Борче Грозданов

За сонот кој стана јаве…

Од самиот почеток кога Театарот за мене беше сведен на ходниците по кои ме водеше татко ми и прашината од која, иако тогаш немав поим дека ќе влезе во секоја пора и внатрешност во моето тело и дух, па до денес, токму благодарение на неа, која никогаш не слегнува, непрестано сонувам… Кога сум во салонот, сонувам дека некогаш ќе го допрам злото за да го уништам, ќе ја дофатам среќата за да ја надополнам својата насмевка, ќе ја дочитам театарската магија (а таа е недопирлива) за да можам да имам спокој… Сонувајќи го спокојот, живеам немирно, турбулентно, тажно, весело, понекогаш мелодраматично, па дури и патетично…

Се вљубив драматично – за првпат ја фатив за рака в театар, преку Тапаните кои одекнаа не само за една ноќ… Така, си го решив еднаш засекогаш и ергенскиот живот… Неизмерната среќа се надополни и со нејзината желба и сакање да чита од недочитливата магија, чувствувајќи ја правдата и неправдата на многу сличен начин со мене! Тргнувајќи од тоа дека и таа, мојата Кети, е сонувач и од нејзината првична идеја дека можеме да го искористиме просторот (макар и само електронски) за да сонуваме на јаве, тргна и Наше Театарче. Се вика наше, а всушност е и

ваше, нечие и сечие. Но, овојпат универзалното го менуваме со наше, македонско, со наша, македонска сцена, со светлата кои пловат по неа, со очите кои ја гледаат и учат од неа.

Значи, како што е сцената наша, така и Наше Театарче ќе биде само наше! Но, бидејќи не сме себични, ќе му го пружиме и доловиме секому кој сака да биде дел од него, а и од нашиот македонски театар, се разбира… Се додека можеме, се додека знаеме, се додека сме љубопитни да ги проверуваме видливите и невидливи ходници низ кои Талија и нејзините сестри, како и Теспис талкаат од дамнини, сега, и во иднина, за навек… Затоа, сите вие кои сакате да сонувате сте добредојдени на овој ваш, наш, сечиј, нечиј, а понекогаш и ничиј простор, за да полемизирате понекогаш и да се карате, да се сакате, љубите, одљубите, заљубите… Но секогаш со ваш и само ваш став. Добредојдовте од денес, па за навек! Театарските лавиринти добија уште една точка од која може да појдеме заедно… Каде?! Којзнае?! Не е важно! Дојдете, ќе патуваме, бидејќи во минливоста само Патувањето и Патникот оставаат трага…

Нина, приказна за мене и Нина Симон

  • ДРИТРО КАСАПИ – РЕЖИСЕР

    2004: Народно позориште – Сараево, Босна и Херцеговина:
    премиерна постановка на драмата Ревизор
    од Николај Васиљевич Гогољ.

    Дипломира на отсекот за театарска режија на Факултетот за драмски уметности во Скопје (1999). Уметнички директор е на Детскиот театарски центар.
    Селективна театрографија
    : Златни лисја (1997); Роберто Зуко (1999); Утрешниот рај (2000).
    Режии надвор од Македонија
    : Euralien-Asylum од Горан Стефановски (Интеркулт, Стокхолм, Шведска, 1998); Лас Вегас од Филис Наги

    Нина, приказна за мене и Нина Симон
    во Јунити театар, Ливерпул премиерата беше на 29 Октомври
    Нина, приказна за мене и Нина Симон, моментално во Јунити театар нуди
    една поинаква перспектива на наследството на Нина Симон и е
    просто кажано извонредна пертстава.
    cats-kasapi
    Во режија на овој перформас/претстава стои Дритеро Касапи од Македонија, а веќе подолго време работи и живее во Шведска
    Нина Симон. Пеачка. Артистка. Борец за слобода. Активистка.
    Реакционерка и некои можеби би рекле/ќе речат револуционерка. Некои
    можеби ќе речат дека неjзиниот живот не вреди само да се проучува, туку
    да се апсорбира, да се вдише и издише како и другите би
    можеле да имаат корист.
    Дека нејзината музика беше инспиративна, восхитувачка и – во еден
    историски период кога се водела сурова борба против граѓанските права не
    само во САД туку насекаде во светот – храбра е неоспорно и
    неизбришливо.
    Факт е и дека остави траен печат на оние што ја слушнаа, a дека остави
    своја трага и врз Жозет Бушел – Минго, a тоа е очигледно од моментот кога
    стапува на сцената како Жозет до моментот кога повторно ја напушта –
    доловувајќи една блескава, срцепарателна изведба на дел од прекрасните
    песни на Нина Симон – се уште како себеси.
    Тоа е нештото што се истакнува во оваа претстава со песни. Во ниеден
    момент не се обидува да го имитира оригиналот туку зборува за Жозет и
    нејзините искуства додека растела со Нина Симон во позадина и настаните од нејзиното минато запишани на табла.
    Да, на моменти е провокативна и на моменти е нелагодна за гледање.
    Одлично. На моменти е непријатна тема, но квалитетниот театар треба да
    предизвика нелагодност. Да не натера да мислиме. Да не натера да ги
    процениме другите, исто така, како што се проценуваме себеси. Тоа е
    нештото што Нина почнува да го прaви и токму тоа го постигнува.
    Изведувањето на песните – и брилијантното музицирање на музичарите
    даваат одлична подлога со Бушел Минго која цело време професионално ја
    одржува контролата. Погледнете го ѕидот на сцената десно додека таа ја
    пее „ I love you Porgy“ и пробајте да се убедите дека сенката на Нина е таа
    што го води уметникот напред, а не самата Нина. А што се однесува до
    „Mississippi Goddamn“, суштината би требало да се провери како
    прашање на добросостојба и сигурност.
  • Со осветлување и сценографија што одговараат на било која продукција на Вест Енд, вклопувајќи се подеднакво и каде што треба и каде што не треба, изведба на која што тешко дека некаде и некогаш некој ќе може да и парира, Нина: Приказна за мене и Нина Симон зрачи со стил од прв до последен момент.
    http://www.purplerevolver.com/

