Народен Театар Битола 2017 година

 

Реализирани проекти на НУ Народен театар Битола во сезоната 2017 финансирани од Министерството за култура на Р. Македонија:

  • „Смислата на животот„ од Идо Нетанјаху, во режија на Благој Мицевски 28.02.2017
  • “Дон Жуан„ од Молиер, режија на Андреј Цветановски 15.05.2017
  • „Сон на летната ноќ„ од В.Шекспир, режија: Џон Блондел 05.08.2017 –премиера на Охридско лето
  • „Крвави свадби„ од Ф.Г.Лорка , режија: Љупчо Ѓоргиевски 14.11.23017

Проекти реализирани од сопствени средства

  • „ Грилпарцер во секс шоп„ од Питер Турини во режија на Јован Ристовски 14. 03.2017
  • „ Пијани„ на Иван Вирипаев, во режија на Марјан Ѓорѓиевски 23.03.2017
  • „ Дупло дно„ од Горан Стефановски во режија на Ангелчо Илиевски 01,04.2017
  • „ Грета од Фауст „ на Луц Хибнер во режија на Димче Николовски 21.05.2017
  • „ Шекспир колаж „ колаж од претстави на НУ Народен театар Битола во режија на Благој Мицевски 21.06.2017

– Репризни претстави

1 „ Без паника „ од Мика Мулуахо режија: Благој Мицевски

2. „ Отело „ од Шекспир режија : Диего Де Бреа

3. „ Кокошка „ од Николај Кољада , режија : Марјан Ѓеоргиевски

4. „ Антоние и Клеопатра „ од Шекспир во режија на Џон Блондел

5. „ Метаморфози„ авторска претстава на Лилија Абаџиева , режија : Лилија Абаџиева

6. „ Последната ноќ„ од Ингмар Вилквист , реѓија : Андреј Цветановски

7. „ Кралски игри„од Григориј Горин во режија на Љупчо Ѓоргиевски

9. „Сонети „ од В. Шекспир во режија на Ангелчо илиевски и Јован Ристовски

10. „ Злосторство и казна „ од Достоевски во режија на Диего Де Бреа

12. „Трагичната љубов на една луда девојка„ од Јукио Мишима во режија на Благој Мицевски

13. „Shakespeare 4ever„ –музичко сценски перформанс

14. „ Бар –Ремарк„ од ремарк во режија на Александр Баргман

15. „ Доктор Фауст„ од Кристофер Марлоу режија на Андраш Урбан

Број на одиграни претстави по наслови во 2017

Реден број НАСЛОВ НА ПРЕТСТАВИТЕ БРОЈ НА ПРЕТСТАВИ

1. Без паника 10;  2. Отело 3;   3 Кокошка 9;  4 Антоние и Клеопатра 2;

5. Метаморфози 6;   6. Последната ноќ 5;  7. Краслки игри 9; 8. Сонети 2;

9. Злосторство и казна 6 ; 10. Трагичната љубов на една луда девојка 13;

11. Shakespeare 4ever 3;  12. Бар –Ремарк 10;  13. Доктор Фауст 11;

14. Грилпарцер во секс шоп 18;   15. Пијани 18;  16. Дупло дно 9;

17. Грета од Фауст 8;     18. Шекспир колаж 1;   19. Смислата на животот 15;

20. Дон Жуан 6;   21. Сонот на летната ноќ 8 ; 22. Крвави свадби 7;

23. Гостување од други театари 16

——————————————————–     ВКУПНО 195

Број на претстави

а) по месеци

Јануари 14; Февруари 21; Март 18; Април 18; Мај 19; Јуни 22; Јули 12

Август 1; Септември 12; Октомври 20; Ноември 19; Декември 19

—————————————————-   Вкупно: 195

Број на публика по месеци:

Јануари 650; Февруари 1 930; ;Март 2 725; Април 1 730; Мај 2 210

Јуни 2 670; Јули 1935; Август 400; Септември 1800; Октомври 3055

Ноември 3485; Декември 2325;

————————————————-    Вкупно: 24.915

Гостувања на НУ Народен театар Битола во 2017

1 . “Shakespeare 4 ever „ 17.04.2017 –Санкт Петербург -Русија

2. „ Дупло дно „ 08.05.2017 –ИФМ –Битола 2017

3. „ Без паника „ -26.05.217 –Денови на македонскла култура –Торонто-Канада

4. „ Злосторство и казна „-МТФ „В.Чернодрински„ –Прилеп 11.06.2017

5. „ Смислата на животот „ на МТФ „В.Чернодрински„ –Прилеп 14.06.2017

6. „ Сон на летната ноќ „ –Охридско лето 2017 05.08.2017

7. „ Отело „ на МИТ Фест во Цетиње – Црна Гора 22.09.2017

8. „ Трагичната љубов на една луда девојка „ на МИТ Фест Цетиње-Црна Гора 23.09.2017

9. „ Доктор Фауст „ МОТ Скопје 01.10.2017

10. „ Дупло дно „ Интерфест 2017 –Битола 03.10.2017

11. „ Пијани „ на денови на комедијата –Куманово 04.10.2017

12. „ Shakespeare 4 ever„ учество на АККО фестивал во Акре –Израел 08 и 09 10.2017

13. „ Последната ноќ „ гостување во Охрид на 28.10 2017

14. „ Пијани „ гостување во Ресен на 27.12.2017

Архетипските и митски симболи во драмската трилогија „Вечна игра“ од  Митко Маџунков

 

 1.

