и да му се дадат на театарот и на актерството комплетно, до даска, тогаш нема да успеат. Мојата основна цел на приемните испити е да го препознаам жарот во очите на кандидатите, страста која ја имаат или ја немаат за занимавање со актерство. Ако го нема тоа, тогаш залуден
е целиот талент и исполнителност, зашто тоа не е доволно за да се биде актер, нагласува Бузалковска.

На студентите честопати, вели, им повторува една реченица која ја кажувал професорот Кирил Ристоски, од кого многу научила за педагогијата и чија класа ја наследи:
– Овој врвен педагог и актер, на своите студенти честопати знаеше да им рече: „Неостварениот актер станува лош човек“. Сите други му се криви што тој не успеал, само, никогаш не се врти кон самиот себеси, за да сфати дека проблемот може да биде и токму во него. На студентите честопати им велам дека не смеат да дозволат да станат лоши луѓе. И заради себе, и заради театарот, вели професорката- режисер.

Студиите по актерска игра се четиригодишни, а еден професор води своја класа од почетокот до крајот на студиите. На секои четири, една година оваа студиска програма е во мирување. Класа по актерска игра нема во годините кога се уписите за филмските оддели: филмска режија, филмска и ТВ-монтажа и филмско и ТВ снимање. Еднаш во четири години ФДУ запишува три класи на оваа катедра, односно покрај на македонски, овозможува и студирање актерска игра на албански и на турски јазик.

– Квотата е до 10 студенти во една класа. До пред неколку години беше забележан мал пад во интересирањето за студиите, но во последниве пет години бројката повторно порасна и таков е трендот и денес. Претпоставувам дека тоа доста се должи и на сè поголемата афирмација преку учествата на меѓународни фестивали, многуте награди за студентски филмови и претстави, постојаниот репертоар на
Академската сцена и севкупната поголема отвореност на ФДУ за потенцијалните кандидати преку Отворените денови што ги организира нашиот факултет секоја година, курсевите и работилниците за подготовка на кандидатите за приемните испити и, се разбира, понепосредното доаѓање до информации. Поради сето ова, и квалитетот на наставата е денес полесно видлив и проверлив и кандидатите добро знаат што можат да очекуваат ако се запишат на овие студии, заклучува Бузалковска.

Извор – МИА

” ГОЛЕМ СТУД ” (дипломска претстава) ФДУ Скопје, оддел Драмски актери

 

Лоренс Каздан и Барбара Бенедек
ГОЛЕМ СТУД
(дипломска претстава)
ФДУ Скопје, оддел Драмски актери
Класа на проф. Зоја Бузалковска и насл. доц. Александар Степанулески

ХАРОЛД КУПЕР …………………. ЗОРАН МИТРОВИЌ
САРА КУПЕР ………………………. ХРИСТИНА ЦВЕТАНОСКА
СЕМ ВЕБЕР ………………………… ПЕТАР СТОЈАНОВ
КАРЕН БОУЕНС ………………….. САРА АНАСТАСОВСКА
НИК КАРЛТОН ……………………. ИСИДОР ЈОВАНОСКИ
МЕГ ЏОУНС ……………………….. ДУШИЦА ТРЕНЕВА
МАЈКЛ ГОЛД ………………………. ЧЕДОМИР МИТЕВСКИ
КЛОИ ………………………………….. ДУШИЦА НАСТОВА
РИЧАРД БОУЕНС ……………….. ЈАКОВ СПАСОВ
СВЕШТЕНИКОТ …………………. ГРИГОР ЈОВАНОВСКИ
ПОЛИЦАЕЦОТ ……………………. СЕРГЕЈ ДИМОВСКИ

ХАРОЛД КУПЕР …………………. ЗОРАН МИТРОВИЌ
САРА КУПЕР ………………………. ХРИСТИНА ЦВЕТАНОСКА
СЕМ ВЕБЕР ………………………… СЕРГЕЈ ДИМОВСКИ
КАРЕН БОУЕНС ………………….. САРА АНАСТАСОВСКА
НИК КАРЛТОН ……………………. ГРИГОР ЈОВАНОВСКИ
МЕГ ЏОУНС ……………………….. ДУШИЦА ТРЕНЕВА
МАЈКЛ ГОЛД ………………………. ЈАКОВ СПАСОВ
КЛОИ ………………………………….. ДУШИЦА НАСТОВА
РИЧАРД БОУЕНС ……………….. ЧЕДОМИР МИТЕВСКИ
СВЕШТЕНИКОТ …………………. ИСИДОР ЈОВАНОСКИ
ПОЛИЦАЕЦОТ ……………………. ПЕТАР СТОЈАНОВ