Кон римејкот на “Солунски патрдии” во Драмски театар

ТЕАТАРСКИ ОСВРТ

И ние Патрдии за игра си имаме!

Кон римејкот на “Солунски патрдии” во Драмски театар; режија Коле Ангеловски; игра извонредно енергично и комична екипа

Ако некој во почетокот беше скептик дали треба и мора да се повтори “Солунски патрдии” во Драмски, по онаа легендарната од пред речиси четири децении, тогаш оваа денешна, свежа, интересна и енергична постановка ја демантираше сета таа скепса. Овој краток вовед и поврзување со историјата која за волја на вистината останува врежана еднаш засекогаш, бидејќи продуктот што Драмски ни го дари во 1979 година нема кој не ја знае и познава (и не само таа постановка и верзија), но она што го видовме и денес (ќе) го гледаме во Драмски, а е насловено исто “Солунски патрдии” од истиот автор (за жал сега веќе покоен Миле Поповски) и од истиот режисер Коле Ангеловски, бездруго треба и мора да бидеме задоволни. Треба и мора да бидеме задоволни од тоа како екипата знае и може да заигра со полн елан и енергија, каде и како може да “провне” по некоја свежа додавка или придавка, а тоа да не е извулгаризирано, испервертирано или невкусно… Знае, на чело со извонредната комика на младата Марија Илијоски Спиркоска, која травестијата на Итар Пејо (можеби по нерв од нејзиниот татко Џумерко) ја носи на своите само навидум кревки плеќи со извонредна експлозивност и знаење како и колку да го дозира своето присуство на сцена, а притоа да е свежа, инвентивна и во крајна линија да ја постигне крајната цел да биде смешна, односно Пејо да биде смешен. Во овој контекст со травестијата повеќе од успешно се “бори” и Билјана Драгичевиќ – Пројковска, која Аџи Јанкула “авторитативно” ни го нуди дотолку што на моменти предизвикува помешани емоции од смеење до солзи… Маја Вељковиќ – Паневска несомнено го дополнува тандемот Аџи Јанкула – Секула и вербално гласовно, но и по движење и мимика… Уште еден тандем речиси не остави без здив од смеење. Тоа се бабата Евдокија алијас Марија Кондовска и Паца Валдета Исмаили кои иако “епизоди” навистина го донесоа соодветното прекршување и диклинирање од приказната која веќе сите ја знаеме… а во која учествуваат и тие. Извонредна дополна еден на друг се и Златко Митрески како Сотка и Зоран Љутков како Цанде, кој легендарниот “ербап и курнас” го доловува навидум премногу лежерно, но таа леснотија во неговата игра всушност го надополнуваше она што е Цанде, а истото важи во однос на леснотијата на играта и снаоѓањето во улогата и за Златко. Извонредна креација прави Трајанка Илиева Таци, како Пандора со дозиран израз, но и со сериозност од која се паѓа од смеење… Истото важи и за “рутината” на Јелена Жугиќ, алијас Фатиме, односно Назмие, која пак со својата надменост и професија ни дава до знаење дека околу неа ќе се врти дејствието и филмот… Не остана уште многу за фалење, иако сите без исклучок се и беа одлични, почнувајќи од Гордана Ендровска, која на Скржавецот Киртаки му
влева автентичност, која остава печат, Катерина Коцевска како таткото на Фатиме, кој со својата епизода и извадениот заб не извади од ум, неговиот верен заптија Александра Павлова, тандемот Чиро и Баже, алијас Душица и Викторија… Намерно не говорев многу за режијата. Таа по својата инвентивност и ја донесе свежата и нова “Солунски патрдии” и тоа со мали деклинации, но значајни, и со назнаки кои претендираат да ни покажат и докажат дека и ние Танго за играње имаме и ние Чарли Чаплин, Итар Пејо за приказни правење поседуваме во нашата меморија и ние со комедијата и со нашата болка, итроштина, но и глупост знаеме да се носиме. Сето тоа Коле Ангеловски убаво го срочил во една навистина навидум летаргична, иста, но и тоа како различна приказна за “Солунските патрдии”.За комплетната лепеза и колоритност и звучност подеднакво заслужни се уште и сцената на Илинка Ангеловска, костимите на Лира Грабул и музиката на Џенгис Ибрахим.

Се на се, не може да се одбегне констатацијата дека во Драмски гледавме, гледаме и ќе гледаме убава претстава!

Борче ГРОЗДАНОВ

ТРАЈАНКА ИЛИЕВА ТАЦИ ЕДНА ОД НАЈМАЛЕРОЗНИТЕ АКТЕРКИ

НА МАКЕДОНСКИТЕ СЦЕНИ

Пандора од Солунски – со дупната глава!