Да се создаде книжевен текст кој со своето суштествување верно ќе и` служи на литературата како едно од најблагородните видови уметност, значи авторот, својата ерудиција и напластено знаење да ги вложи до последниот атом од својата творечка енергија. Таа енергија е обновлива бидејќи во внатрешноста на вжареното јадро го има зборот, оној атом кој, под притисок на вродената дарба на авторот и надоградениот интелект, постојано се дели создавајќи нови и моќни збороформи и зборореди. Кога во осумдесетите години на минатиот век во струмичкиот театар толку силно одекна живата реч која несопирливо течеше низ дијалозите на драмите „Големиот смок“, „Сенката“ и „Пуста земја“, публиката можеше најнепосредно да ја почувствува силата на зборот на авторот Митко Маџунков.Тоа се годините кога театарот и градот пулсираа заедно и кога говорот на актерите беше оној животворен здив кој го оживуваше градот секогаш кога над него надвиснуваа мрачните сили на тогашното морно секојдневие.  Со полни гради тогаш дишеше театарот, тогаш кога опитот на авторот да го издигне струмичкиот дијалект на ниво на книжевен јазик стана возможен, тогаш почна да се создава митот за Големиот смок, кој во Струмица живее и се раскажува и денес. Ова е феномен сам по себе, вистина која ќе се прераскажува сè дури постојат живи раскажувачи (некаде до вечноста), а нам, на генерациите по „Големиот смок“, „Сенката“ и „Пуста земја“, ни е дадена привилегијата, дел по дел да ја разгатнеме суштината.

Драмското творештво на Маџунков е податливо за толкување од многу аспекти, во зависност од тоа, што во својот фокус на истражување поставил истражувачот. Таа податливост е само доказ за повеќеслојноста на текстот и можноста, лупејќи ги горните слоеви на текстот, истражувачот да дојде до она потповршинско, каде почиваат скриените значења на симболите и претставите. Токму ова последното беше предизвик за нас, а секое подлабинско сондирање на книжевен текст, неминовно нè носи до соочување со митолошките претстави, кои во суштина се основа и на целокупната литература што човекот ја создал од своите прапочетоци до денес.

Ако уметничкиот свет е креативно трансформиран одраз на реалноста, тогаш неминовно трилогијата „Вечна игра“ е слика која  е создадена кога реалноста толку нарцисоидно се гледаше себеси во огледало, воочувајќи ги само своите доблести, без да биде самокритична кон сопствените мани.  Пишувана за да ги воочи тогашните негативни појави во една заедница и преку сочниот хумор да ги направи видливи за погледите на обичните луѓе, трилогијата се раскрили во уметнички текст со неспорни книжевни квалитети. Искривената слика за реалноста, во која владеат локалните Тартифи, алчните и користољубиви властодршци и во која злото кокетира како заводлива љубовница, го поставува својот фокус користејќи го хуморот. Тоа за публиката во театарот е вентилот низ кој се канализира насобраната негативна енергија, од постапките на оние кои ја пласираат истата таа енергија.

Авторот на сцена го претставува бунтот против поредокот кој е алчен, подмитлив, користољубив, без желба и потреба да се промени на добро. Митската претстава за превласта на злото и за тажниот крај на човековата ништожност, се одигрува на сцената на која дефилираат ликови со референцијална вредност, но и ликови кои доаѓаат од сферата на имагинарното. Фонот на историските вистини кој оди во позадината на драмскиот текст, на некој начин го држи читателот, па и гледачот во публиката ограден, дека нештата се случуваат овде на наше тло и дека тоа не е ничија друга, освен нашата горка реалност. Степенот на уметничката вистинитост или усогласеност на уметноста со реалноста (што е во основата на гносеолошкиот приод кон делото), во драмите на Маџунков има висок интензитет, бидејќи самото дело е рефлексија nа истата таа реалност.  Во својата прва драма „Големиот смок“,  Маџунков на еден оригинален начин му пристапува на поставениот мотив, зборува за „ирационалноста и пљачкосувањето, за митските и секојдневните причини на злото.“ Во „ Сенката“ се води од идејата „да ги прикаже носителите на злото, рушителите на градовите и световите, со жртвувањето на децата и со една поинаква Ифигенија во средиштето, онаа која не сака да умре за доброто на старците.“, за во „Пуста земја“ да ги пресели ликовите во другата страна на постоењето да го наслика „пределот на смртта опустошен од животот, состојбата по потопот со перчиња треперливи сеќавања во морето целосен заборав“