Факултетот за драмски уметности од Скопје во соработка со Македонскиот народен театар, на 26-ти и 27-ми март ја одржи премиерата на дипломската претстава ГОЛЕМ СТУД, по сценариото за филмот THE BIG CHILL од Лоренс Каздан и Барбара Бенедек, која се одигра во две постави на Малата сцена на МНТ со почеток во 19 часот. ГОЛЕМ СТУД е дипломска претстава на студентите од одделот Драмски актери во класата на проф. Зоја Бузалковска и насл. доц. Александар Степанулески. Класата ја сочинуваат: Сара Анастасовска, Сергеј Димовски, Григор Јовановски, Исидор Јованоски, Чедомир Митевски, Зоран Митровиќ, Душица Настова, Јаков Спасов, Петар Стојанов, Душица Тренева и Христина Цветаноска. Дипломската претстава ГОЛЕМ СТУД е работена по сценариото на американскиот филм THE BIG CHILL од Лоренс Каздан и Барбара Бенедек. Преводот на насловот е проблематичен, зашто самиот наслов во себе носи повеќезначност, која може да биде „прочитана“ и донекаде разјаснета само во контекстот на времето во кое се одвива дејството. Речиси секаде каде што се зборува за овој филм, излезен во 1983 година, се цитира дообјаснувањето на авторот и режисер на филмот Лоренс Каздан, врзано токму со алузиите кои ги отвора самиот наслов, не докрај јасен дури и за американскиот аудиториум. „ГОЛЕМ СТУД се занимава со членовите на мојата генерација кои откриле дека не сè што посакувале е возможно, дека не секој идеал во кој верувале останал во првите редови на нивните намери. ГОЛЕМ СТУД е за процесот на оладување кој е карактеристичен за луѓето од секоја генерација, кога се движат од надворешно-насочената, повеќе идеалистичка, загриженост на нивната младост до еден вид на само-апсорпција, сопствен интерес, што ги става личните желби над оние на општеството, па дури и – на еден идеал.“ Л. К. Триесет и пет години подоцна, во една средина сосема различна од онаа на Америка во осумдесеттите (со генерации кои растеле и се развивале во шеесеттите) и во еден временски контекст, навидум оддалечен од американскиот, една друга генерација се обидува да проговори за истите тие проблеми, донесувајќи ги на сцената во сета нивна универзалност и препознатливост.Дилемите кои ги загатнува ГОЛЕМ СТУД се проблеми на секоја генерација и се важни во секое општество во кое се случуваат драматични општествени превирања, како што е и нашето. Повеќе од тоа, дилемите ги надминуваат општествените прашања и задираат во најинтимното човечко, важно секогаш и секаде. Во момент кога животот со сета своја комплексност ќе нѐ натера да се запрашаме до каде сме останале доследни на своите борби заложби, верувања и големи планови, а каде сме се изневериле себеси и своите идеали, останува да ги преиспитаме своите постапки и да се обидеме да ја реконструираме надежта дека нашите животи ќе ги поставиме на вистинските основи и дека за тоа не е премногу доцна. Во таа смисла, ГОЛЕМ СТУД е токму тоа – претстава за РЕКОНСТРУКЦИЈА НА НАДЕЖТА.

ГОЛЕМ СТУД ја судира новата генерација драмски актери со голем предизвик и тешка актерска задача – низ еден реалистичен пристап, во ритам препознатлив за филмскиот јазик и со леснотија во играта, да се обиде да ви ја раскаже оваа сложена драмска приказна…

„ЦАРСТВО НЕБЕСКО“ 23 мај во МНТ гостува Народно позориште Белград

 

На 23 мај во МНТ гостува Народно позориште Белград со претставата „ЦАРСТВО НЕБЕСКО“ – ЕПИКА БАЛКАНИКА
Претставата се игра на две локации. Првата локација е на големата сцена во Македонски народен театар со почеток во 19:00 (траење 90 минути), и втората локација е Младински културен центар во кино „Фросина“ во 21:00 (траење 45 минути).