– Одеднаш, почувствував топлина и видов дека ми тече крв. Сфатив дека ми е дупната главата, но во моментот се загубив, па не знаев ниту каде сум, ниту што правам. Истрчав кај испициентот кој кусо ми рече: “Брзо на сцена!” Немав време да му објаснувам дека не знам ни што правам, ни што треба да играм, но кога стапнав на сцена и ја видов Марија Спиркоска ми стана јасно дека јас сум Пандора, а претставата е “Солунски патрдии”… го опишува својот последен малер нашата Таци

Актерката Трајанка Илиева Таци е една од “најмалерозните” актерки во Македонија. Таа во период од неполни пет години се повредува три пати, и тоа на сцена! Тоа е потврда на интенцијата на нашите приказни дека актерите се сепак само луѓе од крв и месо, но ќе се сложите дури три пати да ви се случи малер на сцена е навистина премногу!

Најинтересната случка, воедно и “најпресна рана” е онаа кога во “Солунски патрдии” Трајанка играла со дупната глава! Во една од паузите, кога не била на сцена, отишла до тоалет, но при станување ја “набодела” главата на остриот ќош од отворениот прозорец на тоалетот.
– Одеднаш, почувствував топлина и видов дека ми тече крв. Сфатив дека ми е дупната главата, но во моментот се загубив, па не знаев ниту каде сум, ниту што правам. Истрчав кај испициентот кој кусо ми рече: “Брзо на сцена!” Немав време да му објаснувам дека не знам ни што правам, ни што треба да играм, но кога стапнав на сцена и ја видов Марија Џумерко (Спиркоска-н.з.) ми стана јасно дека јас сум Пандора, а претставата е “Солунски патрдии”. За цело време играв со тупфери на глава, кои ја сплескаа мојата џбун-фризура, што ја имам во “Солунски”. Тупферите ги менував на секое мое излегување и влегување на сцена…

На една проба за претставата “Баал” во Драмски, и тоа само три недели пред премиерата по четири и полчасовно клечење, работејќи една сцена, Таци го повредила веќе оперираното колено… “Кога си дојдов дома по само два-три часа коленото ми отече три до четири пати повеќе од нормалното. Кога отидов да го снимам, ми рекоа дека во веќе еднаш повреденото и оперирано колено се создало туморче кое мора под итно да се отстрани. И така јас отидов пак “под нож” и не ја дочекав премиерата на “Баал”… Ме замени колешката Ева Скендеровска”, раскажува за уште еден свој малер нашата хероина.

Но, за жал, една белја никогаш не оди сама! Така, работејќи на претставата “Архелаос…” со сега веќе покојниот режисер Владо Цветановски, нашата актерка го повредува скочниот зглоб!
“Во една сцена требаше да држиме ритам и такт тропајќи со нозете. Режисерот Цветановски ме одбра токму мене, јас да ја водам работата. Тоа подразбираше дека треба посилно да тропам со ногата за да можат другите да ме чујат и да го следат тактот по мене. Одеднаш осетив силно печкање во зглобот и од тогаш до денеска не сум се опоравила од таа повреда. Иако засега не ми пречи во работата и играњето на сцена, сепак, одвреме-навреме се уште чувствувам болка која не е ни малку пријатна”, зборува за чувството од последиците на сцена, Таци.
Со желба за што помалку малери во професионалното искуство, но и во животот и посакуваме отсега па натаму многу повеќе среќа на нашата Тацика.

Борче ГРОЗДАНОВ

ПЕХОВИ НА АЛЕКСАНДАР МИКИЌ – АКТЕРОТ

ПО СЕРИЈАТА ПЕХОВИ НА МИКИЌ

Количката и бастунот главен реквизит!

Актерот Александар Микиќ е буквално најмалерозниот тип на театарската сцена кај нас. Неодамна, симнувајќи се по скалите по кои одел “милијарда” пати, тој се слизнал и се дочекал на ножниот зглоб, па следните пет претстави морал да ги игра во количка и со бастун! Тој уште како дипломец имал крваво крштевање, каде што се заковал за еден “невин” клинец, па повторно превртен зглоб, повторно играње во гипс… Неговата приказна потврдува дека актерскиот леб знае да биде и тоа како крвав!

Ако за актерката Трајанка Илиева Таци помисливме дека е една од најмалерозните актерки на која сцената и буквално и значи живот, во смисла на тоа дека може да “изгине” на неа, тогаш нејзиниот колега Александар Микиќ сигурно е најмалерозниот!

Непосредно пред претставата “Ах, љубов моја”, на која Микиќ гостува во Театар Комедија, слегувајќи од својата гримиорна по скалите надолу кон сцената, подлизнувајќи се, тој се дочекал на нозе, но на зглобот од левата нога! За трагикомедијата да биде поголема, тие скали Микиќ, според сопствените зборови, ги има поминато “милијарда” пати. Потоа отишол директно во болница, го загипсирале и тој со сиот ум сакал да се врати да игра во претставата, бидејќи неговата појава е во вториот дел… Сепак, таа претстава е одложена, но потоа следните пет Микиќ ги игра најпрвин во количка, а потоа со бастун. Гостувањето со Театар Комедија, па и репертоарните претстави во МНТ, “Подемот и падот на кабарето” (сосе проба пред обнова), “Не се клади на Енглези” и “Вечната куќа” ги игра најпрвин во количка, а потоа со бастун. Единствената претстава што морал да ја одложи е “Сомнително лице”, бидејќи на таа претстава отстојува и буквално два и пол часа!