Драмската илузија (или состојба на доброволно навлегување на читателот или гледачот во уметничкиот свет)  што ја креира авторот е онаа состојба (според Колдриџ) каде што восприемачот во исто време и верува и не верува во реалноста на измислениот, непостоен свет. Во првиот дел од трилогијата, референцијалниот говор е најсилната потврда дека настаните што се случуваат се најблиски до реалноста и затоа довербата на читателот е на највисоко ниво. Драмската илузија добива на интензитет во вториот дел од трилогијата, во драмата „Сенката“,  за да кулминира во „Пуста земја“ каде целосно се брише границата на реалното и имагинарното. Големината на Маџунков се огледа во неговата авторска вештина да го прилагодува хронотопот на случување на дејството, согласно идејата што сака да му ја пласира на читателот и на гледачот. Па така, реципиентот скоро и да не ја чувствува таа промена, скоро несвесно се движи низ световите на драмата која во еден момент го преселува дејството во митските сфери на постоењето. Просторот на кој се случува дејството се движи на релација реално (плоштадот, магазинот, крчмата во „Големиот смок“) и имагинарно („пољана под гробиштата, пределот е некако потулен без сјај, безвоздушје“- алузија на задгробниот свет која продолжува во третата драма Пуста земја „празен пуст предел од онаа страна на морето“) и таму го достигнува својот зенит. 

( продолжува )

Д-р Ана Витанова Рингачева

ТЕАТАР КУМАНОВО- 2017 ГОДИНА

 

ТРИ ПРЕМИЕРИ, ПЕТ РЕПЕРТОАРНИ ПРЕТСТАВИ

Во текот на 2017 година, Народен Театар Куманово на својата сцена се претстави со три премиери: „Хај Фај“ од Горан Стефановски во режија на Јани Бојаџи, „Интрига и љубов“ од Фридрих Шилер, во режија на Љупчо Георгиевски и „На погрешно место во погрешно време“, инспириран од текст на Франсис Вебер, а во режија на Мирослав Петковиќ.

Освен овие премиери, на репертоарот беа и претставите „Жена од Минатото“ од Роланд Шимелфениг, во режија на Нела Витошевиќ и „Бегај еве ја жена ти 2-Па не баш“, по текст на Реј Куни, во режија на Коле Ангеловски.

Кумановската екипа преку овие претстави се обрати до публиката, обидувајќи да подели заеднички моменти: слободно сонување и верна репродукција на соништата, висока верност, барем во себе, во „Хај Фај“; штитењето на слободата и животите на генерации и генерации млади луѓе од наездата на бескомпромисните борци за власт, во секое општество и во секое време, во „Интрига и љубов“; урнебесни, скоро невозможни, но комични ситуации со низа неочекувани пресврти во кои се препознаваат многу карактери и од нашето секојдневие во комедиите „На погрешно место, во погрешно време“ и „Бегај еве ја жена ти 2 – Па не баш“,  можни одговори на прашањата „дали човекот е среќен со изминатиот живот или е спремен да остави сè зад себе и да скокне во нов“ и „како минатото влијае на сегашноста и дали може да ја уништи иднината“, во „Жена од минатото“.

Во периодот од 02.10.2017 до 21.10.2017 година, НУЦК „Трајко Прокопиев” Куманово го реализираше 20-тиот Меѓународен театарски фестивал „Денови на Комедија” – Куманово 2017. На фестивалот учествуваа вкупно 15 драмски остварувања од земјата и од странство (Р. Србија, Р. Бугарија, БИХ и Р. Косово), а Театар Куманово на Фестивалот ја изведе премиерно претставата „На погрешно место во погрешно време“.

Да споменеме и дека во состав на НУЦК „Трајко Прокопиев“ – Театар Куманово, работи и ансамбл на албански јазик со свој репертоар.

Во Струмица на новите театарски штици април 2019?!

 

Од Министерството за култура пак, доаѓаат информации дека во буџетот има пари за продолжување на изградбата. Оттаму велат дека продолжува изградбата на струмичкиот театар и дека моментно се работи во внатрешноста на објектот, поточно на делови од ентериерот

Во новиот театар во Струмица, чија изградба веќе подолг период е во застој, првите театарски претстави ќе можат да се очекуваат дури од април 2019 година?! Од информациите кои доаѓаат од градот под Царевите кули, застојот во градежните работи на новиот театар, кој се гради врз темелите на стариот објект кој во 80-тите години на минатиот век бил напуштен поради дотраеност а во два пожари и целосно уништен, се должи повеќе на банални и административни причини.

Според директорката на Завод и Музеј Струмица, Василка Георгиева, тие како институција, но и ресорното министерство не се причина за продолжување на роковите, туку тоа се изведувачот и надзорот.

Таа истакнува дека се вршат консултации помеѓу изведувачот и проектантот во Белград и надзорот во Скопје околу нејаснотиите во одредени позиции на изградбата, што пак е причина за надминување на роковите. Сепак, Георгиева посочува дека сето се случува да бидат заштитени интересите и објектот да биде изграден според сите прописи.

Во случајов според најновиот динамички план како што посочува Георгиева, изградбата треба да заврши до крајот на април 2019 година.

Од Министерството за култура пак, доаѓаат информации дека во буџетот има пари за продолжување на изградбата. Оттаму велат дека продолжува изградбата на струмичкиот театар и дека моментно се работи во внатрешноста на објектот, поточно на делови од ентериерот.
“Во изградбата на театарот има три договорни страни. Едната е Националната установа “Завод и музеј Струмица#, другата е изведувачот и третата е надзорот. Трите страни излегувале надвор од договорот и си правеле “привремени ситуации на привремени ситуации# и ја искомплицирале работата меѓу себе. Ние ги седнавме заедно, бидејќи факт е дека се доцни со изградбата. Најважно е што има обезбедено пари во буџетот и се надеваме дека изградбата ќе продолжи со утврдената динамика”, објаснуваат од Министерството за култура.