Режисер: ЈЕРНЕЈ ЛОРЕНЦИ

Играат:
ОЛГА ОДАНОВИЌ
НАТАША НИНКОВИЌ
НАДА ШАРГИН
ХАНА СЕЛИМОВИЌ
БРАНКО ЈЕРИНИЌ
БОЈАН ЖИРОВИЌ
НИКОЛА ВУЈОВИЌ
МИЛУТИН МИЛОШЕВИЌ
СЛАВЕН ДОШЛО

Царство небеско – Епика балканика ја обработува српската епска поезија. Режисерот Јернеј Лоренци ја обработува оваа тема „поради љубовта кон древните приказни и песни, како први документи на нашата цивилизација. Ме интересираат темите, мотивите, дилемите, кои се тие страдања и мечти, и каква врска има сето тоа со нас денес. Многу заедничко. Во епиката работите се малку посурови, непосредни, со помалку лаги. А и страстите помалку се кријат. Ме фасцинира мечтата во приказните и песните, бидејќи имагинацијата е најголемата привилегија на човековото постоење. Српските песни се одлична комбинација на историјата, од една страна, и митологијата, од друга страна. Понекогаш дури и митоманијата. Тој раб помеѓу историјата и митоманијата ме е особено интересен, сé она архетписко, важно за нашата потреба за раскажување на приказни.“

(извадок од интервју со режисерот)

ЗА МОНО-ФЕСТ, ПОСТ ФЕСТУМ

 

ВО ЧЕСТ НА АКТЕРОТ, ДВЕ ДЕЦЕНИИ, АИРЛИЈА!

Да се биде сведок, а уште повеќе, да се има привилегија да се пишува за еден фестивал, во кој апсолутна творечка моќ ја има токму АКТЕРОТ, главниот експонент и темел на Театарот, е голема чест и привилегија. Уште повеќе што токму фестивалот на Актерот, или поточно на монодрамата, годинава насловен како МОНО-ФЕСТ,или веќе две децении во градот на конзулите меѓународно познат како фестивал на монодрамата, нуди остварувања соголени од колективноста и можноста актерот да се “извлече на грбот“ на својот колега, односно, каде целосната актерска енергија е подарена од индивидиална актерска персона, што пак нуди извонредна можност за театарските сладокусци, да се обидат суштински да проникнат во театарската Магија…

Ако овој вовед од две реченици ви се чини предолг, тогаш само обидете се да замислите колку се дваесет години на макотрпно создавање на Фестивал, кој низ годините, понекогаш,значел и “од по трње“, тогаш во таа замисла/размисла и овие три реченици се прекуси…

За да ви стане појасно, многу кусо, односно накратко, ќе се обидам да ве пренесам, не низ вода, ами низ неодамна завршениот фестивал, на кој видовме осум остварувања, секако достојни за верификација, со помалку, или, за среќа повеќе, збран квалитет за сметка на квалитетот…

Откако прилепчани, од НУЦК “Марко Цепенко“, претставата “Фигурае венерис“ ја играа за монодрамските мајстори-колеги, на натпреварувачкиот старт видовме една насјсмешна, но, и најтажна прикказна од актерот од БиХ, Среќко Марчета кој ни раскажа дека и во воено-емотивниот метеж, Љубовта го чека, и го начекува чувствениот бескрај; па “Контрабас“на Азербејџанецот кој играше на руски, Шовги Гусеинов, кој ни покажа врвно мајдторство, играјќи ја осаменоста, музичката имагинација, на само навидум маргиналецот кој е минимално делче на голем оркестар, кој пак, и служи на неговата

