НИКОЛА АЦЕСКИ – АКТЕР  

 

 

Во прво лице

ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ – ех бе деца…

  1. ЗА СЕБЕ : вујко на Марија

2 . ЗА ЉУБОВТА: болест

  1. ЗА ЖИВОТОТ: да се живее
  2. ЗА ТЕАТАРОТ: страст
  3. ЗА ДОБРОТО: секогаш победува
  4. ЗА ЗЛОТО: постои
  5. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ: ех бе деца…

 – А, ПРИЈАТЕЛИТЕ?: ве сакам

  1. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ : редовно
  2. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА: да се избрише
  3. ЗА КОЛЕГИТЕ: има добри
  4. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ: нека се здрави и живи

12 . ЗА ИДЕЈАТА: ја нема

  1. ЗА СОНОТ: го нема
  2. ЗА ЈАВЕТО: го нема
  3. ЗА ВИНОТО: џин и тоник
  4. ЗА СЕМЕЈСТВОТО: за нив живеам
  5. ЗА КРАЈ: златна Селена да поможи на сите

Moќта на малата сцена на МНТ

 

 

Кон премиерата на претставата „ Говорна мана“, поставена во МНТ

„ Говорна мана“ е уште една издржана претстава на малата сцена на МНТ, која ја оправдува смислата на постоењето на театарот , сега и овде.

На малата сцена на Македонскиот народен театар, на 15 март се одржа премиерата на претставата „ Говорна мана “. Претставата ја постави Драгана Милошевски Попова, по текстот на истакнатиот српски сценарист, филмски и тв режисер, Горан Марковиќ. Милошевски Попова во својата режија прикажа „ помакедончена“ варијанта на текстот на Марковиќ, напишан и праизведен 1997 година, со сменети имиња на локациите во текстот и на некои од лицата за кои зборуваат ликовите во претставата. Се разбира, тоа е постигнато низ драматизацијата на која работеше Дејан Дуковски како драматург и стручен консултант, во која се додадени делови од Шекспировата трагедија „ Ричард Трети“, но и текстови од други автори.

„ Говорна мана“ е жесток коментар на нашата актуелна стварност. Го преиспитува степенот на притисок што може да го издржи поединецот, растргнат меѓу сопствената интима, егзистенцијален безизлез, но и професионален успех, во услови на комплетна општествено-политичката деструкција. Низ приказната за бизнисменот кој има политички претензии, но и говорна маана, па бара и плаќа славен актер и професор на Драмска академија да му држи часови по сценски говор за корекција на мааната, се открива фаталната врска меѓу театарот, политиката и тајната полиција. Дејствието во оваа камерно поставена претстава е подредено на жанрот црна комедија, а драмската структура ги доловува светот на суровата реалност и светот на театарот, кои последователно течат еден по друг, пред очите на гледачот.

Во основа, претставата се базира на креативната енергија на актерите. Игор Џамбазов, во улогата на актерот и професор Мишел Радински, направи уште еден лик за паметење. Тој игра со особено чуство за мерка во пласирањето на емоциите и мотивите на рољата, така што гледачот тешко може да разликува кого гледа, Игор или Мишел ? За тоа е заслужна сличноста во емотивната позадина која Мишел ја добил од авторот Марковиќ, со минатиот живот на Џамбазов. Но, евидентно беше и дека Игор е мајстор на својот актерски занает, кај кого преглумување и промашување нема.

Улогата на бизнисменот Петар му е доверена на Ивица Димитриевиќ. Тој портретира човек кој смета дека се може да се купи со пари, за да се дојде до пасакуваната цел. Од друга страна, се работи за улога чии тајни мотиви се откриваат дури подоцна во претставата , па за секоја почит е инвентивноста на актерот умешно „ жедни да не пренесе преку вода“ без да ја открие тајната за улогата, што не е направена и не се игра „ на прва топка“.

Сашка Димитровска настапува во ликот на Славица. Таа е девојка, но и колешка на Мишел Радински, која покрај саканиот се заплеткува во Гордиевиот јазол, наметнат од Петар. Нејзината улога е во функција на описот на амбициозноста меѓу младите актери од внатрешноста, кои се борат за свое место под сценските рефлектори во главниот град. Но, ја доловува и кревкоста на љубовната врска во непредвидените околности. Во таа насока, Димитровска прикажа регистар од најнежни до најжестоки емоции, исклучително точно и сугестивно.

Во оваа интимна, тивка, но во исто време и жестока претстава за театарот, прикажан како жртва на општествената стварност , настапуваат и Арна Шијак, Ана Стојановска и Билјана Јовановска. Тие играат улоги на актерки. Низ нивниот богат и колоритен сценски израз (со говор, движења и пеење), го допираме светот на театарот што ја коментира актуелната стварност. Овдека треба да се спомене и двојната улога што ја има суфлерката Зорица Благоевска. Таа, не само што е суфлерка која делува во позадина, вршејќи си ја својата секојдневна задача, туку е и лик (на суфлерка), кој со гласот е присутен на сцената, дооформувајќи ја сликата за театарското секојдневие. За минималистички сведената сценографија и за костимите кои прават разлика меѓу совремието и потребите на театарот, беше задолжена Илина Ангеловска. А, музика за претставата компонираше Горан Трајкоски.

Накратко  „ Говорна мана“ е уште една издржана претстава на малата сцена на МНТ, која ја оправдува смислата на постоењето на театарот , сега и овде. Интригантноста и општествениот ангажман што го поседува таа, од гледачот изнудуваат смеа и размислување над актуелните состојби во земјава, околу прашањето „ ќе не биде или не “. Тоа гарантира дека „ Говорна маана “, ќе се игра уште долго и со успех ,на репертоарот на МНТ.

Сотир Трајков

Милош Стојковиќ актер

 

 

Во прво лице

Дете низ безброј авантури

 

  1. ЗА СЕБЕ

Дете низ безброј авантури.

2 . ЗА ЉУБОВТА:

Љубовта не е нешто што се наоѓа, љубовта е нешто што те наоѓа. Затоа немојте да ја чекате.

  1. ЗА ЖИВОТОТ:

Не постојат граници, постојат само висорамнини, и не треба да останеме таму треба да одиме подалеку,што подалеку.

  1. ЗА ТЕАТАРОТ:

Театарот е добро за мојата душа, токму поради тоа што ме потсетува дека имаме душа на прво место .  

  1. ЗА ДОБРОТО

Доброто е реткост

  1. ЗА ЗЛОТО

Злото секогаш е можно и присутно.

  1. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ

Насмевни им се.

 – А, ПРИЈАТЕЛИТЕ?

Секојдневна потреба. Луѓе без кои не се поминува ни ден .

  1. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ

Способност.Вештина.Техника .

  1. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА

Ме исполнува кога ќе ја почуствувам.

  1. ЗА КОЛЕГИТЕ

Истомисленици.Сонувачи. Барем јас така мислам …

  1. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ

Спремен да ги одиграм.

12 . ЗА ИДЕЈАТА

Нешто најпотребно. Нешто од што се почнува.

  1. ЗА СОНОТ

Сонувам дење. Тоа е дел од мојата работа.

  1. ЗА ЈАВЕТО

Тоа што го живееме. Тоа во што сакаме да веруваме.

  1. ЗА ВИНОТО

Да, може. А може и нешто друго…

  1. ЗА СЕМЕЈСТВОТО

Сé. Неопишливо.

  1. ЗА КРАЈ

Winter is coming!

TЕАТАРОТ КАКО МАСОВНА И ЕЛИТНА КУЛТУРА

 

Тихомир Стојановски

 

Ако секој запишан збор може да се одигра, иако не е театар, ако може да се драматизира, тогаш од сé може да се создава сценска уметност. Се разбира, ако и дадеме духовен смисол. Во однос на македонската историска драма имаме три личности кои се запишани во неа како дарувачи на словата на Бога: Орфеј, Свети Кирил и Свети Климент. И секако македонската историска драма има култ кон словата и запишаниот збор. Тоа на нашава тема за театарот и дава дополнителна тежина и духовна вредност. Од тој контекст словата од елитност со обнародување доаѓаат до котата на масовноста, описменувањето, читањето, пишувањето и понатаму низ историската македонска драма. Словата добиваат обнародување и масовност со описменувањето од Орфеј, од Свети Кирил, од Свети Климент до денес.

 

КРАТКАТА ПРОЛЕТ И НАСОЛЗЕНАТА ЗАВЕСА

 

проф.д-р Христо Петрески

Од Европа и Балканот до Велес

Познатиот театролог Јелена Лужина во својот текст  “Балканската театарска сфера како работна хипотеза“ (избрани есеи) хронолошки и сеопфатно ги изнесува следниве факти:  “Еден од најрелеватните извори на театрографската граѓа врз која со сигурност се потпира театарската но и културната историја на повеќе балкански народи, фамозниот “Цариградски вестник“ (една драгоцена публикација која што, од 1 јануари 1848 па во следните десетина години континуирано се печати во Цариград, на бугарски јазик), во бројот 48 од 18 август 1851, го објавува првиот од вкупно седумте парадрамски дијалози на скопскиот даскал Јордан Хаџи Константинов Џинот, основоположник на македонскиот театар (останатите шест негови дијалози ќе бидат објавени во текот на 1852 и 1856 година). Македонската театрологија е убедена дека, пред да ги отпечати, Џинот овие дијалози ги има изведувано со своите ученици, во неделите или на празниците, по богослужбата, во училишната зграда која се наоѓала до црквата Света Богородица во Скопје. Освен дијалозите на својот промотор и режисер, училишниот театар на Џинот најверојатно изведува и некои сценки од пиесите на други балкански автори.

Илија Волчески – актер

 

 

Во прво лице

ВО СЕКОЕ ЗЛО, ИМА ДОБРО

  1. ЗА СЕБЕ: Си знам јас за себе, а вие не знам што мислите и што знаете за мене.

2 . ЗА ЉУБОВТА: Ја има кај секој човек во различен облик на различен начин.

  1. ЗА ЖИВОТОТ: Вака или така, убав е, сепак е живот. Треба да се цени и да се сака.
  2. ЗА ТЕАТАРОТ: Откривање на ново и ново и ново.
  3. ЗА ДОБРОТО: Постојано го има околу нас, само треба да го видиме.
  4. ЗА ЗЛОТО: Во секое зло има добро.
  5. ЗА НЕПРИЈАТЕЛИТЕ: Нека се здрави и живи.

 – А, ПРИЈАТЕЛИТЕ? И тие нека се здрави и живи и нека бидат искрени кон себе и кон мене.

  1. ЗА ГЛУМАТА ВО ЖИВОТОТ: Глума колку сакате, само нека не се меша каде што не и е местото.
  2. ЗА СЦЕНСКАТА ПРАШИНА: Кој ја гледа прашината кога пред себе има полни раце работа.
  3. ЗА КОЛЕГИТЕ: Фала им за тоа што го направиле за мене свесно или несвесно.
  4. ЗА НЕОДИГРАНИТЕ УЛОГИ: Ќе ги изиграм со тек на време, се надевам.

12 . ЗА ИДЕЈАТА: Нема лоша идеја, затоа што сепак секоја идеја е излезена од нас, значи нешто не испровоцирало за да излезе од нас.

  1. ЗА СОНОТ: Не ги памтам сите, неколку само.
  2. ЗА ЈАВЕТО: Тоа е што е, не знаеме што ќе биде.
  3. ЗА ВИНОТО: Не пијам алкохол, ама кога пробав вино, кисело ми беше.
  4. ЗА СЕМЕЈСТВОТО: Тука е за мене секогаш, ме сака и ме поддржува, а јас сум му многу благодарен за тоа.
  5. ЗА КРАЈ: Бидете сите здрави и живи пред се, друго само ќе си дојде.

 

 

Вистината сепак ќе ја види светлината

ТЕАТАР

За премиерата на “Говорна мана” од Горан Марковиќ, најнов продукт на МНТ (Мала сцена)

Дали вистината ќе прогледа низ светлината на денот, дали нашите фрустрации (тетарски или не?!) ќе излезат до тесните рамки на битието, за жал, само наречено човек, и дали мора да бидеме врамено политичко битие за да разбереме дека лагата е патот, а љубовта и се останато се само маргинални сопатици?!

Овие теми и дилеми ги отвора пиесата “Говорна мана”, која српскиот автор Горан Марковиќ ги отвора пред точно две децении во едно време-невреме, време на погазено човечко битие, време кога достоинството било само мислена именка…

Сетоа ова би било во ред кога оваа пиеса – драма, поставена на малата сцена на МНТ не би била и тоа како и денес актуелна! Овие навидум безизлени (не)патишта и патешествија се поставени и “врамени# на релација театар – сцена – кутија со или без рамка сеедно, а низ визирот/визијата на режисерката Драгана Милошевски-Попова и базиран на изнпресивната и извонредна актерска енергија… А фактот и факторот за театарското постоење го потврдува фантастичниот Игор Џамбазов, кој преку одмереноста и точноста на секој изговорен збор, или создаден гест, ни докажува дека за некој веќе добронаученото мајсторство не се заборава, исто како што не се заборава возењето на велосипед, пливањето …. изгубеното величество актерот, низ несовршеноста во своите фрустрации и само човекот Мишел “професорски” го води популарниот Џамбаз.