Камен темелникот на новиот театар во Струмица беше поставен во септември 2014 година од страна на претходната влада, по 20 годишната идеја за возобновување на театарот. Градежните работи тогаш заглавија на самиот почеток заради промената на основниот проект за изградба. Иако беше предвидено да се гради врз остатоците од стариот театар, по извршените испитувања, е одлучено да се гради врз нови темели, со задржување на истата квадратура и габарит на објектот како некогашниот.

Тогаш завршувањето на изградбата и пуштањето во употреба на објектот на театарот поради одредени тешкотии, (санација на два ѕида, заштита на археолошките наоди…) беше одложено за септември 2016 година, па за првата половина на 2017. Сепак, завесата на новиот театар сеуште не е подигната.

Ансамблот на Народниот театар “Антон Панов# во моментот функционира во Домот на културата во Струмица.

Фото: Југоинфо.мк

Театар Комедија – 2017 година сработено

  • 31.01.2017 „Трудна приказна“ -Благица Секулоска; Режија: Лидија Дедовиќ
  • 27 03.2017 „Сон на летната ноќ“- Вилијам Шекспир; Режија: Андреј Цветановски.
  • 09.2017 „Дони Дарк“, – Режија : Роберт Ристов
  • 07.10.2017 „Мечка“ –А.П.Чехов; Режија: Димче Николовски- Димса
  • 14.11.2017 „Бракот е брак“, – Режија: Теа Беговска
  • 27.12.2017 „Жена ми се вика Борис“ – Рафи Шарт; Режија Синиша Ефтимов

Народен театар 2017 Антон Панов – Стримица

 

ЧЕТИРИ ПРЕМИЕРИ, СИТЕ РЕАЛИЗИРАНИ

 Во 2017 година, НУЦК ,,Антон Панов“ Струмица-Народен театар беа финансиски поддржани од Министерството за култура следниите проекти:

1

  1. „Дванаесетта ноќ“ од Вилијам Шекспир во режија на Деан Дамјановски
  2. „Идиот“ по  Ф.М.Достоевски во режија на Горан Тренчовски
  3. „Царот Владислав“ од Борис Јанков во режија на Бранко Ставрев
  4. „Џон Габриел Боркман“ од Хенрик Ибзен во режија на Горан Тренчовски

Се реализираа  следните проекти поддржани од Министерството за култура и премиери:

  1. Хенрик Ибзен
    ЏОН ГАБРИЕЛ БОРКМАН
    (македонска праизведба)
    Улоги:
    Џон Габриел Боркман – КОЉО ЧЕРКЕЗОВ
    Гунхилд – ЈУЛИЈА МИЛКОВА
    Ерхард – ВАНЧО ВАСИЛЕВ
    Ела Рентхајм – ЈАСМИНА ВАСИЛЕВА
    Фани Вилтон – АНКИЦА БЕНИНОВА
    Вилхелм Фолдал – ИГОР ТОДОРОВ
    Фрида – Надица Трајкова
    Собарот – Стојан Стојанов
    Превод: Ленче Тосева
    Адаптација и режија: Горан ТРЕНЧОВСКИ
    Сценографија: Милена Пантелеева
    Костимографија: Ванчо Василев
    Композитор на музика: Марјан Неќак
    Дизајн на плакат (по мотиви на Мунк): Александар ФилевХенрик Ибзен (1828-1906) е најпознатиот норвешки автор на сите времиња, нарекуван уште и „таткото на новата реалистична драма“. Ибзен е еден од најпоставуваните автори на театарските сцени во светот. Тој е удостоен со многу европски и светски признанија и награди. Ја обележал епохата во светската драмска литература и театар на 19 и 20 век. Тој е Шекспир на модерното време. Ибзен, заедно со Чехов и Стриндберг, извршил силно влијание врз модерната и современата драматургија.Оваа пиеса на Ибзен, претпоследна, напишана во 1896 година, за прв пат се поставува во некој македонски театар. Работата врз пиесата во струмичкиот театар започна точно по сто и дваесет години од нејзиното создавање. Значи во исто време се работи за еден ибзеновски јубилеј. По малку „поттурната“, оставена настрана, речиси заборавена, пиесата „Џон Габриел Боркман“, поставена во современ контекст, значи можност за истражување на сложената и чудесна поетика на славниот Норвежанец. Откривање на нови зони на креативното во македонскиот театар.Џон Габриел Боркман, средовечен човек и поранешен директор, кој преку финансиски малверзации го има изгубено целиот имот, како и заштедата на своите клиенти, е осуден, посрамен и осиромашен. По издржувањето на затворската казна, со години не излегува од дома, надевајќи се дека еден ден пак ќе започне со бизнисот. Џон и неговата сопруга Гунхилд останале во брак формално и единствена заедничка точка на нивните отуѓени животи е синот Ерхард. Семејната клаустрофобија се разнишува со ненадејното доаѓање на Ела – сестра на Гунхилд, а некогашна љубов на Џон. Пресметката со минатото и сегашноста, како и судирот на интереси за неизвесната иднина испливуваат на површина токму вечерта кога Ела престојува кај Боркманови…

Премиерата беше на 02.02.2017 година.