голема, неостварена, соновидна, но сепак и тоа колку присутна Љубов, неговата примадона која оживува помеѓу пивото, извикот во празно и сонот…За сето тоа, жирито:Коле Ангеловски, Весна Петрушевска и Нина Мазур, му го додели, повеќе од заслужено, фестивалското Гран при за целосно остварување; а “Дивото дете од градот“ кое ни дојде од САД, со актерката Тјаша Ферме, ни понуди разиграна и полетна девојка/актерка, која можеби ги подели мислењата, но не нѐ остави рамнодушни; а со “Однапред и одназад“ полскиот актер Матеуш Новак, “кралски“ но и општествено шутовски“ допатува до наградата за млад актер; додека “Сните на Хамлет“, ни го понудија данскиот принц во сајбер-времето денес, преку инспиративната игра на Александар Аладишев, кој пак за жал, напати беше “жртва“ на пекумерната употреба на скајп-комункацијата, со што, се губеше монодранската нишка, па сепак, талентот на Алдашиев остана видлив и неспорен; еднолинискатата изразна линија водена од бугарскиот артист Михаил Милчев, како Мадам Мишима во истоимената монодрама, за малку ќе повлиаеше на будноста на публиката; а пак, проектите како “Јас, Селма со актерката Симона Спировска, едноставно, со својот “обид за претстава“, не заслужуваат фестивалско издание, особено не на јубилејно; за среќа, “Ќиро“ на популарниот актер од Хрватска, Тарик Филиповиќ, не освежи, го сврте целосното вмимание на публиката, од која ја доби фестивалската награда, а која, за воља на вистината ја имаше во повеќе од доволен број, и го оправда, најдиректно, опстојувањето на МОНО-ФЕСТ-от во Градот на конзулите.

На фестивалот, како директен сведок на сите претходни изданија, (а и на ова беше целосно присутен) , преку изложбата на фото-сведоштва, се претстави и доајенот на новинарската фотографија и пишаниот збор, Петар Ставрев, без кој, повеќе од пет децении е незамислив јавниот живот во Битола.

БОРЧЕ ГРОЗДАНОВ

Театарски „Оскар“ во Турција

 

За претставата „Ромео и Јулија“ на Пројковски

Претставата е на редовниот репертоар во Истанбул и има најмалку по 14 изведби месечно.

Театарската претставата „Ромео и Јулија“ во режија на македонскиот режисер Дејан Пројковски ја доби највисоката театарска награда во Турција. Театарскиот „Оскар“ на ансамблот му беше доделен на гала свеченоста на Турската академија „АФИФЕ ЗАЛЕ“, одржана во понеделникот (14.мај) во Истанбул. Татарските „Оскари“ се најпрестижната театарска манифестација во Турција.

Претставата „Ромео и Јулија“ е во продукција на Националниот театар од Турција, а во уметничката екипа, покрај професионалци од Турција, од Македонија учествуваа и композиторот Горан Трајковски, кореографката Олга Панго и асистентот на режија Атила Клинче.

Премиерно претставата на Пројковски беше изведена есента минатата година на сцената на Националниот театар во Истанбул и веднаш постигна одличен успех и кај публиката и кај критиката, која уште тогаш најави дека ќе биде „голем кандидат за годишните театарски награди“.  Во својата рецензија, еден од најистакнатите театарски критичари во Турција, Јашам Каја, меѓу другото, напиша: „За да ја опишам оваа претстава, нема да згрешам доколку го искористам зборот – совршена, додавајќи дека „приказната која е ставена во еден чин, а трае повеќе од 2 часа, не остава простор за потреба од пауза, бидејќи секако ќе ја гледате во еден здив “.

Претставата е на редовниот репертоар во Истанбул и има најмалку по 14 изведби месечно.

Објавени лауреатите на 20. моно – фест “ Битола 2018 “

 

ГРАН ПРИ  наградата за комплетна претстава оваа година замина за Азербејџан – “ КОНТРАБАС “

Актерот Матеуш Новак – Полска ја понесе наградата за актерска игра во претставата “ ОДНАПРЕД И ОДНАЗАД “

 Публиката едногласно со аплаузи и оации ја потврдинаградат од нив за “ ЌИРО “ на актерот Тарик Филиповиќ

ПРЕСС СРЕДБА СО АКТЕРОТ ТАРИК ФИЛИПОВИЌ НА МОНО ФЕСТ – БИТОЛА

 

Ќиро е голем шармер и господин.