Со сличните карактеристики, извонредно умешно се снаоѓа и ги доловува актерката Сашка Димитровска, преку нејзината Славица, таа не потсетува и на дилемата дали навистина е доволно добра причина да се жртвува се животно, па дури и нероденото дете, во името на улогата – сон?! Димитровска извонредно се справува со фрустрациите и несовршеноста на Савица, играјќи меѓу сонот и јавето, за кое и самата не е свесна…

Како пандан или контрапункт на вистината се испречува Петар политичарот, алијас Ивица Димитриевиќ, кој низ својата “џандарска” логика ја води и се води преку својата точност на современието, и “точноста” на лагата…

За да не е се така црно, тука се веселите актерки Арна Шијак, Ана Стојановска и Билјана Јовановска, кои во својата синхронизираност убаво, прецизно и точно не опоменаа дека нашиот театар продолжува иако сме само публика, и надвор од кутијата -сцена … За оваа идеа “виновен# е драматургот Дејан Дуковски, се рабира надополнет со живиот импликативиен и иновативен мизасцен на триото сочинет од режисерот Попова.

За заокружување на овој тетараски чин кој бездруго треба да се види “виновници# се и костимограф и сценогаф Илина Ангеловска, која многу верно и концизно не лишува од непотребности на сцената и низ костимите, За уметничката фотографија која има внтрешна експресија кај актерите се погрижи Драган Гајиќ. Горан Трајковски чија музика не е само дополна ами и комплетен сопружник на наративот и прецизно издизајнираното светло на Илија Трчуговски.

ВЕНКО АНДОНОВСКИ – професор, писател

 

ИНТЕРВЈУ

ВЕНКО АНДОНОВСКИ

Роден 30 мај 1964 Куманово, Република Македонија
Занимање македонски писател, раскажувач, романописец, есеист, критичар и книжовен теоретичар.

Творештво

Венко Андоновски дипломирал на Филолошкиот факултетБлаже Конески“, во Скопје. Тој е доктор по филолошки науки и работи како професор на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје. Андоновски е член на Македонскиот ПЕН центар. Во 1990 година постанал член на Друштвото на писателите на Македонија.

Папокот на светот во земјата на чудата

Со професорот Венко Андоновски трагавме низ граничните области на личниот и општествениот живот и пронајдовме траги кои ја дефинираат тенката линија меѓу реалноста и фикцијата.

Бескомпромисен во секој аспект на животот, Венко Андоновски создаде имиџ на тврдокорен интелектуалец кој не страда од желбата да им се умилкува на моќните елити. Сам и свој, доследно ја гради професорската и книжевната кариера на прозаист, драмски писател и литературен критичар. Како мајстор на книжевниот занает отсекогаш бил растргнат на повеќе страни. Романот за Тоше Проески го пишува паралелно со сцените за драмата „Господа Глембаевски“. Често го гледаме во улога на критичар на секојдневјето и промотор на новите книжевни дела и појави. Се врати и кон пишувањето колумни во дневниот печат.

Едновремено, на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ редовно на своите студенти им држи предавања со интересни, често и провокативни теми. Студентите му возвраќаат со голема посетеност на неговите предавања и со огромна почит на неговата личност. Навистина е тешко да се направи список со сите книги и текстови кои ги објавил, уште потешко е да се набројат белешките кои не успеал да ги врзе во компактно книжевно дело.

Сепак, неговото животно искуство зрачи не само од неговите писанија, туку и од неговите зборови. За „Лајф-магазин“ зборува отворено, директно и без пардон. Тука ги забележавме неговите ставови зад кои отсекогаш стоел, стои и понатаму ќе стои, без разлика како тие ќе бидат прифатени од другите луѓе.

  • Ако тргнеме од локацијата каде го правиме разговорот, како излезе годинава две Ваши драми да бидат поставени во Драмскиот театар во Скопје, од кои едната веќе е на репертоарот, а другата се подготвува за наесен?

Прво имаше идеја да се предложи текстот „Олово на перница“, посветен на покојниот Димитар Станкоски, режисер и мој пријател. Таа претстава му е посветена нему затоа што тој ја даде идејата. Кога одев кај него во посета во домот „Сју Рајдер“, имаше двајца ликови кои беа кревет зад кревет, а кои никогаш не си ги имаа видено лицата. Тој ми остави аманет да напишам претстава за нив затоа што тие двајца луѓе кои никогаш во животот се немаа видено се караа како да се знаат со години. Тоа е првата идеја и идејата беше да се постави во Драмски, но не можеше бидејќи Министерството дава средства само за една претстава, а јас веќе ја имав пријавено „Господа Глембаевски“, тоа е текстот што сега го работам и кој сакам да го направам да биде една студија на нашето време, значи време кое произведе максимални богаташи и максимална сиромаштија, и сакав фактички да видам дали Крлежа би можел, кога би бил Македонец, да се вклопи во таа наша слика во која има максимални богаташи и максимална сиромаштија, а нема средна класа.

Едниот проект отиде како приватен проект, односно како проект од Битола преку Тихо Стојановски, а другиот проект е регуларно пријавен во Драмски театар и тој го чекаме наесен да се финализира. Текстот е речиси готов и се надевам дека наесен ќе имаме нешто конкретно во рака, односно дека ќе почнат првите проби на текстот. Во секој случај, јас сум познат по тоа дека правам секогаш по два текста одеднаш, односно едниот е порано напишан, другиот е потазе напишан, но ги пласирам во еден ист момент. Не е точно дека секоја година пишувам драмски текст.

  • Сепак, во последниве 15-ина години се сторија десетина драмски текстови. Дали пишувањето драми доаѓа како излез од Вашиот секојдневен професионален живот?

Имам една среќа што другите писатели ретко можат да ја имаат. Среќата се состои во тоа што пишувам романи, пишувам и драми, а пишувам и научни студии. Значи, благодарејќи на тоа што сум полиграф, имам време во еден живот на некој начин да спакувам три животи. Но нема ред во таа работа. Некогаш излегуваат две драми една по друга, еве, на пример, роман не сум напишал веќе седум години. Наесен веројатно ќе се појави романот што го најавувам веќе долго време, кој е поврзан со судбината на Тоше Проески. Кога немам роман пишувам драми, кога немам драми пишувам научни студии, кога немам научни студии пишувам учебници и така цело време сум зафатен.

  • Се случило ли да немате ништо за пишување?

Таков момент досега не ми се случил. Дури имам голем проблем да си барам резервно време и да не можам да го најдам. Многу ми е жал што многу работи ќе останат незапишани затоа што сè си има свое време кога треба да се запише. Ако напишеш белешки и ако тоа го ставиш во тетратка, па ќе кажеш ќе се навратам по некое време, многу често се случува на таа белешка воопшто да не можеш да најдеш контекст и да ја реконструираш. Така пропаѓаат многу идеи.

  • Излез има во дневните весници и колумните. Повторно се вративте кон пишувањето колумни?

Колумната за мене е нешто што е најважно во тој дневен импулс за пишување затоа што таа прави една чудна работа – таа фактички те тера секој ден да размислуваш на актуелни теми, а еднаш неделно да мора да седнеш и да срочиш три страници текст. Се сеќавам на еден мој професор кој ми велеше вака: „Си го трошите попусто талентот со колумните. Треба да седнете да пишувате роман“. Меѓутоа, не е секогаш така, затоа што во моментот кога ќе седнеш да пишуваш роман и ако имаш празна страница пред себе, тогаш те фаќа уплав. Колумните се тренинг за да можеш да го направиш другото. Покрај тоа, имаат и една психотерапевтска димензија – се ослободува човек од многу фрустрации.

  • Токму во колумните можат да се прочитаат Вашите критички согледувања на нашето време, кои ги објавувате во најкратка, но најдиректна форма токму во колумните. Што е тоа што Ве мотивира дел од секојдневјето да го ставите во пишана форма?

Неодамна имав прилика да си ги пролистам книгите со моите колумни што се веќе објавени и забележав една работа: половина од работите кои ги пишувам во расказ, во роман и во драма, дури и цели реплики има, јас веќе сум ги нотирал во колумните. Но, таму не се развиени во некоја уметничка форма. Таму се ставени само во функција на некоја дневна политика за нешто да се објасни или да се даде пример за нешто што не чини. Така што мислам дека колумните за мене се некој резервоар кој ми ги прибира темите за литературните дела и мислам дека моите литературни дела на некој начин зреат преку тие колумни. Многу пати во тие колумни, два-три реда се, не е повеќе, многупати во моите колумни во два-три реда се наоѓа јатката на некое мое идно дело.

  • Доаѓаме до темата на актуелниот број на „Лајф-магазин“, а која гласи „Земјата на чудата“. Тоа е една синтагма која има повеќе референци со Вас, и во однос на драмските текстови, како „Кандид во земјата на чудата“, и во однос на романот „Папокот на светот“. Која е Вашата замислена „земја на чудата“ или, пак, таа има некоја реална основа?

Секогаш кога сум ја користел синтагмата „земјата на чудата“, секогаш прво сум мислел на Луис Керол и на „Алиса во земјата на чудата“. Тоа била мојата стартна основа и секогаш сум се прашувал како може еден човек кој, пред сè, е математичар, да направи таква фикција, како што е направена во тоа дело. За мене „земјата на чудата“ почна да станува земја на чудата во една негативна смисла. Сите ние од чудото очекуваме да ни донесе некој бенефит, односно некоја неочекувана среќа во нашите животи.

Меѓутоа, Македонија стана земја на чудата во една негативна смисла. На пример, можно е од утре со закон да ни кажат дека не е вторник, туку дека е четврток и дека со закон веќе нема среда како ден во неделата. Така што „земјата на чудата“ кај мене значи негирање на елементарната човекова логика. Ние секој ден во весниците гледаме и читаме и следиме дека постојат човечки судбини во кои нема елементарна логика. И тие луѓе едноставно не можат да го објаснат својот несреќен крај, значи говорам за трагични приказни, освен со тоа дека се случило чудо во нивните животи. Одеднаш доаѓа некој закон којшто животот им го претвора во пекол, им го претвора во некое чудо, така што кога ја пишував „Кандид во земјата на чудата“, мислев на таква Македонија. На земја на негативни чуда.

Иако, морам да кажам, кога говорам за „земја на чудата“, најверојатно во новиот роман ќе има и едно поинакво чудо. Никој не може да објасни какво е тоа чудо да се роди таков човек, како што беше Тоше Проески и какво е тоа чудо да се изгуби на тој начин како што се појави. Ние сите мора да одговориме на тоа прашање, мора да сфатиме дека тоа чудо ни го дарил Господ, како што ни ги дарува чудата секој ден. Да бидам целосно концизен и јасен – ние живееме во свет кој самиот по себе е чудо! Нема ниту еден рационален одговор зошто пченичното зрно кога ќе се стави во земјата про’ртува на точно одреден датум, и на ниеден друг датум, и во ниедна друга годишна доба. Самата вегетација, самиот живот, самото тоа што ние сме овде е веќе чудо.

Меѓутоа, интересно е како ние светот го сфаќаме како да треба да постои, како да не е чудо, како да е нешто амортизирано, како да е анестезирано. Прво, самиот податок што јас, токму јас седам овде и говорам за овие работи укажува на една многу чудесна математика. Во еден грам сперма има над пет милиони сперматозоиди. Како се случило токму тој да дојде до таа јајце-клетка, па од другата страна има иста комбинаторика и еве сега јас да пишувам драми, да разговарам со тебе. Ние веќе имаме добиено премија со тоа што сме родени. Ние веќе сме чудесни со тоа што рулетот на животот нè исфрлил тука каде што сме. Затоа мислам дека претеруваат луѓето кои бараат чуда покрај тоа чудо на животот, и чудото на светот.

  • Сега, тоа чудо на животот постои наспроти „папокот на светот“, или паралелно со „папокот на светот“?

Мислам дека е паралелно затоа што постојат некои необјасниви работи. Како е можно оваа земја за која сите ние велиме, ако сме искрени, велиме вака: Кај ми даде Господ да се родам во оваа земја, баш тука, кога има многу поубави и поразвиени земји? Токму таа земја ги породи првите фрескосликари, првата писменост, првите богомили, значи оние кои беа дисиденти во однос на црковните норми, како е можно да постои Кокино, за кое уште не знаеме што е!

Значи, Македонија, или „папокот на светот“, како што јас ја именувам, самата по себе е едно од најчудесните чуда. Можеби тоа е земја која ни кажува дека фактички целиот свет е чудесен, а ова место тука е најчудесното од сите чудесни места. Многу сум горд што сум роден овде и немам идеи, како некои мои колеги-писатели, да пишувам скаредности за Балканот, да кажувам дека ние сме примитивци, дека водиме војни. Напротив, мислам дека ние сме најчудесниот дел од планетава затоа што знам како живеат и Американците и Холанѓаните и многу други, сум бил, сум прошетал и мислам дека таму нема чуда. Овде има!