 

  1. ДВАНАЕСЕТТА НОЌ
    (Спроти Водици)Од Вилијам ШекспирПревод – Драги Михајловски
    Режија – Деан Дамјановски
    Сценографија – Кирил Василев
    Костимографија – Елена Дончева
    Асистенти на костимографија – Илинка Горичова и
    АнаМарија Митриќеска Кал`чева
    Музика – Сашко КостовИграа:
    Орсино, војводата на Илирија – Горан Ников
    Оливија, грофица – Оливера Аризанова
    Виола/Цезарио – Јулија Милкова
    Себастијан, нејзин брат близнак – Ванчо Василев
    Малволио, настојник кај Оливија – Бранко Бенинов
    Сер Тоби Ждригачот, роднина на Оливија – Васил Михаил
    Сер Ендру Тресиобраз, другар на Сер Тоби – Игор Тодоров
    Фабијан, Слуга – Стојан Велков
    Кловнот (Фест) – Коста Ангов
    Марија, дворјанка на Оливија – Анкица Бенинова
    Капетан, на потонат брод, пријател на Виола – Ацо Гогов
    Антонио, друг капетан, пријател на Себастијан – Ванчо Крстевски
    Валентин/Стражар/Свештеник– Кире Ѓорѓиев

Комедијата „Дванаесетта ноќ“, или како што стои во препевот на Драги Михајловски „Спроти Водици“ е според многумина, најдобрата комедија на Шекспир, полна ведрина, оптимизам, радост, љубов кон животот како најголемо од сите уметнички дела. Во неа најмногу нашол одраз тој ренесансен дух под чие влијание бил и големиот Бард. „Спроти Водици“ се однесува на дванаесеттата ноќ после Божиќ која се нарекува Богојавление или ден на пирување на кој, многу често, слугите се маскирале во нивните господари, жените во мажи или обратно. Повеста за празничниот обред и карневалскиот пресврт е културната основа на заплетот во драмата заснован врз играта на промената на полот.
Во духот на ова карневалско мешање на „високото“ со „ниското“, на „продуховеното“ со „приземното“, на „уметничкото“ со „народното“ е и нашата постановка на оваа комедија на Шекспир. Од ренесансно богатата визура на сцената и костимите, до веселата музика (често изведувана и во живо), сите елементи на претставата се мешаат во еден заеднички колаж полн со колор, звуци и форми. Комедијата „Спроти Водици“ претставува своевиден „карневалски пир“ во слава на Човекот и Животот, а јас не можам да се сетам за подобро место каде тој би можел да биде поставен отколку на сцената на театарот во Струмица, театар со кој соработувам веќе трет пат и во кој секогаш со радост се враќам.

Премиерата беше на 01.06.2017 година.

 

ЦАРОТ ВЛАДИСЛАВ

АВТОР: БОРИС ЈАНКОВ
РЕЖИЈА И СЦЕНОГРАФИЈА: БРАНКО СТАВРЕВ
КОСТИМОГРАФИЈА: ЕЛЕНА ДОНЧЕВА
ДИЗАЈН НА СВЕТЛО: ДИМЧЕ СПАСЕСКИ И НИКОЛА ИЛКОВ

НАСТАПУВААТ:
СТОЈАН ВЕЛКОВ-ТРН………………………….ЦАРОТ ВЛАДИСЛАВ
ОЛИВЕРА АРИЗАНОВА…………………………ЦАРИЦАТА МАРИЈА
КОСТА АНГОВ……………………………………….ЦАРОТ ГАВРИЛ
АНГЕЛИНА ТРЕНЧЕВА АНГЕЛОВА……..ЦАРИЦАТА ИРЕНА
БРАНКО БЕНИНОВ……………………………….ПАТРИЈАРХОТ ДАВИД
ВАЧО МЕЛЕВ………………………………………….ЕПИСКОПОТ ДАНАИЛ
ВАНЧО КРСТЕВСКИ……………………………..ВОЈВОДАТА БОГДАН
КИРЕ ЃОРГИЕВ…………………………………….ИСПОСНИКОТ СТЕФАН
ДУШАН КОСТОВ……………………………………ЦАРОТ ВАСИЛИЈ II
ТИНКА РИСТЕСКА………………………………..МАЃЕСНИЧКА
АНКИЦА БЕНИНОВА…………………………….КНЕГИЊАТА КОСАРА
АЛЕН НАНОВ…………………………………………КНЕЗОТ ВЛАДИМИР
ТОМЕ МЕНТИНОВ…………………………………ДРВАР
ВАСЕ ХРИСТОВ…………………………………….ТАПАНАРОТ