Легендата на хрватскиот фудбал, тренероти  некогашен селектор на третата селекција во светот Репрезентацијѕа наа Хрватска Мирослав Ќиро Блажевиќ, преку актерот Тарик Филиповиќ и мондрамата “ Ќиро“ пристигна и на МОНО ФЕСТ Битола 2018 во Република Македонија.

Чест ми е што по 10 години упорно инсистирање успеав да го убедам популарниот Ќиро да ми ги даде прават да создама монодрама, раскажувајќи ја неговата животна приказна. Тој е голем шармер и господин од кого ниту една дама не е одмината, односно ниедна средба со нив, не поминува,  а тој да на подели комплимент или цвет. Токму поради тоа ме заинтригира како би изгледало живото – Ќиро да ја преточам во театар. Тој е личност која за многумина не е омилена и покрај сите негови релевантни, спортски и животни успеси. Неговиот пат, како и за повејќето од нас, значел “ од по трње“, се до успехот. “, вака Тарик ја започна приказната за исклучително популарната монодрама Ќиро која вечерва ( НУЦКА Битола голема сцена 20.00ч ) ќе биде изведена пред битолската публика, за која владе голем интерес, и денес во претпладневните часови немаше билети.

Како продолжение тој посочи дека Мирослав Ќиро Блажевиќ речиси по секоја негова изведба се интересира за исходот односно реакцијата на публиката. “ Тој тоа го прави затоа штоо му е значајно што мисли народот за него, или во случајов публиката, а по некогаш знае да каже : – Сине, кој знеа колку ќе заработуваш по мојата смрт, На што добива одговр од мене. дека во тој случај ќе престанам да го играм “Ќиро“. “

Тој пред камерите и новинарските екипи кои дојда да го проследат и најават настанот, одговараше на новинарски прашања, меѓу кои на нашите на teatace.mk на кој одговори со многу ведрина и шарм.

Така , запрашан дали можеби во иднина планира да “симне“ уште некој легендарен спортски лик – легенда, па можеби да направи “фестивалска мини колекција“, одговри кратко; “Засега тоа не ми паѓа на ум, а ни во иднина“ .

Човекот кој зад себе има десетици премиери и дури 4 000 изиграни претстави и кому ова му е прва монодрама продуцирана преку театарот “Керемпух“ – Загреб каде што е повеќе од две децении, не планира (барем засега) да се занимава со екстра заработка од театарот, бидејќи , запрашан од легендата Ќиро “има ли пари во сето тоа ?“ одговрил дека нема, но дека пари се заработуваат на друг наачин, а театарот најчесто го работи од љубов, а и затоа што по професија е актер.

Што се однесува до алтернативниот начин на заработка, водителеството пред се преку квизовите на државната ХРТ, хрватските тв серии и филмови, сетоа тоа (особено водителството) за Тарик Филиповиќ прераснува во втора професија, односно начин на живот.

Од другите познати личности Тарик го има играно и првиот председател на Хватска Фрањо Туѓман, преку кој го има “шокирно “ и Фабијан Шоваговиќ лично, кој пак му комплементирал како го “скинал“ ликот на пертседателот.

За тоа колку значат ваквите комплименти и што всушност значи контактот и соработката со “старата “ гарда на хрватското глумиште, Филиповиќ за teatarce.mk кратко додаде; Ја имав таа привилегија и среќа, играјќи во разни проекти во театарот, тв и филмот и со Шоваговиќ, но и со легендите Борис Дворник, Мустафа Надаревиќ. Вања Драх и уште неколку мина од нив, што е повеќе од драгоцено искуство, а да не зборувам за чувството кога ќе добиете комплимент од нив!

Иако ова не му е прво гостување во Македонија, тој за прв пат е во Битола и по кусата прошетка низ градот на конзулите и широк сокак, кусо прокоментира; Битола е многу убав град, кој ме потсетува на мојата родна Зеница, која е полна со душа и топлина подарени од широкогради луѓе. Затоа на момети се почувствував како да сум дома.