  • Како човек како го доживувате, или го дефинирате контингентот на дуалитети, од дуалитети внатре во човековата личност, до дуалитетите во природата? (Сакаш да бидеш богат, а да не работиш.)

Без дуалитет би немало ни здрава личност. Ние сите ја сфаќаме личноста како нешто хомогено, затворено, стабилно. Не е така. Јас не можам да знам каква личност сум додека го немам другиот во себе. Затоа што додека јас живеам во некој свој свет за кој мислам дека тоа е свет на доблест, додека не ми дојде првиот пораз со кој треба да се соочам, јас нема да знам дека сум доблестен човек.

Второ, може да се случи порокот да излезе многу подоблестен од оние доблести кои сум ги живеел. Инквизицијата долги векови живееше во идеја, и тоа е темата на романот „Вештица“, дека нејзината доблест е најдоблесната доблест што може да постои. На крајот излезе дека таа доблест е една крвава пресметка со сите кои мислат различно. Така што без дуалитет нема развој на личноста и мислам дека е добро што тоа е така.

Мене ме ужасува кога ќе видам генерации млади луѓе кои се униформирани, направени според еден ист формат, и немаат ни скепса, немаат ни потреба да се сомневаат. Еве, сега е модерно да се каже дека светот не чини! И што со тоа!? Нема дуалитет, ја нема втората идеја дека можеби светот чини, а ние сме тие кои не чинат! Така што тука гледам добра шанса да се развие личноста. Личност која нема дуалитет во себе не е личност.

  • Како ја дефинирате двојната природа на вселената? Човештвото сè уште не знае дали светлината е честичка или бран!

Не е важно дали светлината е честичка или бран, но знам дека таа светлина мене ми прави стравотни трауми кога го гледам залезот на сонцето. Дали е честичка или бран, тоа нека одговорат астрофизичарите. Интересно е дека науката инсистира на едно од тие две решенија. Дури кога и двете би биле точни, во ништо не би се променила убавината на залезот. Науката може да одговори дали светлината е честичка или бран и веројатно некогаш ќе одговори, меѓутоа нема да може да ми одговори зошто сакам да го гледам залезот на сонцето. А на пример, изгрев не сакам! Има луѓе кои го сакаат обратното.

Мислам дека човечкото суштество, сепак, е родено за убавина и за уживање и дека треба да се посвети на тие прашања, а не мора манијакално да трага по она што е суштината на нештата. Така мислам затоа што, на крајот на краиштата, секоја радикална наука заглавува во еден вид научен тероризам којшто те принудува да прифатиш едно решение. Ако е доволно доблесна науката, на крајот ќе излезе дека сите патишта водат кон Бога. Односно дека има едно нерешливо прашање за кое нашите мозоци и нашите умови едноставно не се способни да пронајдат решение.

  • Колку на овој проблем се надоврзува поделбата на материјален и на духовен свет?

Ние немаме никаков доказ, еве колку векови постои филозофската мисла, на пример, триесет векови човекот систематски размислува за материјалниот свет, ние сè уште немаме никаков доказ дека материјалниот свет навистина постои. Апсолутно немаме никаков доказ од една едноставна причина – ние не сме објасниле што е материја! За материјата знаеме дека е атом, дека околу неговото јадро кружат електрони, но мислам дека тоа ништо не значи. Има еден многу прост факт. Има моменти кога човековото суштество живее во целосно материјален свет, а се чувствува дематеријализирано. Во моменти на тешка депресија, во моменти на тешко разочарување од нешто, има една тенка линија, а тоа сите сме го почувствувале, на која човек чувствува дека животот му е сон. И се прашува дали сето тоа што го гледа навистина постои, дали сето тоа што му се случува навистина постои.

Од друга страна, пак, имаме многу вивидни соништа од кои не можеме да се ослободиме, барем јас имам и многупати пред будење мислам дека сонот бил еден вид јаве. Тоа е онаа старата, уште во јапонската книжевност фиксирана дилема: дали јас бев пеперутка која сонува дека е човек, или сега сум човек кој сонува дека е пеперутка? Значи, ние немаме доказ дека ова што го викаме „материја“ навистина е сè што постои и дека тоа е она за што треба да се фатиме во нашите согледувања.

Второ, самиот податок дека сме смртни суштества значи дека ние ќе го напуштиме овој материјален свет, но никој од нас не сака да верува дека тоа ќе биде нашиот крај. Оттука веќе продолжуваат религиите, со „вечен живот“ и слично. Но, никој од нас не сака да се помири со фактот дека материјата е сè. И сите веруваме дека тоа е некој циклус кој ќе продолжи понатаму и веројатно ќе нè одржи живи. Самата смрт е измислена за да нè потсетува на тоа дека ние можеме да бидеме бесмртни. Така што материјата за мене не значи апсолутно ништо.

  • Што, од друга страна, значи зборот?

Зборот е најчудесното нешто што можело да ни се случи во овој свет на чудата, затоа што да се дојде до идеја дека може да се разговара за нешто, веќе подразбира идеја дека ти можеш да се одлепиш од светот и да го гледаш од дистанца. Библијата вели дека со зборот почнал светот. Зборот има творечка моќ – може да создаде цел космос.

Меѓутоа, како што живееме низ епохите, ние сфаќаме дека зборот има и една ужасно разурнувачка, деструктивна моќ. Имено, сè повеќе живееме во свет во кој зборовите како да служат да не се разбираме, а не да се разбираме. Како некој да сака да ни каже дека, покрај зборовите, можеби постои и една друга комуникација меѓу луѓето, а тоа е енергетска комуникација која може да ги замени зборовите. Знам дека ова може да звучи како на границата на парапсихологијата, меѓутоа јасно ми е дека со некои луѓе енергетски се разбирам без никаков збор, а со некои луѓе можам да потрошам тони и тони зборови, или да напишам и студии, и повторно да не се разбереме. Зборот е убав само тогаш кога е во служба на уметноста, на уметничките жанрови и само тогаш кога те води во некој друг свет различен од материјалниот.

  • На кој начин ја користиме моќта на зборот во нашето време? Дали тоа го правиме на правилен начин?

Мислам дека ние зборовите ги сведовме на обични монети. Како што во банка одиме да размениме евра за денари, или како да плаќаме сметка во банка. Мислам дека комуникацијата во денешно време ја сведовме на економска варијанта на комуникација со зборови. Денес има луѓе кои воопшто не користат зборови. Печалат пари, пишуваат цифри и не се способни за елементарен разговор. Од друга страна, има многу луѓе кои копнеат по обичен разговор и често велат „морам со некого да разговарам, морам некому да му се исповедам, ми треба разговор…“.

Мислам дека денешното време целосно го потцени зборот и дека тоа допрва ќе ни се врати, допрва ќе се види какви последици ќе остави тоа потценување на зборовите. А многу често премногу ги трошиме зборовите во политички говори, во реклами и слично. Внимавајте, во комерцијална реклама се користи зборот „совршенство“! Тој збор порано бил користен само во свети текстови. Зборот „совршенство“ се користел само во Библија, во Куран, во текстови кои носеле духовна широчина. Денес, кога гледаме „Топ-шоп“, ги слушаме зборовите: „Сакате да имате совршени мускули?“. Е, не можете да имате „совршени мускули“! Совршени мускули може да има само во светите книги, кај античките херои, во старите митови. Денес се чини дека ја излижавме вредноста на зборовите, како кај монетите кои многу често се користат и полека им се брише и реверсот и аверсот и веќе немаат ниту лице, ниту заднина.

  • Неодамна добивте награда за најчитан автор. Колку таа награда Ви е драга, имајќи предвид дека во денешно време владее мислењето дека не се читаат книги?

Многу ми е драга. И ќе кажам дека веќе една деценија знам дека сум најчитан автор во Македонија и секогаш кажувам – најчитан не значи и најдобар. Тоа сакам веднаш да се разбереме. Меѓутоа, мене ми е драга затоа што јас секогаш кога сум пишувал нешто, знам дека сум го пишувал за некого, да допре до некого. Смислата на комуникацијата е тоа што ќе го испратиш да стигне до некого. Дури и оние очајници што пуштаат порака во шише се надеваат дека тоа шише нема да се скрши и дека пораката ќе стигне барем до еден човек кој ќе ја прочита. Мене таа награда ми е драга затоа што е направена анкета во библиотеките низ Македонија. Значи, не во книжарниците каде што се купуваат книгите, туку во библиотеките каде што обично доаѓаат луѓе кои немаат пари да купуваат книги. Затоа велам дека таа награда ми е најдрага од сите награди што сум ги добил досега, дури и од „Балканика“, затоа што сега знам дека некој човек отишол во својата библиотека да земе книга од мене, која не е негова, ќе ја прочита и ќе ја врати. Значи дека нема пари да ја купи, а издавачите нека мислат, и државата нека мисли, зошто тие луѓе да немаат пари да си купат книга, зошто таа книга да не се спушти на некоја нормална цена, и онака нема профит од продажбата на книгите ниту за издавачот, ниту за мене како автор.

  • Од библиотека ќе се префрлиме на факултетот. Знаеме дека студентите многу Ве сакаат, и како професор и како писател. Што е тоа што Вие сакате Вашите студенти да го научат во животот?

Се обидувам да ги натерам да размислуваат пошироко од стереотипите. Книги има премногу… Еве, на пример, едно предавање на културолошките студии беше на тема – порнографија. Навалија над стотина студенти и веројатно мислеа дека ќе зборувам за порнографијата која тие ја имаат секој ден. На интернет можеш да си најдеш сајт и цел ден да гледаш порно филмови. Сепак, им објаснив дека порнографијата воопшто не е поврзана со телото. Идејата е дека секогаш кога предаваш нешто, се зема некоја тема со која ќе можеш да им ги прошириш видиците на студентите, за тие полесно да сфатат дека проблемот е многу поширок од тоа што на прв поглед е очигледно. Поентата на тоа предавање беше дека порнографија е сето она што ти создава невиден копнеж по тоа, а ти не можеш да го допреш. Ако гледаш порно-филм на сајт и на екранот на мониторот некои луѓе водат љубов, во секој момент кога ќе се обидеш со прстот да се вмешаш во таа ситуација, а копнееш да се вмешаш затоа што е најприродна човечка ситуација, тогаш ќе ја почувствуваш границата на виртуелната стварност. Така на студентите им објаснив дека порнографија е секој копнеж по нешто, или по некого, кое не може да биде допрено.

Порнографија е да копнееш по џип кој не можеш да го купиш. Порнографија е да сакаш да го допреш твојот декан да му поставиш прашање, а не можеш да дојдеш до него, не можеш да го допреш, не те прима. Порнографија е да сакаш да одиш кај претседателот на републиката и да му кажеш дека имаш само уште 200 денари во џебот, а да не можеш да допреш до него. Мислам дека од тоа предавање студентите си заминаа со целосно раширени сознанија дека телесната порнографија е само најситното делче од една економија која врти пари на она што е атавистичко. Убавото тело секогаш го привлекувало вниманието на луѓето. Меѓутоа, феноменот на порнографијата е многу поширок и тоа е социолошки феномен и што е најинтересно, сè повеќе станува политички феномен. Политиката ја користи порнографијата за свои цели.

  • Каков е Вашиот однос кон политиката?

Мојот однос кон политиката е познат затоа што и јавно сум изјавувал дека ми биле нудени врвни политички функции и секогаш сум ги одбивал затоа што верувам само во една работа – среќен е оној човек што може да заработува од онаа професија која навистина ја сака. И да живее од таа професија. И добра е само онаа држава која на секој што ја сака својата професија ќе му овозможи да си живее од неговата професија.

Политиката е зона на компромис. Политиката е зона на послушност. Не велам дека е лоша. Таква работа има и во фудбалот. Ќе ти кажат каде да играш и мора да си послушен и да играш таму каде што ќе ти кажат. Компромис не правиме само во политиката, туку и, на пример, во медицината. Ниту по мое, ниту по твое, и на пациентот ќе му кажеме една средна дијагноза за да не го трауматизираме. Сакам да кажам дека за мене политиката е неприфатлива затоа што, под број еден, не можам да правам компромиси и второ, не можам да се занимавам со организација на многу луѓе кога ни самиот себеси не можам да се контролирам. Во една драма имам 12 ликови во себе. Тоа е некој знак на потенцијална креативна шизофренија. Замислете, да говориш на 12 различни јазици низ 12 различни ликови и од тоа да направиш една хармонична целина. Значи, затоа сум убеден дека не треба да бидам ништо повеќе од уметник и затоа одбив доста атрактивни, и амбасадорски и министерски и пратенички, функции и тоа сум го кажувал и не го кријам, луѓето тоа го знаат и мислам дека политичарите полека ме избришаа од своите списоци, што е многу добро за мене.

  • Малку од духовната сфера, врз основа на рецептите на срцето, што е тоа што човек треба да го направи во животот?