Во „Царот Владислав“ Борис Јанков не ги измислува личностите и настаните, туку ги наоѓа во средновековната историја, и од нив создава сопствена уметничка слика и поглед на свет.
Ползувајќи ги искуствата на античката и на елизабетинската крвава драматургијa, тој се обидува на современата македонска драма да и’ додаде релевантни значења од кои може да се гради актуелен театар. Неговите трауматизирани и монструозни херои се затекнати во жестока борба за власт, без бирање средства кои ја оправдуваат нивната мрачна цел.
Во процесот на преточување на стихуваната драма во претстава, направена е адаптација со изземање на одреден број лица, со што е постигнато згуснување на драмското дејство, пред се со закрепнување на ликовите кои се базични носители на дејството.
Нашата патувачка театарска трупа мноштвото амбиенти ги заменува со празен сценски простор за да го потсили индивидуалниот и колективниот (хорски) актерски израз и динамичниот тек на играта.
Некој, некаде, некогаш беше изјавил дека историјата се повторува како фарса. „Царот Владислав“ е повод уметнички да истражиме дали таа фамозна сентенца е жива вистина или мртва лага.
Се’ започна од мислата за претстава врз урнатините на Цареви кули над Струмица за да заврши во Самоиловата тврдина во Охрид и во античките театри, во Хераклеја, Стоби и Скупи.
Бранко Ставрев

Една трупа актери решава да ја одигра пиесата “Царот Владислав.” Кога театарот упатува на самиот себе преку театрализација:ние сме актери, а ова што го правиме е театар. Единствено што е потребно се актерското тело и глас. И празниот простор. Од друга страна, преку цикличното свое повторување – борбата за власт – Историјата, особено денес, не може да се претстави поинаку освен како театар. Претставата “Царот Владислав” на некој начин е отпретување на стариот театарски оган наспроти пепелта на медиумското и интернетско многугласие. Доказ за незаменливоста на театарскиот творечки чин.
Ацо Гогов

Драмата “Царот Владислав”, драмата за човекот кој преку своја волја е донесен на тронот за да го уништи богомилството, а всушност се уништува самиот себеси и царството на неговиот народ, не е само текст што дава убава можност за сценска реализација, туку текст што може да се чита како успешна литература…
Блаже Миневски

Паралелно со мотивот за превласт, во драмата е обработена и темата за појавата на богомилството и крвавиот прогон на приврзениците на оваа религиозно социјално движење.

Иван Василевски

„Царот Владислав“ импонира како со свежината на јазикот така и по вешто изнијансираните психофизички карактеристики на ликовите.
Иван Котев

„Царот Владислав“ не е само драма со историска прототекст кој дозволува читање низ призмата на настан кој оставил длабока трага во македонската историја, оваа драма е монолит длабоко вкопан во темелот на македонската опстојба, простум исправен, очи во очи со невремињата минати, сегашни и идни.
Ана Витанова -Рингачева
Премиерата беше на 23.11.2017 година.

Фјодор М. Достоевски
ИДИОТ
Режија: Горан Тренчовски

Улоги:

МИШКИН – Игор Тодоров
РОГОЖИН – Кољо Черкезов
НАСТАСЈА – Јулија Милкова

Сценографија: Милена Пантелеева
Костимографија: Ванчо Василев
Музика: Марјан Неќак
Сценски движења: Асја Иванова
Дизајн на светло: Димче Спасевски, Никола Илков
Плакат: Александар Филев
Драматизација, превод и адаптација (според верзијата на Анджеј Вајда):
Ацо Гогов, Никола Сарајлија, Горан Тренчовски

„ИДИОТ“ е драмски игропис за кризата на духовниот идентитет.
Една необична ноќ Кнезот МИШКИН се наоѓа на својата попатна станица, во домот на РОГОЖИН. Соперниците неуморно беседат за својата заедничка љубов и пасија – НАСТАСЈА Филиповна…
Во низата фрагментарни сцени „во живо“, се преплетуваат и неколку ретроспекции и визии. Во таа жестока атмосфера на вербално-телесен „двобој“ има места и за искрени искушенија и длабоки пречистувања. Претставата на метатеатарски начин допира суштински проблеми и дилеми кои ја опседнуваат кревката човечка индивидуа од минатото до денес.
Меѓу другото, се обидуваме да одговориме на неколку клучни егзистенцијални прашања: „Дали постои чесност?“; „Каде сме, каде одиме?“; „Колку вреди да се застане во одбрана на убавината?“; „До каде може да стигне лудилото?“
И во тие драматично возбудливи мигови, кога на Едниот, атеистот, му се случува поматување на умот, сведочиме за постапките на Другиот, следбеникот на Христос…
LUMEN COELI, SANCTA ROSA!
Во име на Вашата и наша сценска правдољубивост и во знак на 150-годишнината од првата објава на ова ремек-дело на генијалниот Достоевски.

Горан Тренчовски
Ноември/декември, Санкт Петербург – Скопје – Струмица

Премиерата беше на 09.12.2017 година.

 Во сопствена продукција направивме две претстави и тоа:

 ВТОРО ПРИШЕСТВИЕ

Драматургија: Васил Михаил и духовите на С.Мрожек, К.Рацин, Н.Вапцаров и Светото Писмо

Режија: Васил Михаил
Сценографија: Никола Пијанманов
Костимографија: Елена Дончева
Музика: Горан Алиќ
Плакат: Марјан Ѕин

Во улогите:
Ангелина Тренчева Ангелова
Оливера Аризанова и
Игор Тодоров

Благодарност до Борјан Тилевски за инспирацијата.