МОНО – ИЗБЛИК НА АКТЕРСКОТО МАЈСТОРСТВО

 

20 години МОНО – СПЕКТАКЛ

Се запаочна Моно … и тоа со моно светогледот на Петар Ставрев, кој веќе пет децении со својата фотографија и збор е присутен во Македонија и пошироко, а токму на Фестивалот на мнодрама, и токму со повод, за 20 – годишнината на интернационалниот фестивал на монодрама во Битола, популаниот МОНО-ФЕСТ, како еден и единствен, кој ги посведочил двете децении постоење, кој имаше своја презенатација на овие досегашни две десетлетија….И можете да замислите што ќе беше, ако на десетината паноа и изборот од 50-ина  фотографии да можеше да презентираат сите 3 000 кои ги “уснимил“ за само дваесетина години.

Потоа, фестивалот започна со „голема„ претстава на Прилепскиот театар , “ Фигурае, Венерис “ од Горан Стефановски во режија на Наташа Поплавска  ( оваа “големина“ беше само најава на “помалите“ моноспектакли, кој следуваа(т) на фестивалот ), како увертира на фестивалот кој пред се ги има во предвид и за цел, мајсторствата на Акетрот – индивидуалец…

А тие, актерите – индивидуалци, пак, имаа за цел да докажат и покажат дека единствениот пиедестал е резервиран, токму за нив Актерите….

Така, Среќко Марчета од Нови Град Б и Х, докажа дека има Големо срце; по него од Баку , Азербејџан ни пристигна „Контрабас„ на Шовги Гусеинов, кој ни докажа дека актерското мајсторство се состои од градацијата од едноставноста преку непретенциозноста, до досегањето на актерската магичност и необичност ;  за да “Дивото дете во градот„ преку Тјаша Ферме, ни покаже дека токму Играта е дел од актерската магија; па “Однапред и одназад“ да добиеме слика дека ниту кралевите не се имуни на обичноста, преку актерот Матеуш Новак од Веглин, Лублин, Полска;… и на крај да запловиме по “Сните на Хамлет“ со Александар Алдишев од Русија кој ни покажа дека “Данскиот крал“ е денешен, наш, светски, современ.

Приказната продолжува вечерва со ““Јас, Селма“ на актерката Симона Спировска (20.00ч, НУЦК Битола – Нова сцена) и “Мадам Мишима “ со Михаил Милчев од Бугарија, (Мала сцена  Битола  22.оо ч )

Утревечер ни доаѓа актерот Тарик Филиповиќ, кој го отелотворува популарниот “Ќиро Блажевиќ“ ( 20.00ч голема сцена НУЦК Битола), кој има чеат да го затвори фестивалот. По неговиот настап, следува “последниот збор“ на жирито, Коле Ангеловски, режсер – претседател,  Весна Петрушевска, актерка и Нина Мазур, драмски автор, – членови, кои ќе одлучуваат за наградата Гран при на јубилејниот 20 –  ти МОНО – ФЕСТ Битола 2018 година.

Борче Грозданов

 

 

Ангелчо Илиевски, режисер

 

Во прво лице

Непријателите се само несреќни луѓе

1. ЗА СЕБЕ: Непоправлив оптимист. Ме прават среќен мали и едноставни нешта.

2 . ЗА ЉУБОВТА: Јелена.

3. ЗА ЖИВОТОТ: Неиспишана книга, од нас зависи како ќе ја исполниме.

4. ЗА ТЕАТАРОТ: Верувам во вистински и храбар театар.

5. ЗА ДОБРОТО: Битно е да го има, ама го нема, за жал.

6. ЗА ЗЛОТО: Многу го има, за жал.

7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ: Тоа се само несреќни луѓе.

– А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? Многу сум им благодарен за сѐ.

8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ: Добро е да се биде свој.

9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА: Ја обожувам!

10. ЗА КОЛЕГИТЕ: Заедно го сонуваме сонот наречен театар.

11. ЗА НЕНАПРАВЕНИТЕ ПРЕТСТАВИ: Претставите секогаш си го наоѓаат своето вистинско време.

12 . ЗА ИДЕЈАТА: Водилка која ме движи напред.

13. ЗА СОНОТ: Ако престанам да сонувам сѐ ќе престане да постои…

14. ЗА ЈАВЕТО: Сурово.

15. ЗА ВИНОТО: Престанав да го пијам, штета, проблеми со притисок…

16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО: Најголема подршка во сѐ.

17. ЗА КРАЈ: Секој крај е само уште еден нов почеток!