Човек само треба да се обиде да не отстапи од самиот себе. Нема друга формула. Од 17 години се борам да останам тој што сум. Нападите се стравотни. Нападите прво доаѓаат од системот на школување. Во системот на школување има една ригорозна дисциплина која од тебе бара, ако не си за едно нешто да те направат за друго, или можеби си талентиран за едно, но на општеството му треба нешто друго. Затоа цело време се борам да останам она што сум сакал да бидам, а отсекогаш сум сакал да бидам уметник. Дури и не сум успеал да издржам докрај, бидејќи сакав да бидам музичар, а пишувањето е некоја моја резервна професија. Сепак, не отстапив од мојата желба. Уметник е уметник, а можеби е подобро што не станав музичар, што би рекол мојот пријател Михаил Ренџов, кој е и музичар и поет, кој вели: „Ти не си свесен колкав музичар си во литературата“.

  • На истата тема, но од спротивен агол, што е тоа што човек не би смеел да го направи во животот?

Тоа прашање е лично и субјективно и секој си ги поставува границите на тоа што не би требало да го направи во животот. Меѓутоа, ќе се ограничам на оние општости, кои веќе се познати, а тоа е – никогаш немој да го ограничуваш другиот околу тебе во она што сака да го прави. Дури и студентите и децата не ги ограничувам. Имав студенти кои жестоко ме критикуваа на почетокот од моите предавања, некои од нив продолжија да ме критикуваат, некои од нив со текот на времето станаа мои приврзаници. Ниту на едните, ниту на другите не гледам со никаков посебен гнев или со симпатија. Сами одбираат. Човекот е суштество кое треба да одбере. И тоа е единствената дефиниција. Кучето не може да одбере, мачката или лавот исто така. Импулсите, односно инстинктите ра ководат со нив. Човекот е суштество кое може да одбере и тука е неговата трагедија – што и да одбере, секогаш ќе се прашува дали го одбрал правилното. Мислам дека тоа е човечката суштина и не треба да прави нешто надвор од својата волја и копнеж. Треба само да го земе она што го сака – и ништо повеќе.

  • Колкави се границите на слободата на избор?

Слободата… Апсолутната слобода, според мене, е најтешкото ропство. Затоа што ако сè ти е дозволено, тогаш си најголем роб и нема да знаеш од каде да почнеш. Меѓутоа, има нешто што во животот се вика слобода на она по што копнееш. Според мене, има два глагола – сака и мора. Сите ние како човечки суштества се соочуваме со тие два глагола. Јас сакам многу работи, но јас морам утре да одржам предавања, или да сослушам луѓе кои не ми се пријатни, или нешто слично. Меѓутоа, идејата е никогаш да не се запостави глаголот сака. Понекогаш човек треба да каже „па и не морам тоа да го направам“, односно ќе го направам тоа што го сакам.

Имало денови кога сум имал преполна агенда во тефтерот и кога ќе ја погледнам и ќе ми стане јасно дека не можам целата да ја остварам, знаеш што сум правел? Сум се качувал во првиот воз, сум одел до Велес, не оти имам некого во Велес, ќе прошетам малку покрај Вардар и ќе се вратам назад. Тој ден јас сум го направил она што го сакам, а сум сакал да избегам од обврските. Затоа мислам дека формулата на среќата не е ниту во големи пари, ниту во големи проекти. Идејата е да си го сочуваш тоа мало „сака“ што секој ден тебе ти кажува што сакаш, а што не мораш. Така што треба да се најде баланс меѓу тие две нешта.

  • Кон што се стреми човештвото во услови на современата демократија?

Се стреми кон пропаст. Тоа е јасно. Демократија значи владеење на народот, во етимолошката форма. Меѓутоа, тука има напакувано доста стапици. Кога ќе го погледнеш народот ќе забележиш дека, како кај секој животински вид, има подобри примероци, има послаби примероци, има и никакви примероци. Затоа демократијата ја сфаќам како една многу перверзна стапица бидејќи не е можно да се оди напред со идејата дека секој човек има по еден глас. Не се сите луѓе исти и не се сите луѓе со исти капацитети. Кога би ја бранел спротивната теза, секако, би бил обвинет за елитизам. На пример, ако некој завршил 15 школи треба да има три гласа, а некој кој не завршил школо треба да има еден глас. Сепак, не е ниту така. Има умни водоводџии кои треба да имаат три гласа. Има академици во МАНУ кои не треба да имаат ниту еден глас.

Сакам да кажам дека ние немаме општествена решетка, или форма на уредување, која тоа би го регулирала. Демократијата е една обична измислица и фикција која никогаш не профункционирала. Знаеме дека постоела демократија и во античкиот свет. Која демократија!? Робови работат, другите уживаат, и тоа се викало демократија! А на што личи денешната демократија? Како може човек којшто убил тројца, и поради тоа избегал од државата, да има глас како што имам и јас!? Мислам дека не може така. Тука се држам до Сенека, кој вели: „Мнозинството гласа, а малцинството го движи светот напред“. Колку да е тоа парадоксално, малцинството во науката, во уметноста, интернирано по ќошињата на општеството, тоа прави некакви пронајдоци. Ќе направат добра претстава, ќе измислат гума со која ќе скокаш два метри во височина, или да возиш автомобил без да ги менуваш гумите… Тоа се луѓето кои го движат светот.

Гласањето кое го викаме демократија, тоа мора да се случи за да има власт, ред, закони, поредок, за да не се убиваат луѓето. Инаку, демократијата е многу „трики“ поим. И тоа Европа го сфаќа. Тоа личи на комунистичкото мото – секој човек е ист и треба да има еден глас. Па, нели, западните демократии се бореа против комунизмот, ги урнаа сите комунистички држави токму поради тој принцип. Излегува дека ги урнаа поради истиот принцип кој сега ни го проповедаат – еден човек, еден глас. Тоа не е така и сите луѓе не се исти, ама, пак, не можеш да им определиш колку гласа треба да имаат во таа политичка конституција на општеството и во изборот на власта. Така што, за мене демократија е единствено само ова – демократијата е лична работа и таа се сведува на тоа никогаш да не се изневериш себеси. И крај! Нема ништо друго.

  • А кон што се стремиме?

Мислам дека и светот веќе не знае кон што се стреми, освен кон бескрајна акумулација на пари и капитал, а интересно е што тој капитал е целосно безвреден. Има еден закон на парите, кој веројатно сите го почувствувале. Кога ќе добиеш плата, до оној момент додека ги плаќаш сметките кои ги должиш, парите имаат смисла. Потоа почнуваш парите да ги трошиш бесмислено. Додека ги исплатиш кредитите и сметките, дотогаш имаат смисла, а потоа немаат смисла. Во светски рамки има богаташи кои сè отплатиле, во плус се на сметката, успеале да обезбедат колена и колена на-напред. И што ќе им прават на тие пари? Парите мора да бидат инвестирани во нешто. Сигурно е дека нема да бидат инвестирани во сиромаштијата, туку ќе бидат инвестирани во нови пари и колку што повеќе се множат, ќе доаѓаат до нови идеи како да ги потрошат парите. И на крајот ќе мора да ги трошат на бомби, затоа што најефикасниот начин за трошење на парите е војна. Нема друг! Така што мене не ми се допаѓа ситуацијата и мислам дека светот со бескрајна акумулација на капиталот оди кон војна.

Тони Димков

МКД

Интервјуто е преземено од книгата „Зборот остава траги“ (Магор, 2016), а првично е објавено во „Лајф магазин“, во бр. 55, мај 2011 година.

Силата и слабостите на театарската младост

 

 

 

Кон премиерата на претставата „ Венецијанскиот трговец“ , копродукција на Драмски театар и Артмедиа

 

„ Венецијанскиот трговец “ е чесно направена претстава која смета на силата на нашите театарски надежи. Секоја нивна несигурност и замор се одразува на комплетната изведба.

Драмскиот театар ја заокружи програмата од 2016, со премиерната изведба на комедијата на Вилијам Шекспир „ Венецијанскиот трговец “, одржана на 7 март 2017година. Режијата на делото , во кое се препознаваат аспекти од други романтични комедии на Шекспир, ја потпишува Наташа Поплавска Петров . Нејзината постановка го враќа ова ретко изведувано дело на македонската театарска сцена, по 46 години. Имено, во далечната 1970 „ Венецијанскиот трговец “ е поставен во МНТ, а во улогата на Евреинот , трговец и лихвар – Шајлок, настапил Петре Прличко. Но тоа е историја.

Она што сега се игра на сцената на Драмски, е една современа постановка, базирана на театарската традиција. Имено, режисерскиот концепт на Поплавска , е граден во стилот на т.н. пучки, народен или уличен театар, што се практивувал во елизабетијанската ера. Тогаш кодексот на доброто владеење не им дозволувал на жените да играат во театар, па сите улоги им биле доверени на мажите , а женските улоги ги толкувале млади момчиња, чиј глас сеуште не бил сменет кон подлабок. Во тој афтентичен стил се поставувани и Шекспировите дела. Така и режисерката Поплавска го вообличи „ Венецијанскиот трговец “, низ кастинг избирајќи актери од ансамблот на Драмскиот театар, за сите улоги. Исклучок е актерката Јана Стојановска која игра наратор, што не води низ дејствието и напати го коментира, низ говор и пеење. И тоа добро и уверливо го прави. Нејзината креација е пример за тоа како режисерот знае да го извлече максимумот од актерот, а при тоа да му ги прекрие слабостите.

Наместо во Атина, каде што е сместено дејствието во оригиналниот текст, во оваа постановка тоа се случува во Венеција , пред и за време на карневалот. Па така, користењето на маските во претставата, на ниво на нарација ја дополнува сликата за вечната човекова потреба да се крие зад туѓиот идентитет и ја потенцира играта на животот, меѓу лагата и вистината. Но, повеќеслојниот приказ на релативизираниот идентитет денес, доаѓа пред се до израз низ жанровската разновидност што допира до травестија, постигната преку поделбата на женските улоги, на машкиот подмладок на Драмски , од кој како уште еден исклучок во претставата се искусните и докажани актери Диме Илиев и Анастас Тановски . Илиев игра комична улога. на т.н. Прва Дама. Тоа е конципирана улога, според драматизацијата на Дарко Спасов, од текстовите на ликовите Саларино и Соланио, кои се пријатели на Антонио и Басанио. Тановски настапува во улогите на Тубал, Евреин кој е пријател на Шајлок и како Дуждот од Венеција. Тој претседава со случајот на земаниот милионски залог од Шајлок, од страна на трговецот Антонио за потребите на неговиот пријател Басанио. Накратко, оваа комично- трагична претстава испраќа моќна порака за потребата од жртвување во име на пријателството и љубовта, критикувајќи го изразениот материјализам , но и антисемитизмот. Шајлок како карактер прецизно го креира Јовица Михајловски. Тој прикажува повеќе валери во психолошкото боење на улогата. Од бескруполозен лихвар и трговец, преку дискриминиран Евреин од Антонио, до загрижен татко за ќерка си Џесика, кој се труди да ја омажи за припадник на нивната вера.

Сепак, претставата се потпира на потенцијалот и креациите на актерскиот подмладок. Бравурозна креација покажа Стефан Вујисиќ во улогата на богатата наследничка Порција , по чија љубов тргнува Басанио. Вујисиќ кон крајот се појавува и како адвокатот Балтазар во кој се маскира Порција, помагајќи му така на својот сакан да се спаси од исплатата на залогот во парче месо од неговото тело. Вујисиќ успева да ги заобиколи клишеизираните модели и да понуди афтентична и комична креација на жена. Таа креација колку се потпира на внатрешните мотиви на карактерот, толку ги истакнува и надворешните физички атрибути на Порција, преку гласот, држењето на сцена, гестовите и движењата . Не се за потценување ни улогите на Дамјан Цветановски, кој настапува како Басанио и како мошне симпатичниот кнез од Мароко, кој низ хип-хоп нумера и се додворува на Порција. Сепак кај него и кај дел од останатите млади учесници во претставата ( Григор Јовановски како Џесика, подоцна Кнезот од Арагонија, Сергеј Димоски во ликот на Грацијано и Јаков Спасов во улогата на Лоренцо) , говорењето на текстот во стихови на пати не се разбира и се „ преџвакува “, што значи дека тој дел од играта актерите ќе мора сами да го совладаат и поправат низ изведбите. Корекција треба и од Зоран Иваноски, актер гостин во претставата од НТ-Прилеп, кој ја игра улогата на трговецот Антонио. Одговорноста со него да започне претставата, веројатно му е тензична, па неприродно вреска и не наведува на прашањето, каде и како треба да заврши меланхолијата, иманентна за неговиот Антонио , ако вака жестоко стартува ? Во продолжение, Иваноски игра коректно но без особен печат во креирањето на улогата . Тој личен печат не отсуствува кај ликот на Златко Митревски, кој го толкува Ланселот Гобо. Од епизодна роља на слуга најпрвин кај Шајлок, а потоа кај Басанио, тој направи креација во која се чита и нашата актуелна општествена стварност , во која се избира меѓу вистинските патриоти и предавници. И Марко Илиќ беше сугестивен и забавен како Нериса , слугинката и придружничка на Порција. Во тоа му помогнаа костимот и периката.