Храброст или лудост, просудете сами!
Но, ова не се единствените малери кои го снашле Микиќ на театарската сцена.
“Имав крваво крштевање уште на дипломската претстава, каде што во жарот на играта имаше една тесна врата која требаше да ја отворам и да поминам низ неа, но кога се обидов да застанам зад неа, сфатив дека нема каде да стојам. Се фатив за гредата што ја држеше вратата од кулисите, но таму се најде еден “невин” клинец, кој висеше едно 5-6 сантиметри од гредата, па така, и буквално се заковав за гредата. По неколку секунди, се откачив и паднав. Бидејќи не беше завршена претставата и морав да доиграм, само успеав набрзина да ја замотам раката со нешто што се најде таму и да се вратам на сцена”, раскажува за своето крваво” крштевање, Микиќ.

Уште еден пех е поврзан со него, и тоа на времето кога буквално не се симнуваше од сцената на МНТ.

“Имав гостување во Белград. Таму пред крајот на претставата зад кулисите во темницата не видов една шипка која стоеше меѓу реквизитите, згазнав на неа лошо и кога се дочекав на ногата, успеав да го превртам зглобот. Некако, додека уште беше загреано местото, успеав да се вратам на поклон, за потоа колегите и организаторите од Белград да ме носат директно во болница! Откако ме средија таму, се качив на автобус, си отпатував колку што беше потребно од Белград до Скопје (минимум шест часа н.з.), се вратив и играв во “Народен пратеник” со гипс, менувајќи го Кили, кој, пак, си го повредил прстот!

Со надеж дека ова ќе биде крајна незгода за хиперактивниот Микиќ на сцена, уште еднаш со нашава приказна ви потврдуваме дека актерскиот леб знае да биде и тоа како крвав!

Борче ГРОЗДАНОВ

Александар Мицковски – Магична сцена

Да му се радуваме на театарот!

Кога пред неколку месеци, мојот колега (по култура) Борче Грозданов ми кажа дека планира да прави веб портал за култура, многу се израдував, впрочем како што се радувам за се што е поврзано добро со културата воопшто, а посебно со Театарот. Најмногу се радувам на македонскиот театар, посебно на оние претстави кои се одлични.

Пред некој ден, Борче (неговата жена Кети) ми се јави да ми каже дека официјално порталот ќе почне да работи од средината на овој месец (ноември 2016) и да ме потсети дека треба нешто да напишам.

На почеток мислев што да пишувам, дали за некоја претстава, глумец, режисер, костимограф, сценограф… Кога направив кратка анализа што ми се допаднало во изминатиов период од година-две, сфатив дека имам толку многу да пишувам, веднаш се откажав од идејата да пишувам само за една претстава. Решив да пишувам за повеќе претстави, а исто така се одлучив да напишам нешто и за Борче.

Во изминатиов период уживав глдајќи ја во МНТ, според мене, најдобрата претстава досега одиграна во Македонија (следам театар околу 45 години) Мајсторот и Маргарита, во која бев воодоошевен од Ѓорѓи Јолевски и од режисерот Иван Поповски. Претставата ја доживеав како бајка која ми помина за 4-5 секунди иако претставата трае скоро 5 часа со една пауза. Уживав и во мјузиклот Чикаго, прв професионален мјузикл направен во Македонија, со одлични улоги на Арна Шијак, Јелен Јованова, Жарко Димовски и Тања Кочовска. Од првите тројца останав без здив колку добро се снаоѓаа на сцената и со играње и со пеење. За глума и да не зборувам. Сите одлично си го знаат својот занает. За Тања само ќе кажам дека беше подобра од оригиналот, што го гледав во Лондон во 1999. Нема потреба повеќе да кажам ни збор за Тања. Таа е дијамант во театарот.

Кога сакав да се разонодам и убаво да си ја поминам вечерта, редовно одев во театар Комедија да изгледам некоја од нивните хит претстави; Вардарски пастуви, Нешто пропуштаме, Стјуардеси, Име, За секого има по една, Многу врева за ништо… Тие ми

текнуваат на прва! Во Театар Комедија ја имаат среќата во нивните редови да се Тино и Атанас-актери со големо А, сега засега само во комедии, но сигурен сум дека и во другите жанрови би се снашле подеднакво добро.

Постојано уживам кога на цена ја гледам Билјана Беличанец Алексиќ . Јас ја викам нашата Мерил Стрип. Да беше во Холивуд ќе беше голема гоооолема конкуренција на Мерил. Глуми, пее, танцува, свири… плаче, се смее, умира на сцена, луда, ексцентрична… совршена. Мајка еднаш на 100 години раѓа таков човек со толку многу таленти. Таква беше и во Љубовници, претстава која се играше во Драмски, а сега е на репертоар во МНТ, во која на Билјана друштво и прават и одличните Дац, Зоран Љутков и Маја Вељковиќ Пановска.

Во Драмски уживав и со Рубенс Муратовски во Ждрело и со Диме Илиев во Човекот кој го изеде светот. И Сашо Тасевски беше супер во неговата монодрама Секс, дрога и рокенрол.

Како естетика, во Струмица уживав во Крвави свадби; во одличната улога на Стојан Велков – Трн во Народен пратеник и во интересната претстава Професорот Тарана.