ПАНФИЗ – 2008 (10 – 14 МАРТ)

 

Првиот фестивал на пантомима и физички театар во Македонија се одржа како манифестација без финансиска поддршка од Министерството за култура. Покренувач, организатор и селектор на програмата е Трајче Ѓорѓиев и самиот актер и пантомимичар. И покрај редуцираната првобитн а програма и замисла, сепак на ова прво издание на програмата се најдоа седум претстави од жанрот на пантомимата и физичкиот театар. Како коорганизатор на првиот фестивал се јавува МНТ на чија сцена се одигруваа сите седум претстави. Манифестацијата е со натпреварувачки карактер, а одлучено е да се доделува само една награда за најдобра претстава односно остварување, а истата се состои од една слика од познатиот македонски ликовен уметник, Мирослав Масин. Жирито на првиот фестивал работеше во состав: Тодор Кузманов, театарски критичар, Гордана Дејан Поп Христова, кореограф и Дарко Спасов, драматург. Мотото под кое се покренува оваа нова театарска манифестација е интеркултурната размена и потикнувањето и мотивацијата на млади уметнички кадри од земјата во областа на пантомимата и физичкиот театар. Токму во овој контекст паралелно со претставите се предвидува и одржување на работилници, предавања и презентација на разни школи и учесници на фестивалот. ПАНФИЗ – 2008 беше отворен со претставата „Човекот“ во изведба на Трајче Ѓорѓиев. Овој пантомимски перформанс е работен односно базиран на класични пантомимски дела на Марсел Марсо. Станува збор за сцените насловени како, „Кафуле“, „Уличен свирач“, „Суд“, „Кафез“ и „Човекот“. Значи, станува збор за оформување на нашето секојдневие, но паралелно се одигруваат и универзални и филозофски обоени теми, со завидна доза на хумор и комика. Сите посочени теми и дилеми, Трајче Ѓорѓиев со средствата на пантомимата ги понудува во една питка и забавна форма. Притоа, тој постигнува апсолутна препознатливост и јасност така што публиката ги идентификува, ги препознава ситуациите и реагира на истите. „Човекот“ е прва пантомимска претстава на Т. Ѓорѓиев со која тој досега настапувал во повеќе земји (Кина, САД, Германија, Хрватска, Словенија, Бугарија…) Претставата „Хомо луденс“ ја изведе бугарскиот пантомимичар Александар Илиев. Беше тоа една алегориска претстава за човекот и универзумот. Човекот се заигрува и токму играта ќе биде основата од која се создава и се обликува светот. На овој пат, се разбира, се случуваат бројни перипетии, кои Александар Илиев ги изведува со извонредна леснотија и верба. Претставата „Контрасти“ ја изведе „Непостоечкиот театар“ од Романија, а во неа настапија Дана Кавалеру и Ричард Бовноцки. Во нивниот перформанс се комбинираат пантомимата и танцот со многу оригинални сценски решенија во приказната за мажот и жената кои се будат во ист кревет обидувајќи да се сетат каде порано се виделе односно се сретнале. Претставата изобилува со многу хумор во прикажувањето на спротивностите меѓу мажот и жената во секојдневниот живот, но и на јавната општествена сцена. Пантомимичарот од Јапонија, Акира Шимизу ја изведе претставата „Златната тишина“ успевајќи да ги плени и восхити гледачите со својата виртуозна изведба. Втората театарска трупа од Романија „Караван арт“ се претстави со шоуто „Флерт“ во изведба на Андреа Падурару и Михаил Баранга. Тие беа максимални во сликањето на чинот на заведувањето и барањето на сопатник, како комедија која се одигрува во пет чекори. Како македонско-бугарска копродукција трупата „Полихимнија“ ја изведе претставата „Харакири“ со Д. Вељиќ, В.Арев и К. Трајковски, а како последна претстава на првиот ПАНФИЗ Театарот за пантомима од САД ја изведе „Елементарни приказни“ на Рик Вејмер. Беше тоа мал серијал на класични и модерни пантомиски вињетки во кои некогаш преовладува лиричноста, а другпат комичноста, илузијата…

дел од Монографијата по повод 10 години ПАНФИЗ