Визуелно, „ Венецијанскиот трговец “ е чиста и сведена претстава на гола сцена, каде актерите господарат, употребувајќи по некој реквизит. Заслугата за тоа ја има Емил Петров, како автор на нејзиниот дизајн . Но добро е што Поплавска овдека оди чекор понапред во однос на нејзините поранешни претстави, умешно заменувајќи ја употребата на видео на пример, со светла , за кои беше задолжен Милчо Алексасандров. На тој начин е избегнат тој маниризам на честа примена на исти изразни сретства во претставите од страна на нашите режисери . Но, во стилската и жанровска лепеза , Поплавска сепак не го одбегнува кабарето како заштитен знак на нејзиното досегашо творештво. Тоа се гледа низ играта, пеењето и свирењето во живо на Јана Стојановска. Комплименти за оваа актерка која не само што покажа како треба да се изгледа и пее во театар, туку и за нејзината музикалност искористена за компонирање на музиката за претставата , што се изведуваше во аранжман на Лука Ѓоргиевски.

„ Венецијанскиот трговец “ се игра во костими на Александар Ношпал. Тие се современи реплики на костимите од елизабетијанското доба и се во функција на прочитот на делото од страна на режисерката. Во целокупниот изглед на претставата партиципираа и Маја Митиќ и Ирина Лозинска. Тие беа задолжени за сценските движења и за кореографираните парчиња од играта на актерите.

Општиот впечаток е дека „ Трговецот “ е чесно направена претстава која смета на силата на нашите театарски надежи. Секоја нивна несигурност и замор се одразува на комплетната изведба. Така беше на премиерата кога по еден час изведба, динамиката падна, па вториот час помина помалку славно иако актерите даваа се од себе. Решението е во усвојување на сите зададености во концептот , а пред се во совладување на текстот, со цел изведбата да тече побргу и посигурно, како вода. Но, не поради тоа што гледаме приказна која се случува во град на вода, туку за целосно доживување на вредното Шекспирово дело.

Сотир Трајков

 

КРСТЕ С. ЏИДРОВ

 

Дипл. инж. архитект/ Доцент на факултет за драмски уметности предмет сценографија/ Сценограф, графички дизајнер,/ Самостоен уметник, трговец поединец

КРСТЕ С. ЏИДРОВ

роден на 22 Декември 1950 година во Скопје

основно училиште, гимназија, студии во Скопје, дипломиран инженер архитект на Архитектонско-градежниот факултет во Скопје кај професор Б. Чипан со оценка 10 (десет),

Вработен во АД Алумина од 1980-2004 година, во служба за маркетинг и пропаганда, главен проектант и раководител на проектантското биро.

Технички директор на Детскиот театарски центар/ Доцент на факултет за драмски уметности предмет сценографија/ Со сценографија почнува да се занимава од 1980 година/ Работи сценографии за театар, филм, телевизија и др./ Работи и графички дизајн, плакати, пропаганден материал и др./ 1960 – 1962 член на детската радио драма на Радио Скопје/ 1970 член, актер на неформалната театарска група Театар кај Свети Никита Голтарот, до расформирањето,/ 1976-1988 како архитект проектант, член на неформалната архитектонско проектантска група АЈВАР, учество во изработка на анонимни архитектонски конкурси/ 1980 член на Театарската работилница ФФ, (Зелена Гуска ) при Естетичката лабораторија на Филозофскиот факултет како, сценограф, технико, дизајнер, фотограф, до расфомирањето,/ 1982 Прва сценографија во професионален театар, Бовча од Е. Бонд, Театар на Народностите, Албанска драма, Скопје./ 1985 Прва самостојна изложба на театарска сценографија во рамките на МОТ (со С. Узуновски ) / 1990 Самостојна изложба на театарска сценографија на театерскиот фестивал Војдан Чернодрински во Прилеп/ 1991- 1994 Соработка со театарот Скрб и утеха од Скопје,/ 1993 Прва сценографија за филм во трилогијата Светло сиво, во филмот на Дарко Митревски Гавол во срцето во продукција на ФДУ и Пегас филм/ 2000 член на Детски Театарски Центар како технички координатор и сценограф,/ 2001-2004 Проектирање и реализација на објектот за Детскиот Театарски Центар во Старата скопска чаршија/ 2003 Избор за доцент, наставник на ФДУ по предметот Сценографија во звање доцент/ 005 Самостоен уметник

ТЕАТАР СЦЕНОГРАФИИ

Од 1980 до сега направени над 130 (сто и триесетесет) театарски сценографии во сите професионални театри во Македонија и воВараждин, Сплит, Дубровник Хрватска, Приштина Косово, Нови Сад Војводина, Сараево Босна и Херцеговина, Стоккхолм Шведска, Софија Бугарија, Београд Србија. Во почетокот сценографиите за Театарската работилница ФФ се работени (со Узуновски, Живковски, Петковиќ) , а десетина театарски сценографии работени до 1985 година во тандем со С. Узуновски. Исто така работено и сценографии за јавни приредби од државен карактер, конгреси, забавни манифестации, саемски простори, модни ревии и слично.

Награди:

Театарски игри Војдан Чернодрински Прилеп 1984 за две претстави, 1987, 1989, 1993, 2003, 2005./ Биенале на Македонската архитектура БИМАС-Скопје, 1985/ Стериино позорје- Нови Сад награда УЛУПУДС, 1987 / Позоришни сусрети Јоаким Вујиќ, Приштина, 1988/ Фестивал на албански театри во Дебар 2004/ Јоаким Интерфест Крагујевац, Србија 2014

ТЕАТАРСКИ ПЛАКАТИ

Направен графички дизајн за плакат и програма за преку 35 претстави, реализирани 30 (триесет). Исто така правен графички дизајн и за плакати од друг вид, рекламен и пропаганден карактер.

 

АРХИТЕКТУРА  

1976 до 1990 како дел и член на архитектонско-проектантската  група АЈВАР, работено на десетина проекти како што се: училиште, музеј, административни објекти, библиотека, спортски сали, гробишта, хотели и друго во поранешна Југославија.

1980 – 2004 како архитект проектант, вработен во АД Алумина, проектирани фасади за објекти од различен карактер во Македонија, ех-Југославија, Бугарија, Романија, Албанија, Русија, Алжир, Кувајт.

1986-2000 проектира и реализира простор за настава на Факултетот за драмска уметност таканаречените училни базени и сцената и гледалиштето во главната сала.

2001-2002 проект и реализација на реконструкцијата и санација на фасадата на Градската болница Св. Наум Охридски во Скопје, каде е проектирана оригинална конструкција на керамичка вентилирана фасада.

2000-2004 идеен проект за санација, адаптација и реновирање на објектот кино Напредок во Старата скопска чаршија во Детско театарско студио, и негова изведба.

 

Театарски сценографии

1980

Зелената Гуска, И. Галчински, реж. В. Милчин , Театарска Работилница ФФ Скопје ( со С. Живковски, С. Узуновски и Д.Петковиќ)

1981

Како трупата Сина Блуза ќе ја прикажеше Животинската Фарма, Џ. Орвел, реж. В. Милчин, Театарска Работилница ФФ Скопје (со С. Живковски, С.Узуновски)

1982

Пепелашка во поправен дом, Ј. Гловацки, реж. В. Милчин, Театарска Работилница ФФ (со С. Узуновски)

Житието на сликарот, рок опера, Љ. Грбевски, Д. Дарковски, Ј. Дренковски реж. В. Милчин, (со С. Узуновски) неизведена

Бовча, Е. Бонд, реж. В. Милчин, Театар на Народностите, Албанска Драма Скопје, (со С. Узуновски)

1983

Натемаго на Филозофскиот факултет, И. Брешан, реж. В. Милчин, Народен Театар Битола, (со С. Узуновски)

На куќна нега, И. Бакмаз, реж. В. Милчин, Народно Казалиште Аугуст Цесарец- Вараждин (Хрватска)

1984

Пахинтика во сон, Џ. Ахмети, реж. В. Милчин, Театар на Народностите, Албанска Драма Скопје, (со С. Узуновски)

Сказни за Шмекерите, А. Пшидал , реж. В. Милчин, Театарска Работилница ФФ Скопје, (со С. Узуновски)

Слободни врски, М. Велер, реж. Ајрин Луис (Њујорк, САД), Македонски Народен Театар Скопје, (со С. Узуновски)

Бакхи, Еврипид, реж. В. Милчин, Дубровачки Летни Игри (Хрватска), (со С. Узуновски)

Конфитеор, С. Шнајдер, реж. В. Милчин, Покраинско Народно Позориште Приштина (Косово), (со С. Узуновски)

1985

Дожд во Уертомонто, од Р. Шабани, реж. В. Милчин, Театар на Народностите, Албанска Драма Скопје, (со С. Узуновски)

Хенрих ИВ, Л. Пирандело, реж. А. Јакупи, Театар на Народностите, Албанска Драма Скопје

Ловечки сказни, С. Пешиќ, реж. К. Ангеловски, Драмски Театар Скопје (со С. Узуновски)

Кафетерија, К. Голдони, реж. И. Милчин, Народен Театар Војдан Чернодрински Прилеп, (со С. Узуновски)

Скакулци, Петре М. Андреевски, реж. В. Цветановски Народен Театар Битола, (со С. Узуновски)

Дервиш и смрт, М.Селимовиќ, реж. В. Милчин, Покраинско Народно Позориште Приштина (Косово)

Лизгалка, реж. А.Јакупи, Театар на Народностите, Албанска Драма Скопје, (заедно со С. Даци)

1987

Калугерички тишини, С. Шнајдер, реж. В. Милчин, НТ Битола 5

Брег на жалоста, Т. Дервиши, реж. В. Милчин, Покраинско Народно позориште Приштина,

Шофери, Л. Вегел, реж. В. Цветановски НТ Војдан Чернодрински Прилеп

Баал, Б. Брехт, реж. В. Милчин, Македонски Народен Театар Скопје,

Трите Мускетари, од А. Дима, реж. Д. Станковски, НТеатар Битола

1988

Клаустрофобочна комедија, А. Ковачервиќ, реж. Д. Станковски, Драмски Театар Скопје

Сонцето заога, М. Гелдерот, реж. В .Милчин, Хрватско Народно Казалиште Сплит, (Хрватска) неизведена

Самоубица, Н. Ердман, реж. В.Милчин, Хрватско Народно Казалиште, Сплит (Хрватска)

К не, В.Манчев, реж. Љ. Тозија, Народен Театар Куманово

Војникот фалбаџија, Плаут, реж. В. Шмигашиевич (Краков, Полска) , Народен Театар Куманово

Вишновата градина, А.П. Чехов, реж. З. Свибен, Народен Театар Битола,

Клавиго, Ј.В. Гете реж. В.Милчин, Ујвидеки Синхаз,(Унгарски театар) Нови Сад, (Војводина, Југославија)

Фани доага сам, Р. Шабани, реж. Д. Станковски, Театар на Народностите, Албанска Драма Скопје

1989

Спиро Црне, Б. Ристески, реж. В. Милчин, Народен Театар Војдан Чернодрински Прилеп

Мизантроп, Молиер, реж. В. Милчин, Македонски Народен Театар Скопје, 18 јули 1989 на Охридско лето, 03 Октомври 1989 во Скопје

Шуаби ап, Ж. Мирчевска, реж. Д. Станковски, Драмски Театар Скопје

1990

Лонг Плеј, Г. Стефановски, реж. В. Милчин, Народен Театар Битола,

Обскурен театар, А. Маља, реж. А. Јакупи, Театар на Народностите, Албанска Драма Скопје

1991

Чија си, С.Насев, реж. Д. Станковски, Драмски Театар Скопје,

Женски оркестар, Ж. Ануј, реж. Д. Станковски, Драмски Театар, Ск.

Крик, Б. Миневски, реж. В. Милчин, Македонски Народен Театар Скопје, 21 јули 1991 на Охридско лето, 01 Октомври 1991 во Скопје

Нажалена фамилија, Б. Нушиќ, реж. Д. Станковски, Народен Театар , Ј. Хаџи-Константинов Џинот, Велес

Раскрилување, К. Рацин ,реж. В. Денчов, Театар Скрб и утеха, Скопје

1992

Ц З, Б. Јовановиќ, реж. В. Милчин, Народен Театар Битола

Грев или Шприцер, С.Насев, реж. Д. Станковски, Драмски Театар Ск.