Прилепскиот театар го има најдобриот млад ансамбл во Македонија. Режисерите уживаат да работат таму затоа што тие глумци живеат и глумат како ЕДНО. Последна претстава која ја гледав беше Фигурае венерис хисторие која имаше режија за 10ка, на режисерката Наташа Поплавска, костими за 10ка на Розе Трајчевска и улога за 10ка на Зоран Иваноски. Би ги гледал повторно и повторно нивните претстави Тапани во ноќта, Кавкаски круг со кред, Змејовата невеста, Таму каде што не сум бил, Крпен живот… и уште многу други.

А за Битолски театар ќе ми треба уште толку текст колку што напишав до сега. На кратко, театар со најмногу претстави по сезона (повеќето одлични). Ќе ја споменам Кралски игри, победникот на фестивалот Војдан Чернодрински за 2016 година, со прекрасната игра на Петар Горко, сценографијата на Валентин Свтозарев (се што кажав за Билјана Беличанец како актер, го мислам и за Валентин Светозарев како сценограф- Мајстор до совршенство) и режијата на Љупчо Георгиевски-Бубе. Што да кажам за Без панка, режија на Благој Мицевски, со одличните Марјан Ѓоргиевски, Николче Пројчевски и Александар Копања. Тоа смеење

ве подмладува, ве држи расположен и оптимистичен барем 1 година. А последната ноќ, во режија на Андреј Цветановски со неповторливите Соња Михајлова и Марјан Ѓоргиевски. Да не е толку тешка и мрачна би ја гледал бесконечно многу.

На почеток реков ќе напишам нешто и за Борче.

Го знам многу одамна и за него можам да кажам исто што и за мене. Вљубеник во театарот, навивачки настроен кон секоја претстава и желен да разговара за театарот без престан. Во кола, на маса со ракија и мезе, по телефон… саати и саати за театарот, околу театарот, пред, зад, лево, десно… Само театарот. И кога беше најболен и кога неможеше да диши од болки, тој упорно ги гледаше сите претстави. И забележуваше се она што било добро и помалку добро за секоја од претставите што ги гледаше.

Со оваа веб страна само ќе продолжи да го прави она што најдобро го правеше и досега. Да го дише театарот во сите негови пори. Да ни живееш долго и да се гледаме на многу убави театарски претстави.

Александар Мицковски – автор на Магична Сцена

Симона Тоскиќ – продуцент

 

Наши!!!

Пријатели, вие секогаш ја имате нашата поддршка.

Многу ни е мило што се решивте на ваков чекор, нешто убаво. Ние, секако соучествуваме со што сте решиле да направите, од проста причина што веруваме во вас. Потребата за театар е храна за сите. А вие сте секогаш оригинални, во своето пишување совршени. Творци, инспирација за многу надежни и сегашни творци. Затоа се радуваме што сте такви, што постоитеза сите нас и идните генераци.

Ако нашето отсуство ви значи нешто, тогаш вашето присуство мене ми значи многу повеќе.
Само што ве (по)зна(ва)м.

Е, така! од срце
Многу прегратки
Симона Тоскиќ НТ Куманово

Театарот Ројал Друри Лејн – Лондон

 

Производство на Мис Сајгон (1989-1999) Камерон Мекинтош режисерот на ова дело го држи рекордот за најдолго шоу на театарот, со вкупно 4.263 настапи.

771px-microcosm_of_london_plate_032_-_drury_lane_theatre
Од 1663 Театарот Ројал Друри Лејн има обезбедено забава за широките масите и беше посетена од страна на секој монарх од реставрација.
Театарот има не една, туку две, кралски ложи, тука за прв пат во јавност се слушна националната химна на Британија. Претходно згради се управувани од страна на големиот актер Дејвид Герик и познатиот писател Ричард Шеридан Бринсли и сегашната, четврта, зграда беше отворена во 1812 година.

theatreroyal_auditorium_9
Театарот бил познат по своите спектакуларни Викторија мелодрами и пантомимите, но од 1920 година на својата историја станал одраз на развојот на модерната музика. Од оригиналните Лондонски продукции, и на американски мјузикли Роуз Мари, пустината песна и Покажи прошетки, преку романтична оперети Ивор Новелло и Роџерс и Хамерстајн Основа на повоената продукција се прикажува и Господарот на прстените. Мојата убава дама одржа рекордот за најдолг рок на театарот за многу години, но рекордно се достигна со Кршење на Мис Сајгон на Камерон Мекинтош е, десет години и е актуелен рекорд. По Шрек Музички најновите семејство спектакуларно шоу е Роалд Дал Чарли и Фабриката за чоколада во режија на Сем Мендес.

page22

ИСТОРИЈА
Театарот го прослави својот 350 години од работењето на 7 мај 2013 година и сегашната зграда имаше својот 200-ти роденден во октомври 2012 година.
1663 CharterThe првиот театар бил изграден во 1663 година од страна на Томас Killigrew, кој добил уникатен проект да го направи тоа од кралот Чарлс II. Тие се уште работат под истото знаме и денес на Кралската повелба и едно знаме на копје се виореше и виори сеуште. Иако оригиналното знаме сега е на чувањето на V & A театар и е дел од збирката на приоритети. Оваа зграда, во сегашната големина, беше посетена од страна на Семјуел Пипс и беше местото каде што Чарлс II прв пат се сретнал Нел Gwynne, кој го имаше своето деби на сцената во 1665 година беше со краток век, се уништени од пожар во 1672.
Од страна на Киллгрев бил изграден вториот театар, се отвора во 1674 година, а преостанатите во операција за 117 години. Оваа зграда беше сведок на триумфи на Томас Betterton кој го одигра Хамлет, кога тој имаше 70 год.