Што е слободата? Замка или клуч? Кафез или крилја? Материјално или духовно? Двете заедно? Како?
Да бидеш во сегашноста, врзан со минатото, копнеејќи по иднината е сложена задача. Да знаеш што и како, а да не го правиш е големо страдање.
Колку долго ќе издржиме во чекање на спасението?
Додека чекаме фарсата, гротеската, пародијата, сатирата и смеењето се најдобра опција за нас, осамената цивилизација во универзумот. Да чекаме ли?
Да гледаме театар и да се смееме, да плачеме, да се наежиме, да се издигнеме над животот во животот. Да емигрираме дома. Да си го направиме светот дома. Да си правиме театар по дома. Да се сакаме и мразиме. Да се разобличиме и да се смееме до последен здив, оти знаеме дека еден светол ден секако ќе бидеме спасени.
април 2017, Струмица Васил Михаил

Премиерата беше на 22.04.2017 година.

ПИНОКИО

Режија: Драгана Таневска
Драматургија: Ацо Гогов
Сценографија: Драгана Таневска
Костимографија: Ванчо Василев

Играат:
Пинокио: Ванчо Василев
Штурецот Сезнајко: Анкица Бенинова
Џепето: Ванчо Крстевски
Лисецот Итрец: Коста Ангов
Мачорот Базилио: Игор Тодоров
Добрата Самовила: Јулија Милкова
Фитил/ Директор на циркусот: Стојан Велков Трн

Еве, веќе речиси сто и четириесет години по неговото создавање, ликот на Пинокио продолжува да биде интересен и возбудлив за најмладата публика – децата. Карло Колоди создал дело кое преставува комбинација помеѓу авторската сказна и авантуристичкиот роман. Пинокио, дрвената марионетка, е соочена со дилемата: Дали да се избере слободата преку влегувањето во авантура? Или да се биде како сите деца кои, внесени во секојдневниот процес на посетување училиште, воопшто не ја познаваат авантурата? И, најпосле, каде е овде вистинската слобода? Дали во авантурата која открива еден превртен свет на морални вредности? Или, пак, училишното секојдневие е вистинската слобода затоа што, пред се, носи знаење и спознание за доброто и злото? Овие прашања добиваат поинаква димензија ако се знае дека во основата на приказната на Колоди лежи ритуалот на иницијација, кој нужно подразбира напуштање на сопствениот дом, доживување на најразлични искушенија и опасности и, конечно, среќен крај преку освојување на сопствениот идентитет. Поставувањето на сцена на ова класично дело на литературата за деца е водено од идејата широко да се отвори светот на имагинацијата и детската игра, но, истовремено, дискретно да бидат нагласени наравоучението и поуката: секое дете, макар колку и да е слично со другите деца, е свет за себе, посебна индивидуа, и само како такво, преку лична акција може да дојде до својот идентитет.
Ацо Гогов, драматург

Премиерата беше на 17.12.2017 година.

НТ „Антон Панов“ Струмица во периодот од 1 јануари до 31 декември 2017 година, учествуваше на Фестивали во странство и во државата со претставите:

-„Џон Габриел Боркман“ на 52 МТФ „Војдан Чернодрински“ (14.06.2017).

-„Дванаесетта ноќ“ на 5 Интернационален Шекспир Фестивал Битола (30.06.2017) и Денови на комедија во Куманово (16.10.2017).

-„Каминот“ на Меѓународниот фестивал „Била Зора“ Свети Николе (05.04.2017).

-„Таа“ гостување во „Завод за рехабилитација Бања Банско“ с. Банско (17.03.2017).

-„Каминот“ и Таа“ на Фестивал на гостувачки театри „Анталија градски театар“ Р. Турција (25.03 и 24.03. 2017);

-„Каминот“ на Фестивалот Mostra internacional-Denia Valencia во Шпанија. Добивме „Специјална награда“ за целосна изведба (08.06.2017) и

Мурлин Мурло“ на Фестивал „Кољада плејс“ Екатеринбург, Русија (22.06.2017).

Пинокио“ во Ново Село две претстави(25.12.2017).

Нашиот театар за прв пат отиде во Заводот за рехабилитација Бања Банско да одигра претстава за штитениците во оваа Установа кои неможат да посетат театарски претстави.

Одигравме една претстава и за затворениците од КПД од Струмица кое го правиме традиционално веќе 5 години и сме еднинствени во државата што затвореници посетуват театар.

Одиграни се 76 претстави(репризи) и публика 14 845.

Традиционално гостуваа Театар за деца и младинци со претставата „Лакомата меца“ на 20.02.2017 година во чест на актерот Игор Маџиров, МНТ со „Не се клади на енгелези“ и Сашко Коцев со стенд ап.

Раководител на сектор:                НУЦК“Антон Панов“

Драган Маџиров                             

 

Театарската претстава „Ромео и Јулија“,најдобра претстава за 2017 година во Турција

 

Театарската претстава „Ромео и Јулија“ во продукција на Националниот театар од Истанбул, а во режија на Дејан Пројковски, е прогласена за најдобра претстава за 2017 година во Турција. Наградата ја доделува најголемото и најпрестижно списание за театарска уметност „Тијатро“ во Турција. Списанието „Тијатро“ секоја година организира доделување анадолиски театарски награди, а на синоќешното доделување во „Гранд Пера“ во Истанбул присуствуваа голем број личности од јавниот живот.