Утешение грешним, Ј. Петровски и О. Неделковски, реж. Д. Станковски, Народен Театар Ј. Хаџи-Константинов Џинот , Велес

Т га за лебедот, Г. Прличев, реж. В. Денчов, Театар Скрб и утеха, Скопје

Лулка, Б. Миневски, реж. В. Милчин, НТ Војдан Чернодрински Прилеп, 09 Август 1992 на Охридско лето, 10 Октомври 1992 Прилеп

1993

Ќелавата пеачка, Е. Јонеско, реж. В. Денчов, Театар Скрб и утеха

Женски прилог на ноќта, Б. Миневски, реж. В. Милчин, Македонски Народен Театар Скопје

Одам на лов, Ж. Фејдо, реж. Д. Станковски, Народен Театар Ј. Хаџи-Константинов Џинот , Велес

Арсениј, Б. Ристески, реж. В. Милчин, Народен Театар Војдан Чернодрински Прилеп

Сонцето заога, М. Гелдерот, реж. В. Милчин, Театар на Народностите, Албанска Драма Скопје

Утешение грешним 2, Ј. Петровски и О. Неделковски, реж. Д. Станковски, Народен Театар Ј. Хаџи-Константинов Џинот , Велес

Умна глава, О. Николова, реж. Д. Станковски, независен проект, Универзална сала

Чекајки го Годо, С. Бекет, реж. В. Денчов, Театар Скрб и утеха,

Мир, Апистофан, реж. С.Јанаќиевиќ, Македонски Народен Театар Скопје

1994

Мртви души, Н.В. Гогољ, реж. В. Милчин, МНТ Скопје

Жени во Народното Собрание, Аристофан, реж. Д. Христовски, Драмски Театар Скопје

Летни Силјане, Б. Ристески, реж. В. Милчин, Народен Театар Битола,

1995

Каде е Перо?, К.Ангеловски и В. Талески, реж. К. Ангеловски, Народен Театар Куманово

Крал Лир, Б. Шекспир, реж. В. Милчин, Театар на Народностите, Албанска Драма Скопје, 26 Јули 1995 Охридско лето, 19 Ноември 1995

1997

Имаше два пиштола со црно-бели очи, Дарио Фо , реж. Д. Станковски, Театар на Народностите, Албанска Драма Скопје

1998

Кога коските доагаат доцна, Т. Дервиши, реж. В. Милчин, Театар на Народностите, Албанска Драма Скопје, 26 Јули 1995 Охридско лето,

Мурлин Мунро, Н. Колјада, реж. В. Милчин, МНТ Скопје

Медеа, Еврипид, реж. В. Милчин, Народен Театар Битола, 13 Август 1998 Охридско лето, 12 Октомври 1998 Битола

1999

Лудиот Ибрахим, Т. Офлазоглу, реж. В. Милчин, Театар на Народностите, Турска Драма Скопје

Роберто Зуко, Б.М. Колтес, реж. Д. Касапи, Драмски Театар Скопје,

Кралот Иби, А. Жари, реж. В. Милчин, Народен Театар Битола, 19 Август 1999 Охридско лето, 21 Септември 1999 Битола

2000

Земјомерот, Н. Колјада, реж. В. Милчин, Драмски Театар Скопје,

Утре патуваме во рајот, Т. Дервиши, реж. Д. Касапи, Театар на Народностите, Албанска Драма Скопје, во соработка со Интркулт Стокхолм (Шведска), Н.Т. Тирана, Н.Т Приштина (Косово)

Хотел Европа, Горан Стефановски, реж. Д. Касапи, Виенски фестивал Австрија,

Ларва (Тетка Лиза), М. Душански, реж. Б. Божиновски, Народен Театар Антон Панов Струмица 2001

Морската Самовила, С. Абази, Д. Касапи, ДТЦ, Скопје

Хамлет римејк, С. Басара, реж. Б. Божиновски, Народен Театар Штип

Демони, Ф.М. Достоевски, реж. В. Милчин, МНТ, Скопје

Драга Елена Сергеевна, Љ. Разумовска, реж. А. Ковачевиќ, НТ Штип

Дневникот на лудиот, Н. В. Гогољ, реж. И. Поповски, независен проект МОТ Скопје

Елин, Т. Димова, реж. Г. Михалков Софија (Бугарија), Народен Театар на Младежта Софија (Бугарија) во соработка со ДТЦ Скопје,

Дупло дно, Г. Стефановски, реж. Б. Божиновски, Народен Театар Ј. Хаџи-Константинов Џинот , Велес, 27 Октомври 2001

2002

Искрените, Мариво, реж. В. Милчин, Театар на Народностите, Турска Драма Скопје

На трета мајка, П. Петрески, реж. К. Петрески, , Народен Театар Војдан Чернодрински Прилеп

Процес, А. Динковска (според Басара, Кафка, Женет, Јонеско и Бекет), реж. Б. Божиновски, Н Т Војдан Чернодрински Прилеп

Емигранти, С.Мрожек, реж. групно, Независен проект на П. Незири Ск.

2003

Колку пати ќе умираме (Небеска Тимјановна) П.М. Андреевски, реж. В. Милчин, Народен Театар Битола

Дожд на плажа, Теодор Лајчо, реж. Амет Јакупи, Театар на Народностите, Албанска драма Скопје

Дервиш и смрт, Меша Селимовиќ реж. В. Милчин, Театар на Народностите, Албанска драма Скопје

Марисол, Хосе Ривера, реж. В. Милчин, Драмски Театар Скопје,

2004

Ревизор, Н.В. Гогољ, реж. Д. Касапи, Народно Позориште Сараево, Босна и Херцеговина,

Ѕвонарот на богородичната црква, В. Иго, реж. Б. Божиновски, Народен Театар Ј. Хаџи-Константинов Џинот, Велес

Балада за големиот костур, Мишел де Гелдерод, реж. В. Милчин Народен Театар Војдан Чернодрински Прилеп

Љубов или пријателство, Б. Секуловска, реж. К. Бектеши, ДТЦ, Скопје

Новиот сосед, С. Абази, реж. М. Кочоски, Детски театарски центар Скопје,

Кукавицата, Е. Рахнев, реж. Г. Михалков, Детски театарски центар Скопје

2005

Вишновата градинка, А. Слаповски, реж. В. Милчин, НТ Куманово

Вообразен болен, Ж.Б. Молиер, реж. Б. Божиновски, Народен Театар Ј. Хаџи-Константинов Џинот, Велес

Фотографии, С. Абази, реж.В. Милчин ДТЦ Скопје

А.Колјада , А. Колјада, рез, В. Милцин, ФДУ Скопје, ДТЦ, Скопје

Силфида, Балет, кореограф и реж. Џемс Амар (Франција) МОБ, Скопје

Небо без рамка, Сема Али, реж. Д. Станковски, ДТЦ, Скопје

Миротворец, Дејвид Олман, реж. Б. Божиновски, Градски театар на Охрид,

Роберто Зуко, Б.М. Колтес, реж. В. Милчин, , НТ Приштина, Косово

2006

Снежните волшебници, Андреј Филипов, реж. Софија Ристевска, Центар за култура Тетово и ДТЦ Скопје

Глоговиот џбун, Б.Димитров, реж. В. Милчин, НТ Куманово

РЕ: Пинокио, Алмир Башовиќ, реж. Т. Милетиќ-Оручевиќ ( БиХ), Детски Театарски Центар, Скопје

Фарса за храбриот Науме, Р. Богдановски, реж. Б. Божиновски, Градски театар на Охрид,

Ревизор, Н.В. Гогољ, реж. В. Милчин, МНТеатар Скопје, Хенри В, И. Корнелисен, реж. З. Бузалковска, ДТЦ Скопје,

2007

Балкан експрес, С. Чапалику, реж. В. Милчин, ДТЦ-Скопје, 05.06.2007

Враќање, Х. Пинтер, реж. Б. Божиновски,Народен Театар Антон Панов Струмица,07 септември 2007

2008

Вујко Вања, А.П.Чехов, реж. С. Унковски, БМ Продукција И ДТЦ-Скопје, 04.03.2008

Мост, Ј. Незирај, реж. З. Бузалкова, ДТЦ-Скопје,24.04.2008

Црна се чума зададе, Нечак, Милчин, Ренџов и други. реж. В. Милчин, НТ Битола 14.11.2008

Момчето со куфер, М. Кејн, реж З. Бузалкова, ДТЦ-Скопје, 24.04. 2008

Веселите жени од Виндзор, В. Шекспир, реж. А. Ивановски, НТ Ј. Хаџи-Константинов Џинот , Велес, 10.12. 2008

2009

Подрум (Боруми), И. Гоцај, реж. Ф. Хисај, Национален театар на Косово Приштина, 24. 03.2009

Подземни соништа, Б.Божиновски, реж.Б.Божиновски, Народен Театар Куманово 27.03.2009

Тероризам, О и В. Преснјаковски, реж. А. Ивановски, НТ Ј. Хаџи-Константинов Џинот , Велес, 11.04. 2009

Мајмунот на сонцето, С. Фриден, реж. С.Ристевска, ДТЦ-Скопје, 07.05. 2009 + плакат

Досие К, И. Кадаре, реж. Илиријана Арифи, Професионален Театар на Призрен, Косово 06.2009

2010

Црвена магија, М. Гелдерод, реж. В. Милчин, НТ Антон Панов, Струмица 02.септември 2010

2011

Друмстром и Рундлунд, М. Монтелиус, реж. К. Бектеши, ДТЦ Скопје 09.февруари.2011

Цуби и Кукуреци, Р. Рамабаја, реж. И. Арифи, НТ Приштина, Косово 16.март 2011

Чекајки го Годо, С. Бекет, реж. В. Милчин, Турски театар, Скопје 28.април 2011

Цицибан, Отон Жупанчич, реж. Примож Беблер, ДТЦ Скопје 17.септември.2011

2012

Сократовата одбрана, Платон, реж. Д. Касапи и Д. Мустафиќ, Театарот на еден актер,

Преноќиште, Р. Абази, реж. Р. Абази, Театар Тетово, март 2012

Касета, Д. Магнусон, реж. С. Ристеска, ДТЦ Скопје, 2012

2013

Прст, Д. Баша, реж. Агон Мифтари(Косово), Албански театар, Скопје 26.фебруари 2013

Деца изгубени во време, Ѓ. Превази, реж: Ѓерѓ Превази, ДТЦ Скопје, премиера Април 2013

Подемот и падот на кабарето, (Зелениот какаду), реж: В. Милчин, МНТ Скопје, премиера 29 јуни 2013

Народен непријател, Х. Ибзен, реж: Д. Мустафиќ,(Босна и Херцеговина) Театар на еден актер-Скопје, премиера 21 септември 2013

2014

Сомнително лице, Б. Нушиќ, реж: Бесфорт Идризи, Албански театар Скопје, премиера 12 април 2014

УН инспектор, Дејвид Фар, реж: Агим Сопи,Театар Тетово, премиера 25 април

Нашиот клас, Тадеуш Слобоѕањек, реж: В. Милчин, Театар за деца и младинци, Скопје, премиера 30 април 2014

Волшебникот од ОЗ,Л.Франк Баум, реж. А. Мифтари, ДТЦСкопје, септ 2014

2015

Заспаниот разум раѓа чудовишта или денес не напишав ни збор, Данил Хармс, Франциско де Гоја, Антонио Буеро Ваљехо реж: В. Милчин, Театар за деца и младинци, Скопје, премиера јули 2015

Енциклопедија живих, Златко Паковиќ и Јетон Незирај, реж. Златко Паковиќ,

ЦЗКД (Центар за културну деконтаминацију) Београд, Р. Србија премиера 09 ноември 2015, Београд

2016

Револвер, Габор Гергеу, реж. Нехат Мемети, НУКЦ Трајко Прокопиев, Театар Куманово – Албанска Драма, премиера 20. Февруари 2016

Случај Хармс, Данил Хармс, реж. Дино Мустафиќ (Босна и Херцеговина), Театар Комедија Скопје, премиера

Надвор од границите на моќта, реж Есад Брашори, НП Приштина, 07.Јуни 2016

Венецијанскиот трговец,В. Шекспир, реж.Метју Лентон, Глазгов, Шкотска НП Приштина, 18. Октом. 2016

Награди за сценографија

Аматерски театарски смотри – Кочани/ Како трупата Сина Блуза ќе ја прикажеше Животинската Фарма од Џорџ Орвел реж. В. Милчин, Театарска работилница ФФ – Скопје/ (заедно со Симеон Узуновски и Слободан Живковски) за сценографија, костими, маски и плакат./ Театарски игри Војдан Чернодрински – Прилеп/ 1984 Натемаго на филизофскиот факултет, И. Брешан реж. В. Милчин, НТ Битола/ 1984 Пахинтика во сон од Џ. Ахмети, реж. В. Милчин, Театар на Народностите, Албанска драма Скопје/ 1987 Калугерички тишини од С. Шнајдер, реж. В. Милчин, НТ Битола/ 1989 Спиро Црне од Б. Ристески-Платнар реж. В. Милчин НТ Војдан Чернодрински Прилеп/ 1993 Женски прилог во ноќта од Б. Миневски, реж. В. Милчин, МНТ Скопје/ 2003 Колку пати ќе умираме П.М. Андреевски,реж. В. Милчин, НТ Битола/ 2005 Вишновата градинка, А. Слаповски, реж. В. Милчин, НТ Куманово,/ Биенале на Македонската архитектура БИМАС – Скопје/ 1985 Бакхи, Еврипид, реж. В. Милчин, Фес. Дубровнички летни игри/ Позоришни сусрети Јоаким Вујиќ – Приштина/ 1988 Брегот на жалоста од Т. Дервиши реж. В. Милчин,/ Покраинско Народно Позориште, Албанска драма, Пришина/ Стериино позорје Нови Сад – Награда УЛУПУДС/ 1987 Дервишот и смртта, М.Селимовиќ, реж. В. Милчин,Покраинско Народно Позориште, Албанска драма, Пришина/ Фестивал на албанските театри Дебар/ 2004 Дервишот и смртта од М. Селимовиќ, реж. В. Милчин Театар на Народностите, Албанска драма Скопје

  • Јоаким ИнтерФест, Крагујевац Р. Србија

2014 Нашит Клас, Тадеуш Слобоѕањек, , реж. В. Милчин, Театар за деца и младинци Скопје,

  • Награди за графичко решение за плакат
  • Триенале на театарски плакат -Стеријино позорје, Нови Сад
  • 1990 БААЛ од Б. Брехт, МНТи МОТ (фестивалска премиера) специјално признание Театарски игри Војдан Чернодрински – Прилеп

1993 Грев или Шприцер од С. Насев, Драмски театар – Скопје

ТЕАТАРСКИ СЦЕНОГРАФИИ ПО РЕЖИСЕРИ

  1. ВЛАДИМИР МИЛЧИН, Скопје, Р Македонија

1980

  1. Зелената Гуска, И. Галчински, реж. В. Милчин , Театарска Работилница ФФ Скопје (со С.Живковски, С.Узуновски и Д.Петковиќ) 15 Јануари 1980 год.