page1
Дејвид Герик станал менаџер во 1747 и воведе многу реформи кои имаат облик на модерниот театар. Тој го менаџирал театарот 29 години и бил наследен во 1776 година од страна на Ричард Бринсли Шеридан, чија најпозната драма, Школата за скандал, ја доби својот прв настапот во 1777.
Шеридан го надгледуваше уривање и стареењето на објектот и неговата замена со поголем театар за да се сместат 3.600 луѓе, дизајниран од страна на Хенри Холанд, во 1794 година. Таа е отворена во март со изведба на духовна музика од Хендл, бидејќи театарски претстави беа забранети за време на Великиот пост. Во ваа зграда беше поставена првата завеса во светот – безбедносна, која изгорела само 15 години подоцна.
Четвртата и сегашната зграда беше отворена во 1812 година Таа беше дизајнирана од страна на Бенџамин Вајат и предниот дел на куќата т.е области денес се како што беа во првата изведба. Во почетокот на 2013 година, пред зградата, сите ѕидови беа обновени со голема декорација, проектот беше навраќање на области како што е можно поблиску до оригиналот 1812 шема. Зградата беше финансиран од страна на “Комитетот на ЗАКУПЦИ” регрутирани од страна на пивара Whitbread и Лорд Бајрон беше претседател на одборот. Едмунд Кин стана ѕвезда преку ноќ со неговиот настап на Шајлок, каде што голем кловн Јосиф Грималди даде својот настап за збогум и каде Ден Лено и Херберт Кембел триумфираше во серија од спектакуларни пантомима. Друри Лејн стана познат во текот на остатокот од 19 и почетокот на 20 век за производство на очила, под водство на својот авантуристички менаџери, особено Ф Б Чатертон, Август Харис, Артур Колинс и Алфред. Сцени каде што се одржуваа вклучени кола трки Бен Хур, Дерби и земјотрес со надеж, Битката на Лебдат Rorke е во младоста, Несреќата воз во камшикот, Тони бродови, Балони, Вода тепачки, шоуто Челзи цвет, Комората Мадам Тисо,

 

phantom-backdrop-2000x1200-1024x549
Шрек мјузикл беше најнов и сите беа вклучени во-пеење, танцување сите спектакуларно ја красат сцената на “Лејн”, која од 1920 година стана главен дом на Лондон за раскошниот мјузикл. Роуз Мари претстави Американската пејачка и актерка Едит (1924-1927), Пустината песна (1927-1928), во која Ана Неагле исто така, направи своето деби и Show брод (1928) со Седрик ХАРДВИЦКЕ и Павле РОБЕРТС Новата месечина (1929) глуми Евелин Лај кој доби “пороен аплауз и беше вклучен и вжештениот пиратски брод како еден од своите сценски атракции.
Ноел Кукавица имаше голем успех со коњаниците, (1931). Произведени од страна на C.B. Кочране, екипа вклучуваше 400 млади Џон Милс и сет-парчиња вклучуваше поставување troopship пловни, олеснување на Mafeking и погребот на кралицата Викторија. Кукавица поствоени музички Пацифик 1860 (1946) глуми Мери Мартин, но не се сместат во јавноста психа толку добро и затворени по четири месеци.
Ивор НОВЕЛЛО, ДРУРИ Лејн, исто така, беше домаќин на повеќето големи успеси Ивор НОВЕЛЛО е. Гламурозна ноќ (1935), Безгрижни занесот (1936), врвот на бранот (1937) и години на танцување (1939) сите имаа публика во театарот. Новелло глуми во сите продукции и во вистинска Друри Лејн во кои тој ги внесе модерните претстави како многу големи сценски ефекти, како е можно, вклучувајќи тоне бродови, фер на Хампстед Хит, несреќата воз и земјотрес.

interior-photo-580x385
За време на Втората светска војна театарот беше база за ENSA и директно погоден од бомба гас, кој, за среќа, не експлодираат, но не го уништи на задниот дел од аудиториумот.
Лејн беше превземен од речиси една деценија од страна на Ричард Роџерс и Хамерстајн Оскар II со сукцесијата на преседан хитови. Оклахома! (1947-1950) првично ѕвезда Хауард Јазик, Рингишпил (1950-1951), Мери Мартин во Јужен Пацифик (1951-1953) Кралот и јас (1953-1956) со Валери Хобсон и Херберт Лом се сите големи хитови. Заживувањето на Момци од Сиракуза (1963) со Боб Монкуќа и Рони Корбет не поминуваат толку добро.
Мојата убава дама (1958-1963) беше отворен со оригиналниот Бродвеј екипа на Џули Ендрјус, Рекс Харисон и Стенли Холовеј и костимот дизајни Сесил Битон, така познати од филмската верзија на. заживување на шоуто пренесени од Националниот театар во 2001 година, во кој игра Џонатан Pryce. Убава дама Камерон Мекинтош е Камелот (1964-1965) беше огромен спектакл и Мери Мартин се врати во театарот во Здраво, Доли! (1965-1967). Дора Брајан ја презеде водечката улога во 1966 година за големи признанија. Џинџер Роџерс замина во уште Џери Херман спектакл во Mame (1969) и Харолд Филдинг произведува изненадувачки хит Големата валцер (1970-1972) и музичка верзија на Одвеано со виорот (1972).
Мајкл Крафорд стана ѕвезда во текот на ноќта во Billy (1974-1976), со замокот Рој го местото, и Мајкл Бенет хор линија (1976-1979) беше отворен со својата американска компанија пред подеднакво талентирани британска стана “еднина сензација.
Мис SaigonThe оригиналната продукција на Свини Тод Sondheim е (1980) глуми Дени Quilley и Шила Хенкок, Најдобар Whorehouse во Тексас (1981) беше прогласен за експлицитен и Пиратите од Penzance (1982), во ново постигна производство од Џозеф Papp , беше вистинско толпата задоволите. 42-та улица (1984-1989) направени од чешма танцување повторно модерен и беше многу популарен.