Премиерата на претставата „Ромео и Јулија“ во режија на Дејан Пројковски се одржа на 17 октомври минатата година, а до крајот на годината имаше 30 изведби. Гала-премиерата се одржа на 21 декември.  Во уметничката екипа заедно со режисерот Пројковски работеа и костимографката Олга Панго, а композитор на музиката за претставата е македонскиот музичар Горан Трајковски. Асистент на режија е Атила Клинче, сценографијата е на Нурула Тунџер, костимографијата на Медина Алмаџ и дизајн на светло од Серхан Акн.

Театарската критика во Турција даде највиски оценки за претставата „Ромео и Јулија“ во режија на Пројковски.

„Претставата што произлегува од кинематографската перцепција на режисерот треба да се разгледа во две фази – првата е длабочината на сцените што нè водат во магијата на љубовта, а втората е извонредниот спој на музиката и играта во водата. Приказната што е ставена во еден чин, а трае повеќе од 2 часа, не остава простор за потреба од пауза бидејќи секако ќе ја гледате во еден здив“, напиша во својата рецензија Јашам Каја, еден од најреномираните театарски критичари во Турција. „За да ја опишам оваа претстава, нема да згрешам доколку го искористам зборот совршена“, додава Каја.

За јануари годинава се закажани 12 изведби на „Ромео и Јулија“ во Истанбул и сите се веќе распродадени.

Премиера на „Среќна Нова година“ – 2018 за почеток на оваа театарска година со Турскиот театар од Скопје

 

Турски театар-Скопје ја најави премиерата на претставата „Среќна Нова година“ по мотиви на Данил Хармс и Дејвид Ајвс, а во режија на Бојан Трифуновски. Премиерата ќе се одржи во четврток, а улогите ги толкуваат:

Фунда Ибрахим,

Несрин Таир,

Зубејде Али,

Емине Халил,

Селпин Керим,

Џенап Самет,

Неат Али,

Аксел Мехмет,

Един Јакуповиќ

Берхеда Решит.

 

„Уметник кој истражува зошто светот сака да се самоуништува, создава ментален простор во кој слободно размислува и твори. Таа негова ментална соба има пијано и во неа тој комуницира со своите предци и наследници, обидувајќи се да одгатне што не тера да работиме против себе. Во неговиот замислен свет, во константна состојба на 5 до 12, пред нова година, десет масони преку јазикот на Хармс и на Ајвс создаваат атмосфера за интроспекција и самосоочување“, соопшти режисерот Бојан Трифуновски.

 

 

ТАЛИЈА Настова актерка

 

НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ СКИТААТ НИЗ СОНШТАТА

1. ЗА СЕБЕ Калимеро бара правда!

2 . ЗА ЉУБОВТА: Секогаш ли ќе има рок на траење?

3. ЗА ЖИВОТОТ: Да го завртиме наопаку барем за миг и така да пробаме да го набљудуваме.

4. ЗА ТЕАТАРОТ: Секогаш знае да ме лоцира.

5. ЗА ДОБРОТО Насмевка. 6. ЗА ЗЛОТО Нечија состојба, за која сакам да верувам дека постои длабоко објаснување

7. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ Честам пијачка. – А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? Долги разговори и повеќе пијачки

8. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ Молам ?! Страшно ме иритира.

9. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА Пумпица вентонолин, риноко и диво краставиче-асматичар.

10. ЗА КОЛЕГИТЕ Нека кружи енергијата… Здраво е.

11. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ Скитаат низ соништата.

12 . ЗА ИДЕЈАТA Да не остане само идеја…

13. ЗА СОНОТ Вистината за јавето.

14. ЗА ЈАВЕТО Го оставам да се случува, до крај… Не се будам лесно.

15. ЗА ВИНОТО Помеѓу тага и солзи…

16. ЗА СЕМЕЈСТВОТО Два вида прегратки… Утеха и борбеност.

17. ЗА КРАЈ Крај со бакнеж; крај со солза; или крај без крај (омилен). Не одлучувам јас.

TЕАТАРОТ КАКО МАСОВНА И ЕЛИТНА КУЛТУРА

 

професор Тихомир Стојановски

 

Се разбира кога има фигури од глина има и култ, има и место за обредност и дарување, почитување, свештенодејствија и првична содржина на обреден, Боженствен театар. Или почеток на свети дејства, молепствија, химни на почитување на Боженственоста и славењето што се основни темели, корени на театарот. Нели како место и начин за организиран општествен живот. Потоа доаѓале славите и игрите. Да се игра. Да се пее хор и оро. И третиот елемент, еден од посветените во празненествата ги кажувал зборовите упатени на Бога и на народот во стихови. Нели таа патека на возобновување, реконструкција на настанувањето на театарот сме ја провериле и сме ја практикувале на Факултетот за драмски умености, на првите часови по Сценски говор со студентите по актерска игра на прва година. И таа е следната:

Актерите-студенти собрани во хор пеат една македонска народна песна. Значи, првата стапка е хорот и песната. Потоа песната ја играат и пеат во оро, што би значело дека втората стапка е играта. Потоа еден од орото излегува и дарува на работ на сцената леб и вино, како бескрвна жртва, обреден дар на Бога. Третата стапка е дарувањето. И потоа излезен од орото актерот , посветеник, избраник му се обраќа на