1981

  1. Како трупата Сина Блуза ќе ја прикажеше Животинската Фарма ,Џ.Орвел, реж. В. Милчин, Театарска Работилница ФФ Скопје (со С.Живковски, С.Узуновски ) 22.Април 1981 + плакат

1982

  1. Пепелашка во поправен дом, Ј. Гловацки, реж. В. Милчин, Театарска Работилница ФФ (со С.Узуновски) 23 Април 1982 + плакат
  2. Житието на сликарот, рок опера, Љ.Грбевски, Д.Дарковски, Ј. Дренковски реж. В. Милчин, Дом на младите 25 Мај Скопје неизведена (со С.Узуновски) + плакат
  3. Бовча, Е.Бонд, реж. В.Милчин, Театар на Народностите, Албанска Драма Скопје, ( со С. Узуновски) 09 Ноември 1982

1983

  1. Натемаго на Филозофскиот факултет, И.Брешан,реж. В.Милчин, Народен Театар Битола, (со С.Узуновски), 28 Мај 1983 + плакат
  2. На куќна нега, И. Бакмаз, реж. В. Милчин, Народно Казалиште Аугуст Цесарец- Вараждин (Хрватска) 16 Октомври 1983

1984

  1. Пахинтика во сон, Џ. Ахмети, реж. В. Милчин, Театар на Народностите Албанска Драма Скопје(со С.Узуновски) 10 Јануари 1983
  2. Сказни за Шмекерите, А. Пшидал, реж. В. Милчин, Театарска Работилница ФФ Скопје, (со С. Узуновски) 19 Мај 1984
  3. Бакхи, Еврипид, реж. В. Милчин, Дубровачки Летни Игри (Хрватска) (со С. Узуновски) 27 Јули 1984
  4. Конфитеор, С. Шнајдер, реж. В. Милчин, Покраинско Народно Позориште Приштина (Косово), ( со С. Узуновски) 20 Ноември 1984

1985

  1. Дожд во Уертомонто, Р. Шабани, реж.В. Милчин, Театар на Народностите Албанска Драма Скопје,(со С.Узуновски),20 Февруари 1985
  2. Дервиш и смрт, М.Селимовиќ, реж. В. Милчин, Покраинско Народно Позориште Приштина (Косово), 12. Декември 1985

1987

  1. Калугерички тишини, С.Шнајдер, реж.В. Милчин, Народен Театар Битола, 15 Јануари 1987, (10 Февруари 1987)
  2. Брег на жалоста, Т. Дервиши, реж. В. Милчин, Покраинско Народно Позориште Приштина (Косово), 26 Април 1987
  3. Баал, Б. Брехт, реж. В. Милчин, Македонски Народен Театар Скопје, 20 Септември 1987 + плакат 5

1988

  1. Сонцето заога, М. Гелдерот, реж. В.Милчин, Хрватско Народно Казалиште Сплит, ( Хрватска ) неизведена Јан-Феб. 1988
  2. Самоубица, Н. Ердман, реж. В.Милчин, Хрватско Народно Казалиште, Сплит ( Хрватска ) 28 Април 1988
  3. Клавиго, Ј.В. Гете реж. В.Милчин, Ујвидеки Синхаз, (Унгарски театар) Нови Сад, (Војводина) 18 Октомври1988

1989

20 Спиро Црне, Б. Ристески, реж. В. Милчин, Народен Театар Војдан Чернодрински Прилеп, 06 Мај 1989 + плакат

  1. Мизантроп, Молиер, реж. В. Милчин, Македонски Народен Театар Скопје, 18 јули 1989 на Охридско лето, 03 Октомври 1989 во Скопје

1990

  1. Лонг Плеј, Г. Стефановски, реж. В. Милчин, Народен Театар Битола, 25 Март 1990,

1991

  1. Крик, Б. Миневски, реж. В. Милчин, Македонски Народен Театар Скопје, 21 јули 1991 на Охридско лето, 01 Октомври 1991 во Скопје

1992

  1. Ц З,Б. Јовановиќ, реж.В. Милчин, НТеатар Битола, 17 Јануари 1992
  2. Лулка, Б. Миневски, реж.В. Милчин, НТ Војдан Чернодрински Прилеп, 09Август, Охридско лето, 10 Октомври 1992 Прилеп + плакат

1993

  1. Женски прилог на ноќта, Б. Миневски, реж. В. Милчин, Македонски Народен Театар Скопје, 10 Април 1993
  2. Арсениј, Б. Ристески, реж. В. Милчин, НТ Војдан Чернодрински Прилеп, 18 Септември 1993 + плакат
  3. Сонцето заога, М.Гелдерот, реж.В. Милчин, Театар на Народностите Албанска Драма Скопје, 14 Ноември 1993 + плакат

1994

  1. Мртви души, Н.В. Гогољ, реж. В. Милчин, Македонски Народен Театар Скопје, 27 март 1994 + плакат
  2. Летни Силјане, Б. Ристески, реж. В. Милчин, Народен Театар Битола, 14 Ноември 1994

1995

  1. Крал Лир, Б. Шекспир, реж. В. Милчин, Албанска Драма Скопје, 26 Јули 1995 Охридско лето, 19 Ноември 1995 + плакат

1998

  1. Кога коските доагаат доцна, Т.Дервиши, реж. В. Милчин, Албанска Драма Скопје, 28 Февруари 1998 + плакат
  2. Мурлин Мунро, Н. Колјада, реж. В. Милчин, Македонски Народен Театар Скопје, 27 Април 1998 + плакат
  3. Медеа, Еврипид, реж. В. Милчин, Народен Театар Битола,

13 Август1998 Охридско лето, 12 Октомври 1998 Битола 1999

  1. Лудиот Ибрахим, Т.Офлазоглу, реж.В.Милчин, Театар на Народностите, Турска Драма Скопје, 05 Февруари 1999 + плакат 6
  2. Кралот Иби, А. Жари, реж. В. Милчин, Народен Театар Битола, 19 Август 1999 Охридско лето, 21 Септември 1999 Битола

2000

  1. Земјомерот, Н. Колјада, реж. В. Милчин, Драмски Театар Скопје, 04 Март 2000 + плакат

2001

  1. Демони, Ф.М. Достоевски, реж. В. Милчин, Македонски Народен Театар Скопје, 16 Мај 2001

2002

  1. Искрените, Мариво, реж. В. Милчин, Театар на Народностите, Турска Драма Скопје, 02 Март 2002

2003

  1. Колку пати ќе умираме (Небеска Тимјановна) ПМ Андреевски, реж. В. Милчин, Н Театар Битола, 14 Мај 2003
  2. Дервиш и смрт, Меша Селимовиќ реж. В. Милчин, Театар на Народностите, Албанска драма Скопје, 28 Септември 2003
  3. Марисол, Хосе Ривера, реж. В. Милчин, Драмски Театар Скопје, 15 Јануари 2003 + плакат

2004

  1. Балада за големиот костур, Мишел де Гелдерод, реж. В. Милчин Народен Театар Војдан Чернодрински Прилеп, 08 Мај 2004 + плакат

2005

  1. Вишновата градинка, А. Слаповски, реж. В. Милчин, Народен театар Куманово, 28 Јануари 2005 + плакат
  2. Фотографии, С. Абази, реж. В. Милчин Детски театарски центар Скопје, 14 Мај 2005 + плакат
  3. Роберто Зуко, Б.М. Колтес, реж. В. Милчин, , Народен театар Приштина, Косово 08. Ноември 2005

2006

  1. Глоговиот џбун, Б.Димитров, реж. В. Милчин, НТ Куманово, 04 Февруари 2006 + плакат
  2. Ревизор, Н.В. Гогољ, реж. В. Милчин, МНТеатар Скопје, 03 Октомври 2006 + плакат

2007

  1. Балкан Експрес, С. Чапалику, реж. В. Милчин, ДТЦ Скопје, Април 2007 + плакат

2008

  1. Црна се чума зададе, М. Ренџов, Вилсон, Цепенков, реж. В. Милчин, Народен Театар Битола, 14 Ноември 2008 + плакат

2010

  1. Црвена магија, Мишел де Гелдерод, реж. В. Милчин, Народен Театар Антон Панов Струмица, 02 септември 2010 + плакат

2011

  1. Чекајки го Годо, Самјуел Бекет, реж. В. Милчин, Турски театар Скопје, 28 април 2011 7

2013

  1. Подемот и падот на кабарето, (Зелениот какаду), реж. В. Милчин, МНТ Скопје, 29 јуни 2013

2014

  1. Нашиот клас, Тадеуш Слобоѕањек, , реж. В. Милчин, Театар за деца и младинци Скопје, 30 април 2014

2015

  1. Заспаниот разум раѓа чудовишта или Денес не напишав ни збор, Данил Хармс, Франциско де Гоја, Антонио Буеро Ваљехо, реж. В. Милчин, Театар за деца и младинци Скопје, 11 јуни 2015 + плакат
  2. АЈРИН ЛУИС, Нујорк, САД

1984

  1. Слободни врски, М. Велер, реж. Ајрин Луис (Њујорк, САД), Македонски Народен Театар Скопје, (со С.Узуновски) 21 Мај 1984
  2. АХМЕТ ЈАКУПИ, Скопје, Р Македонија

1985

  1. Хенрих ИВ, Л. Пирандело, реж. А. Јакупи, Театар на Народностите, Албанска Драма Скопје, 22 Мај 1985

2 Лизгалка ,реж.А. Јакупи, Театар на Народностите, Албанска Драма Скопје, (заедно со С. Даци), Декември 1985

1990

  1. Обскурен театар, А. Маља, реж. А. Јакупи, Театар на Народностите, Албанска Драма Скопје, 16 јуни 1990

2003

  1. Дожд на плажа, Теодор Лајчо, реж. Амет Јакупи, Театар на Народностите, Албанска драма Скопје, 20 Јуни 2003
  2. КОЛЕ АНГЕЛОВСКИ, Скопје, Р Македонија

1985

  1. Ловечки сказни, С. Пешиќ, реж. К. Ангеловски, Драмски Театар Скопје (со С. Узуновски) 02 Јуни 1985

1995

  1. Каде е Перо?, К.Ангеловски и В. Талески, реж. К. Ангеловски, Народен Театар Куманово, 08 Мај 1988
  2. ИЛИЈА МИЛЧИН, Скопје, Р Македонија

1985

  1. Кафетерија, К. Голдони, реж. И. Милчин, Народен Театар Војдан Чернодрински Прилеп, ( со С. Узуновски) 10. Октомври 1985
  2. ВЛАДИМИР ЦВЕТАНОВСКИ Скопје, Р Македонија

1985

  1. Скакулци, Петре М. Андреевски, реж. В. Цветановски Народен Театар Битола, (со С. Узуновски), 13 Ноември 1985 8

1987

  1. Шофери, Л. Вегел, реж. В. Цветановски Народен Театар Војдан Чернодрински Прилеп, 09 Мај 1987
  2. ДИМИТАР СТАНКОВСКИ, Скопје, Р Македонија

1987

  1. Трите Мускетари, од А. Дима, реж. Д. Станковски, Народен Театар Битола,04 Декември 1987

1988

  1. Клаустрофобочна комедија, А. Ковачервиќ, реж. Д. Станковски, Драмски Театар Скопје, 26 Март 1988 + плакат
  2. Фани доага сам, Р. Шабани, реж. Д. Станковски, Театар на Народностите, Албанска Драма Скопје, 12 Ноември 1988 + плакат

1989

  1. Шуаби ап, Ж. Мирчевска, реж. Д. Станковски, Драмски Театар Скопје, 25 Ноември 1989 + плакат

1991

  1. Чија си, С.Насев, реж. Д. Станковски, Драмски Театар Скопје, 09 Февруари 1991 + плакат
  2. Женски оркестар, Ж. Ануј, реж. Д. Станковски, Драмски Театар Скопје, 21 јуни 1991 + плакат
  3. Нажалена фамилија, Б. Нушиќ, реж. Д. Станковски, НТ, Ј. Хаџи-Константинов Џинот, Велес, 10 Декември 1991 + плакат

1992

  1. Грев или Шприцер, С.Насев, реж. Д. Станковски, Драмски Театар Скопје, 10 Април 1992 + плакат
  2. Утешение грешним, Ј.Петровски и О.Неделковски, реж.Д. Станковски, НТ Ј. Хаџи-Константинов ЏинотВелес, 12 Јуни 1992

1993

10 Одам на лов, Ж.Фејдо, реж. Д. Станковски, НТ Ј.Хаџи Константинов Џинот , Велес, 06 Јуни 1993 + плакат

  1. Утешение грешним 2, Ј. Петровски и О. Неделковски, реж.