theatreroyal_auditorium_8
Производство на Мис Сајгон (1989-1999) Камерон Мекинтош режисерот на ова дело го држи рекордот за најдолго шоу на театарот, со вкупно 4.263 настапи. Хеликоптерот слета во речиси секој од нив!
Во 21 век театар беше домаќин на вештерки од Eastwick (2000), Лигата на господа (2001), ѕвездите на Бољшој театарот (2001) и наградуваниот NT производство на нешто Тревор Нан оди (2003). Продуцентите (2004) се чуваат во зградата жив со смеа за повеќе од две години, а на Господарот на прстените (2007) продолжи традицијата на претставување на најдобрите и најновите трендови во музички театар и користење на најсовремената технологија за да создаде сценски спектакл потсетува на театарот на крајот на Викторија и Edwardian продукции толку популарна за гледачите. Следна француски и Саундерс одбрав Лејн како место за нивните проштална настапи во живо пред отворањето на заживување на Оливер Камерон Мекинтош е! (2009) глуми Роуан Еткинсон и Џоди Prenger (леано Нанси во БиБиСи јас би го сторила ништо). Пред Шрек мјузикл (2011), Театарот Ројал, Drury Лејн, беше домаќин на Друштвото на Лоренс Оливие награди Лондон театар во спектакуларен производство фаза во која беа вклучени гостувања од Бери Manilow, Ангела Lansbury и Стивен Sondheim. А сосема нов музички производство на Чарли Роалд Дал и фабриката за чоколада почна да се вклопи во март 2013 година, со почеток прегледи во мај и отворање во јуни.
Последни концерти видовме Petula Кларк, ABC, М Луѓе и К Т Tunstall на сцената на Drury Лејн и во февруари 2014 година Џон Траволта полета во Америка за на сцената да даде интервју.

iz112376_429long

Во 2015 година театарот беше домаќин на Британската академија Телевизија награди, концерти на Лулу и Opeth, на сите-ѕвезда 85. роденден почит за Стивен Сондхеим и Мајкл Мицинтуре Биг Божиќ се пренесуваше од страна на БиБиСи на Божик.
Од декември 2005 година на Театарот Ројал, Друри Лејн, е во сопственост 100% од навистина корисни Group Limited.
Марк Фокс со благодарение на Џорџ Хоаре 2016
Простор не овозможува детална вклучување на сите продукции во овој театар. Комплетен хронолошка историја на Театарот Ројал, Друри Лејн, од своето основање во 1660 година, е на располагање во богато илустрирана брошура за сувенири на продажба, во фоајето на театарот.
Во текот на продукции има редовни дневни тури на Театарот Ројал Друри Лејн.
Театарот Ројал, Друри Лејн е навистина импресивно место да се одржи вашата бизнис конференции, презентации, состаноци и приеми. Главната сала во ова Одделение зграда има место за повеќе од 2.100 гости и уште пет соби места за да се вклопи во секој бизнис функција.
Историскиот театар Ројал, Друри Лејн е една од најпрестижните места во Лондон. Ако навистина сакате да ги импресионира вашите клиенти, гости или вработени, овој прекрасен театар Ви гарантира успех.
Главната сала 2.154 седишта е раскошна, зголемените катедралата на просторот, совршена сцена, каде ќе ја добиете вашата порака во целиот со силен удар.
Големиот салон е голем и разновиден, совршен за приеми до 350 гости. Дополнителен простор за до 250 е на располагање во близина Горна и Долна Rotundas. Два дополнителни простори, Северна и Јужна соби, може да се сместат 20 гости на вечера, Заседателна средба или обуки.

19007-5-dir

Зошто тука?
Кога ќе биде домаќин на настан во театар Ројал, Друри Лејн, тоа веќе не е бизнис функција, тоа е спектакл. Грандиозноста на овој театар го прави дури и најдобрите хотели чини ироничен. На врвот нудиме техничка експертиза, а тоа го прави Вест Енд продукции дојде на живот и брза, полиран гостопримство.
Датуми аудиториумот империја стил од 1922 година и има 2.154 седишта низ четири нивоа – тезги, Кралската круг, Гранд Круг и балкон.
Нај карактеристична е зелена боја на седиштата се вклопува во карактеристиките на злато истакна во текот декорација малтер. Гледалиштето е уникатна по тоа што две Кралската ложи – еден на секоја страна. Имињата на важни личности во историјата на театарот се украсена во панели во предниот Кралската Круг вклучувајќи, Бајрон, Кин, Шеридан и Сиддонс.