Д. Станковски, НТ Ј.Хаџи-Константинов Џинот Велес, 20 ноември 1993

  1. Умна глава, О. Николова, реж. Д. Станковски, независен проект, Универзална сала, Скопје, 29 Ноември 1993 + плакат

1997

  1. Имаше два пиштола со црно-бели очи, Дарио Фо , реж. Д. Станковски, Албанска Драма Скопје, 22 Февруари 1997 + плакат

2005

  1. Небо без рамка, Сема Али, реж. Д. Станковски, Детски Театарски Центар, Скопје 20 Октомври 2005 + плакат
  2. ЉУПЧО ТОЗИЈА, Скопје, Р Македонија

1988

  1. Кне, В.Манчев, реж.Љ. Тозија, Народен Театар Куманово, 08 Мај 1988 + плакат
  2. ВЛАДИМИР ШМИГАШИЕВИЧ, Краков, Полска

1988

  1. Војникот фалбаџија, Плаут, реж. В. Шмигашиевич (Краков, Полска) Народен Театар Куманово, 22 Јули 1988
  2. ЗЛАТКО СВИБЕН, Ријека, Хрватска

1988

  1. Вишновата градина, А.П. Чехов, реж. З. Свибен, Народен Театар Битола, 29 Септември 1988
  2. ВЛАДО ДЕНЧОВ, Скопје, Р Македонија

1991

  1. Раскрилување, К. Рацин ,реж. В. Денчов, Театар Скрб и утеха 17 Декември 1991

1992

  1. Т га за лебедот, Г. Прличев, реж. В. Денчов, Театар Скрб и утеха 05 јули + плакат

1993

  1. Ќелавата пеачка, Е. Јонеско, реж. В. Денчов, Театар Скрб и утеха 03 Март 1993
  2. Чекајки го Годо, С. Бекет, реж. В. Денчов, Театар Скрб и утеха, 20 Декември 1993
  3. СРЃАН ЈАНАЌИЈЕВИЌ, Скопје, РМакедонија

1993

  1. Мир, Аристофан, реж. С.Јанаќиевиќ, Македонски Народен Театар Скопје, 26 Декември 1993
  2. ДИМИТАР ХРИСТОВ, Скопје, Р Македонија

1994

  1. Жени во Народното Собрание, Аристофан, реж. Д. Христовски,

Драмски Театар Скопје, Скопско лето јуни 1994 + плакат

  1. ДРИТЕРО КАСАПИ, Скопје, Р Македонија

1999

  1. Роберто Зуко, Б.М. Колтес, реж. Д. Касапи, Драмски Театар Скопје,

12 Февруари 1999 + плакат

2000

  1. Утре патуваме во рајот, Т. Дервиши, реж. Д. Касапи, Театар на Народностите, Албанска Драма Скопје, во соработка со Интркулт

Стокхолм (Шведска), НТ Тирана, НТ Приштина (Косово) 01 Април 2000 + плакат

  1. Хотел Европа, Горан Стефановски, реж. Д. Касапи, Виенски фестивал Р Австрија, 23 Мај 2000

2001

  1. Морската Самовила, С. Абази, Д. Касапи, Детски Театарски Центар, Скопје 10 Февруари 2001 + плакат

2004

  1. Ревизор, Н.В. Гогољ, реж. Д. Касапи, Народно Позориште Сараево, Босна и Херцеговина, 07 Февруари 2004
  2. БЛАГОЈЧЕ БОЖИНОВСКИ, Битола, Р Македонија

2000

  1. Ларва (Тетка Лиза), М. Душански, реж. Б. Божиновски, Народен Театар Антон Панов Струмица, 25 Септември 2000 + плакат

2001

  1. Хамлет римејк, С. Басара, реж. Б. Божиновски, Народен Театар Штип, 24 Март 2001
  2. Дупло дно, Г. Стефановски, реж. Б. Божиновски, Народен Театар Ј. Хаџи-Константинов Џинот , Велес, 27 Октомври 2001

2002

  1. Процес, А.Динковска (Басара, Кафка, Женет, Јонеско и Бекет) реж.

Б. Божиновски, НТ Војдан Чернодрински Прилеп, 06 Јуни 2002 + плакат

2004

  1. Ѕвонарот на богородичната црква, В. Иго, реж. Б. Божиновски, Народен Театар Ј. ХК Џинот , Велес, 27 Март 2004

2005

  1. Вообразен болен, Ж.Б. Молиер, реж. Б. Божиновски, Народен Театар Ј. Хаџи-Константинов Џинот , Велес, 10 Мај 2005
  2. Миротворец, Дејвид Олман, реж. Б. Божиновски, Градски театар на Охрид, 05. Ноември 2005

2006

  1. Фарса за храбриот Науме, Р. Богдановски, реж. Б. Божиновски, Градски театар на Охрид, 05. Мај 2006

2008

  1. Враќање, Х. Пинтер, реж: Б. Божиновски, Народен Театар Антон Панов Струмица, Септември 2008

2009

  1. Подземни соништа, реж: Б. Божиновски, НТ Куманово, 27 март

2009

  1. АЛЕКСАНДРА КОВАЧЕВИЌ, Краљево, Србија

2001

  1. Драга Елена Сергеевна, Љ. Разумовска, реж. А. Ковачевиќ, НароденТеатар Штип, 03 Јуни 2001
  2. ИВАН ПОПОВСКИ, Москва, Русија

2001

  1. Дневникот на лудиот, Н. В. Гогољ, реж. И. Поповски, независен проект, МОТ Скопје, 23 Септемри 2001 11
  2. ГЕОРГИ МИХАЛКОВ, Софија, Бугарија

2001

  1. Елин, Т. Димова, реж. Г. Михалков Софија (Бугарија), Народен Театар на Младежта Софија (Бугарија) во соработка со Детскиот Театарски Центар Скопје, 17 Октомври 2001

2004

  1. Кукавицата, Е. Рахнев, реж. Г. Михалков, Детски театарски центар Скопје, 11. Ноември 2004
  2. КИРИЛ ПЕТРЕСКИ, Прилеп, Р Македонија

2002

  1. На трета мајка, П. Петрески, реж. К. Петрески, , Народен Театар Војдан Чернодрински Прилеп, 21 Април 2002 + плакат
  2. ГРУПНА РЕЖИЈА,(Петрит Незири, Сабедин Селмани) ..Скопје

 

 

2002

  1. Емигранти, С. Мрожек, реж. групно, Независен проект на Петрит Незири-Скопје, Ноември 2002
  2. КУШТРИМ БЕКТЕШИ, Куманово, Р Македонија

2004

  1. Љубов или пријателство, Б. Секуловска, реж. К. Бектеши, Детски театарски центар Скопје, 14 Мај 2004

2011

  1. Дромстром и Рундлунд, Мартина Монтелиус, реж. К. Бектеши, Детски театарски центар Скопје, 29 февруари 2011 + плакат
  2. МАРТИН КОЧОСКИ, Битола, Р Македонија
  3. Новиот сосед, С. Абази, реж. М. Кочоски, Детски театарски центар Скопје, 08. Октомври 2004
  4. ЏЕЈМС АМАР, Париз, Франција

2005

  1. Силфида, Балет, кореограф и реж. Џемс Амар (Франција) МОБ, Скопје 10 Октомври 2005
  2. СОФИЈА РИСТЕВСКА, Битола, Р Македонија

2006

  1. Снежните волшебници, Андреј Филипов, реж. Софија Ристевска,

Центар за култура Тетово и ДТЦ Скопје, 04 Февруари 2006 + плакат

2009

2.Мајмунот на сонцето, Софија Фреден, реж. Софија Ристевска, ДТЦ Скопје, април 2009 + плакат

2012

3.Касета, реж. Софија Ристевска, ДТЦ Скопје, октомври 2012 + плакат 12

  1. ТАЊА МИЛЕТИЌ-ОРУЧЕВИЌ Мостар, Б и Херцеговина 2006
  2. РЕ: Пинокио, Алмир Башовиќ, реж. Т. Милетиќ-Оручевиќ ( БиХ),

Детски Театарски Центар, Скопје 18 Февруари 2006 + плакат

  1. ЗОЈА БУЗАЛКОВСКА, Скопје, Р Македонија

2006

  1. Хенри В, И. Корнелисен, реж. З. Бузалковска, ДТЦ Скопје, 03 Ноември 2006

2008

  1. Мост, Ј. Незирај, реж. З. Бузалковска, ДТЦ Скопје, Април 2008
  2. Момчето со куфер, М. Кејн, реж. З. Бузалковска, ДТЦ Скопје, Ноември 2008
  3. АЛЕКСАНДАР ИВАНОВСКИ, Велес, Р Македонија

2008

  1. Веселите жени од Виндзор реж. А. Ивановски, НТ ЈХК Џинот, Велес, Ноември 2008

2009

  1. Тероризам, реж .А. Ивановски, НТ ЈХК Џинот Велес, 11април 2009

28.СЛОБОДАН УНКОВСКИ,

2008

  1. Вујко Вања, А.П.Чехов, реж. С. Унковски, БМ Продукција И ДТЦ-Скопје, 04.03.2008

2016

  1. Наследникот, Исмаил Кадаре, драматург Горан Стефановски, реж. С. Унковски, НП Приштина, 28 декември 2016
  2. ФАДИЉ ХИСАЈ, Приштина, Р Косово,

2009

  1. Подрум, реж. Фадиљ Хисај, НП Приштина, 24 април 2009
  2. ИЛИРИЈАНА АРИФИ, Призрен, Р Косово,

2009

  1. Досије – К, реж. Илиријана Арифи, Професионално позориште Призрен, 08. јуни 2009

2011

2.Цуби и Кукуреци, реж. Илиријана Арифи, НП Приштина,16 март 2011

  1. ПРИМОЖ БЕБЛЕР, Р. Словенија,

2011

  1. Цицибан, Отон Жупанчич, реж. Примож Беблер ДТЦ Скопје, 17 септември 2011
  2. ДИНО МУСТАФИЌ, Сарајево, Б и Херцеговина 13

 

2012

  1. Сократовата одбрана, Платон, реж. Дино Мустафиќ, Театар на еден актер Скопје, април 2012

2013

  1. Народен непријател, Хенрих Ибзен, реж. Дино Мустафиќ, Театар на еден актер Скопје, 21 септември 2013

2016

3.Случај Хармс, Данил Хармс, реж. Дино Мустафиќ (Босна и Херцеговина), Театар Комедија Скопје, премиера април 2016

  1. АГОН МИФТАРИ, Приштина, Р Косово,

2013

  1. Прст, Дорутина Баша, реж. Агон Мифтари, Албански театар Скопје 26 февруари 2013
  2. Волшебникот од ОЗ реж. Агон Мифтари, Албански театар Скопје 26 септември 2014
  3. ГЈЕРГ ПРЕВАЗИ, Драч, Р. Албанија

2013

  1. Деца изгубени во времето, корео драма, реж. Гјерг Превази, ДТЦ Скопје, април 2013
  2. РЕФЕТ АБАЗИ, Скопје, Р. Македонија

2012

  1. Љубов, театар и други лудории (бујтина, преноќиште), Рефет Абази, реж. Рефет Абази, НУ Театар Тетово, април 2012
  2. БЕСФОРТ ИДРИЗИ, Скопје, Р. Македонија

2014

  1. Сомнително лице, Бранислав Нушиќ, реж. Бесфорт Идризи, Албански театар Скопје 12 април 2014
  2. АГИМ СОПИ, Приштина, Р Косово,

2014

1.УН Инспектор, Дејвид Фар, реж. Агим Сопи, НУ Театар Тетово,04. 2014

  1. ЗЛАТКО ПАКОВИЌ, Београд, Р Србија

2015

1.Енциклопедија Живих, З. Паковиќ, Ј. Незирај, реж. Златко Паковиќ, Центар за културну деконтаминацију, Београд, Р. Србија, 09 ноември 2015

  1. НЕХАТ МЕМЕТИ, Скопје, Р. Македонија

2015

1.Револвер, Георге Габор, реж. Нехат Мемети, НУКЦ Трајко Прокопиев, Куманово, Театар Куманово на албански, 20 февруари 2016 14

  1. ЕСАД БРАЈШОРИ, Приштина, Р Косово,

2016

  1. Надвор од границите на мокта, НП Приштина,07. Јуни 2016
  2. МЕТЈУ ЛЕНТОН, Глазгов, Шкотска

2016

1.Венецијанскиот трговец, В. Шекспир, НП Приштина,18. Окто