19168

Владимир Тулиев – актер

Ах, од каде да почнам бе Пандур…

Толку многу имаме да си кажеме (за театарот), а и сме си кажувале, ама секогаш пусто време не стасувало. Но, се има почеток така и моето дружење и растење со Борче, некоја далечна илјада деветстотини и некоја, а искрен да бидам не се ни сеќавам каде, ама не е ни важно, сигурно било во некој театар. Тие години кога се запознавме, во полн ек работеа нашите два многу значајни фестивали Чернодрински и Шишков, та едвај чекавме да почнат, за да можеме да гледаме претстави, а секако и да дебатираме за истите. Тие разговори, тие размислувања, тие согледувања траеја и траеја, повремено ќе ни се придружеше некој и на крај памет не ни текнуваше да ја менуваме темата, театар и само театар, ништо друго не светот не постоеше освен театарот. Знаевме да забраздиме длабоко во ноќта, да не речам длабоко до рано утро, а и да не сетиме колку брзо времето поминало, можеби, а и сигурно се повторувавме во муабетитте, се додека не се појавеше, не се случеше некоја нова претстава за да можеме да ја согледаме и доживееме на наш својствен начин. Тогаш, во тие разговори се повеќе и повеќе почнав да го разбирам, а и да ја согледувам визијата на Борче, неговиот сон, неговата мисија за тоа каков треба да биде театарот гледан од аспекти. Љубовта што ја носи за и кон театарот е само нему својствена. Да бидам искрен не секогаш и дека го разбирам до крај но сепак тоа е опсесија, тоа е дрога, тоа е храна, тоа е страст, тоа е… тоа е… дај Боже сите да имаме барем малку, една трошка, од таа храна што тој ја конзумира. Среќа што тогаш немавме мобилни телефони којзнае колку високи сметки ќе плаќавме. Секако, а и неминовно ги прати моите претстави во штипскиот театар, и морам да кажам дека знам оти после ќе ми најде нешто што не му се лепи баш на око, но тоа е вистина и никако поинаку не може да биде, и јас тоа го знам, но тоа е кога ќе те понесе валавицата на театарот заедно со публиката. Пред неколку години гледаше една претстава, навистина не се сеќавам која, и нормално покрај разговорот околу неа со нетрпение очекував каква рецензија ќе напише, и колку ќе биде остар во перото… помина лошо, не само јас во мојата креација туку општо целата претстава, си реков добро, тоа е тоа, но вистина е така. После кратко време од излегувањето на рецензијата некој од мојот театар му рекол абе Тулиата ќе ти се налути, лом си го направил во весник, зашто многумина знаат колку сме блиски, Борче без многу коментар само се насмеал, а верувајте истото и јас го направив кога Борче ми го соопшти тоа. Со ова сакам да укажам на неговата искреност, јасност, точност, прецизност. И мислам дека уште повеќе и поцврсто ја заѕида нашата театарско-пријателска врска…

Не сакам да зборувам што има и што нема направено, тоа многу добро сите го знаеме. Сега со овој интернет простор што е продукт на сето она горе наведено, само продолжува неговата мисија. Искрено мислам дека многу други па и јас лично уште повеќе ќе ја увидиме неговата мисија, неговата визија да го доближи театарот до публиката, до сите вљубеници во театарот и до нас, самите актери. Треба сите заедно да патуваме и уживаме во оваа вселена што Борче ја создава со години наназад, како единствена тврдина која сите мораме да ја браниме, надградуваме… Веќе неколку денови после нашиот телефонски разговор редовно ја отворам страницата и очекувам нешто ново, некој нов напис или размислување не е важно… И многу ми е драго што веќе ја има поддршката од многумина кои се бават со тема театар. Верувам и сигурен сум дека нема

само на ова да остане Борче, затоа што понесен од својата идеја се повеќе и повеќе ќе ја гради театарската кула… Ух, што уште да кажам, ама ај доста е да има простор и за други… Знам дека се повторувам ама нема друг збор БРАВО БОРО !!!

Владимир Тулиев – актер на НТ Штип

Шишман Ангеловски ( 1937 – 1995 )

Роден во Софија, Бугарија 1937 – 1995 во Скопје е починат

Професионалната кариера Шишман Ангеловски ја започна во Куклениот театар во Скопје во 1957 година. Истата година почна да настапува и на сцената на Македонскиот народен театар.

Член на Драмскиот театар станува во 1959 година, каде што има одиграно преку 80 улоги. Добитник е на Наградата на Здружението на драмските уметници на Македонија, како и на неколку други признанија добиени за остварувања на филмот. Беше прогласен за Најпопуларно ТВ лице во Македонија.
Ќерка му е прекрасната актерка Ѕвезда Ангеловска.

Филмографија

  • 1969 – Време без војна (Главна улога)
  • 1971 – Македонски дел од пеколот (Споредна улога)
  • 1972 – Истрел (Споредна улога)
  • 1973 – Татко (Колнати сме, Ирина) (Споредна улога)
  • 1976 – Најдолгиот пат (Главна улога)
  • 1980 – Време, води (Главна улога)
  • 1981 – Црвениот коњ (Споредна улога)
  • 1991Тетовирање (Споредна улога)
  • 1993 – Македонска сага (Споредна улога)